όσο είστε καλά

Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη μου και μού είπε ότι πέθανε η μαμά της κολλητής της. Ανακοπή καρδιάς. Έτσι στα ξαφνικά. Η κολλητή της είχε αφιερώσει χρόνια και κόπο και άγχος και χρήματα στο να σπουδάσει και τώρα ήταν λίγο πριν κατακτήσει το μεταπτυχιακό της. Το οποίο το περίμενε σαν πασαπόρτι για τα όνειρά της στο εξωτερικό. Δεν ήθελε να γίνει επιστήμονας λαμπρός. Ήθελε να μελετάει λίμνες. Μόνο αυτό. Τόσες λίμνες έχει αυτός ο πλανήτης και αυτή ήθελε να τις εξερευνήσει όλες. Μετά από 20 χρόνια σχολείων, φροντιστηρίων, πανεπιστημίων, περίμενε να πάρει και το τελευταίο χαρτί στα τέλη του Φλεβάρη. Και ύστερα θα άνοιγε τα φτερά της πάνω από τον κόσμο. Αλλά να, αλλιώς τα λογάριασε ο Θεούλης. Τα παράτησε όλα, γύρισε στο χωριό για να βοηθήσει τον μπαμπά της με το μαγαζι. Και τώρα τρέχει με τις γραφειοκρατίες για να βγει, ένα άλλο χαρτί, να γραφτεί το μαγαζί στο όνομά της. Ένα μαγαζί που πάντα την έδενε πίσω και προσπαθούσε πάντα να το αποφεύγει. Και ήλπιζε από τον άλλον μήνα, να μην ξαναπατούσε εκεί.

Να αγαπάς τη ζωή σου ρε. Και όσο είσαι γερός εσύ και οι άνθρωποι που αγαπάς, είσαι υποχρεωμένος να είσαι ευτυχισμένος. Μ' ακούς; Είσαι υποχρεωμένος. Το χρωστάς στη ζωή. Αλλιώς είσαι ένας αχάριστος. Δεν υπάρχει αλήθεια τίποτα να στεναχωριέσαι. Να γαμηθεί και η κρίση, και η πρώην σου, και ο Πάγκαλος και το αφεντικό σου και οι άδειες τσέπες.

Να είσαι χαρούμενος, όσο είσαι καλά εσύ και αυτοί που αγαπάς.

Σπασαρχιδισμός…

Ένας όρος ο οποίος περιλαμβάνει οτιδήποτε μας σπάει τα @@ και γενικώς τα νεύρα μας. Έχει πολύπλευρα νοήματα και πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες, ανάλογα με τα πράγματα που εκνευρίζουν τον καθένα μας και με τον τρόπο που αυτός τα εισπράττει…
Για εμένα προσωπικά αυτός ο όρος χαρακτηρίζει και περιγράφει τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας των ανθρώπων άνω των 50 ετών, απέναντι στη νεολαία, δηλαδή και σε μένα…
Οι λόγοι είναι πολύ απλοί…
Μας μεγαλώσατε όπως εσείς θέλατε. Μας κάνατε αυτό που εσείς θέλατε.
Μας σπουδάσατε το όνειρό σας… Μας κάνατε γιατρούς, δικηγόρους, απόφοιτους πολυτεχνείων, οικονομολόγους. Μας κάνατε άνεργους αλλά κουστουμάτους, όπως πάντα θέλατε. Από μικρούς μάς χώσατε στο κεφάλι τις δικές σας φιλοδοξίες. Τα δικά σας θέλω. Δε μας ρωτήσατε ποτέ τι θέλαμε. Ποτέ τι ονειρευόμασταν…
Και αφού γίναμε το φοβερό δημιούργημά σας, μας αντιμετωπίζετε και σαν ανίκανους. Ανίκανους να βράσουμε ένα αυγό. Ανίκανους να ζήσουμε μόνοι μας. Ανίκανους να πάρουμε τη ζωή ΜΑΣ στα δικά μας χέρια…
Αν δεν είναι αυτό «σπασαρχιδισμός», τότε τι είναι;
Μας κλέψατε τα όνειρά μας, γαμήσατε την κοινωνία και το μέλλον μας, φυσικά χωρίς να μας ρωτήσετε ποτέ…
Αφήστε τουλάχιστον την πνοή μας, γιατί αυτή είναι μόνο δικιά μας…
Αφήστε να ανασάνουμε μόνοι μας… Αφήστε μας ήσυχους…

Σκυταλοδρομία μετ' εμποδίων

Πως ορίζεται το λάθος στην εποχή μας;
Βλέπουμε πως τα πάντα έχουν ξεφύγει από την κοινωνική προσφορά.
Και το κακό έχει παραγίνει όταν γενιές μεγαλώνονται μαθαίνοντας τον ατομισμό ως υπέρτατο αγαθό.
Επειδή ο άνθρωπος έχει ανάγκη συναισθημάτων ανάγουν την εγωκεντρικότητα σε συναίσθημα.
Και αυτοί οι μάγκες σήμερα παίζουν τις υπάρξεις μας στα ζάρια.
-Πρώτα είσαι εσύ και μετά η μάνα σου, ο πατέρας σου, ο αδερφός σου.
Μα είναι δυνατόν; Τι είδους άνθρωπος το σκέφτεται αυτό;
Είμαστε όλοι μαζί. Κανείς πρώτος και κανείς δεύτερος. Δεν είναι ατομικό κατοστάρι η ζωή.
Είναι σκυταλοδρομία με εμπόδια.

Τι πράγμα και αυτό με τα φράγκα.
Η οικονομία έχει απομακρυνθεί από το ανταλλακτικό της στοιχείο που βασίστηκε η ίδρυση της.
Τώρα βασίζεται σε αέρα κοπανιστό που στα χέρια κάποιου Μίδα γίνεται χρυσάφι.
Με την πολιτική ακόμα χειρότερα. Έχει πλακωθεί για πάντα με το κοινό καλό.
Τα ίδια και η θρησκεία. Και κάτι μου λέει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το ότι όλα υποτίθεται έχουν σκοπό να υπηρετούν τον άνθρωπο ίσως υπάρχει μόνο σα σκέψη σε κάτι ξεχασμένες βιβλιοθήκες.

