ο Θεός να τους πάρει όλους

Ο Θεός να τους πάρει όλους και να τους στείλει στο καλό. Συμπεριλαμβανομένου και εμένα και αυτούς που για πάρτη τους πονάω και δεν αξίζουν το παραμικρό. Που είναι αγενείς, ψεύτες, παρτάκηδες, υποκριτές, χωρίς να ξεκαθαρίζουν ποτέ τίποτα ή να δίνουν δεκάρα για τον πόνο που προκαλούνε, τον αφόρητο. Γιατί ακόμα και τώρα, νιώθω αυτόν τον αβάσταχτο πόνο, φυλακισμένος στην αναπηρία μιας ακραίας αγάπης.
Υπάρχουνε όμως διαμάντια, ήρωες, παιδιά θησαυροί που είναι τέτοια τύχη για μας που αναπνέουμε τον ίδιο αέρα.

Η καλύτερη ευχή μου για το νέο χρόνο. Να γεννιούνται όλο και περισσότερα τέτοια παιδιά.

ταξίδι στη βροχή

Πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να βγώ στη βροχή. Άλλες φορές για να κλάψω χωρίς να με καταλάβει κανείς κι άλλες φορές γιατί δεν μπορώ να δακρύσω αν και το έχω τόση ανάγκη.
Χθες, σε μια ακόμη τυχαία συνάντησή μας, συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει πια τίποτα ερωτικό μεταξύ μας.
Ένιωσα πάλι βέβαια απίθανα πράγματα τις πρώτες στιγμές. Είναι απ΄τις στιγμές που δεν ξέρεις αν απλά πεθαίνεις ή μόλις άρχισες να ζείς. Δε το αλλάζω νομίζω με τίποτα αυτό το συναίσθημα.
Μετά που χάθηκες ξανά και μαζί σου οι αρυθμίες και τα περίεργα σφιξίματα στο στομάχι, έβγαλα αυτό το συμπέρασμα. Πάντα θα έχεις για μένα αυτό το κάτι που μου χαλάει όλες τις ισορροπίες αλλά πια ερωτικά δεν υπάρχει τίποτα. Ήθελα να δακρύσω, να πενθίσω γι'αυτό το χαμό αλλά δεν μου έβγαινε. Δυστυχώς και ο καιρός δεν βοηθούσε.
Σήμερα όμως μία μπόρα κατάφερε να με μάθει να δακρίζω.

Άν δεν ξέρεις να δακρίζεις κάνε μια μεγάλη βόλτα στη βροχή, χωρίς ομπρέλα.

μια εικόνα που ξέχασα

Βρισκόμαστε στην εξοχή. Ο ήλιος φάνηκε πάλι ύστερα από μία δυνατή μπόρα. Ο άνεμος ρίχνει τα φύλλα χούφτες, αγκαλιές από τις φτελιές.

Ο άνεμος σέρνει τα πεσμένα φύλλα και τίποτα δεν ακούς μόνο ο ήχος που σέρνονται τα φύλλα ανάμεσα στους φράχτες και στις σειρές των δέντρων.

Στον κάμπο, στον πολύ ήλιο τρέμουν τα πουλιά που δεν έχουν φωλιά. Μια γριούλα παίρνει βιαστικά την κατσίκα της από τον κάμπο.Εκεί πιο πέρα παίζουν στη σειρά κάτι παιδιά που πετάνε πέτρες στα νερά της βροχής.

Δεν υπάρχει κανείς στα σταυροδρόμια. Δεν μιλάει κανείς στους δρόμους. Τα δέντρα μοιάζουν στημένα, πέτρινα. Κάνει κρύο και έχει σκοτάδι. Έτσι δημιουργήται ένας φόβος και τότε λες: Κράτα μου το χέρι σφιχτά.

Αντίο, αυγούλες εκδρομές. Αντίο βουνά. Δεν μπορείς ούτε να κάτσεις στις πέτρες στο δρόμο γιατί είναι βρεγμένες από τη βροχή. Φυσάει ο άνεμος τις λεύκες, τις φτελιές και γυμνώνει ο αέρας τις φωλιές.


***Αυτό είναι ένα "σκέφτομαι και γράφω" που έγραψα στα 10 μου, στις 22 Οκτωβρίου του 1996. Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον καμία από αυτές τις εικόνες που περιγράφω. Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις πράγματα που έγραψες παλιά και να τα νιώθεις σαν να είναι ενός ξένου. Θα γίνει το ίδιο και με τα δικά σου κείμενα, αναβλητικότη; Δεν θα θυμάμαι τίποτα όταν σε ξαναδιαβάσω, και θα είμαι γεροντάκι πια; Θα έχω ξεχάσει και εκείνη που τόσα κείμενα τής έχω αφιερώσει;

45 λεπτά μαζί

Ανήμπορος να μιλήσω την περισσότερη ώρα. Αυτό χαρακτηρίζει τη συνάντηση της μαζί μου. Άσε που ήθελα να μιλάει περισσότερο αυτή. Για να έχω πιό πολλά λόγια, εικόνες, γκριμάτσες, σπασίματα της φωνής να θυμάμαι.

Επίσης παρατήρησα ότι όταν έχεις μήνες να συναντήσεις την άλλη, πάντα σου φαίνεται ότι είναι 5-6 φορές πιό όμορφη. Εντάξει αυτό δεν ισχύει για τη συγκεκριμένη γιατί δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη ομορφιά έτσι κι αλλιώς.

Χτες έκατσα 45 λεπτά μαζί της και σήμερα της έστειλα ότι την επόμενη φορά θα πιάσω να τη φιλήσω αφού της ψιθυρίσω διάφορα προηγουμένως στο αυτάκι. Δεν έχω εγκράτεια, δεν έχω τρόπους, δεν έχω χρόνο, δεν έχω σχέδιο, το ξέρω.

Έχω όμως μια στιγμούλα δική μας ξανά. Έφτασε 27 Δεκέμβρη για να ζήσω την πιό γεμάτη ώρα του χρόνου και δε σκοπεύω να τα παρατήσω τώρα που γυρνάει ο κωλοτροχός.

τόσο εύκολα

Σήμερα ήταν η καλύτερη μέρα των έως τώρα εορτών μου.
Κι αυτό γιατί ήσουν χαρούμενη. Είχα καιρό να σε δω τόσο αληθινά χαμογελαστή.
Μαζί σου χαμογέλασε κι η ψυχή μου.
Πόσο εύκολα μπορείς να μου διώξεις κάθε αρνητική μου σκέψη.
Μακάρι να μπορούσα να σε κάνω πιο συχνά τόσο χαρούμενη.

26 στιγμές που μας έκαναν να νιώσουμε άνθρωποι φέτος.

Και λίγο πριν φύγει αυτός ο χρόνος, ας σκεφτούμε όμορφα πράγματα. Πράγματα που θα μάς κάνουν να ξαναπιστέψουμε στην ανθρωπότητα, θα γαληνέψουν οι καρδιές μας και θα δούμε με ελπίδα το 13 να έρχεται. Λίγα αγγλικά να ξέρεις και να έχεις λίγο χρόνο να διαβάσεις τις λεζάντες κάτω από τις φωτογραφίες.

Πάτησε εδώ.

χριστούγεννα του '12

Και πέρυσι τέτοια εποχή κάτι αντίστοιχο είχα γράψει. Τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή για να την περνάς μακριά από τον άνθρωπο που αγαπάς. Έχουν μια μελαγχολία που δύσκολα μπορώ να τη βάλω στην άκρη και να περάσω καλά.
Η Ανάσταση π.χ είναι της πλάκας. Πήγαινε σούβλισε με καμιά παρέα και όλα καλά.
Ο δεκαπενταύγουστος το ίδιο.
Πήγαινε ρίξε καμιά βουτιά και θα σου περάσει.

 Αλλά το κρύο του χειμώνα δεν το κάνει καλά κάποιος μόνος.

 Καλά Χριστούγεννα σε όλους και λιγότερη μοναξιά για τις επόμενες 365 μέρες.
 Να είμαστε καλά και του χρόνου ευελπιστώ να γράψω κάτι διαφορετικό.

εύχομαι καλή ψυχολογία να 'χουμε!

Τι σου είναι η ψυχολογία όμως..

Μας προκαλεί τα χειρότερα αλλά καμιά φορά και τα ομορφότερα συναισθήματα, στους ευατούς μας αλλά και στους γύρω μας. Η ψυχολογική μας ισσοροπία είναι πολύ σημαντική, πολλές φορές νομίζω είναι και ο σημαντικότερος παράγοντας για την σωματική μας υγεία.
Τεσπά, θα σας πω μια ιστορία για να καταλάβετε περίπου τι εννοώ.

Πρίν από περίπου ένα μήνα είχα παίξει ένα στοίχημα. Το έπαιξα το απόγευμα, πήγα σπίτι μου και το βραδάκι κατεβαίνοντας με την κοπέλα μου για βόλτα, μπήκα σε ένα προποτζίδικο για να το κοιτάξω. Όντως, με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση είδα ότι είχα κερδίσει.
Μη φανταστείτε ότι πλούτισα, αλλά ήμουν χαρούμενος γιατί μετά από καιρό μπορούσα να κεράσω την κοπέλα μου ότι ήθελε.
Πηγαίνω λοιπόν με ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά και την ψυχολογία ακόμη πιο πάνω, να εισπράξω τα "τεράστια" κέρδη μου από έναν εύσωμο εξηντάρη που καθόταν στο ταμείο.
Αυτός ο κύριος τώρα, ή είχε λάβει μόλις το χαράτσι ή τον είχε χωρίσει μόλις με η γκομενίτσα του, (γιατί η γυναίκα του δεν νομίζω να τον ένοιαζε και να τον χώριζε), ή είχε μάθει ότι ο γιός του τον "ψιλοπαίρνει". Αλλιώς δεν εξηγείτε αυτή η επίθεση που έκανε στην καταπληκτική ψυχολογία που μόλις πριν λίγα δευτερόλεπτα είχα αποκτήσει. Με πολύ άσχημο τρόπο, μου έκανε ολόκληρη σκηνή ότι κανονικά δεν έπρεπε να μου δώσει τα κέρδη γιατί το δελτίο το είχα παίξει σε άλλο πρακτορείο. Με τα πολλά και αφού η ψυχολογία μου είχε πέσει δυό-τρία μέτρα κάτω απ'το πάτωμα, μου έδωσε τα χρήματα λες και τον ανάγκασα να πληρώσει αυτόν που μόλις πριν λίγο είχε μάθει ότι τον "ψιλοδίνει" στον γιό του. Αυτό το περιστατικό όμως έφτανε για να μου χαλάσει για ένα ολόκληρο βράδυ την διαθεσή μου. Και δεν είναι τόσο βαρύ θα μπορούσε να πεί κάποιος.
Ναι, δεν ήταν τόσο σημαντικό και δεν θα έπρεπε να μου χαλάσει όλο το βράδυ την διάθεσή μου. Αυτό που με πείραξε όμως, περισσότερο απ'όλα τελικά, ήταν ότι μου στέρησε αυτό το υπέροχο συναίσθημα που είχα μέχρι να συναντήσω την ξινισμένη φάτσα του.
Θα σας πω άλλη μια ιστορία, η οποία είναι και η αφορμή αυτού του post.
Πηγαίνοντας για καφέ ένα πολύ κρύο και βροχερό πρωινό, πετάχτηκα ένα λεπτό φορώντας την κουκούλα μου σε ένα προποτζίδικο να παίξω ένα kino. Σπρώχνω την πόρτα να μπώ και ταυτόχρονα βγάζω και την κουκούλα του μπουφάν μου. Καθώς πήγαινα να ξανακλείσω την πόρτα, ακούω μια φωνή: "Είδες αγόρι μου, ήξερα ότι θα κρύωνες γι'αυτό σου είχα κλειστά."
Αμέσως σταμάτησα να κρυώνω. Ένιωσα καλοδεχούμενος, σα στο σπίτι μου.
Έπαιξα το δελτίο και έφυγα με ευχές για καλή επιτυχία και καλές γιορτές.
Όταν έφευγα απ'τον καφέ πήγα να δω μήπως είχε βάλει το χεράκι του ο Άι-Βασίλης και είχα κερδίσει τίποτα. Μπαίνοντας πάλι στο πρακτορείο αμέσως να με καλωσορίσει ο ταμίας. Τελικά είχα κερδίσει δύο ολόκληρα ευρώ. Πήγα και τα εισέπραξα μαζί με διάφορα αστειάκια και μερικές ευχές ακόμα.
Το κλίμα ήταν τόσο φιλικό ώστε βρήκα την ευκαιρία να ρωτήσω αν όντως ίσχυε αυτό το οποίο μου είχε πει εκείνος ο αντιπαθητικός κύριος της πρώτης ιστορίας μας.
Αμέσως ο πολύ ευγενικός και χαρούμενος ταμίας γέλασε και μου είπε ότι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα όσα κι αν ήταν τα κέρδη και σε όποιο πρακτορείο κι αν είχε παιχτεί το δελτίο. Μπορείς να εισπράξεις απ'όπου θέλεις. Τον ευχαρίστησα, τον γέμισα κι εγώ ευχές και συνεχίσαμε κι οι δυο μας τη μέρα μας με καλές ψυχολογίες.
Θα μου πείτε, πού θέλω να καταλήξω.
Κι όμως λοιπόν και οι δύο ιστορίες αναφέρονται στο ίδιο πρακτορείο, στον ίδιο εύσωμο εξηντάρη κύριο. Αλλά με τελείως διαφορετικές ψυχολογίες.

Τι σου είναι η ψυχολογία όμως..

μεγαλούτσικο

Παλιά είχα ένα φίλο. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν διαβάζει αυτό το blog. Είχα, που λέτε, ένα φίλο που τον είχα γνωρίσει στο δημοτικό. Ήταν ο τύπος που στο μπάσκετ θα ήταν ο αρχηγός, στην τάξη ο πρόεδρος, στην παρέλαση ο σημαιοφόρος και στην μπάντα ο leader. Είχε ένα εκ γενετής ταλέντο ηγετικής φυσιογνωμίας. Μιλούσε όμορφα, είχε προχωρημένες ιδέες για την ηλικία του, διάβαζε αρκετά, έβγαζε αρκετές γκόμενες, διέθετε πηγαίο χιούμορ και ήταν πολύ εύκολο να σε κερδίσει.

Γύρω στα τελευταία φοιτητικά χρόνια, είχε αρχίσει πια να περνάει η "μπογιά" του. Άτομα που παλαιότερα τον είχαν σαν θεό, ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη του. Η γκόμενα που τα είχε μαζί του για πολύ καιρό, τόν χώρισε και δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω, ακόμα κι αν αυτός έριξε τα μούτρα του και την κυνήγησε. Κάποιοι από τους παιδικούς του φίλους ξέκοψαν και σταμάτησαν να τού μιλάνε. Λίγο πιο πριν από αυτούς, είχα κάνει κι εγώ το ίδιο. 

Πολλές φορές σκέφτομαι τούς λόγους που ήρθαν έτσι τα πράγματα και έχω δώσει πολλές πιθανές εξηγήσεις. Νομίζω ότι το παιχνίδι το έχασε επειδή είχε συνηθίσει να είναι αρχηγός. Έτσι είχε μάθει. Να ελκύει ανθρώπους και να νιώθει ότι "τούς έχει". Και όταν πέρασαν τα χρόνια και φυσικά οι άνθρωποι αυτοί άλλαξαν γιατί μεγάλωσαν και έκαναν παρέα και με άλλους ανθρώπους, τότε εκείνος ένιωσε ότι τούς χάνει. Και αυτό τον στεναχώρησε. Αλλά το κακό είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι που έχουν μάθει να είναι αρχηγοί ή έστω να χαίρουν τον θαυμασμό των περισσοτέρων, είναι δύσκολο να αλλάξουν μυαλά. Συνήθως μένουν ακλώνητοι στις απόψεις και στις τακτικές τους. Και σχεδόν πάντα καταντάνε γραφικοί. 

Ένα τέλειο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο foxmoor των active member. Όποιος ξέρει 5 πράγματα θα με καταλάβει. Αν και νομίζω ότι όλοι έχουν μια σχετική ιστορία να πουν. Ένα άλλο παράδειγμα ήταν ο γυμναστής του χάντμπολ στο σχολείο μας. Ήταν ο πρώτος που είχε φέρει αυτό το άθλημα στην πόλη μας και θεωρείτο ο καλύτερος. Βέβαια μετέπειτα όταν διαδόθηκε και το δίδασκαν και άλλοι, πιο νέοι γυμναστές, είναι φυσικό να υπήρξαν και καλύτεροι. Ο προπονητής μου ένιωσε αυτό το κόμπλεξ του-πρώην-αρχηγού και έμεινε για πάντα περιθωριακός, με απαρχαιωμένες απόψεις και αγωνιστικές τακτικές της προπερασμένης δεκαετίας. Και πάντα να σνομπάρει και να στάζει φαρμάκι για τους πάντες. 

Αυτό που θέλω να πω. Το ότι είσαι γαμάτος τώρα επειδή έχεις καταφέρει κάποια πράγματα, δεν σημαίνει ότι αυτά τα εφόδια θα αρκούν για να είναι γαμάτος και αύριο. Και αν δεις ότι δεν νιώθεις πια γαμάτος, κοίτα να αλλάξεις. Μην μείνεις στάσιμος, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα καταντήσεις τρελός και γραφικός. Κοίτα τον κόσμο γύρω σου. Αυτόν που παλαιότερα ήταν διαφορετικός και τον είχες μάθει για αλλιώς. Και πάρε ιδέες. Και αν δεν νιώθεις καλά, κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να αλλάξεις εσύ, και όχι εκείνοι. 

Και δεν είμαι ο μπαμπάς εγώ και δίνω συμβουλές. Έχω περάσει αυτό το στάδιο αρκετές φορές. Και πρόσφατα και πιο παλιά. Και θα το ξαναπεράσω. Έχω μείνει χωρίς κοντινούς φίλους, για καιρό, όταν τούς έβλεπα να αποκτούν νέες συνήθειες. Όταν έβγαιναν σε μέρη που πιο παλιά τα κράζαμε. Όταν άκουγαν μουσικές που πιο παλιά τις κοροιδεύαμε. Όταν ντυνόντουσαν καλά στο σχολείο ενώ εγώ έσκαγα με τις φόρμες. Γιατί εγώ στο μυαλό είχα μείνει στο γυμνάσιο και αυτοί πήγαιναν λύκειο. Και ήθελα να ρίξω το φταίξιμο σε αυτούς, λόγω κομπλεξ δικού μου. Και καθόμουν σε μια γωνιά και έγραφα lowbap στίχους για τη μοναξιά. Μιλάμε για τόση γραφικότητα.

Το ερώτημα είναι κάνεις ό,τι και οι φίλοι σου; Πας με την μάζα; Θα σού πει κάποιος άλλος. Δεν πρέπει να έχεις την δικιά σου προσωπικότητα; Δεν πρέπει να μείνεις πιστός στο χαρακτήρα σου έστω και σαν μοναχικός ταξιδιώτης; Δεν ξέρω ρε μεγάλε, ειλικρινά. Στην τελική άλλαξε φίλους και παρέες. Μην τους κατηγορείς αυτούς που αλλάξανε. Ξέρω γω. Αυτό που ξέρω είναι να μην είσαι κολλημένος με το οτιδήποτε. Ό,τι σημαίνει η λέξη "κολλημένος" στο κεφάλι σου. Αυτό. Στο κόλλημα λέμε όχι. Στην αναθεώρηση λεμε ναι. 

Α, και το: "θα πέθαινα για τα πιστεύω μου" είναι μια μεγάλη ηλιθιότητα γιατί μπορεί αυτά που πιστεύω να είναι λάθος.

μιλάμε για απόλυτη μοναξιά

Βιώνοντας την απόλυτη μοναξιά, ζώντας πολυάσχολες μέρες. Όλος ο κόσμος τρέχει πιά, ανοίγει φτερά και δε μπορεί να ασχολείται με σένα, loser. Φωναχτές σκέψεις στον καθρέφτη να το καταλάβω.

Ένας χρόνος στην πλάτη είναι και ένα κλικ πιο πάνω στη βόλεψη του εαυτού μας. Μα και θεωρητικά να το πάρεις, αν ρωτήσεις ένα Λύκειο για τη διαπλοκή, το περιβάλλον, τη στήριξη στον πλησίον, μπλα μπλα μπλα, θα πιστέψεις ότι η λύση σε όλα θα έρθει στην επόμενη γενιά.
Υπερχείλιση ονείρων, ευαισθησίας, αγάπης.
Και πριν 50 χρόνια βέβαια τα ίδια θα λέγανε.
Και είναι ειλικρινείς ομολογίες. Δες όμως τα ίδια παιδιά 10 ή 20 χρόνια μετά.
Πόσο συμβιβασμένοι δουλοπάροικοι είναι ή τελοσπάντων για ποιά πράγματα νοιάζονται πέρα από τη βόλεψη τους.

Όσο μεγαλώνουμε οι άλλοι χωράνε όλο και λιγότερο στη ζωή μας, εκτός βέβαια από από αυτούς που εγωιστικά έχουμε ανάγκη όπως π.χ μαμά που είμαστε χέστες για να αποχωριστούμε την εικόνα της ή γκόμενα που έχουμε στηρίξει πάνω της πιο πολλά απ'όσα αντέχει.
Μόνο στεναχώρια μένει τελικά μέσα μου.
Δε νοιάζομαι για τον κόσμο γιατί αν ήταν αλλιώς τα πράγματα ο κόσμος δε θα χρειαζόταν τον προβληματισμό μου.
Νιώθω όμως δυνατός αν και μόνος στον εγκαταλελειμμένο μικρόκοσμο μου.
Στεναχώρια που με εγκατέλειψαν και δεν κατέρρευσα, όπως λέει και ένας Αργεντίνος ποιητής.

Με πληγώνει ρε γαμώτο που όλοι γύρω μου προχωρούν, έστω και προς τα σκατά, ενώ εγώ πηγαίνω ακόμα σε εκείνο το γαμημένο Λύκειο χωρίς να έχω καμμία πρόθεση να μεγαλώσω.

θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.

Κι οι μάγιας τελικά μόνο υποσχέσεις ήταν.

τότε μόνο

Δεν υπάρχει αγάπη στη λιακάδα. Στην ηρεμία και στη γαλήνη θα ακούσεις όλοι να λένε πως σε αγαπάνε. Θα σού χαμογελάνε και θα σε γλεντάνε. Μα σαν πυκνώσουν τα σύννεφα, να δεις πότε θα τρέξουν να κρυφτούν και ποιος θα παραμείνει να σ' το φωνάζει, ακλώνητος, μη φοβούμενος τη βροχή που θα έρθει. Και μόλις ξεσπάσει η καταιγίδα, θα έρθει πιο κοντά. Θα γίνει σκέπαστρο, πανωφόρι και σφουγγάρι για το μέτωπό σου.

Όσο κι αν αγαπώ τον ήλιο, ξέρω ότι η βροχή μόνο μπορεί να ξεδιαλύνει το τοπίο. Γιατί τότε μόνο φαίνεται η αγάπη. 

κώστας καρυωτάκης

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι.
Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.

ντρέπομαι...

Είναι κάτι βράδια που με παίρνουν οι τύψεις απ' το χέρι και μου χαλάνε τον ύπνο. Φταίω κι εγώ, λέω, για ο,τι γίνεται, φταίω, και ντρέπομαι.
Ντρέπομαι γιατί είμαι Έλληνας, όταν Έλληνες κακοποιούν μετανάστες, χλευάζουν άριστους σημαιοφόρους που προοδεύουν και επαινούν κουτοπόνηρους ουραγούς.
Ντρέπομαι που δηλώνω δημοσιογράφος, όταν "δημοσιογράφοι" κακοποιούν την αλήθεια και ασελγούν στη νοημοσύνη μου.
Ντρέπομαι, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ρίχνει κλεφτές ματιές σε τηλεοπτικά προγράμματα που αναδύουν οσμή εντονότερη κι απο χωματερή.
Ντρέπομαι που η παλάμη μου έχει περισσότερη θέρμη όταν επαιτεί παρά όταν σφίγγει σαν γροθιά.
Ο συβαριτισμός μου με τρομάζει. Δείχνω να λυπάμαι με τη συμφορά του
πλησίον, αλλά έντρομος διαπιστώνω πως όχι πολύ βαθειά μέσα μου, χαίρομαι που δεν είμαι στη θέση του.
Από τη μία κατακεραυνώνω τις μεθόδους και τα προιόντα βιντεοσκόπησης των προσωπικών στιγμών συνανθρώπων μου και από την άλλη δίνω γήν και ύδωρ
για να εξασφαλίσω έστω ένα μικρό στιγμιότυπο λεηλατημένης αξιοπρέπειας.
Ντρέπομαι που αφήνω όσα με πονούν να κατεβαίνουν σαν χιονοστιβάδα, που όσο πλησιάζει μεγαλώνει και δεν αφυπνίζομαι.
Ταξιδεύω σαν σανίδα από παλιό ναυάγιο και περιμένω την ακτή που θα με βγάλει το κύμα.
Ντρέπομαι που δεν πολεμώ, παρά μόνο στην ουρά του σούπερ μάρκετ, όταν μου κλέψουν τη θέση.
Ντρέπομαι να πω ότι ο μισθός μου δεν επαρκεί, όταν άλλοι ζούν με το ένα τρίτο των χρημάτων που εισπράττω.
Ντρέπομαι που συνεχώς αγοράζω αναλώσιμα, προσπαθώντας να νοιώσω αναλλοίωτος.
Φοβάμαι να ανέβω στην πραγματικότητα για να μην πέσω. Από την άλλη φοβάμαι να κατέβω στην ψευδαίσθηση για να μη χαθώ. Παραμένω στη μέση, αφουγκραζόμενος ασυνείδητα τη συνείδηση μου.
Όλα τα βλέπω αντρεστραμμένα: Δάσκαλοι χωρίς στοιχειώδη παιδεία αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν χαρακτήρες. Αυτόκλητοι σοφοί συγγράφουν εκπαιδευτικά βιβλία που βρίθουν ανακριβειών, εγείροντας οργή και θυμηδία. Γιατροί που δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα διαφημίζουν το λειτούργημα τους ανορθόγραφα: "ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ", προκαλώντας ανεπανόρθωτα κατάγματα στην αξιοπιστία.
Τέλος ντρέπομαι που ντρέπομαι, όταν οι άλλοι πλάι μου επαίρονται για τα αίσχη τους.
Ντρέπομαι ακόμη που έχω συνείδηση και με κάνει να θλίβομαι όταν κολυμπάω σε ωκεανό περιχαρών ασυνείδητων, πετυχημένων.
Μήπως τελικά η "μπαλάντα του **Sxeseis-bot**@κ@" γράφτηκε για μένα και για όσους χάνουν αναίτια τον ύπνο τους;



Χμμμμμμ...ποιοί από εμάς αναγνώρισαν τον εαυτό τους;

Εγώ πάντως ΔΕΝ ντρέπομαι να πώ ότι είμαι ο πρώτος....



Καλή σας/μας συνέχεια....στον ονειρικό μας κόσμο...



Του Νίκου Τζιανίδη.

έτσι ναι

"Εντολή να παραμείνουν επί 24ωρου βάσεως οι Εκκλησίες ανοιχτές για τους άστεγους που κοιμούνται έξω στο κρύο, έδωσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Βάρνας κ. Κύριλλος και Τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου.

O Μητροπολίτης Βάρνας ανέφερε ότι, εκτός από την δυνατότητα να κοιμηθούν οι άστεγοι στις Εκκλησίες, θα φορέσουν ζεστά ρούχα, θα φάνε ζεστό φαγητό και θα σκεπαστούν με κουβέρτες". 

Έτσι ναι. Έτσι να υπάρχουν εκκλησίες, να υπάρχει και θρησκεία και χριστιανισμός και όλα. Δεν διαφωνώ καθόλου. Έτσι μάλιστα. Γιατί εγώ που περνάω έξω από τους ναούς του θεούλη της αγάπης εδώ στην Ελλάδα, βλέπω πάντα να κοιμούνται στα σκαλοπάτια άνθρωποι κουρελιασμένοι. Να κοιμούνται έξω από τις κλειστές πύλες ενός μέρους δήθεν αλληλεγγύης, ζεστασιάς και ανοιχτής αγκαλιάς.


(πηγή)

Για ποιά γράφτηκαν όλα αυτά;

Πολλά γραμμένα από μένα για σένα. Γραμμένα εδώ, εκεί, παραπέρα.
Απορώ συχνά που βρίσκω υπομονή και σκαλίζω προηγούμενα, μέχρι να λάβω την αίσθηση ότι γράφτηκαν όλα.
Προσπαθώ να περιγράψω με μεγαλύτερη λεπτομέρεια το συναίσθημα, έτσι ώστε όποιος διαβάζει να μην έχει καμμιά αμφιβολία για το πόσο αγάπησα αυτή τη γυναίκα.
Θα ήθελα να με θυμούνται μάλιστα, νομίζω, μέσω της αγάπης μου για αυτή τη γυναίκα.

Αν με ρωτήσει κάποιος: "Για ποιά τα έγραψες όλα αυτά;"
Θα μου έρθει, εύκολα κιόλας, ένα πρόσωπο στο μυαλό. Αυτή.
Κι όμως, σκέφτηκα χτες ανάμεσα στο κωλόκρασο που έπινα. Αν ακόμα δεν την έχω γνωρίσει;
Αν δεν είναι αυτή το θολό πρόσωπο που βλέπω καμμιά φορά στα όνειρα μου, νιώθοντας τη ζεστασιά του;
Μήπως το ρόλο "γυναίκα της ζωής μου" τον έχω αναθέσει σ'αυτή με το ζόρι;

Δεν ξέρω τι θέλω να πιστέψω, μπερδεύομαι, ίσως όμως τα λόγια μου να μην έχουν βρει τελικά, το αληθινό πρόσωπο που τόσο καιρό χαϊδεύουν.