Και πάλι μου έρχεται στο μυαλό ο σάρακας του έρωτα.
Δε μ'αφήνει συνήθως να ησυχάσω πάνω απο 5-10 λεπτά.
Στη θρησκεία και στον έρωτα υπάρχει μόνο μια γραμμή που χωρίζει το θαύμα από την κτηνωδία.
Και τα όρια είναι τόσο επισφαλή.
Το θέμα και στα δύο είναι η πίστη. Λέγοντας πίστη δεν εννοώ ιδεολογία.
Εννοώ αναζήτηση για το όμορφο που αναμφισβήτητα στέκεται μπροστά μας.

Άλλωστε δεν πρέπει να δηλώνεις πιστός, συνεχώς αναζητάς για να πιστέψεις.
Όπως και στον έρωτα.
Δε δηλώνεις ερωτευμένος, φαίνεσαι.

δωρητής

Τελικά όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν την καλή και την κακή τους πλευρά. Ακόμα και ένα θανατηφόρο τροχαίο, ας πούμε. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, μπορεί κάποιος να πεθάνει εγκεφαλικά και να γίνει δωρητής οργάνων, και να σώσει πάνω από μία ζωές. Ανθρωπολογικά δηλαδή, είναι καλύτερο. 100 συγγενείς θα στεναχωρηθούν, 200 όμως θα χαρούν.

Να δεις την εκπομπή των "Πρωταγωνιστών" για τις μεταμοσχεύσεις, στο megatv.com. Και να προσθέσω και κάτι ακόμα. Ο καινούριος νόμος προβλέπει ότι όλοι θα είμαστε εν δυνάμει δωρητές οργάνων, εκτός αν κάποιος δηλώσει την αντίθεσή του. Προτείνω, αυτοί που είναι ενάντιοι, να τους σημειώνουν και να μην τους παίρνουν τον εγκέφαλο. Τα υπόλοιπα όργανα, κανονικά.


Αγάπη -και μετά το θάνατο- ρε μουνιά!

Και όμως…

Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι πως είμαι πολύ τυχερός που συναναστρέφομαι με άτομα όπως οι φίλοι μου. Τα άτομα αυτά δηλαδή που αποκαλώ φίλους μου. Πραγματικούς φίλους…
Μέρες όμως σαν τη σημερινή καταλαβαίνω πως είμαι και πολύ τυχερός, που ακόμα με αντέχουν…
Δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος που μπορείς να συναντήσεις για να τον κάνεις φίλο. Το βλέπω κάθε μέρα και στον εαυτό μου…
Παραξενιές, ελαττώματα, κόμπλεξ, στερεότυπα, ανασφάλειες, φοβίες, βάζελος και αναβλητικότατος συνθέτουν ένα πάζλ από χαρακτηριστικά που “σκοτώνει” ή τουλάχιστον σε στέλνει εύκολα στο τρελάδικο…
Και όμως κάθε φορά που περιμένω ότι τώρα ήρθε η ώρα να τ’ακούσω, γιατί μου αξίζει ένα μεγάλο κράξιμο, γίνεται η έκπληξη…
Αντί για κράξιμο ακούω ένα καλό λόγο. Τη θέση ενός αυστηρού ύφους που περίμενα, παίρνει ένα χιουμοριστικό σχόλιο. Αντί να μού τα “ψάλλουν”, κάθε φορά ελαφραίνουν την κατάσταση, προσπαθώντας να διώξουν το άγχος από πάνω μου…
Και κάθε φορά το άγχος μου γίνεται διακόσιες φορές μεγαλύτερο γιατί αναρωτιέμαι…
«Πως γίνεται να έχω βρει τους καλύτερους ανθρώπους πάνω στη γη, να είναι οι καλύτεροί μου φίλοι και να με αντέχουν ακόμα…»

Η χαρά του απαραίτητου

Ένα πράγμα από τα πολλά που με ξενίζουν σ'αυτή τη χώρα είναι ότι όλοι τα ξέρουν όλα.
Και πάντα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ο πατέρας μου είναι και προπονητής, ο δικός σου και πολιτικός. Του γείτονα είναι και ειδικός οικονομολόγος, της γκόμενας μου είναι και δικαστής.
Οι μανάδες-γιαγιάδες όλων μας είναι και γιατροί.
Και η λίστα είναι ατέλειωτη.
Μπαρούφα και άρπα-κολλα. Προπονητές που δεν ξέρουν τη μυρωδιά του χόρτου,
οικονομολόγοι κάτω από το όριο της φτώχειας, γιατροί που δεν ξέρουν που βρίσκεται η καρδιά.
Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να παραδεχόμαστε την ανημπόρια μας και να τα αφήνουμε σε άλλους.
Και εγώ, που δεν είμαι καλά δε μπορώ να ανταπεξέλθω μόνος μου.
Προσπάθησα, χίλια χρόνια ξερόλας, αλλά απέτυχα.
Με πειράζει που δεν είμαι ικανός και τρέχω σε αναζήτηση βοηθείας.
Αλλά μετά ξανασκέφτομαι, το να ταπεινώνεσαι και να ζητάς βοήθεια είναι το μεγαλύτερο θαύμα του κόσμου.
Ακόμα και στις καλές καταστάσεις. Δε χρειάζεται καν να έχεις ανάγκη τον άλλο.
Κλείνεις το μάτι συνωμοτικά στον εαυτό σου και ξεγυμνώνεσαι.
Τον αγαπάς πολύ και του χαρίζεις ένα σπάνιο δώρο.
Τη χαρά του απαραίτητου σε εσένα ανθρώπου.

θεσσαλονίκη

Λίγοι είναι αυτοί που έχουν δει τις ταινίες του και έχουν αγαπήσει πραγματικά το έργο του. Όμως όλοι βγήκαν και είπαν ότι τώρα είμαστε φτωχότεροι και ο πολιτισμός πενθεί και τα λοιπά. Όλοι έχουν να πουν τα καλύτερα, σήμερα. Μα πάντα έτσι δεν γίνεται; Κάποιος είχε πει, ότι δεν υπάρχει μέρα που θα είσαι πιο αξιαγάπητος, από αυτήν της κηδείας σου.

Ό,τι και να ειπωθεί σήμερα, αύριο, την Παρασκευή, λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει αυτό που θα μείνει στον χρόνο. Γιατί κάποιος πεθαίνει, μόνο όταν ξεχαστεί. Και είναι κάποιοι, σαν εκείνον, που δεν έχουν να φοβηθούν αυτό το ενδεχόμενο.