Η σωστή κρίση είναι προϊόν εμπειρίας και η εμπειρία είναι προϊόν λανθασμένης κρίσης.

Walton Wriston

το να μην έχω τίποτα να χάσω

Ποιοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι; Αυτή την σκέψη έκανα σήμερα καθώς είδα κάτι, λίγο πριν μπω στο σπίτι μου. Λογικά θα είναι αυτοί που δεν αγχώνονται. Οι ξέγνοιαστοι άνθρωποι. Αυτοί που ζουν με όσα πάνε και όσα έρθουν.

Τα χρήματα; Τι ρόλο παίζουν αλήθεια; Θα μού πεις ότι ένας πλούσιος θα είναι πιο ευτυχισμένος από έναν φτωχό. Αλλά όντως έτσι είναι; Δεν έχω γνωρίσει κανέναν δισεκατομμυριούχο ποτέ μου, αλλά δεν φαντάζεσαι κι εσύ ότι θα αγχώνεται μην πέσουν οι μετοχές του, μην τον ξεπεράσουν οι ανταγωνιστές του, μην τον κλέψουν ή μην απαγάγουν την κόρη του; Και παρ' όλα αυτά να πρέπει να συνεχίσει να παράγει κέρδος; 

Σίγουρα αυτό δεν είναι άγχος; Δεν νομίζω να ζουν τρελά ευτυχισμένη ζωή, κι ας πίνουν τα πιο ακριβά ουίσκια και ας τρώνε στα καλύτερα μέρη. Νομίζω το άγχος, σαν συναίσθημα, παραμένει το ίδιο. Είναι το ίδιο που έχει ένας μεροκαματιάρης που μπορεί αύριο να βρεθεί χωρίς δουλειά. Ή να μην έχει να πληρώσει το πετρέλαιο, καλή ώρα. Ειδικά στις εποχές που συρρικνώνεται συνεχώς η μεσαία τάξη. Αλλάζουν τα οικονομικά μεγέθη, αλλά η ουσία του άγχους παραμένει η ίδια. Και οι δύο δεν θα κοιμηθούν καλά. Ο ένας επειδή του κόψανε το 1/5 της σύνταξης, ο άλλος επειδή πήρε φωτιά το 1 από τα 5 του σκάφη. Άρα αν δεν είναι ούτε οι πολύ πλούσιοι, ούτε και οι μεσαίοι ευτυχισμένοι, ποιος μπορεί να είναι; 

Λίγο πριν μπω στο σπίτι μου σήμερα, είδα την άστεγη γυναίκα η οποία ζει στο απέναντι πεζοδρόμιο τις τελευταίες εβδομάδες. Έχει φτιάξει μία γωνίτσα με νάυλον, χαρτόκουτες και παλιές κουβέρτες. Σκεφτόμουν όλους αυτούς τους "απόκληρους" της κοινωνίας. Όσο κι αν τους λυπόμαστε, ή στεναχωριόμαστε για εκείνους, αυτοί ίσως ζούνε χωρίς άγχος. Ακόμα θυμάμαι έναν άστεγο που είχα δει στην Αμερική ο οποίος έψαχνε φαγητό σε έναν κάδο. Ο τύπος με μανία απλά έβαζε το χέρι του και ό,τι έβρισκε το έτρωγε. Ταυτόχρονα ανακάτευε χάμπουργκερ, με μιλκ σέικ, και κόκα κόλα με μπύρα. Τα έτρωγε όλα επειδή απλά πεινούσε. Δεν τον απασχολούσε τι γεύση θα είχε, αν θα είχε λήξει, αν θα πάθαινε δηλητηρίαση, αν θα είχε στάξει κανείς τη στάχτη του, αν, αν, αν. 

Και σκέφτομαι πώς να είναι το συναίσθημα του "δεν έχω τίποτα να χάσω"; Σκέψου το λίγο. Να μην σε απασχολεί κανένα άγχος. Απλά να ενεργείς σύμφωνα με το αίσθημα της επιβίωσης. Πόσο μακριά από εμάς;

Δεν υπονοώ ότι οι άστεγοι που ολοένα αυξάνονται τελευταία, είναι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι από εμάς. Απλά αναρωτιέμαι ποιο είναι το τίμημα. Για όσους αποφασίσουν να έχουν κάποια περιουσία και κάποια κεκτημένα, το τίμημα θα είναι το άγχος. Και όσοι το έχουν διώξει από το κεφάλι τους, πληρώνουν κι αυτοί ένα βαρύ τίμημα του να μοιάζουν τρελοί και απόμακροι.

Ποιοι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι;

Μέχρι και το τέλος του κόσμου θα χρησιμοποιήσω, λέω, μήπως και σε ξαναδώ. Δεν πιστεύεις στην αγάπη μας, στο φόβο του επερχόμενου χάσματος, ίσως πιστεύεις όμως στους Μάγια ή στους εξωγήινους.

τι είναι αγάπη;

Κάπου διάβασα ότι η δημοφιλέστερη ερώτηση στο Google ήταν για μια ακόμη χρονιά η "τι είναι αγάπη;"

Αυτή νομίζω είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσε να έχει δωθεί:

Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται. Μα στην αγάπη είναι ένας. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ..." 

Νίκος Καζαντζάκης

ας είναι

Αυτή τη φωτογρφία τράβηξα χτες. Είναι ένα σοκάκι στο κέντρο της πόλης που από πάνω του έχουν κρεμάσει πολλά φωτισμένα καπέλα. Μού βγάζει πολλά συναισθήματα αυτό το σκηνικό. Εγκαταλελειμμένα μαγαζιά, λερωμένοι τοίχοι, σκουριασμένες πόρτες. Και από πάνω πολύχρωμα γιορτινά φωτιστικά. Μύριζε αμμωνία παντού. Ήμουν μόνος, αν εξαιρέσεις μία γυναίκα που έκλεινε εκείνη τη στιγμή το μαγαζί της και έφευγε κι εκείνη. Ένα δρομάκι που σπάνια περνάει κάποιος, και για όλο το βράδυ φωτίζεται εορταστικά. Βρήκα τον εαυτό μου μέσα εκεί. Μόνος, θλιμμένος, αυτά τα Χριστούγεννα. Σαν να είχα βρει μία λίμνη και να κοιτούσα το είδωλό μου. Είναι ένα ιδιαίτερο μέρος, η οδός Πιττάκη.

Ήμουν μόνος. Μία από τις καθημερινές μου κρύες βόλτες. Περπατάω μόνος μου με μουσική στα αυτιά και είναι κάτι που απολαμβάνω όσο λίγα πράγματα. Θα ήθελα και παρέα. Ναι, τις μισές φορές τουλάχιστον θα ήθελα και παρέα. Αλλά σπάνια βρίσκω κάποιον πρόθυμο. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι δεν αγαπάνε το περπάτημα. Και με κοιτάνε και σαν τρελό αν τούς πω ότι έκανα με τα πόδια μία μεσαία απόσταση, της τάξεως των 3-4 χιλιομέτρων. Και αν τύχει κάποιος και έρθει μαζί μου σε κάποια βόλτα, θα μού το κοπανάει μια ζωή και θα το διαλαλεί στους τριγύρω σαν να τον βασάνισα. Ας είναι.

Παλιά είχα μια κοπέλα που περπατούσαμε μαζί τα Χριστούγεννα. Και βλέπαμε μαζί το καράβι στην πλατεία και τα λαμπιόνια στην παραλία. Φέτος κάνω βόλτες μόνος, ανάμεσα σε ζευγάρια και οικογένειες που κατηφορίζουν την Ερμού. Νιώθω μοναξιά τέτοιες μέρες. Ας είναι. Καλά Χριστούγεννα, εαυτέ μου, και όπως είπαμε: θα κάνεις για τους άλλους όσα θα έκαναν κι εκείνοι για σένα.

λούνα παρκ

Θέλω να με τελειώσω όταν επιστρέφει η σκέψη ότι για σένα ήμουνα κάποιος και για μένα ήσουν η μία.
Τέλοσπάντων.

Άν και άρρωστος αγαπάω πολύ έναν άνθρωπο για να μην το τραγουδήσω αφού ήθελε σήμερα να ακούσει αυτό το τραγούδι.

ονειρεύομαι κι ελπίζω και πεθαίνω ήπια.

                   

 Σ΄ έναν κόσμο γυάλινο κι αποστειρωμένο
ήσυχα τις μέρες μου περνώ
πάνε χρόνια που έπαψα να σε περιμένω
πάνε χρόνια που για σένα ζω.



Μείναμε φτωχότεροι.
Σ'ευχαριστώ για όσα μου έμαθες, Άλκη Αλκαίου.

κάτι μέσα μου πεθαίνει

Είμαι ένας άνθρωπος που όταν αγαπάω κάποιον θέλω να του τα δίνω όλα. Είτε στην κοπέλα μου, είτε σε ένα φίλο μου. Βάζω συχνά σε προτεραιότητα αυτούς που αγαπάω, και μετά ακολουθώ εγώ. Δεν θα με νοιάξει να χαλάσω τα χρήματά μου, το ωράριό μου, να χάσω τον ύπνο μου, να επιβαρύνω την υγεία μου, να πάω πίσω την δουλειά μου, αρκεί να ευχαριστήσω αυτόν που αγαπώ. Ειδικά όταν νιώσω ότι ο άλλος έχει μία ανάγκη για υποστήριξη. Αν ας πούμε έχει χωρίσει και είναι χάλια, ή κάνει καταθλιπτικές σκέψεις για το μέλλον, ή είναι άρρωστος, ή δεν έχει λεφτά ή γενικώς δεν είναι καλά. Τότε εγώ θα βάλω στην άκρη τη ζωή μου, αυτόματα. Είμαι τέτοιος.

Το κακό είναι όταν δεν βλέπω την ίδια στήριξη από τους ίδιους ανθρώπους, τον καιρό που περνάω εγώ δύσκολες στιγμές. Παλιά σκεφτόμουν ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και δεν μπορώ να έχω απαιτήσεις. Μαλακίες. Επίσης σκεφτόμουν ότι πρέπει να κάνω την καλή πράξη αλτρουιστικά, και να μην περιμένω από άλλους να πάρω κάτι πίσω. Φάση κάνε το καλό και ρίξ'το στο γυαλό. Επίσης μαλακίες. Παιδικές ασθένειες.

Βλέπω καθημερινά μέσα μου να απογοητεύομαι όταν δίνω περισσότερα από όσα παίρνω. Και χωρίς εγωισμούς και δήθεν κολλημένη αξιοπρέπεια, αυθόρμητα ο οργανισμός μου νιώθει την ανάγκη να δώσει μόνο σε αυτούς από τους οποίους παίρνει πίσω. Δεν αντέχει να δίνει πολλά και να παίρνει λίγα. Η στρόφιγγα αγάπης κλείνει.

Λιτότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρω ότι θα πέθαιναν για μένα. Που συνεχώς και με τον οποιοδήποτε τρόπο μού το δείχνουν. Δεν κρύβονται πίσω από δικαιολογιούλες. Δεν βρίσκουν εμποδιάκια. Με κατανοούν, έρχονται στη θέση μου, με στηρίζουν. Με αυτούς θέλω να έχω σχέσεις unlimited ορίου. Ενώ με τους υπόλοιπους οι συναλλαγές να γίνονται βάσει αυστηρού ισοζυγίου. "Φίλε μου, θα κάνω για σένα ό,τι θα έκανες κι εσύ για μένα". Δεν θα γίνω μουνόπανο. Δεν θα εκμεταλλευτώ. Απλά τυπικές, ξεκάθαρες, εγγυημένες συναλλαγές.

Είναι πολλές φορές που ξέρω ότι ο άλλος δεν θα έκανε ποτέ ό,τι κάνω εγώ για εκείνον, αλλα λέω: "έλα μωρέ, αφού τον αγαπάς. Δώσ' τα όλα." Όχι πια. Το μόνο που πετυχαίνω είναι να ξενερώνω όταν νιώθω ότι δίνω και δεν παίρνω. Τρελαίνομαι όταν ξέρω ότι έχω κάνει θυσίες ρε πούστη μου για κάποιον και μετά όταν βρεθώ να έχω εγώ την ανάγκη, να παίρνω τ' αρχίδια μου. Και το χειρότερο είναι ότι δεν σβήνονται αυτά από μέσα μου. Ακόμα και με άτομα που υπερλατρεύω, αν έχω νιώσει ότι δεν μου ανταπέδωσαν αυτό που άξιζα έστω και μία φορά στο παρελθόν, θα έχω απογοητευτεί τόσο πολύ που δεν θα μπορώ να το σβήσω. Έχει βγει μία κίτρινη κάρτα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Είμαι τέτοιος.

Προ-υπόσχεση για το '13: Θα κάνω τα πάντα για αυτούς που πιστεύω ότι θα έκαναν τα πάντα για μένα. Για τους υπόλοιπους θα βρίσκω δικαιολογίες.

"Πιο εύκολα θάβεις την πραγματικότητα παρά ξεφορτώνεσαι τα όνειρα."
Don DeLillo

σκοροφαγωμένες σημειώσεις

Κι όμως ο καιρός πέρασε και η φυσική σου παρουσία εξασθένησε. 
Χάθηκε. Κι όσο κι αν τότε αρνούμουν να δεχθώ το "μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται", σε κοίταξα στα μάτια και μέσα τους δεν είδα τίποτα από την γυναίκα που ερωτεύτηκα. 
Είναι σαν τα συναισθήματά μου για σένα να τα έφαγε ο σκόρος. Γιατί ακόμη πονάω για εκείνον τον καιρό. Ακόμη νιώθω πίκρα που κάτι τόσο μεγάλο (για μένα) τελείωσε έτσι άδοξα.
Έλα όμως που ακόμη και με σένα, την αιτία του πόνου, μπροστά μου δεν αλλάζει τίποτα; 
Δεν μπορείς να με επηρρεάσεις. 
Ούτε καν να μου ξυπνήσεις αναμνήσεις... το κενό είναι αγεφύρωτο.

μύρισε χριστούγεννα

Θυμάσαι τα πρώτα σου Χριστούγεννα; Τότε που ξυπνούσες πρωί-πρωί για να βρεις ένα δώρο πάντα κάτω από το δέντρο; Ήταν κάτι που περίμενες για μήνες. Τώρα κοιτάξου στον καθρέφτη. Πού πιστεύεις πια; Τι περιμένεις; 

Μύρισε Χριστούγεννα, γαμώτο. Είναι αυτή η εποχή που όλα φωτίζονται. Ας την απολαύσουμε, γαμώτο. Οι δρόμοι έχουν λαμπάκια και οι μουσικοί παίζουν βιολί στους  πεζόδρομους. Όλοι θολώνουν με την ανάσα τους τις βιτρίνες, και κανείς δεν μπαίνει μέσα. Μυρίζει σιρόπι έξω από τα ζαχαροπλαστεία και γλυκιά κάπνα απ' τα κάστανα. Κανείς δεν έχει λεφτά. Αλλά το βλέπεις πως όλοι έχουν ανάγκη να πιστέψουν κάπου. Θέλουν να γίνουν παιδιά ξανά, θέλουν να πιστέψουν ότι η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη.

Είναι ωραία εκει έξω. Κι ας μην έχει πια μεγάλο δέντρο η πλατεία. Κι ας υπάρχουν λιγότερα φωτάκια και περισσότερα κλειστά μαγαζιά. Είναι η καλύτερη εκδοχή της μίζερής μας πολιτείας. Το βλέπεις στους ανθρώπους. Θέλουν όλοι να χαρούν μέσα τους. Θέλουν να ξεστομίσουν ένα "χρόνια πολλά". Υπάρχει ανάγκη να αφήσουν πίσω τα προβλήματά, να τα βάλουν δίπλα από τη φάτνη και να τα ξαναπιάσουν μετά του Αγιαννιού. Το φορολογικό, το ασφαλιστικό, το εφάπαξ. Ως τότε, να ξαναγίνουμε παιδιά έχουμε ανάγκη. Λίγη ηρεμία, λίγη πιο πολλή αγάπη και ένα καινούριο όνειρο για να πιστέψουμε. Ότι, ναι, η νέα χρονιά θα είναι καλύτερη.

Άνοιξε τη μύτη. Μύρισε Χριστούγεννα, γαμώτο.

paris 2

We'll never have Paris.

Ποτέ δεν ήθελα να πω αυτή τη φράση.
Αυτοί τσακίστηκαν στα βράχια της καθημερινότητας αλλά είχαν το Παρίσι.
Εμείς ούτε γι' αυτό δεν ήμασταν άξιοι.

οι μαλάκες...

"Όλο κοιτάμε το ρολόι να φύγει και αυτή η ώρα να φύγει κ αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο κ φτου κ από την αρχή.ο ήλιος ανατέλλει ο ήλιος δύει και δεν πάμε πουθενά άλλου, παρά μόνο στο θάνατο και εμείς οι μαλακές αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα από την ζωή μας χαιρόμαστε. " 

Χρόνης Μίσσιος.

αλήθεια

Το πιστεύω 100%.

θα είχε λυγίσει και ο Θεός

Κάποτε υπήρξε μιά μέρα στη ζωή μου που ήμουν κομμάτια από το ποτό. Όχι ότι είναι μία στον αριθμό, αλλά αυτή τη στιγμή μιλάω για μια συγκεκριμένη.
Όταν χτύπαγε η καταστροφή, πάντα έκανα υπομονή, έδειχνα δύναμη, έλεγα πως όλα κάποια στιγμή θα αλλάξουν. Προσπαθούσα να χαμογελάω λίγο για μένα και λίγο για τους γύρω μου.
Όμως εκείνη τη μέρα με είχαν εγκαταλείψει όλα. Είχα απορρίψει γκόμενες χωρίς κανένα λόγο, δεν κοιμόμουν τον προηγούμενο καιρό, δεν χαμογελούσα και η καρδιά μου ένιωθε σαν να ήταν στην παλάμη του Χαλκ και την έσφιγγε όλο και πιό δυνατά.
Εκείνη τη μέρα ήμουνα έτοιμος για μεγάλες τρέλες.
Ούτε υπομονή και θετική σκέψη δεν είχε ξεμείνει καμία. Απορώ πως το μόνο κουσούρι που μου έμεινε από τότε είναι τούτη εδώ η σκέψη.
Οι φλέβες μου κατα τύχη είναι ακόμα μέσα στο δέρμα μου.
Έπινα, άκουγα τα τραγούδια που της άρεσαν, έκανα προσευχές να γυρίσει, πάλευα να μη σηκώσω το τηλέφωνο και να ξεφτιλιστώ ακόμα μιά φορά.
Θα σε περίμενα για πάντα αν έδειχνες ένα σημείο απλά ζωής.
Αλλά δεν έδωσες.
Παρακαλούσα το Θεό, γονατιστός, κλαίγοντας, με όλη τη δύναμη και την αγάπη που είχα στην ψυχή μου, μέσα στο μεθύσι, να κάνει κάτι.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη στιγμή αυτή.

Εκείνη η μέρα ήταν, που σταμάτησα να πιστεύω στο Θεό, στα παραμύθια, στο γυρισμό σου.
Γιατί αν υπήρχε Θεός παντοδύναμος, με τόση αγάπη που έβλεπε να σου έχω, ναι, ακόμα και αυτός που θα τα είχε δει όλα, θα είχε λυγίσει.

οινοπνευματοθεραπεία

Όταν ένας άντρας δε μιλάει για το παρελθόν του, σημαίνει ότι ζεί μέσα σ'αυτό.
Πότισέ τον ένα μπουκάλι τζίν και θα σου μιλήσει.

μικρή φαντασία

Νομίζω ότι μόνοι μας έχουμε βάλει τα κάγκελα γύρω μας. Έχουμε φτιάξει τίτλους και σκήπτρα που νομίζουμε ότι θα μάς ανήκουν για πάντα. Έστω ότι με λένε Πέτρο. Και έστω την πρώην μου την λένε Κωνσταντίνα. Μέσα μου είχα φτιάξει τον τίτλο: "Ο Πέτρος με την Κωνσταντίνα". Αυτή η φράση ακουγόταν συνεχώς. Από όταν έκλειναν ένα τραπέζι και υπολόγιζαν ποιοι θα έρθουν, μέχρι όταν γράφαμε μία ευχετήρια κάρτα σε κάποιον κοινό μας φίλο.

Ο Πέτρος και η Κωνσταντίνα. Ακουγόταν τόσο σωστό και τόσο φυσιολογικό στο μυαλό του καθένα. Ακόμα και στο δικό μου. Όταν βρήκα άλλη κοπέλα, που την λέγανε, ας πούμε, Δέσποινα, ήτανε περίεργο. Το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" δεν πολυκόλλαγε. Ακουγότανε ξένο, και σε εμένα και στους άλλους.

Όλα είναι μια συνήθεια. Και αν περάσουν τα χρόνια, το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" θα ακούγεται καλύτερο από ό,τι ακουγόταν εκείνο με την Κωνσταντίνα. 

Πριν καιρό είχα γράψει για μία ιστορία για ένα παιδί που έχασε τα πόδια του σε ένα δυστύχημα, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν αρκετά αισιόδοξος. Όταν είπα αυτή την ιστορία στον αδερφό μου, μού είπε: "Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δυνατοί είμαστε". Είναι η πιο σωστή κουβέντα που άκουσα από εκείνον, το μήνα Οκτώβριο.

Αν μπορούμε αν αποχωριστούμε τα πόδια μας, που πιστεύουμε ότι για πάντα θα τα έχουμε, και όλοι μάς έχουν συνηθίσει με αυτά, ε τότε μπορούμε να αποχωριστούμε και πιο ασήμαντους τίτλους. Είμαστε πιο δυνατοί από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Κι αν διαφωνείς, μάλλον είναι γιατί έχεις μικρή φαντασία. 

αφιέρωση

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε
Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Μ. Αναγνωστάκης

δύο ξένοι.

Εκεί που έπινα τη μπύρα με την παρέα μου, γυρίζω και σε βλέπω. Πόσα χρόνια έχουν περάσει; Ξαφνικά εκατομμύρια εικόνες παίζουν στο μυαλό από εκείνη την εποχή. Ένας τρελός έρωτας, κρυφτό και ψέμματα, ξενύχτια μαζί, βόλτες. Καρδιοχτύπι και αγωνία. Ήσουν το κορίτσι μου, για λίγο. Και μετά πόνος. Ανησυχία! Γιατί να έπρεπε να τελειώσει έτσι όλο αυτό; Πώς βγήκες από τη ζωή μου;

Κι όμως εκείνο το άτομο των αναμνήσεων και αυτό που βλέπω απέναντί μου απόψε, μοιάζουν να είναι δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα. Σαν να βρήκα μια γυναίκα που σου μοιάζει, αλλά δεν είσαι εσύ. "Γεια! Τι κάνεις;" θα μου πεις με εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο "δεξιώσεων" και θα προσπεράσεις. Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα πολύ απλά γιατί είμαστε πια Δύο Ξένοι.

human grid

Αυτό είναι ένα βίντεο που με συγκίνησε τις προάλλες. Κάποια στιγμή αυτή η συγκίνηση θα γίνει η δύναμη που θα σηκώσει το χέρι μου και θα πάρει τηλέφωνο. 

Πόσο όμορφοι άνθρωποι.

μαξιλάρι

Καμιά φορά μου ξανάρχεται να γράψω πιασμένος από σκέψεις και ευχές άλλης εποχής. Αυτή τη φορά θυμήθηκα το μαξιλάρι σου. Με τη μυρωδιά σου.
Που σ'όποιο μέρος της Γης να ταξιδέψω, όσο και να ψάξω ή πληρώσω δε μπορώ να ξαναμυρίσω.
Από το πρωί στη δουλειά ονειρευόμουνα το μεσημεριανό ύπνο στο μαξιλάρι σου. Να μυρίσω το ναρκωτικό μου.
Να το είχα και τώρα. Το ξέρω, αυτή η απεγνωσμένη νοσταλγία πρέπει να σταματήσει άλλα μια κουβέντα είναι αυτό για εμάς, τους πιό αδύναμους ανθρώπους.
Να το έπαιρνα στο στρατό μαζί μου, στη δουλειά, στις εξόδους μου.
Και όταν θα σ'έχανα για πάντα, να πέθαινα από ασφυξία της μυρωδιάς σου. Ο απόλυτα ιδάνικος και ονειρεμένος θάνατος.

απλά δε γίνεται..

Ένας άνθρωπος με χιούμορ, δε γίνεται να μην είναι, ένας όμορφος άνθρωπος.

γυμνό στολίδι

Όνειρο μου μεγάλο είναι να ταξιδέψω σε χώρες μακρινές με γαλάζια νερά και άσπρη άμμο.
Να κοιτάξω όλες τις ομορφιές του κόσμου.
Δάση, ωκεανούς, και λοιπές περιπέτειες. Και σε πολλές περιπτώσεις το έχω κάνει.

Τη μεγαλύτερη περιπέτεια, όμως, την έζησα για τόσο λίγο. Αυτό μου είχε γράψει ο Θεός.
Και λόγω της σχετικότητας του χρόνου εμένα μου φάνηκε ένα τσιγάρο δρόμος, ακόμα και αν περάσαμε μαζί αρκέτα χρόνια. Συνέχεια στα όρια.
Οι ομορφότεροι λόφοι που κοίταξα ήταν από δέρμα. Δικό σου.
Το πιό όμορφο θέαμα, το γυμνό κορμί σου. Ποτέ δεν τελείωσα την εξερεύνηση πάνω του.
Μέσα στις χαζοατέλειες της τέλειας ομορφιάς σου.
Δεν ξεπερνιέται αυτή η ομορφιά. Όταν δω άλλο γυμνό κορμί, θέλω αμέσως να καλυφθεί, να κρυφτεί. Με χαλάει.

Εσύ ήθελα να κάθεσαι γυμνή κοντά μου. Να σε πειράζω.
Να σε δαγκώνω και να κόβω κομμάτια ευτυχίας από τη ζωή σου.

Το κορμί σου είναι το μόνο μέρος που οι χάρτες δεν το γράφουν, τα πλοία δεν το φτάνουν αλλά η καρδιά μου δεν το ξεχνάει.

τι τυπάκι ήταν κι αυτός.

"Να παραπονιέσαι για το κακό είναι να το διπλασιάζεις, να γελάς για το κακό είναι να το εξοντώνεις."

Κομφούκιος.

φύγαμε

"...τώρα μετράμε αντίστροφα τα βράδια μπροστά από την οθόνη μας.

Οι μέρες γίνονται βδομάδες που περνάνε σα μέρες.

Τρίτες, Τετάρτες, Πέμπτες,

Παρασκευοσάββατα, Κυριακές και Δευτέρες.

Παντού εικόνες κι αιθέρες.

Φύγαμε."

για το Χ.Μ

"Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων
ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν
γιακά, μ' έμαθαν τις συνήθειες εκείνων
που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν
πώς να διατάζω.

Αλλά, όταν μεγάλωσα
και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της
τάξης μου δεν μ' άρεσαν, το να διατάζω
δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το
να με υπηρετούν. Γι' αυτό εγκατέλειψα
την τάξη μου και συντρόφεψα με τους
μικρούς, φτωχούς ανθρώπους".

Μπ. Μπρεχτ

Για το Χρόνη Μίσσιο που το έκανε πράξη με τη ζωή του και όχι με λογάκια.
Και από κάποιους δεν κατάφερε να πάρει ούτε μια τελευταία ανακοίνωση σεβασμού.

Το να πεις την αλήθεια, σε κάποιον που δεν την καταλαβαίνει, είναι μερικές φορές
χειρότερο από το να του λες ψέματα.

Μια ωραία δικαιολογία για εμάς τους ψεύτες.


 

για ποιο λόγο;

Μαλακίας ύπνου συνέχεια. Θα είμαι πιο σύντομος αυτή τη φορά. Τα όνειρα.

Α' εκδοχή. Το όνειρο είναι ένα γαμάτο όνειρο ευτυχίας. Για παράδειγμα, ότι είσαι υπερήρωας. Ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ήταν ένα όνειρο, και τώρα ξύπνησες σε μια πραγματικότητα πολύ πιο χάλια. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Β' εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα γαμάτο όνειρο αναπόλησης. Για παράδειγμα, βλέπεις την πρώην σου που θέλεις τόσο να ξεχάσεις, και την βλέπεις να είστε μαζί ευτυχισμένοι και γελαστοί. Ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν τα έχετε πια, και είσαι μόνος, εσύ και ο βιόλος. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Γ' εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα απαίσιο όνειρο. Για παράδειγμα, βλέπεις να σε κυνηγάνε για να σε σκοτώσουν. Ξυπνάς ιδρωμένος και φοβισμένος. Χάλια διάθεση. Δεν λες "ουφ, τι καλα που ηταν όνειρο και δεν συμβαίνει αυτό στ' αλήθεια". Δεν αρχίζεις να εκτιμάς τη ζωή. Όχι. Φοβάσαι να ξανακοιμηθείς, μην τυχόν και ξαναδεις το ίδιο όνειρο. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Δ' Εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα απλό βαρετό παράξενο όνειρο. Συγχαρητήρια μόλις σπατάλησες λίγο χώρο από τη μνήμη σου για κάτι παντελώς άχρηστο. Αποτέλεσμα: Νιώθεις μαλάκας.