Ένα ακόμα βράδυ…

Ένα ακόμα βράδυ μόνος. Χαζεύω απ΄το παράθυρο την αγαπημένη μου θέα.
Έξω χειμώνας. Πάντα η θέα του χειμώνα μού χαλούσε τη διάθεση.
Μα δεν είναι μόνο αυτό που με γεμίζει θλίψη για ένα ακόμα βράδυ.
Η σκέψη μου δε μπορεί να αγνοήσει την απουσία σου, ούτε απόψε…
Έρχεται πάλι κοντά σου. Πάλι σε σένα. Και δε θέλει με τίποτα να φύγει…
Πάει καιρός βλέπεις που δε σ’έχω δει και άλλος τόσος που θα κάνω για να σε ξαναδώ.
Και μου έχεις λείψει…

Το ράδιο ανοικτό, παίζει τραγούδια το ένα πίσω από το άλλο, μα δε δίνω σημασία. Είναι σαν να μην το ακούω…
Μόνο μερικές φορές συγκρατώ κάποιους στίχους από διάφορα τραγούδια…
“Εγώ ξανά στο τίποτα, στο γενικά εσύ…”
“Πόσο μου λείπεις…”

Στο σταυροδρόμι

Πριν λίγο βρέθηκα σ'ένα σταυροδρόμι. Όχι από αυτά που συναντάς συνήθως σε κακά βιβλία φιλοσοφίας αλλά από τα κανονικά. Με άσφαλτο. Ώρα αιχμής στο κέντρο της πρωτεύουσας. Όπως περιμένει κανείς, ο τροχονόμος σε τέτοιο σημείο είναι πιό απαραίτητος και από ωτοασπίδες σε περιγραφή αγώνα μπάσκετ απο το Συρίγο.
Υπήρχε λοιπόν ένα παιδί εκεί που μάλλον είχε πάθει ναυτία από το πέρα δώθε των αυτοκινήτων. Έδινε σήμα από δω, μετά απο 10 δευτερόλεπτα το έπαιρνε πίσω, άφηνε λωρίδες για 2-3 λεπτά να κινούνται και άλλες τις ξέχναγε για ώρα. Φυσικά δεν κάνω καν τον κόπο να πω σε ποιες λωρίδες βρισκόμουνα και εγώ. Η αλήθεια είναι ότι κάναμε αρκετή υπομονή και κατά τα φυσιολογικά ανατολίτικα έθιμα αρχίσαν τα κορναρίσματα. Εγώ το αποφεύγω φυσικά, γιατί είμαι ένας Ευρωπαίος ανοιχτόμυαλος νέος.
Το παιδί, που πραγματικά μάλλον μας είχε ξεχάσει, ταρακουνήθηκε όταν ο ήχος από τις κόρνες πρέπει να έφτασε στα νεφρά του και ξεκινήσαμε.

Και τότε γεννήθηκε άλλη μιά ερώτηση. Είπαμε εγώ είμαι Ευρωπαίος και δεν κορνάρω. Όμως αν δεν κόρναραν κάποιοι μπορεί να πήγαινα μόνο για μεσημεριανό στη δουλειά μου.
Και για να το θέσω καλύτερα. Αν ήμουνα το μόνο αυτοκίνητο και περνούσαν ας πούμε 10 λεπτά χωρίς να μου δίνει σήμα θα κόρναρα ή όχι; Θα περίμενα εκεί μέχρι να τελειώσει η βάρδια του ή ο Ευρωπαίος νέος θα πεταγόταν για σούβλακο στου Βασιλάρα στην Καλλιθέα;

Δεν ξέρω την απάντηση και ούτε έχει σημασία στο συγκεκριμένο παράδειγμα.
Κοίτα ρε φίλε όμως, τι δύναμη έχει η μάζα. Και πως η μάζα δίνει άπειρα  άλλοθι στον μικρό ψευτοΕυρωπαίο εαυτό μας.

"Μα εγώ δεν κόρναρα".
Αλλά έκανες τη δουλειά σου.

μάγοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνάνε πάντα με χαμόγελο και ανεξήγητη ενέργεια. Ακόμα και αν ξενύχτησαν χτες και τώρα πρέπει να πάνε σε μια δουλειά που δεν γουστάρουν. Υπάρχουν άνθρωποι που θα κάνουν τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένος. Θα σου δείχνουν με κάθε τρόπο και κάθε στιγμή το πόσο πολύτιμος θησαυρός είσαι. Δεν είναι από αυτούς που λένε: "Γενικά δεν εκφράζω τα συναισθήματά μου εύκολα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σ' αγαπώ". Όχι, θα φροντίζουν με κάθε ευκαιρία να σ' το υπενθυμίζουν και να νιώθεις όμορφα.

Όσο είσαι κι εσύ σωστός μαζί τους βέβαια. Γιατί μπορεί να ξεγελαστείς και να νομίσεις ότι τους έχεις δεδομένους και να τους κοροϊδέψεις, αλλά μόνο κορόιδα δεν είναι. Είναι άνθρωποι που δεν φοβούνται να ανοιχτούν σαν βιβλίο, να δωθούν σαν δώρο χωρίς αντάλλαγμα, να περπατήσουν δρόμους χωρίς επιστροφή. Αλλά αν πας να τους εκμεταλλευτείς, θα σε λιώσουν σαν κουνούπι.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό και από αυτό μπορείς εύκολα να τους καταλάβεις. Ξυπνάνε πάντα με χαμόγελο. Ύστερα σε αγκαλιάζουν και σού λένε ότι τους έλειψες όση ώρα κοιμόσασταν. Κι ας ήστασταν αγκαλιά όλο το βράδυ, έχουν ώρα να ακούσουν τη φωνή σου και αυτό δημιουργεί μια έλλειψη. Και σού λένε ότι τους λείπεις από τώρα, επειδή σε λίγο θα αποχωριστείτε. Και μόλις μπουν στο ασανσέρ για να βγουν από το σπίτι σου, εκείνο το δευτερόλεπτο θα σου στείλουν sms ότι τους λείπεις. Αλλά θα γελάνε. Γιατί είναι μία πλάκα όλο αυτό. Γιατί είναι αστεία η ζωή και το ξέρουν. Και θα θέλουν να το δείς κι εσύ αυτό. Θα πεθάνουν να σε βάλουν και εσένα στο παιχνίδι τους. Να ζεις την στιγμή, με χαμόγελο. Μόνο την στιγμή. Και να πα' να γαμηθεί το κακό παρελθόν, να πα' να γαμηθεί το αβέβαιο μέλλον.

Αν συναντήσεις ποτέ κάποιον από αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους, κοίτα να μην τους χάσεις. Μπορεί να τους παρεξηγήσεις στην αρχή, μπορεί να μην τους ερωτευτείς ποτέ, αλλά κοίτα να μην τους χάσεις.

Πάντα μαζί…

Μαζί ερωτευτήκαμε… Μαζί αγαπηθήκαμε…
Μαζί ενθουσιαστήκαμε, χαρήκαμε, πονέσαμε, κλάψαμε.
Μαζί περπατήσαμε στις πιο όμορφες βόλτες μας.
Μαζί γελάσαμε στα πιο όμορφα αστεία μας.
Μαζί ταξιδέψαμε στα πιο όμορφα μέρη, στα δικά μας μέρη.
Μαζί παίξαμε τα πιο όμορφα παιχνίδια, τα δικά μας παιχνίδια.
Μαζί χαζέψαμε τ’αστέρια στον πιο όμορφο ουρανό.
Μαζί τα είπαμε όλα αγκαλιά μες τη σιωπή μας, ατέλειωτες ώρες.
Μαζί αποκοιμηθήκαμε στις πιο όμορφες νύκτες μας.
Μαζί χαράξαμε την πιο όμορφη ιστορία…

Όλες μας οι στιγμές ήταν μαγικές γιατί τις περάσαμε μαζί…
Μαζί ονειρευτήκαμε, πως θα είμαστε πάντα μαζί…

Fear of the dark

Κάποιοι ακούγεται ότι φοβούνται την αγάπη.
Παραμύθι μου μυρίζει η ιστορία.
Σα να φοβάσαι την αγάπη όπως φοβάσαι τις όμορφες νεράϊδες των παραμυθιών.
Αδύνατον.

Γιατί να φοβάσαι κάτι τόσο όμορφο.

θυμάσαι;

Ακούω τους γύρω μου να λένε ότι είναι σίγουροι πως δεν θα βρουν τον αληθινό έρωτα ποτέ ξανά. Ίσως γιατί με την προηγούμενή τους σχέση, έζησαν τόσο έντονα και τα καλά και τα κακά, πού απομυθοποίησαν την έννοια της σχέσης. Είναι ανέφικτο πλέον, να ερωτευτούν, να αφεθούν, να τρελαθούν, λέει.

Αυτή η σκέψη είναι τόσο κολλημένη, όσο κολλημένος είναι και αυτός που θα πει: "Μετά τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αποκλείεται να δω στη ζωή μου άλλη ταινία που να αγαπήσω τόσο".

Είναι πολύ εγωιστικό, ψωνίστικο και κακομοίρικο το να πιστεύεις ότι έχεις φτάσει σε αυτό το νοητικό και πνευματικό επίπεδο όπου δεν μπορεί να σκαρφαλώσει άλλο ανθρώπινο ον και να σε εξουσιάσει ερωτικά. Ο έρωτας δεν εξαρτάται από τον σύντροφο, αλλά από εμάς τους ίδιους και τις ανάγκες μας. Δεν υπάρχει αυτό που λέμε "το άλλο μου μισό". Έχουμε πολλά "μισά" μέσα μας. Αν είσαι ανοιχτός στο να εξερευνήσεις τον κόσμο και τον κόσμο σου, είσαι διατεθειμένος και γουστάρεις να αλλαχτείς και να αλλάξεις, να ζήσεις και να πεθάνεις ξανά και ξανά, τότε θα τον βρεις τον έρωτα και σύντομα. Αλλιώς, μπορείς να πιστέψεις ότι είσαι ο Γκάντι, και ότι καμία γκομενίτσα πια δεν μπορεί να σε πείσει να την ερωτευτείς.

Άλλος κόσμος μού λέει ότι θέλει να ερωτευτεί, αλλά πού να τον βρει τον έρωτά; Δεν υπάρχει στην καθημερινότητά του. Σπίτι, δουλειά, φίλοι χωρίς φίλες, σπίτι.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να κερδίσεις το τζόκερ, αλλά αν δεν παίξεις καν, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Θα το γράφω μέχρι να πεθάνω. Πρέπει να κάνουμε πράγματα που ξεφεύγουν από την ρουτίνα, αν θέλουμε να μάς συμβούν καινούρια πράγματα. Αν ζεις την ίδια ζωή, πόσες πιθανότητες δίνεις να σού συμβεί κάτι το διαφορετικό; Πόσες φορές θα σε ρωτήσουν "κάνα νέο;" και δεν θα πεις "πράμα, όπως τα ξέρεις"; Για πόσα βράδια ακόμα θα μιλάς για το παρελθόν; Περιμένεις να έρθει το κάτι εκπληκτικό να σε βρεί. Δεν μπορεί, κάποιος φίλος θα βρει μια γκόμενα που θα έχει μία φίλη να σου γνωρίσει. Με κάποια θα κάτσεις δίπλα στο τρένο και θα σου μιλήσει εκείνη πρώτη. Κάποια θα σου τηλεφωνήσει κατά λάθος, επειδή μπέρδεψε το τελευταίο ψηφίο, και αφού της ρίξεις μία τέλεια ατάκα, θα σου ζητήσει να βγείτε.

Απλά, όσο είσαι στην αναμονή αυτού του μαγικού συμβάντος, θυμάσαι ότι ζεις; 

Τώρα πια ξέρω τι είναι αυτό που περιμένω κάθε μέρα για να μου φτιάχνει τη διάθεση…
Ν’ακούω τη φωνή σου…

start again

Όταν άκουσα πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, ένα πράγμα μόνο μου έμεινε.
"a million miles away".
Λες αν φύγεις ένα εκατομύριο μίλια μακριά να σταματήσει ο πόνος;
Κάποια μέρα θα πάρω μια υδρόγειο και θα τη γυρίσω 8, 10, 25 φορές.
Να βρώ ποιό μέρος του κόσμου είναι ένα εκατομύριο μίλια μακριά μου.
Που βρίσκεται ο παράδεισος μου.

Και τι ειναι η ζωή; Ένα αποτυχημένο τρολ στο θάνατο.

Να μάθεις να λες όχι…

Όταν αρχίσεις να λες "όχι" στους φόβους σου, τότε θα έχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα προς την ευτυχία σου.