Δεν μάς έφτανε ο ύπνος με όλες τις μαλακίες του, πρέπει να βλέπουμε και πράγματα που δεν επιλέγουμε. Σαν να σε πάνε δεμένο στο σινεμα και οδοντογλυφίδες να κρατάνε ανοιχτά τα μάτια σου. Δηλαδή, γιατί; Για ποιο γαμημένο λόγο υπάρχουν τα όνειρα;

δύο χέρια

Κάποιους ανθρώπους τους συμπαθείς από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις. Δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτούς και όμως τους συμπαθείς.
Ίσως το πράο βλέμμα, οι ήρεμες κινήσεις, το χαμόγελο.
Και δεν τους γνωρίζεις ποτέ. Και τους συμπαθείς ακόμα περισσότερο.
Ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα ήταν ο Θανάσης Βέγγος.
Σχεδόν δεν έχω δει ποτέ ταινία του και δε με νοιάζει να δω.
Ένα βραβείο πήγαινε να πάρει και το ευχαριστιόμουνα περισσότερο από το να το έπαιρνα εγώ.

Τον θυμήθηκα ξανά επειδή ήρθε στη μνήμη μου πάλι μια φράση που τη νιώθω όλο και περισσότερο με τα χρόνια
και ας με κοροιδεύουν οι φίλοι μου ότι γέρασα, ότι σάπισα και θέλω γάμους και παιδιά.
Στην ουσία θέλω και εγώ δυό χέρια.

"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις."
Θανάσης Βέγγος

είναι άνθρωπος;

Δεν υπάρχει πιο όμορφη πράξη από έναν άνθρωπο, από το να στείλει ένα μήνυμα αγάπης.
Σήμερα ξύπνησα λαμβάνοντας ένα τέτοιο.
Είναι υπέροχο να νιώθεις ότι υπάρχει ένας άνθρωπος, που σε σκέφτεται μόλις ανοίγει τα μάτια του και μέχρι να τα κλείσει ξανά το βράδυ.

Δεν υπάρχει χειρότερη πράξη απ'το να μην απαντήσεις σε ένα τέτοιο μήνυμα.
Έχω περιμένει παλιότερα, πολύ, μια τέτοια απάντηση.
Είναι απαίσιο να νιώθεις ότι ένας άνθρωπος που σκέφτεσαι μόλις ανοίγεις και μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου ξανά το βράδυ, δε σε σκέφτεται καθόλου.
Ε, δεν είναι άνθρωπος.

αηδία

Ο ύπνος είναι ένα κακό πράγμα. Ο ύπνος είναι μια ασθένεια. Μια ύπουλη σοβαρή αρρώστια. Από μικρός πάσχω από αυτήν τη μαλακία. Πολλοί λένε ότι είναι απόλαυση. Τον συγκρίνουν με το σεξ ή τη σοκολάτα ή, με το σεξ με σοκολάτα. Εγώ εύχομαι να μην υπήρχε καν. Απαιτείται, λέει, για την αναγέννηση των κυττάρων μας και για να πάρουμε ενέργεια. Συγγνώμη, γι' αυτόν τον λόγο δεν τρώμε σαν τα μουσκάρια; Ας αποφασίσουμε, φαγητό ή ύπνος; Τι διάολο, τόσο ενέργεια χρειαζόμαστε για να καθόμαστε στην τελική σε έναν υπολογιστή και να κλικάρουμε στο facebook;

Είναι αδιέξοδο όπως και να το σκεφτώ. Αν είμαι χαρούμενος, αλλα "πρέπει" να κοιμηθώ, θα πρέπει να σταματήσω αυτά που με χαροποιούν, να κάνω ένα διάλειμμα από αυτά, και να πέσω σε μία λήθη αμφιβόλου ποιότητας. Αναγκάζομαι να διακόψω τη χαρά μου.

Αν είμαι δυστυχισμένος και είναι ώρα να κοιμηθώ, δεν θα τα καταφέρω, γιατί μόλις πέσω στο κρεβάτι θα σκέφτομαι τους λόγους που δεν είμαι καλά, και τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, και θα παίζει το φιλμάκι στο μυαλό μου. Και φυσικά δεν μπορώ να κάνω κάτι τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, γιατί είμαι σε ένα κρεβάτι και πρέπει να κοιμηθώ.

Αυτό το πρέπει με σκοτώνει στα αλήθεια. Το γεγονός ότι χρειάζομαι τουλάχιστον 5-6 ώρες για να την παλεύει ο οργανισμός μου. Το γεγονός ότι μπορώ να υπολογίσω πόσες ώρες θα πρέπει να κοιμηθώ και τι ώρα να ξυπνήσω για να είμαι παραγωγικός την επόμενη μέρα και όχι ζόμπι. Και αν έχω την επόμενη μέρα μια δουλειά μια συγκεκριμένη ώρα, υπάρχει αντίστροφη μέτρηση το προηγούμενο βράδυ. Λέω: "μεγάλε, αύριο πρέπει να ξυπνήσεις 10. Τώρα είναι 4, αν τα καταφέρεις να σε πάρει ο ύπνος τώρα, θα κοιμηθείς 6 ώρες. Καλά είσαι." Και μετά από λίγο λέω: "μεγάλε, τώρα πήγε 5. Άντε καλά, κοιμήσου τώρα έστω και 5ωράκι". Σε λίγο λέω: "Φίλε, θα έχεις πρόβλημα. Έχει πάει 6. Και τώρα να κοιμηθείς θα κοιμηθείς μόνο ένα 4ωράκι. Δεν θα σού φτάσει. Αύριο θα κουτουλάς στη δουλειά. Σκατά θα τα κάνεις". Για να φτάσει 8 η ώρα και να μού πω: "Ντάξει, μπουρδέλο τα έκανες πάλι σήμερα. Είτε κοιμηθείς τώρα, είτε όχι, τα ίδια σκατά είναι. Κάνε ό,τι γουστάρεις τώρα πια, μαλάκα". Και τότε καταφέρνω και αφήνομαι γλυκά στην αγκαλιά του Μορφέα και κοιμάμαι σαν αγγελούδι για ένα καταπληκτικό δίωρο.

Το θέμα είναι ότι μετά δεν θα θέλω να ξυπνήσω. Εκείνη την στιγμή θα τον λατρεύω τον ύπνο. Και αν όντως έρθει κάποιος στις 10 και μού πει, θες σοκολάτα, σεξ, σοκολάτα-με-σεξ, ή ύπνο, θα επιλέξω ύπνο. Τώρα τούς νιώθω τους άλλους.
Έχω πρόβλημα με το να με πάρει ο ύπνος.

Αυτόν τον καιρό δουλεύω από το σπίτι. Έχω να παραδώσω ένα project και θεωρητικά δεν έχω συγκεκριμένα ωράρια να με πιέζουν. Το άγχος όμως της δουλειάς, για το αν θα τα καταφέρω, αν θα βγει καλό, η άρνηση που με πιάνει και όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα, έχουν σαν αποτέλεσμα να γιγαντώνουν την αναβλητικότητα και να ισοπεδώνουν την αυτοπειθαρχία μου. Αποτέλεσμα, να κοιμάμαι για βράδυ στις 2 το μεσημέρι και να ξυπνάω για πρωί στις 9 το βράδυ. Κι ας έχω κοιμηθεί 7 ώρες, ξυπνάω μουδιασμένος με κωλοδιάθεση, με μια ξεκούραστη κούραση σε όλο το σώμα και δημιουργικότητα στο πάτωμα.

Είναι και ο χειμώνας, με τις λίγες ώρες φως. Την προηγούμενη βδομάδα, άντε να είδα φως 10 ώρες σύνολο. Αν κοιμάσαι 7 το πρωί, κάτι που είναι πιο φυσιολογικό για μένα, ξυπνάς 3, αλλά 5 νυχτώνει. Μαλακία. Και είναι μεγάλο βασανιστήριο να βλέπεις μόνο χαμηλό τεχνητό φωτισμό σε ένα διαμερισματάκι, μόνος, και ύπο αυτές τις συνθήκες να ξεδιπλώσεις το καλλιτεχνικό σου ταλέντο.

Είναι το κωλοάγχος, το ηλίθιο το κεφάλι μου που σκέφτεται μαλακισμένα. Δεν με αφήνει σε ησυχία. Πάντα θα αγχωθώ, θα σκεφτώ ότι θα πάει στραβά, θα με πιάσει η καταθλιψούλα ότι "τι νόημα έχουν όλα" και "αν αξίζει αυτό και εκείνο" και τρέχα γύρευε. Και σκέψεις, αναπολήσεις στο παρελθόν και φοβίες για το μέλλον.

Και λες, δεν πίνω να ξεχάσω, να ανέβει το κέφι και να κοιμηθώ και πιο καλά; Αλλά για να πιω και να κοιμηθώ σαν πουλάκι, θα πρέπει να πιω τόσο ώστε την επόμενη μέρα θα έχω στανταράκι το χανγκοβεράκι. Άρα καίγεται μία μέρα πάλι που δεν θα μπορώ να δουλέψω. Και το σκέφτεσαι και τρελαίνεσαι ότι είσαι τόσο έρμαιο. Ότι δεν είσαι ικανός να κουμαντάρεις τον εαυτό σου. Ότι πάντα θα έχεις αυτό το πρόβλημα. Ότι όλοι γύρω σου θα κοιμούνται και εσύ θα τους χαζεύεις σαν χαζός και θα αναρωτιέσαι: Είμαι τρελός; Τι γαμώτο να αλλάξω; Θέλω κι εγώ να κοιμάμαι.

Είναι βασανιστήριο και δεν το καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι. Όταν τους λέω κοιμήθηκα 10 το πρωί, σκέφτονται ότι έψαχνα γκομενάκια στο facebook, έκανα chat, έβλεπα ταινίες και τον έπαιζα. Και λένε α το μαλάκα. Είναι δύσκολο για κάποιον που δεν έχει πρόβλημα ύπνου, να κατανοήσει το πόσες σβούρες και στροφές ρίχνω, την προσπάθεια που καταβάλλω, το ζόρι που τραβάω. Το μόνο που θα πει είναι "κλείσε το λαπτοπ, κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε και θα σε πάρει ο ύπνος". Ωχ, πώς δεν το ΄χα σκεφτεί τόσο καιρό; Φίλε είσαι ιδιοφυία.

Τίποτα. Ασ' το, γάμησέ το. Αυτό το ποστ είναι τόσο κουραστικό όσο και ο ύπνος μου. Συγχώρα με αλλά μόλις έχω ξυπνήσει στο πουθενά, ό,τι ώρα να 'ναι, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ για το σώμα μου. Αηδιασμένος και κουρασμένος. Έχω βαρεθεί.

δύο ζωγραφιές

Θα το γούσταρα να καταντούσαμε κάπως έτσι.
Γέροι, αγαπημένοι, ανίκητοι, ζωγραφισμένοι, μαζί.

μπορεί να τα καταφέρεις και να μην το μάθεις ποτέ

Λίγο πριν κλείσει τα εννιά, η Rachel Beckwit ενημέρωσε τη μητέρα της πως δεν ήθελε δώρα. Αντίθετα, έχοντας δει μια εκπομπή στην τηλεόραση ζήτησε από φίλους και συγγενείς να δωρίσουν εννέα δολάρια ο καθένας (ένα για κάθε χρόνο που είχε ζήσει) στην φιλανθρωπική οργάνωση water, ώστε να έχουν κάποια παιδιά της Αφρικής στην ηλικία της καθαρό, πόσιμο νερό.
Είχε βάλει ως στόχο να μαζέψει 300 δολάρια, ποσό που θα αρκούσε για να προσφέρεια καθαρό πόσιμο νερό σε 15 ανθρώπους στην Αφρική.

Αν και μάζεψε μεγάλο μέρος του ποσού, δεν κατάφερε να φτάσει τα 300 ευρώ. Υποσχέθηκε να τα καταφέρει στα επόμενα, στα δέκατα γενέθλιά της.

Ένα μήνα μετά τα 9α γενέθλιά της, η Rachel σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο Σηάτλ.

Τα νέα της τραγωδίας -μαζί με την ευχή των γενεθλίων της Rachel- έκαναν το γύρο του ίντερνετ. Και, μέχρι στιγμής, περίπου 30.000 άνθρωποι έστειλαν χρήματα για τον σκοπό της Rachel.

Τα 300 δολάρια του κοριτσιού έγιναν 1.2 εκατομμύρια δολάρια! -αλήθεια, καθώς το γράφω συγκινούμαι- και η μητέρα της δήλωσε έκπληκτη:

This made me realize how blessed I am even though I don’t have Rachel with me anymore.

Κι έτσι την περασμένη Δευτέρα, ένα χρόνο ακριβώς μετά το θάνατο της Rachel, η μητέρα της συνέχισε την καμπάνια της κόρης της με μια επίσκεψη σε χωριό της Αιθιοπίας, το οποίο αξιοποιεί τα χρήματα απ' τον αγώνα της κόρης της για τη δημιουργία πηγαδιών.

 δείτε το βίντεο

Οι χαρές και οι λύπες της ζωής συναντιούνται με τρόπο τραγικό αλλά και μαγικό σ' αυτή την είδηση:
Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, σε περισσότερα από 100 χωριό θα πιουν καθαρό νερό, χάρη στην ευχή των γενεθλίων της Rachel. 

25

Έχουμε κρίση. Και θα έχουμε και για πολύ καιρό ακόμη. Θα γίνει και χειρότερη, λένε. Θα πτωχεύσουμε λογικά, λένε. Θα βγούμε από το ευρώ. Θα υποτιμηθούμε. Θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, λένε. Θα έχουμε πρόβλημα με το πετρέλαιο, το φαγητό και τα φάρμακα. Έτσι λένε. Και ό,τι μας λένε, αυτό ακούμε. Δεν μπορούμε και διαφορετικά. 

Αλλά ξέρεις κάτι; Από την άλλη είσαι 25 χρονών. Τυχαίνει το 2012, την χειρότερη μεταπολεμική στιγμή της χώρας, όπως λένε, να είσαι 25 χρονών. Και 25 χρονών σημαίνει αυτόματα ότι έχεις όνειρα, φιλοδοξίες και ελπίδα. Σημαίνει ότι εχεις όρεξη για ζωή, όπως είχαν την ίδια όρεξη και οι γονείς σου όταν ήταν 25 χρονών. Που ήθελαν να δουλέψουν, να ταξιδέψουν, να ερωτευτούν, να κάνουν παιδιά, να αποδείξουν και στους δικούς τους γονείς ότι δεν είναι άχρηστοι. Αυτό σημαίνει 25 χρονών σε κάθε χρονική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Απλά εσύ έτυχες να είσαι 25, σε αυτόν τον τόπο, αυτήν την στιγμή.