Και όταν πια οι φόβοι σου θα σε κάνουν να χαμογελάς, τότε η ευτυχία σου, θα σε περιμένει στη γωνία. Να είσαι σίγουρος…

Το ερωτηματολόγιο του Προύστ

Γνωρίζω τον άλλο, σημαίνει αφιερώνω χρόνο. Τον οποίο σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουμε ή δεν είμαστε έτοιμοι να διαθέσουμε.
Στο club όμως "θέλω πολύ να σε γνωρίσω αλλά για χίλιους λόγους δεν το κάνω" είμαι σίγουρος ότι είμαστε πολλοί μέλη.
Όσο πιο βαθιά βουτήξεις στη θάλασσα του άλλου, μεγαλύτερο θαύμα αποκαλύπτεται.
Όταν ψάξεις, θα βρείς.

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ δεν γράφτηκε από τον Προύστ. Απαντήθηκε (πιθανότατα δύο κιόλας φορές) όμως και βαφτίστηκε από το Γάλλο ποιητή.
Πόσα φαίνονται και πόσα μένουν κρυμμένα πίσω απο τις απαντήσεις. Ίντριγκα.
Από κάτω οι δικές μου απαντήσεις.
Κάν'το και εσύ.

- Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας;
Αν πρέπει να πω ένα, θα έλεγα ατολμία.

- Ποια αρετή προτιμάτε σ' έναν άντρα;
Την κατανόηση μιας γυναίκας.

- Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;
Να καταφέρνει να με κάνει να τη θαυμάζω.

- Τι εκτιμάτε περισσότερο στους φίλους σας;
Το ότι βλέπω ότι με νοιάζονται. Ότι το μαζί έχει σημασία.

- Το βασικό σας ελάττωμα;
Αναβλητικότητα

- Η βασική σας απασχόληση;
Σκέψη. Χωρίς αφορμές και χωρίς τελειωμό.

- Τι είναι για σας ευτυχία;
Να νιώσεις όλο τον κόσμο οικογένεια σου.

- Τι είναι για σας δυστυχία;
Να καταλάβω ότι δεν αγαπιέμαι.

- Αν δεν ήσασταν ο εαυτός σας, ποιος θα θέλατε να ήσασταν;
Ξέρω και εγω. Ας πώ ο Νέλσον Μαντέλα που ποτέ δεν του τέλειωσαν τα αποθέματα αγάπης.

- Ποιος θα ήταν για σας ο ιδανικός τόπος για να ζήσετε;
Η χώρα της Ανοιχτομυαλιάς.

- Το αγαπημένο σας χρώμα;
Γκρι.

- Το αγαπημένο σας λουλούδι;
Άσπρο τριαντάφυλλο.

- Το αγαπημένο σας πουλί;
Αυτό που βλέπω τώρα έξω απ΄το παράθυρο.

- Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Ζοσέ Σαραμάγκου, Ναγκίμπ Μαχφούζ.

- Οι αγαπημένοι σας ποιητές
Φερνάντο Πεσσόα, Κική Διμουλά.

- Οι αγαπημένοι σας ήρωες από την λογοτεχνία;
Σαντιάγο, απο το Γέρο και τη Θάλασσα.

- Οι αγαπημένες σας ηρωίδες από την λογοτεχνία;
Μήδεια.

- Οι αγαπημένοι σας συνθέτες;
Πάρα πολλοί. Μάνος Χατζηδάκις, Bob Dylan, Σταμάτης Κραουνάκης κ.α.

- Οι αγαπημένοι σας ζωγράφοι;
Βαν Γκογκ, Μονέ, Λεονίντ Αφρέμοφ.

- Οι ήρωες σας από την πραγματική ζωή;
Άνθρωποι που καταφέρνουν να βάζουν το εγώ τους στην άκρη για αυτούς που αγαπούν.

- Ποιες ιστορικές προσωπικότητες αντιπαθείτε περισσότερο;
Ε, ας πω το Χίτλερ, τον Στέλιο Παττακό και το Στάλιν.

- Οι αγαπημένες σας ηρωίδες από την παγκόσμια ιστορία;
Πιο κλισέ δε γίνεται, αλλά πρέπει να πω τη Μητέρα Τερέζα.

- Το αγαπημένο σας όνομα;
Αυτά που θα δώσω στα παιδιά μου.

- Τι μισείτε περισσότερο;
Θέλω να το αποφεύγω αυτό το συναίσθημα. Δεν ξέρω.

- Ποιο στρατιωτικό γεγονός θαυμάζετε περισσότερο;
Απολύτως κανένα.

- Με ποιο φυσικό ταλέντο θα θέλατε να είστε προικισμένος;
Φωνή που μαγεύει.

- Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ακαριαία και μην έχοντας απωθημένα (λέμε τώρα).

- Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Αποφασισμένος να ξεμπλέκω απ'ότι με κρατάει πίσω.

- Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα μη επαναλαμβανόμενα.

- Το αγαπημένο σας "motto";
Αυτή την περίοδο το "Δεν υπάρχει κόλαση. Κόλαση είναι η άδεια καρδιά".

στην αιωνιότητά μας

- Μ' αγαπάς πια;
- Και βέβαια σ' αγαπώ. Δεν αλλάζει αυτό.
- Ναι, αλλά τώρα πια δεν βρισκόμαστε όσο παλιά. Ούτε μιλάμε τόσο στο τηλέφωνο.
- Δεν έχει σημασία, αγάπη μου. Είσαι δικός μου και είμαι δική σου.
- Ναι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Τώρα πια δεν μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας.
- Αγάπη μου, την έχουμε μοιραστεί τόσο πολύ την καθημερινότητά μας, που τώρα πια έχει γίνει η αιωνιότητά μας.

Μια μέρα…

Κάποτε σου είχα πει πως δεν υπάρχει η λέξη χωρισμός για εμάς…
Υπάρχουν μόνο μικρά διαλείμματα που περνάμε κάθε φορά μακριά ο ένας απ’τον άλλον…
Ένα διάλειμμα ακόμα. Για άλλη μια φορά…
Μα αυτή τη φορά, όλα φαίνονται πιο δύσκολα. Όλα γύρω, μού είναι αδιάφορα. Όλα μέσα μου, άδεια. Δεν αναπνέω, δε ζω…
Όμως μια μέρα, ξέρω πως θα είμαστε πάλι μαζί όπως παλιά…

Αλλάζεις.
Η αλλαγή είναι η διαδικασία με την οποία το μέλλον εισβάλλει στις ζωές μας. Allazeis by Anavlitikoti Blogspot

το κασκόλ

Σήμερα το απόγευμα βρέθηκα σε μιά παρέα και συζητούσαμε για τους πλούσιους που αγοράζουν πίνακες ζωγραφικής οι οποίοι κοστίζουν χιλιάδες ευρώ, και δείχνουν το απόλυτο αφηρημένο τίποτα. 