Και αν το σκεφτείς, 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Ποτέ σε αυτή τη ζωή. Λεφτά μπορεί να μην έχεις τώρα, κάποια στιγμή μπορεί να βγάλεις, μετά ίσως τα ξαναχάσεις. Αλλά 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Δεν θα είναι το σώμα σου ποτέ ξανά τόσο γερό. Ούτε θα έχεις την ίδια όρεξη που έχεις τώρα. 

Γι΄αυτό λοιπόν, θα κάνεις οικονομία, δεν θα είσαι παράλογος, θα προσπαθείς να βολεύεσαι με όσα έχεις. Αλλά δεν θα τους αφήσεις ποτέ να σε τρομοκρατούν με το αβέβαιο μέλλον. Δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν να σου πάρει αυτά τα χρόνια. Όποιος κι αν είναι. Ακόμα και ένα άτομο που σε λατρεύει.

Γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Τίποτε δεν είναι βέβαιο αύριο. Εκτός από ένα πράγμα: Δεν θα είσαι πια 25.

(πηγή)

χωρίς εμπόδια

Κάτι που θα ήθελα να υπάρχει εδώ.

"Ευτυχώς για κάποιους από μας οι γονείς δεν είναι μόνο στήριγμα, άλλα φάροι στο σκοτάδι. Ο πατέρας μου, σε πρόσφατο τηλεφώνημα, μιλώντας για τα γενέθλιά του και για το ότι σύντομα κλείνουμε 9 χρόνια ευτυχούς συμβίωσης με τον γαμπρό του (και συνονόματό του!) μου εξέφρασε την εξής ρητή προτροπή/παράκληση: "Άντε, τώρα κάντε μου κι ένα εγγονάκι." Σαν να μην είναι καν εμπόδιο η βιολογία. Σαν κάτι φυσικό και αυτονόητο για ένα αγαπημένο ζευγάρι. Και γι' αυτό και για άλλα πολλά τον αγαπώ και τον ευγνωμονώ."

Αύγουστος Κορτώ

Κι ο πιο μεγάλος έρωτας με το φεγγάρι μοιάζει, κάνει κι'αυτός τον κύκλο του γεμίζει και αδειάζει.

το κουτί

Σκέψου ότι υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κουτί το οποίο το κρατούν πολλά άτομα και το μεταφέρουν. Το κουτί αυτό, αν και μεγάλο, δεν είναι τόσο βαρύ ώστε να δικαιολογεί την συνεισφορά τόσων ατόμων. Αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι προσποιούνται ότι το κουβαλάνε, και θέλουν να φαίνονται χρήσιμοι, αλλά στην πραγματικότητα δεν βάζουν καθόλου δύναμη.

Αυτό το κουτί είναι η φιλία.

Η δουλειά που έπρεπε να γίνει

Πάλι τα ίδια σήμερα. Στον κάλαθο των αχρήστων άλλη μία μέρα της σύντομης ζωής μου. Στον ύπνο μου εσύ και τέλος. Ξυπνάω χωρίς καμμία ελπίδα για κάτι καλό. Αν δε, έχεις και κανένα hangover από την προηγούμενη, γάμησε τα.
Σημάδι απ'το Θεό το ονόμασα τρομαγμένος, μέσα σε ιδρώτες και έκανα την τελευταία δουλειά που μου είχε απομείνει. Ήρθα ξανά σε επαφή μαζί της, όχι άμεσα βέβαια, για να της πω κάτι που όφειλα στον εαυτό μου να πω. Για να υπογράψω το τέλος. Δε φανταζόμουνα έτσι το τέλος αλλά πόσοι από εσάς και από όλη τη Γη έχουν νιώσει έτσι. Κρίμα για όλες αυτές τις στιγμές, τις χαμένες ζωές που είναι πια μόνο όνειρα στις αγρύπνιες των πληγωμένων.
Σήμερα ήταν αυτή η αποφράδα ημέρα, 7 Νοεμβρίου του 2012.

εγώ θυμάμαι.

Ένα από τα λίγα κρύα βράδια του Νοέμβρη, έτυχε να είμαι αγκαλιά με την κοπέλα μου στο κρεβάτι.
Της έλεγα χαζομάρες και γελούσε πάρα πολύ.
Ένιωθα ο πιο γαμάτος άνθρωπος του κόσμου.
Μετά από λίγο και ενώ είχε λαχανιάσει απ'τα γέλια, σταματάει, σοβαρεύει και μου λέει,
"Ώρες ώρες ξεχνάω τι σου βρίσκω και είμαι τόσα χρόνια μαζί σου."
Μετά από λίγο κοιμήθηκε κι εγώ έμεινα εκεί να την κοιτώ και να σκέφτομαι αν εγώ θυμάμαι, "τι της βρίσκω".
Θυμάμαι πάρα πολλά αγάπη μου, αλλά αυτό που θυμάμαι καλύτερα απ'όλα είναι ότι όσες φορές χωρίσαμε, όλα γύρω ήταν ένα απόλυτο τίποτα.
Ασυναίσθητα όταν μου είπες αυτή τη φράση σου απάντησα,
"Μήπως θες να χωρίσουμε για να θυμηθείς;"

Ήταν η πιο σωστή απάντηση που μπορούσα να σου δώσω.

κάρλ τζόσεφ

Πώς γίνεται να κάθομαι 15 ώρες κάθε μέρα στο ίντερνετ, να διαβάζω για ένα εκατομμύριο πράγματα, να αποστηθίζω ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες, και παρ' όλα αυτά να μού ξεφεύγουν τρομερά πράγματα; Να όπως το παρακάτω άρθρο. Όσο το διάβαζα, σκεφτόμουν: "Ναι, καλά. Το παραφούσκωσαν". Μετά έψαξα, είδα και τα βίντεο, και το βούλωσα. Λέει:

"Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έφηβος Καρλ Τζόσεφ ανακοίνωνε στην  μητέρα του και τα εννέα (!) αδέλφια του ότι θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, αυτό που εισέπραξε ήταν χαμόγελα κατανόησης, όπως αυτά που σχηματίζονται στο δικό μας πρόσωπο όταν ένα μικρό παιδάκι μας λέει ότι θέλει να πετάξει. Ο Καρλ, το τέταρτο από τα δέκα παιδιά μιας πάμπτωχης μονογονεϊκής οικογένειας από ένα μικρό καπνοχώρι της Φλόριντα, γεννήθηκε χωρίς αριστερό πόδι. Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι τότε μπορούσε να μετακινείται με ένα πόδι ήταν αρκετό για την οικογένειά του. Κι όμως αυτός ήθελε κάτι παραπάνω…

Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επέτρεπε επισκέψεις στα νοσοκομεία, εγχειρήσεις και τεχνητά μέλη. Ενας από τους μεγαλύτερους αδελφούς του Καρλ του έφτιαξε ένα τεχνητό μέλος από ξύλο, αλλά γρήγορα ο νεαρός το παράτησε και μετακινούνταν με ένα πόδι. Ούτε καν μπαστούνι δεν χρησιμοποιούσε. Στο σχολείο αποτελούσε ήδη αξιοπερίεργο φαινόμενο και ο προπονητής της ομάδας αμερικάνικου ποδοσφαίρου του γυμνασίου (ένα από τα πιο σκληρά σπορ παγκοσμίως) παραλίγο να πέσει από την καρέκλα του όταν ο Καρλ παρουσιάστηκε μπροστά του και του είπε ότι ήθελε να δοκιμαστεί για την ομάδα. Τον άφησε σχεδόν χαριστικά, ώσπου διαπίστωσε ότι ο νεαρός ήταν προικισμένος με μια τεράστια δύναμη και θέληση τόση, που η αναπηρία του δεν φαινόταν στο γήπεδο!

Ο Καρλ όχι μόνο έπαιξε στην ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά εξελίχθηκε και σ’ έναν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Ανέπτυσσε μεγάλη ταχύτητα με το μοναδικό του πόδι και ήταν ένας από τους καλύτερους μπλοκέρ της ομάδας. Παράλληλα έπαιζε και μπάσκετ κι έφτασε στο σημείο να καρφώνει (!), παρά το γεγονός ότι δεν είναι πολύ ψηλός (1μ.85). Δοκίμασε τις ικανότητές του και στο στίβο, στο άλμα εις ύψος ειδικότερα, όπου είχε ρεκόρ 1μ.77, μια τεράστια επίδοση για αθλητή με αναπηρία.

Οι φοβερές του ικανότητες τον έφεραν μέχρι και το κολλεγιακό πρωτάθλημα αμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπου φόρεσε τη φανέλα του κολλεγίου Bethune Cookman. Μέχρι σήμερα είναι ο μοναδικός αθλητής μ’ ένα πόδι που έπαιξε σε αυτό το επίπεδο. Το παρατσούκλι του όταν έπαιζε ήταν «Sugarfoot», δηλαδή "Ζαχαροπόδαρος", λόγω της μεγάλης του ευελιξίας. Η συμμετοχή του τον έκανε γνωστό σε όλες τις ΗΠΑ, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις και σε όλες έλεγε μια χαρακτηριστική φράση: «Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στις δυνατότητές του και να έχει θέληση. Ο Ιησούς Χριστός κάνει τα υπόλοιπα»…

Το 2009 ο Καρλ Τζόσεφ μπήκε στο Hall of Fame, την ύψιστη διάκριση για αθλητή, των κολλεγίων της Φλόριντα. Πριν από λίγες ημέρες ανακηρύχθηκε… πρώτος των πρώτων, δηλαδή ο καλύτερος απ’ όλους τους αθλητές της πολιτείας. Μεγαλωμένος σε μια εποχή που ο αθλητισμός ατόμων με αναπηρία ήταν ακόμα ταμπού, ακόμα και στις ΗΠΑ, κατάφερε με τη δύναμη της θέλησής του να ξεπεράσει τα εμπόδια. Σήμερα είναι πετυχημένος προπονητής αμερικάνικου ποδοσφαίρου."

(πηγή)

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα και να δεις και άλλα βίντεο του Καρλ, στην προσωπική του σελίδα. 

τα ήσυχα βράδια

Μου έλειψες ρε γαμώτο. Δεν είναι δύσκολο να σε ξεχνάω. Η μόνη αλήθεια. Και για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Αλλά δε μ'αρέσω γαμώτο. Όταν δε σε θυμάμαι, δεν ξενυχτάω, δεν πίνω, κοιμάμαι με τις κότες, δεν γράφω.
Όταν είμαι καλά και πρέπει να γράψω το παραμικρό, νιώθω τέτοια όρεξη όση και στις πανελλήνιες στο μάθημα της έκθεσης.
Όλο αυτό που έχω μέσα μου, το μεγάλο ή το μικρό σε ψάχνει.
Για να μπορεί να υπάρξει. Αυτό μου έδειξε η εμπειρία μου.
Σε θέλω γαμώτο, για να μπορέσω να ξαναυπάρξω.
Ή έστω ξέρω γω πάρε με ένα τηλέφωνο να βγω απ'το ήρεμο τίποτα.
Να μπορέσω να ξαναγράψω, να ξανακλάψω, να έχω κάτι να λέω όσο πέφτω αναίσθητος απ'το ποτό.

χρόνια καλά αδερφάκι

Σήμερα ο αδερφός μου έγινε 18.

Χάρηκα που ήμουν μαζί του απόψε.
Κάναμε μια ωραία συζήτηση, για γκόμενες, φίλους, τους γονείς μας, διάφορα.
Μου είπε ότι από πολύ μικρός ανυπομονούσε να φτάσει στα 18.
Τον ρώτησα πως νιώθει τώρα που έφτασε και μου απάντησε, "Νιώθω ότι έφτασα πάρα πολύ γρήγορα, μακάρι να μην βιαζόμουν τόσο."

Ακριβώς το ίδιο λάθος έκανα κι εγώ και μάλλον πάρα πολλοί άλλοι.
Βιαζόμαστε να καταφέρουμε κάτι και πάνω στην αγωνία και το άγχος μας δεν το ευχαριστιόμαστε.

Δεν είναι το ίδιο γλυκιά η γεύση της επιτυχίας όταν δε θυμάσαι ή δε θες να θυμάσαι πως έφτασες σ'αυτήν.

ήρεμος

Πολλές φορές σκέφτομαι φοβερές ατάκες. Το κακό είναι ότι μού έρχονται αρκετά πιο μετά από την στιγμή που θα έπρεπε να τις πω. Αλλά καμιά φορά το πιάνω το τάιμινγκ ο πούστης. Να όπως προχτές:

- Εσύ, δεν μού 'πες. Μ' αγαπάς;
- Εγώ δεν σ' αγαπάω. Πεθαίνω για σένα.

Και έκλεισα το ακουστικό ήρεμος, ξέροντας ότι είχα αφήσει μόνο ειλικρίνεια πίσω μου.

ανεπανόρθωτα

Εγώ μάγκας είμαι και συγχωρώ. Και δεν υπολογίζω και δε στεναχωριέμαι για την πάρτη μου.
Αποκλείεται όμως να σε συγχωρήσει ποτέ ο θεός της αγάπης. Θα σε καταδικάσει σε δυστυχία στην
αιώνια ερωτική ζωή. Και εγώ θα σ'αγαπάω ακόμα τόσο, ακόμα και ρημαγμένος από τα καμώματα σου, που θα πονάω πάλι ανεπανόρθωτα.

τσικουδιά και Μητροπάνος.

Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεσαι, νομίζεις ότι ποτέ δε θα είσαι ολοκληρωτικά καλά.

Κι εγώ έτσι πίστευα μέχρι χθες.

Δοκίμασε όμως την άλλη φορά να πιεις λίγο παραπάνω. Αν έχεις καλή παρέα δε θα σου λείπει τίποτα.

σε αυτούς

Η κοπέλα μου έμαθε για ένα παιδί που είχε ένα άσχημο ατύχημα πρόσφατα. Είναι 20 ετών, πολύ όμορφο, αλλά εξ' αιτίας μιας άτυχης στιγμής θα αναγκαστεί να ζήσει χωρίς τα πόδια του.

Η κοπέλα μου είχε τρελαθεί με αυτή την ιστορία και επειδή θα πήγαινε σπίτι του να το γνωρίσει από κοντά, όλη τη βδομάδα έκλαιγε και ήταν πολύ ανήσυχη περιμένοντας αυτό το ραντεβού.

Χτες με πήρε τηλέφωνο και ήταν παράξενα χαρούμενη. Μου είπε ότι γνώρισε ένα γλυκύτατο πλάσμα, που όλη την ώρα γελούσε, με τρομερή δύναμη και συνεχώς έλεγε: "εντάξει, φτάνει που δεν πέθανα". Γύρω του ήταν οι φίλοι του που γελούσαν και εκείνοι και τον πειράζανε. Αντιμετωπίζανε την κατάσταση σαν να είχε τα πόδια του σε γύψο.

Σε αυτούς τους ανθρώπους αξίζει ο κόσμος.

όταν συνέβη αυτό σε μένα

 Όταν συνέβη «Αυτό» σε... Μένα, πίστευα απλά ότι ήταν ένα κακό όνειρο και θα ξυπνήσω. Αμ δε...! Τουναντίον, μια μέρα ξύπνησα σ' έναν καινούργιο τρομακτικό κόσμο, τον «Καρκινόκοσμο», όπου η προσομοίωση με τον φόβο του θανάτου ήταν καθημερινή και άρχισα να ζω σ' ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι Άλλοι, οι υγιείς, ήταν ευτυχισμένοι κι εγώ και οι «όμοιοί» μου κουρέλια... Τότε ήταν που χρειάστηκε να βρω την δύναμη και να πετάξω πολλά άχρηστα πράγματα από πάνω μου και από μέσα μου. Άρχισα να γελάω δυνατά, κόντρα στην δυστυχία των θεραπειών, να μοιράζω δύναμη σε όλους, ακόμη και στους «Ευτυχισμένους-Υγιείς», να επιζητώ τα πραγματικά και ουσιώδη, να λέω ό,τι νιώθω και όπως το νιώθω και -τι ειρωνεία- άρχισα επιτέλους να Ζω!! Μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν πώς θα το πω στη μαμά, την ανυποψίαστη υπερήλικη μανούλα, που απολάμβανε ήσυχη τα καλοκαιρινά της μπάνια για να την «βγάλει» καθαρή τον χειμώνα. Τι να της έλεγα; Μαμά έχω καρκίνο, όπως ο μπαμπάς που έσβησε μέσα σε λίγους μήνες;;; Αδύνατον! Αποφάσισα να μην της το πω και άρχισα να κρύβομαι μέσα από ψέματα: Ξαφνικά έπαθα δήθεν αλωπεκία από το άγχος χάνοντας τα μαλλιά μου, έπρεπε δήθεν να φεύγω πολλά ταξίδια εξωτερικό με την δουλειά μου, είχα δήθεν συνεχώς ιώσεις και δεν της επέτρεπα να έρθει να με δει για να μην την κολλήσω... και τα κατάφερα, της κρύφτηκα! Η χιουμοριστική εκδοχή του φανταστικού διαλόγου με τη μαμά γέννησε και τον τίτλο του βιβλίου: -Μαμά, μόλις άλλαξα ζώδιο! –Και τι έγινες παιδί μου; -Καρκίνος! Γιατί, πιστέψτε με, το χιούμορ είναι ΤΟ φάρμακο!!!! Κανένα αρρωστημένο κύτταρο δεν μπορεί να αντισταθεί στο χιούμορ και στην αισιοδοξία! Αυτό είναι το μήνυμα που προσπάθησα να περάσω μέσα από το ΜΟΛΙΣ ΑΛΛΑΞΑ ΖΩΔΙΟ: την άλλη οπτική! Άλλη οπτική για όσους περνάνε μέσα από τις σαρκοβόρες συμπληγάδες της αρρώστιας, άλλη οπτική για τους «Ευτυχισμένους-Υγιείς» που τους περνά κάπου κάπου απ' το μυαλό πως μπορεί να βρεθούν και αυτοί στην άλλη όχθη ή που θα χρειαστεί να συμπαρασταθούν σε αγαπημένο τους πρόσωπο που ασθενεί. Η ζωή μου «χάρισε» έναν καρκίνο για να μπορώ επιτέλους να λέω άφοβα «Σ' αγαπώ», να σκύβω βαθιά μέσα στην ψυχή μου και να εκδηλώνω τα θέλω της, να συντρίψω την ματαιοδοξία και τον άσκοπο υλισμό μου, να απολαμβάνω πλέον τα μικρά και καθημερινά με τους αγαπημένους μου, να μη φοβάμαι καθόλου τον θάνατο και να ανακαλύψω ότι ανήκω σε ένα πανέμορφο κόσμο Φωτός και Αγάπης! Σήμερα, όταν το σκέφτομαι, νιώθω σαν να έπαιξα σε μία δύσκολη πίστα σ' ένα παιχνίδι θάρρους, που στο τέλος την «έβγαλα» μεν με κόπο αλλά πήρα μπόνους! Το ΜΟΛΙΣ ΑΛΛΑΞΑ ΖΩΔΙΟ αφιερώνεται στην Μεγάλη Οικογένεια των φίλων μου, που περάσαμε μαζί όλη την διάρκεια των θεραπειών και βρίσκονταν γύρω μου σαν ένα τεράστιο αόρατο κουκούλι αγάπης! Αφιερώνεται στους συνεργάτες και στην διοίκηση της εταιρείας που εργάζομαι και με στήριξαν πολύ, στην οικογένειά μου και στην Σπαρτιάτισσα μανούλα. Στα ανιψάκια μου που όταν με είδαν χωρίς μαλλιά κρύφτηκαν από φόβο και έπρεπε να επινοήσω το παιχνίδι «με τα χαμένα μαλλιά» ώστε παίζοντας να με συνηθίσουν... Επίσης, αφιερώνεται στην Επιστήμη που είχε την ιδέα και την ευχαριστώ πολύ και στην σπουδαία Πόλλυ με τα σπουδαία -όλο συναίσθημα και έμπνευση- σκίτσα της. Λου

Για την παγκόσμια μέρα πρόληψης του καρκίνου του μαστού.

για πολλά όσκαρ

Ξάπλωσα ξημερώματα. Σε ένα καναπέ που την τελευταία εβδομάδα έχει γίνει το δικό μου κρεβάτι. Λίγα λεπτά πριν βυθιστώ σε ένα μεθυσμένο ύπνο έβαλα να παίξει στο μυαλό μου η ταινία της μέρας μου. Από μικρός θυμάμαι να το κάνω αυτό. Μάλλον το κάνουν όλοι.

Τον τελευταίο καιρό είχα βαρεθεί να βλέπω τα ίδια επεισόδια. Σαν να είχε κολλησει το dvd. Σαν τα επεισόδια απογευματινών ελληνικών σειρών. Όλο τα ίδια και τα ίδια. Χθές όμως ήταν διαφορετικά. Ξεκίνησε. Φοβερά σκηνικά, απίστευτο σενάριο, δράση, γέλια και οι καλύτεροι πρωταγωνιστές. 

Ένιωσα ακριβώς όπως όταν βλέπεις κάποια ταινία που την είχες ξαναδεί και παλιότερα. Κάποιες σκηνές τις θυμάσαι αλλά δεν είσαι σίγουρος αν την έχεις δεί. Ήταν πολύ παλιά, ναι την έχεις ξαναδεί, θυμάσαι το τέλος αλλά σου αρέσει τόσο πολύ και θέλεις να την ξαναδείς. 

Έτσι ήταν και χθές. Πήγα πίσω, σε μέρη που είχα ξεχάσει ότι είχα ξαναβρεθεί εκεί και πόσο όμορφα ήταν. Μουσική δυνατά, χαμογελαστοί άνθρωποι όπου γυρίσεις το βλέμα σου, πολύ αλκοόλ,  χορός, τριγύρω μόνο φίλοι, στο τηλέφωνο κάποια στιγμή η κοπέλα μου "σ'αγαπώ", μετά ο κολλητός μου "μου λείπεις", πρέπει να κλείσω, ο αδερφός μου έφερε μπύρες. Μαγεία. Επιστροφή στο σπίτι, γέλια στο λεωφορείο.

Ναι είμαι καλά. Είμαι ζωντανός. Είμαι χαρούμενος. Μου είχε λείψει. 

Δε θέλω να τελειώσει η ταινία. Κι όμως.

The end.

Όντως την είχα ξαναδεί αλλά είχα ξεχάσει πόσο ωραία ήταν.  

αιώρηση στην άβυσσο

Η επικρατούσα άποψη υποδεικνύει ότι η ζωή είναι φίλοι, γκόμενες, ποτά, όνειρα, καλοπέραση.
Δε συμφωνώ.
Η ζωή είναι μια απέραντη θάλασσα μοναξιάς που οι φίλοι, οι γκόμενες, τα όνειρα και τα ποτά κάνουν καμμιά προσπάθεια που και που να γλυκάνουν τη πορεία της αιώρησης στην άβυσσο.

είναι ωραία εκεί έξω.

Πόσους πολλούς ανθρώπους μπορείς να γνωρίσεις μέσα σε λίγες μέρες;
Απίστευτο.
Πόσο εύκολο είναι;
Απίστευτα.
Τότε γιατί γνωρίζω τόσους λίγους;
Γιατί περιμένω να έρθουν να μου χτυπήσουν την πόρτα.

Μακάρι να υπήρχε νόμος να μας απαγόρευε να κάνουμε παρέες. Τότε μπορεί πάλι να έκανα το αφύσικο, το παράνομο. Τελικά επί χούντας πρέπει να γινόταν τα καλύτερα παρεάκια.

Είναι μαγικό πόσο καλό σου κάνει να συναναστρέφεσαι με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Μαθαίνεις καινούργια πράγματα, εξελίσσεσαι, ζεις, ξεχνιέσαι.

Υπάρχουν τόσοι όμορφοι και δυνατοί άνθρωποι, που σε κάνουν να νιώθεις δυνατός και εσύ μαζί τους. Σε κάνουν να φαντάζουν τα προβλήματά σου αστεία.
Είναι φανταστικό.

Μην αφήσουμε μερικούς ασήμαντους, μικράνθρωπους να μας κρατάνε στα χαμηλά και μίζερα.


Υπάρχει πολλή αγάπη εκεί έξω και είναι αρκετή για όλους μας.

Δε θυμάμαι καθόλου πιά, πως είναι να σ'αγαπώ και να είσαι παρούσα στη ζωή μου

αναμνηστικότη

Για κάποιον λόγο ίσως μοιρολατρικό, όταν ονειρεύεσαι κάτι συνέχεια, αρχίζεις και πιστεύεις ότι αυτό το όνειρο δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Και αν γίνει, δεν θα είναι έτσι όπως το ονειρευόσουν. Πάντα θα είναι λιγότερο, λόγω απαράμιλλης εξύψωσης. Ή θεοποίησης.

Αλλά καμιά φορά συμβαίνουν πράγματα που σού υπενθυμίζουν πόσο μικρός είσαι. Εγκλωβίζονται στο κεφάλι σου τα γέλια καζούρας του θεού, αφού γελάστηκες ότι τάχα ξέρεις τα σχέδιά του. 

Χτες ξαναβρέθηκα στην πόλη που έζησα τα επτά τελευταία γεμάτα χρόνια μου. Ήταν χτες που ξαναπερπάτησα την υγρασία της, ανέπνευσα τον ασθενικό βαρδάρη της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Το έκανα με τον άνθρωπο που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια παρεούλα. Είχαμε ένα δικό μας μηχανάκι και μπορούσαμε να πάμε όπου θέλαμε. Τις πρώτες μαγικές μεταμεσονύχτιες ώρες. Ήταν όνειρο, φίλε.

Και ξαναπήγαμε σε όλα τα σπίτια που ζήσαμε. Στο κάθε ένα. Και στο κατώφλι του καθενός είπαμε και από μία ιστορία που μάς συνέδεε με το κάθε παλιοδιαμέρισμα. Κάτσαμε στο ίδιο πεζούλι που η αγαπημένη του τον περίμενε για τρεις ώρες. Μπήκαμε στο παλιό ασανσέρ που ακόμα έχει εκείνο το σκαλισμένο κ.

Ζούμε διαφορετικά και μακριά, πλέον. Έχουν περάσει χρόνια. Δεν έχουμε τα ίδια μυαλά. Άλλη καθημερινότητα. Μα κάποια χνάρια συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου πίσω στον κόσμο. Νίκησαν το χρόνο. Όπως οι πατημασιές των αστροναυτών στο φεγγάρι. 

Ταξιδεύεις χιλιόμετρα, επιστρέφεις σε προϊστορικά μέρη, και βλέπεις ακόμα κάτι σκαλισμένο. Ένα κ. Και την στιγμή που το αντικρύζεις, ακούς τον ήχο από τα κλειδιά σου που χάραζαν το ξύλο. Και την τρέλα που ένιωθες εκείνη την νύχτα που το έκανες. 

Δεν είναι άυλες αναμνήσεις που βρίσκονται στη σφαίρα του μυαλό μου μόνο. Είναι πράγματα που τα ψηλαφίζεις με τα δάχτυλά σου. Και μπορείς να τα φωτογραφίσεις. Υπάρχουν. Δεν μπόρεσαν να σε ακολουθήσουν όπου πήγες. 

Όπως είχε πει και κάποιος, είναι "τα ίχνη που αφήνουμε στον κόσμο".

Στο πρώτο διαμέρισμα που είχα μείνει, το 2004, υπάρχει ακόμα το όνομά μου στο θυροτηλέφωνο. Τώρα μένουν κάποιοι άλλοι και κρέμασαν και μια σημαία στο μπαλκόνι. Σε αυτό το μπαλκόνι που είχα ένα ραντεβουδάκι. Είχε έρθει με μία φίλη της και κοιμόντουσαν στο υπνοδωμάτιο. Εγώ με τον άλλον, κοιμόμασταν στο σαλόνι. Και τής έστειλα sms: "ραντεβού στο μπαλκόνι σε 10 λεπτά". Και λίγη ώρα ύστερα, άκουσα να τρίζει ανοίγοντας η πόρτα της κουζίνας και να ξεπροβάλλει το κορίτσι. Καθόμασταν, μιλούσαμε, και την αγαπούσα. Είχε πολλή ησυχία και ψιθυρίζαμε. Κοίταξα από κάτω να δω αν περνάει κανείς και είδα δυο μεγάλους να μας κοιτάνε. Ύστερα καβαλήσανε ένα μηχανάκι και χάθηκαν προς το μέλλον. 

Στο διαμέρισμα που μένω εγώ, πληρώνω το λογαριασμό του νερού κάποιας παπαδοπούλου. Τι αναμνήσεις έχει ζήσει αυτή η άγνωστη ανάμεσα στους τοίχους μου; Μπορεί να γέννησε τα παιδάκια της εδώ ή μπορεί να χτύπούσε το κεφάλι της όντας μεθυσμένη και ερωτευμένη. Μπορεί να περνάει κάτω από την πολυκατοικία μου κάτι βράδια και να κοιτάζει προς τα πάνω. Και να αναπολεί. Και να αναρωτιέται για το πώς δείχνω, και αν σέβομαι τον χώρο.

Οι αναμνήσεις βρίσκονται παντού. Από τα σπίτια μας, μέχρι τον καναπέ που σού γράφω τώρα σαν φιλοξενούμενος. Σίγουρα ο ιδιοκτήτης θα έχει μία φοβερή ιστορία να πει σχετικά με αυτόν τον καναπέ. 