Συμφωνήσαμε ότι το θέμα δεν είναι αν έχει καλλιτεχνική αξία, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορούν να το αποκτήσουν οι πολλοί και με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ξεχωριστοί. Πολλή ματαιοδοξία και κόμπλεξ, είπαμε καθώς κουνούσαμε τα κεφάλια μας..

Ύστερα μπήκα στο μετρό και είδα έναν Μαροκινό που φορούσε ένα κασκόλ που μού φάνηκε γνωστό. Ναι, θυμήθηκα από πού το ξέρω. Το είχα κι εγώ. Το έδινε δώρο το Dixan, πριν χρόνια. Ήταν ένα πολύ ωραίο κασκόλ. Είχε γαλάζιο, λευκο και καφέ. Στάνταρ θα μπορούσα να το είχα αγοράσει.Δεν το φορούσα όμως, γιατί είχε ένα μεγάλο κακό.

Το φορούσαν τα μισά παιδιά στο σχολείο.

Για πόσο καιρό

Όσο όμορφα και αν είναι…
Όση ασφάλεια και αν νιώθεις…
Όσο δυνατός και αν σε κάνει να αισθάνεσαι…
Για πόσο καιρό θα ορθώνεις τείχη γύρω απ’τον εαυτό σου και θα κλείνεσαι μέσα σ’αυτόν;
Για πόσο καιρό θα απαρνιέσαι αυτό ή αυτούς που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο;
Για πόσο καιρό θα διστάζεις, θα φοβάσαι, θα κάνεις πίσω και πέρα αυτούς, που νοιάζονται για σένα;
Δε θα με πείσεις ποτέ πως μπορείς να γίνεις ευτυχισμένος, χωρίς να πάρεις το ρίσκο να επενδύσεις σε άλλους γύρω σου…
Αλλιώς δε γνωρίζεις το νόημα της λέξης “ευτυχία”…  

και ζήσαμε;

Και ζήσαμε..
Αποτύχαμε στις σπουδές μας.
Και ζήσαμε..
Χωρίσαν οι γονείς μας.
Και ζήσαμε..
Μας πλήγωσαν οι φίλοι μας.
Και ζήσαμε..
Χάσαμε πρώην που αγαπούσαμε.
Και ζήσαμε..
Φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού.
Και ζήσαμε..

Έξυπνο παιδί είσαι, μπορείς να καταλάβεις ότι ούτε τώρα ήρθε η ώρα να πεθάνουμε.

αλλάζουν οι αθρώποι;

Το blog αυτό άρχισε με μία ανάρτηση που ήταν αφιερωμένη στη συνομωσία της σιωπής, στην οποία μεγαλώσαμε. Μας λέγανε από μικρούς, οι γονείς και οι γείτονες, να μην μιλάμε, αλλά να είμαστε χαρούμενοι αν περνάμε απαρατήρητοι.

Μάλλον γι’ αυτό δειλιάσαμε να ζητήσουμε ένα τραγούδι στο αγαπημένο μας μεζεδοπωλείο, μπροστά σε 50 άτομα. Αν το φωνάζαμε, θα μας άκουγε ο τραγουδοποιός και θα μάς το έπαιζε και θα το τραγουδούσαμε με όλη μας την καρδιά. Θα τσουγκρίζαμε τα ποτήρια μας και θα ήταν μια ευχάριστη στιγμή, μια γλυκιά γουλιά. Όμως όχι, δειλιάσαμε να ακουστούμε, και συνεχίσαμε να μένουμε σιωπηλοί. Να μάς παρεξηγήσει ποιος; Να μάς παρεξηγήσει γιατί; Ποιοι νομίζουμε πως είμαστε και θα ασχοληθεί κάποιος με εμάς;

Ποια εικόνα νομίζεις ότι έχεις; Σε τι κατηγορία έχεις τοποθετήσει αυθαίρετα τον υπερφίαλο εαυτό σου; Κανείς απ’ τους απέναντι δεν ασχολείται μαζί σου, καθυστερημένε. Και ας σε κοιτάζουν κι ας σε σχολιάζουν, γραμμένο σ’ έχουν. Στην πραγματικότητα, προσπαθούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους, χάρη στα δικά σου ελαττώματα. Προσπαθούν να κρύψουν την ασχήμια τους, οταν γελάνε με μία γκάφα σου. Το κάνουν για τον εαυτό τους. Κανείς από αυτούς δεν νοιάζεται για εσένα, βλήμα. Πόσο ψώνιο είσαι για να πιστεύεις κάτι τέτοιο; Κοίτα να περάσεις καλά με τους φίλους σου, αυτούς που νοιάζονται για σένα, και ζήτα το γαμωτράγουδο που θέλεις, ζώο.

Όσο δεν τολμάς να ζητήσεις να σού παίξουν μια παραγγελιά σε ένα μεζεδοπωλείο, μην περιμένεις να νιώσεις ευτυχισμένος ποτέ. 

Από την άλλη, όσο ανεβαίνεις στην πίστα του Μητροπάνου ξεμέθυστος, είσαι σε καταπληκτικό δρόμο. 

Φοβάσαι

Σε κοιτάω στα μάτια και καταλαβαίνω πως…
Φοβάσαι να μιλήσεις. Φοβάσαι να ανοίγεσαι.
Φοβάσαι να εκφραστείς. Φοβάσαι να ρεζιλευτείς.
Φοβάσαι να εμπιστευτείς. Φοβάσαι να αφεθείς.
Φοβάσαι να πληγωθείς. Φοβάσαι να κλάψεις.
Φοβάσαι να ερωτευτείς. Φοβάσαι να ενθουσιαστείς.
Φοβάσαι να αγαπήσεις. Φοβάσαι να αγαπηθείς.
Φοβάσαι να χάσεις. Φοβάσαι να απογοητευτείς.