Απάντησέ μου. Από τι υλικό είναι φτιαγμένες οι αναμνήσεις; 

αυτό το αχ

μετά από χρόνια κόντεψε να μου φύγει ένα δάκρυ ακούγοντας ένα τραγούδι για πρώτη φορά.  Πολύ κουρασμένο, πολύ μπουχτισμένο και γεμάτο αναμνήσεις με πέτυχε χτες, κάποια ανύποπτη στιγμή, όπως συμβαίνει συνήθως

μόνο έτσι

Ποιο το νόημα της ζωής; Κανείς δεν θα σού απαντήσει με σιγουριά. Και εγώ, μία μέρα το βρίσκω, τρεις μέρες το χάνω. Αλλά για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Η ζωή φτιάχνει από μέσα προς τα έξω. Όταν τα βρεις με τον εαυτό σου, μόλις γεμίσεις με ψυχική ηρεμία και ισορροπία, όταν αγαπήσεις εσένα, τότε μόνο μπορείς να φτιάξεις τη ζωή. Και τη δική σου και των αλλονών. Πρέπει να κάνεις την αρχή. Και κάθε θετική σου πράξη είναι αυτή που σού ξεκλειδώνει την επόμενη. Και η επόμενη την παραεπόμενη. Μόνο έτσι προχωράει το πράμα. Όταν πειστείς ότι είσαι σε καλό δρόμο. Οτί υπάρχει δρόμος που βγάζει όντως κάπου. Όταν νιώθεις το αίσθημα της ευγνωμοσύνης τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Όταν θαυμάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Βήμα - βήμα. Από τα πιο απλά στα πιο σύνθετα. Από μέσα προς τα έξω. Μόνο έτσι.

paris

“I loved you like a man loves a woman he never touches, only writes to, keeps little photographs of.”
Charles Bukowski

 

Η πιο συγκινητική αγγελία της ημέρας

"Ζητείται άμεσα μουσικός"

Ζητείται άμεσα μουσικός που να παίζει όργανο και ταυτόχρονα να τραγουδάει (πχ κιθάρα ή άλλο) για surprise party γενεθλίων παιδιού που είναι άρρωστο, σε τελικό στάδιο, στο νοσοκομείο παίδων, με τραγούδια παιδικά ή άλλα ελαφρά κατάλληλα σήμερα Σάββατο 20 Οκτωβρίου, περίπου στις 4 το απόγευμα, σε συνεργασία με την καλλιτεχνική ψυχοθεραπεύτρια κ. Ρίτα Οικονόμου τηλ. 6932240741, με την οποία θα γίνουν και οι συνεννοήσεις για τις λεπτομέρειες.


Απαραίτητες προϋποθέσεις:

 Να μην είναι κρυωμένος, με ίωση κλπ. (λόγω χημειοθεραπειών τα παιδάκια δεν πρέπει να προσβληθούν από τίποτα)
. Να έχει γερό στομάχι… για ευνόητους λόγους

τη μέρα που θα σβήσει ο ήλιος

Θα έρθει εκείνη η μέρα, που ο ήλιος σου δε θα λάμπει τόσο φωτεινά. Και θα σταμάτησουν να τρέχουν οι αγαπητικοί πίσω από τα μακριά σου πόδια. Τότε που το βόλλεϋ θα έχει απαγορευτεί και θα έχεις παχύνει ανεπανόρθωτα. Οι ρυτίδες θα έχουν αρχίσει να κάνουν τις πρώτες μόνιμες επισκέψεις χωρίς να πάρουν πρώτα τηλέφωνο, ενώ κάθε χρόνος θα είναι όλο και πιό βαρύς στο στομάχι. Τότε και μόνο τότε θα αρχίσει η περίοδος περισυλλογής σου και έντονου διαλόγου-επιτέλους!- με τη μοναξιά σου. Θα βλέπεις και η ίδια στον καθρέφτη, έναν άνθρωπο θαμπό, κουρασμένο, αποτυχημένο, αλλά πιά στα αποδυτήρια. Έχοντας πάρει σύνταξη από τον αγώνα της ζωής.

Εκείνη τη μέρα θα με ξαναθυμηθείς. Όταν θα είναι πιά αργά.
Εκείνη τη γαμημένη μέρα, είμαι σίγουρος ότι θα αναρωτηθείς, αν θα μπορούσα, χρόνια πριν, να σε σώσω από αυτό το μαρτύριο.

άσε με

Ο χειρότερός μου εχθρός είσαι εσύ. Είσαι εσύ αναβλητικότητα. Εσύ που κάθε μέρα μπαίνω και σού γράφω τα πιο μυστικά μου. Τρελαίνομαι όποτε φτάνω στην σκέψη ότι εσύ είσαι η κύρια υπεύθυνη για τη στεναχώρια μου.

Σήμερα ήταν να πάω σε κάποια γενέθλια. Με το ζόρι σηκώθηκα από το λάπτοπ, έκανα ντουζάκι, ντύθηκα και σύρθηκα μέχρι το μετρό. Με το ζόρι ευχήθηκα χρόνια πολλά, έκατσα σε μια καρέκλα γύρω από ένα τραπέζι που δεν γνώριζα κανέναν, και ξεκίνησα να ρουφάω βαριεστημένα τη μπυρίτσα μου. 

Δεν ξέρω αν είναι στον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου, αλλά εγώ δεν μπορώ να μένω σιωπηλός όποτε υπάρχουν σιωπηλοί άνθρωποι γύρω μου. Και έτσι, χωρίς λογικής έγκριση, άρχισα να μιλάω και να ακούω τους δίπλα μου. Και σύντομα και τούς απέναντί μου. Άνθρωποι που δεν είχα ξαναδεί, μού λέγαν ενδιαφέροντα πράγματα και εγώ τούς έλεγα άλλα, πιο αστεία και γελούσαν. Και γίναμε παρεάκι μάλλον. Και ύστερα μπήκαμε στο εσωτερικό του μαγαζιού (γιατί τόση ώρα ήμασταν στην αυλίτσα) και αρχίσαμε και χορεύαμε. Χωρίς συγχρονισμό, χωρίς γνώσεις χορού, χωρίς τίποτα. Αλλά χοροπηδούσαμε σαν τα τρελά, χορεύαμε, γελούσαμε, πειραζόμασταν, λέγαμε μαλακίες φωναχτά και πίναμε. 

Πήγα στο μπαρ και ενώ περίμενα τον Τζόνι μου τον μαύρο, μια κοπέλα μού έλεγε αστειάκια. Μού τριβόταν και μού την έπεφτε κανονικά, αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί δεν ήταν του γούστου μου. Της χαμογέλασα βαθιά πάντως, τής είπα ομορφούλικες κουβέντες και έφυγα αγκαζέ με τον Τζόνι.

Ύστερα, ήρθε μια άλλη κοπέλα εκεί που καθόμουν και μού έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα. Ότι τής θύμιζα κάποιον, και μετά ήθελε ένα τσιγάρο βιομηχανικό και πιο μετά μού ζήτησε να την χορέψω. Εγώ γενικά δεν το έχω με τον χορό. Δεν το έχω καθόλου. Καθόλου καθόλου. Τον σιχαίνομαι τον χορό. Όσο είμαι ξέπιωτος. Γιατί αν είμαι σε καλή μεθυσμένη φάση, μπορώ να χορεύω για ώρες και να γουστάρω και στα παπαράκια μου όλα όλα. Νιώθω τέλεια. Κίνηση σώματος, ιδρώτας, κούραση, μουσική τέρμα και αλκοόλ. Είναι το τέλειο combo ναρκωτικών. 

Πιο μετά έπιασα κουβέντα με έναν άσχετο. Πιο ύστερα με έναν άλλον. Λίγο αργότερα με κάποια άλλη. Συνέχεια παίζαν ματιές με κοπέλες, αλλά γύριζα αλλού το βλέμμα γιατί δεν τα έχω συνηθίσει εγώ αυτά. Αλλά αν πήγαινα και της έλεγα κάτι; Δεν ψάχνω γκόμενα. Αλλά ανθρώπους να γνωρίσω, να μάθω, να κάνω παρέα, θέλω καθημερινά ρε πούστη μου. 

Και ύστερα βγήκαμε έξω και τούς είπα ότι θα πάρω ταξί καθώς δεν βόλευε η διαδρομή τους για να με αφήσουν στο σπίτι. Αλλά όλοι, με μία φωνή, δεν σήκωσαν κουβέντα. Θα με αφήναν στην πόρτα μου. Όσο κι αν νύσταζαν. Και μέχρι το σπίτι μου, γελούσαμε, και λέγαμε μαλακίες και το ένα και το άλλο. 

Ξέρεις τι; Είναι ένας κόσμος εκεί έξω. Και καλά θα κάνεις, να σηκώσεις τον κώλο σου και να πας να τον βρεις. Δεν θα έρθει να σού χτυπήσει το θυροτηλέφωνο. Είναι καλή η φάση στο σπίτι με τα φιλαράκια σου, αλλά έτσι δεν πας πουθενά, δυστυχώς. Και ενώ το ξέρεις, δεν σηκώνεσαι. Γι' αυτό σού λέω, εσύ φταις, αναβλητικότητα. Μην με κρατάς πίσω. Όλο λέω θα αλλάξω και εσύ με γαμάς. Η ζωή είναι έξω. Μακριά απο σένα.

Άσε με, ρε παιδάκι μου.

Τίποτα δε διάλεξα

Δεν το διάλεξα να σ'αγαπώ. Απλά δε γινόταν αλλιώς.
Χάνω το χρόνο τελευταία, έχω κάτι ταχυπαλμίες, κάτι ξεσπάσματα που πνίγονται στη σιωπή.
Και σενάρια, σεναρίων, ώ σενάρια. Για σένα, για μένα, το γείτονα, τους τρείς μας, δεν ξέρω, ότι να'ναι. Υποθέσεις που και τα όνειρα μου τις απορρίπτουν ως επιστημονική φαντασία. Έχω παλαβώσει. Και δε θα παραπονιόμουν καθόλου, αν δεν είχα να αντιμετωπίσω τα ,δυστυχώς, μεγάλα διαστήματα λογικής, πάλης, σκέψης και όχι παραίτησης απ'αυτόν τον κόσμο.

πωλείται ναργιλές

Όταν δεν περνάς καλά, όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι, όταν έχεις τόσο βαθιά μέσα σου την επιθυμία να αλλάξεις ζωή, τότε έχει έρθει η στιγμή να το κάνεις. Μόνο ένας ηλίθιος κάνει τα ίδια πράγματα, και περιμένει διαφορετικό αποτέλεσμα, σωστά; Κι εγώ θα αλλάξω. Δεν θα αντέξω ούτε ένα αυτοκτονικό βράδυ ακόμα. Γιατί ξέρω ότι η ζωή είναι μικρή και πανέμορφη. Την θυμάμαι να είναι έτσι, μου έχει φερθεί πολύ γλυκά στο παρελθόν, και κάνω όνειρα να την ξανασυναντήσω το ίδιο όμορφη, σύντομα.

Θα φτιάξω την διάθεση και την αυτοπεποίθησή μου. Ήδη έχω 3 μέρες που ξεκίνησα να προσέχω την διατροφή μου. Είναι κάτι που με στεναχωρεί όποτε με βλέπω. Θα το αλλάξω, λοιπόν. Το έχω καταφέρει και πιο παλιά. Έχω 5 μέρες που παίζω μπάσκετ. Ήταν κάτι που το έβλεπα στον ύπνο μου τα τελευταία χρόνια. Τόσο νοσταλγικό όνειρο. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω την στιγμή που τρέχω, που κάνω λέι-απ, που νιώθω αθλητής. Και όμως, προχτές έβαλα πάνω από 5 τρίποντα.

Θα βαρεθώ; Θα κουραστώ; Πάρα πολύ πιθανό, αλλά τι; Αυτή την στιγμή είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξω. Είναι μονόδρομος. Το κάνω γιατί δεν έχω άλλη επιλογή. Αν στο μέλλον πεθυμήσω την παλιά μου ζωή, θα επιστρέψω. Δεν έγινε και κάτι. Αλλά η πιθανή αθέτηση των στόχων μου δεν είναι λόγος να μην κάνω την προσπάθειά μου.

Τι άλλο σε χαλάει; Με ρωτάω συνεχώς. Με χαλάει το πολύ άλκοόλ και ο πολύς ναργιλές. Δεν θέλω να εξαρτιέμαι από καμία ουσία. Είτε είναι τζιν, είτε καπνός, είτε πατάτες τηγανητές. Δεν θέλω να θυσιάζω το πρωινό μου για χάρη ενός χανγκόβερ. Θέλω να ξυπνάω νωρίς και να είμαι παραγωγικός. Έχω πολλά όνειρα και ιδέες μέσα μου, αλήθεια. Θέλω να νιώθω δυνατός ψυχολογικά αλλά και σωματικά για να τα πραγματοποιήσω.

Τον τελευταίο μου καπνό τον αγόρασα κάπου στις 10 Αυγούστου. Από τότε έχω κάνει 4-5 τσιγαράκια-τράκες. Αυτό είναι ένα περίπου ποσοστό που θέλω να κρατήσω από εδώ και μπρος. 4-5 ποτάκια και 1-2 ναργιλέδες, μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο. Σαν χαλάρωση, σαν αποφόρτιση ύστερα από μία γεμάτη και δημιουργική εβδομάδα. Δεν θέλω να αγχώνομαι αν θα βγάλω καρκίνο στον πνεύμονα, ούτε αν θα χαλάσει το συκώτι μου. Αυτές οι σκέψεις είναι οι χειρότερές μου φοβίες και ένας σημαντικός λόγος που δεν είμαι καλά. Και αφού το λένε οι επιστήμονες επίσημα πια, ο ναργιλές είναι πολύ πιο επιβλαβής από το τσιγάρο, εμείς γιατί εθελοτυφλούμε; Όποτε μάς συμφέρει πιστεύουμε τους επιστήμονες;

Όποτε βλέπω τη μαμά μου να καπνίζει στεναχωριέμαι. Και όποτε την ακούω να βήχει, μαυρίζει η ψυχή μου. Γιατί το κάνει αυτό; Αναρωτιέμαι. Δεν με σκέφτεται καθόλου εμένα; Αλλά κι εγώ κάνω τα ίδια. Και πολλές φορές κάνω την θλιμμένη σκέψη: Αν μια μέρα η μαμά μου αρρώσταινε στα πνευμόνια (όπως έχασα και τους 2 μου παππούδες από αυτό), θα μετάνιωνα αιωνίως που δεν της είχα πει έστω κάτι, όταν την έβλεπα με το τσιγάρο στο χέρι; Αν πάθω εγώ κάτι στο μέλλον, θα μετανιώνω που αυτή την στιγμή ενώ γνωρίζω το κακό, μένω αναβλητικός και στρουθοκαμηλίζω;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχιστεί αυτή η ζωή που κάνω. Από όποια σκοπιά κι αν το δεις. Δεν μού προσφέρει τίποτα καλό. Και δεν φοβάμαι. Με τους φίλους μου θα βρούμε τρόπους και θα περνάμε το ίδιο, και καλύτερα.



Προς κάθε ενδιαφερόμενο: Πωλείται ναργιλές, αξίας ανεκτίμητης.