Σε κοιτάω στα μάτια, προσπαθώ να πάρω ότι σε φοβίζει. Προσπαθώ να σου πω πόσο πολύ μου έχεις λείψει και πως θα είμαι εδώ. Μη φοβάσαι, σ’αγαπάω χαζή…

Μα και πάλι στα μάτια σου βλέπω πως…
Φοβάσαι να ακούσεις. Φοβάσαι να δεις.
Φοβάσαι να ρισκάρεις.
Φοβάσαι να ζήσεις…

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα Ι

Όσο μεγαλώνουμε το άγχος με τυλίγει όλο και περισσότερο.
Όλοι γύρω μας παντρεύονται, χτυπάνε βιολογικά ξυπνητήρια και καμπάνες.
Βλακείες. Εγώ με σένα θα έκανα τα πάντα. Ανά πάσα στιγμή.
 
Είμαι σ’ένα χαζοκλάμπ, γύρω έχει Πρωτοχρονιά, μέσα μου Μεγάλη Παρασκευή.
Περνάει και δεν ακουμπάει ο χρόνος, χωρίς την παρουσία σου.
Πως να στο πω, αξίζει λιγότερο η ζωή όταν δεν τη ζω μαζί σου.

Και μετά έρχονται στο μυαλό τα χειρότερα.
Τα έφερε μαζί του το έβδομο τζιν λεμόνι.
Μακάρι να γυρίσεις κάποτε. -Σχεδόν απίθανο-.
Αν δε γυρίσεις, παρακαλώ το Θεό να με πάρει με έναν ανώδυνο θάνατο, πέντε λεπτά πριν μάθεις ότι είσαι έγκυος από άλλον.

                                                (Από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

η αρχή

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Αυτοί οι αρχαίοι είπανε κάποια πολύ πετυχημένα, η αλήθεια είναι. Το θέμα είναι να κάνεις την αρχή. Σε μια άβολη συζήτηση που θέλεις να κάνεις με έναν φίλο σου, σε ένα πέσιμο σε γκόμενα στο μπαρ, σε ένα ευχαριστώ για τα πάντα προς τους γονείς σου. Είναι η αρχή. Γιατί αν τύχει και γίνει η αρχή, συνήθως τα πράγματα είναι πιο αισιόδοξα απ’ ότι τα φανταζόσουν πριν την αρχή.

Πώς κάνεις όμως την αρχή; Νομίζω υπάρχουν 2 τρόποι. Ο πρώτος είναι να κάτσεις και να σκεφτείς όλα αυτά τα πράγματα για τα οποία είσαι ευγνώμων. Κάπου είχα διαβάσει, ότι η ευγνωμοσύνη είναι το υγιέστερο συναίσθημα που πρέπει να έχουμε μέσα μας. Και μυστικό μακροζωίας επίσης!
Όποτε νιώθουμε ευγνώμονες, εκλύουμε μια υπέροχη ενέργεια προς τους γύρω μας. Είναι πολύ εύκολο να συνειδητοποιήσεις το πόσο τυχερός είσαι. Απλά κοιτάς τα χέρια σου. Και αφού είναι δύο, και κουνάνε, τότε είσαι καλά. Μετά θα σκεφτείς την οικογένειά σου, τους φίλους σου, όλα τα πράγματα από τα οποία παίρνεις αγάπη αλλά και δίνεις. Και θα ρωτήσείς τον εαυτό σου: “Αυτό που θέλω να αποκτήσω τώρα, θα μού πάρει όλα τα παραπάνω;”. Αν η απάντηση είναι όχι, τότε δεν είναι και τόσο σημαντικό. Ύστερα, θα σκεφτείς ότι την στιγμή αυτή που ζεις τώρα, σε πολύ λίγο θα είναι μακρινό παρελθόν. Και κανείς δεν θα την θυμάται. Και ρόμπα να γίνεις, είναι στατιστικώς βέβαιο ότι εσύ θα το θυμάσαι περισσότερο από τους άλλους. Και πόσες άλλες στιγμές φύγαν έτσι, που δείλιασες να κάνεις κάποια πράξη, και τώρα τις αναπολείς και λες: “τι χαζός ήμουν και κώλωσα”. Το ίδιο θα πεις και για την στιγμή αυτή τώρα, στο κοντινό ή μακρινό μέλλον. Σκέψου ότι θα πας 60 και θα λες: “στα 25 που είχα όλη τη ζωή μου στα παπάρια μου απάνω, δεν την έπεσα σε εκείνη τη γκόμενα που γούσταρα. Γιατί θα έτρωγα χυλόπιτα. Ε και;” 

Ο άλλος τρόπος, είναι να πας σαν καμικάζι. Απλά τραβάς τη γάζα. Δεν μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς το μετά και το πως και το γιατί. Απλά πετάς τη μπόμπα και έχει ο Θεός. Και αν σου γαΐρει πίσω, δεν έγινε και κάτι. Το θέμα είναι να μην αγχώνεσαι. Το θέμα είναι να μην χάνεσαι σε ψυχοτρόπες σκέψεις. Να μην αναλώνεσαι σε σκέψεις επί σκέψεων. Όταν είναι να κοιμηθείς να μην δέχεσαι επισκέψεις σκέψεων. Να το βρίσκουν το μαγαζί κλειστό. Τίποτα ρε. Κάνε την αρχή. Πέτα τη μπόμπα. Και στ’ αρχίδια σου. Η φάση είναι αυθορμητισμός.

Αυθορμητισμός, ρε μουνιά.

Le Petit Prince

Απ’τις παρέες σου ριγμένος. Πολλές φορές αδικημένος. Ακούς πολλά, μα δίνεις σημασία στα λίγα. Κρατάς μόνο όσα αξίζουν και ρίχνεις στη πυρά αυτά που δε σ’αγγίζουν…
Συζήτηση αρχινάς για τα παλιά… Λόγια που βγαίνουν από μέσα σου, λόγια καρδιάς. Δεν παραπονιέσαι. Δεν κλαίγεσαι. Δεν κρατάς κακία σε κανέναν. Δε γνωρίζεις αυτή τη λέξη. Ακόμα και τα αρνητικά σου σχόλια, έχουν μια κρυφή καλοσύνη να τα συνοδεύει…
Σε κοιτώ και σε ακούω προσεχτικά. Μα δε βλέπω κάποιον με το βλέμμα χαμηλά. Δε βλέπω κάποιον αδύναμο. Βλέπω κάποιον απελευθερωμένο που δεν τον αγγίζουν οι καθημερινές ηλιθιότητες της εποχής μας, έναν ελεύθερο άνθρωπο. Κάθε σου φράση, πίσω της μια αλήθεια…
Οι απόψεις σου πολλές φορές, για πολλούς μοιάζουν ριζοσπαστικές, τους ενοχλούν. Αιχμηρές, για το φαίνεσθαι και τον πλασματικό τους κόσμο. Η μικροπρέπεια τους δεν τις αντέχει, βλέπεις. Τσαλακώνουν την “τέλεια” εικόνα τους και ακυρώνουν τις ψευδαισθήσεις της μεγαλοζωής τους…
Ο τόπος που σε γέννησε, δε σε χωράει πια. Σε μιζεριάζει. Σε υποβιβάζει. Σε αδικεί. Ούτε οι άνθρωποί του σου αξίζουν. Όχι επειδή ονειρεύεσαι κήπους κρεμαστούς αλλά επειδή πολύ απλά, ονειρεύεσαι ελεύθερα. Χωρίς κόμπλεξ. Τα όνειρά σου δεν έχουν δηλητηριαστεί από τα πρέπει και δεν έχουν αλλοιωθεί από ψευδαισθήσεις. Έχουν αλλιώτικο χρώμα και δε χωράνε πια εδώ..
Λυπάμαι που δεν είμαι όπως εσύ αλλά προσπαθώ. Πολλές φορές όταν παίρνω το λάθος δρόμο, σκέφτομαι εσένα και τον αλλάζω…
Το αγαπημένο σου βιβλίο ήταν πάντα “Ο Μικρός Πρίγκiπας” και δεν ήταν τυχαίο…
Σου είχα πει ότι σου χρωστάω μια μπύρα, όμως σου χρωστάω πολλά περισσότερα…

New Year's Resolution

Ώρες ώρες απορώ τόσο πολύ με τον εαυτό μου.
Σκέψη και σκέψη και σκέψη.
Τόσα χρόνια, με τόση σκέψη που έχω ρίξει θα έπρεπε ή να έχω ανακαλύψει το φάρμακο του καρκίνου ή τουλάχιστον να είχα καταφέρει να γίνω ευτυχισμένος.
Και χτες σε μιά στιγμή μπήκε μπροστά πάλι το γιατί, το μπορεί, το ίσως, το μετά και μου έφραζαν το δρόμο.
Ήμουν πολύ κοντά να τους παραδωθώ για μια ακόμη φορά αλλά μάλλον η παρουσία που είχα απέναντι μου δε μ’άφησε.
Αυτά τα ενίοτε πράσινα μάτια που μου έλεγαν “τι κάνεις πάλι;”.
Σήμερα δεν μετανιώνω.

Βαρέθηκα πιά τη σκέψη. Κουράστηκα. Πράξεις απο εδώ και πέρα.
Λιγότερα “πρέπει, ίσως, γιατί, μπορεί, μετά” και περισσότερα “το θέλω, το κάνω και άσε το αύριο για αύριο”.
Αυτή είναι η ευχή του νέου χρόνου για μένα.
Αφού πιστεύουμε στο ψυχολογικό όριο των 365 ημερών.
Λες και αλλάζει τίποτα απο το βράδυ της 31ης Δεκέμβρη μέχρι το πρωί την 1ης Γενάρη.
Κι όμως φέτος άλλαξε. Εκτός από το ψηφίο στην ημερομηνία, αρκετά πράγματα μέσα μου.

ευχές

Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να ευχηθώ υγεία πάνω απ’ όλα. Γιατί χωρίς αυτήν, τίποτα άλλο δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε ακόμα και αν το αποκτήσουμε. Και από εκεί και πέρα, σκέφτομαι να ευχηθώ αγάπη, ευτυχία, οικονομική ευημερία. Ύστερα σκέφτομαι τι μαλακίες είναι οι ευχές. Το να εύχεσαι για πράγματα που περνάνε από το χέρι σου, είναι καθυστέρηση. Να το καταλάβω να εύχεσαι να κερδίσεις το λαχείο, άντε να έχεις και υγεία μέχρι ένα βαθμό. Αλλά αγάπη; Ευτυχία; Αυτά δεν χρειάζονται ευχές. Για να έχεις αγάπη πρέπει να δώσεις αγάπη. Και να την δώσεις στους σωστούς ανθρώπους. Αν το κάνεις, θα την λάβεις. Είναι μαθηματικά. Δεν εύχεσαι ποτέ να λύσεις μία εξίσωση. Ή ξέρεις τη λύση ή δεν την ξέρεις. Βέβαια για να είμαι δίκαιος, η ευχή μπορεί να έχει κάποιο νοήμα, στο να βρεις τους σωστούς ανθρώπους, τους δέκτες της αγάπης σου. Αλλά ακόμα και αυτό, κατά πόσο θα το αφήσεις στην τύχη; Ξέρεις πού βρίσκονται οι άνθρωποι. Βγες έξω, κατέβασε τη μύτη, άλλαξε φάτσα, άνοιξε αυτιά, καρδιά και πήγαινε να τους βρεις. Φάε και τα μούτρα σου λίγο. Και μόλις τα φας, φά’ τα λίγο ακόμα, για να μάθεις. Να ευχηθώ ευτυχία; Να πας να την βρεις την ευτυχία. Αν πολεμήσεις για αυτήν, θα την βρεις την ευτυχία. Αν κάθεσαι και κλαίγεσαι και γκρινιάζεις όπως έκανες αυτά τα χρόνια, δεν θα σου χαϊδέψω τα αυτιά με ευχολόγια περί απόκτησης της ευτυχίας. Δεν σού αξίζει να είσαι ευτυχισμένος με τέτοια ζωή που κάνεις. Να σηκωθείς να την κυνηγήσεις. Να φας τα μούτρα σου να την βρεις. Αφού ξέρεις πού είναι. Να πω ότι δεν ήξερες να σε δικαιολογούσα. Να αλλάξεις επιτέλους. Να κάνεις βήματα προόδου μικρά μικρά, μηχανικά στην αρχή.

Όχι, δεν θα σού ευχηθώ τίποτα. Θα σού πω με επικριτικό τρόπο, να σηκώσεις τον κώλο σου και να κάνεις επιτέλους όλα αυτά που γουστάρεις, αλλά δειλιάζεις να πραγματοποιήσεις. 

Σήκω, μαλάκα. Εδώ γερνάνε οι άνθρωποι που αγαπάς κι εσύ ακόμα να ζήσεις;