υπομονή λοιπόν, όσο κι αν σιχαίνομαι αυτή τη λέξη

Κολλημένη πάνω σ’ ένα φύλλο η κάμπια με ενδιαφέρων κοιτούσε τα έντομα που τραγουδούσανε, έτρεχαν, πηδούσανε , πετούσανε…. Όλα γύρο της ήταν σε κίνηση. Μόνο αυτή η καημένη δεν μπορούσε ούτε να βγάζει κάποιο ήχο, ούτε να τρέχει, ούτε να πετάξει. Με πολλές δυσκολίες μπορούσε μόνο να σέρνεται. Και ως που να μετακινηθεί από ένα φύλλο στο άλλο, της φαινόταν σαν να έκανε τον γύρο του κόσμου.
Παρ’ όλ’ αυτά δεν παραπονιόταν, δεν ζήλευε κανέναν κατανοώντας πως ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που μπορεί. Γνώριζε ότι ως κάμπια πρέπει να μάθει να υφαίνει πολύ λεπτά μεταξένια νήματα, για να πλέκει μ’ αυτά το σπιτάκι-κουκούλι της.
Χωρίς πολλές κουβέντες η κάμπια άρχισε με υπομονή και επιμέλεια να εκτελεί το έργο της και την κατάλληλη προθεσμία ήταν τυλιγμένη ολόκληρη μέσα στο θερμό κουκούλι.
– Και μετά τι; Ρώτησε η κάμπια αποκομμένη μέσα στο κουκούλι της από τον υπόλοιπο κόσμο.
– Όλα έχουν τη σειρά τους, άκουσε την απάντηση, να έχεις υπομονή και θα δεις.
Ήρθε ο χρόνος και η κάμπια ξύπνησε και ανακάλυψε πως τώρα δεν είναι εκείνη η δυσκίνητη κάμπια. Γρήγορα και με επιδεξιότητα βγήκε από το κουκούλι και με έκπληξη αντιλήφθηκε πως έχει δυο ελαφρά και φανταχτερά φτερά. Με χαρά και ενθουσιασμό εκείνη κούνησε τα φτερά της και σαν πούπουλο τινάχτηκε στον αέρα και πέταξε και σε λίγο διαλύθηκε μέσα στην γαλάζια αχλή.
Είχε υπομονή…

Λ. ντα Βίντσι

απλά

Και εκεί που συζητούσαμε, γυρίζει ο ένας και μάς λέει: Εγώ θυμάμαι τι μού είχει πει ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός:

"Άμα θέλεις τούρτα, θα πρέπει να την μοιραστείς.

Τα σκατά μπορείς να τα φας και μόνος σου". 

Απλά πράματα.

Αληθινή αγάπη δεν είναι εκείνη που αντέχει το μακροχρόνιο χωρισμό, αλλά εκείνη που αντέχει τη μακροχρόνια οικειότητα.

Helen Rowland

θέλω.

Διάβασα μια στατιστική σήμερα που μιλούσε για τους νέους της Ευρώπης, που πολλοί σπουδάζουν και μετά παραμένουν άνεργοι, συνεχίζονταν να ζούνε κοντά στους γονείς τους. Περισσότερο τ'αγόρια παρά τα κορίτσια.
Δηλαδή μιλούσε για μένα.

Θα μπορούσα να σου πω ότι καλά κάνουμε. Κορόιδα είμαστε; Που να πάμε; Τρώμε, πίνουμε και κοιμόμαστε τζάμπα, άσε που αν βρούμε και καμιά ψιλοδουλίτσα μπορούμε να μαζέψουμε και κανένα φράγκο. Από την άλλη αν κάνει την ίδια ζωή και η κοπέλα μας μπορεί σε καμιά δεκαριά χρόνια να μπορέσουμε να παντρευτούμε κιόλας.

Δε πρέπει όμως. Δε μ'αφήνει η συνείδησή μου να σκέφτομαι και να συνεχίζω να επαναπαύομαι έτσι.

Θέλω να μάθω τη σημαίνει πείνα για να εκτιμήσω το φαΐ, τι θα πει κακουχία για να εκτιμήσω την καλοπέραση, τι θα πει συντροφικότητα μ'έναν άγνωστο για να εκτιμήσω τη φιλία.
Κι ας μη παντρευτώ ποτέ.

αναβλητικός

Τέτοιος είμαι εγώ.

Αναβλητικός.

υποτροπιάζω

Κοίτα να δεις που φτάσαμε. Να προσπαθώ να σε ξεχνάω. Εκεί μ'άφησες να καταντήσω. Να θέλω να πίνω τα ουισκάκια για πάρτη σου και να μην πρέπει. Έμαθα να πρωτοπίνω επειδή μου μίλησες απότομα ή επειδή θα έκανα να σε δω μια βδομάδα. Και τώρα πίνω επειδή σε ξαναείδα μετά από έξι μήνες.

Χωρίσαμε ρε φίλε, χωρίσαμε. Το λέω για να το ακούσω γιατί έτσι μόνο του, στο κεφάλι μου φαίνεται σαν ανέκδοτο. Δεν πρέπει να μιλάω για σένα γιατί με μαλώνουν οι φίλοι μου. Τώρα λίγο τους ξέφυγα και υποτροπιάζω.

Σ'αγαπώ, το λέω, σ'αγαπώ. Και αυτό δεν κάνει να το πω, θα με μαλώσουν. Από αύριο πάλι στο κουτί του μυαλού μου, κλειδωμένος. Τώρα που οι φίλοι δεν κοιτάζουν, ας το ξαναπώ.
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ.

λες να προλαβαίνω ακόμα;

Τα πράγματα που γράφουν τ'όνομά σου σε περιμένουν στις γωνιές του κόσμου για να σε συναντήσουν. Και το πράττουν συνήθως όταν είσαι μόνος και νέος. Η παρουσία άλλων τα τρομάζει κι όταν έχεις γεράσει πια, δεν έχουν λόγο να έρθουν κοντά σου.

Ελπίζω να έχει συμβεί εκείνη η πρόβλεψη των βιολόγων, ότι θα έρθει μια εποχή που θα ζούμε διακόσια χρόνια και δεν το έχω πάρει χαμπάρι.
Διαφορετικά την έχω χάσει την μεγάλη ευκαιρία μου.

ποτέ δεν ξες

Τίποτα το καινούριο και το πάνσοφο δεν θα σού γράψω απόψε. Απλά μια υπενθύμιση. Άκου πώς έχουν τα γεγονότα. Σήμερα ήμουν με ένα τυπάκι για μπύρα και μιλούσαμε για δουλειές. Εκεί ήρθαν δύο άγνωστα τυπάκια για προμόσιον κάτι τσιγάρων. Εκεί, όσο η κοπέλα σημείωνε τα στοιχεία μου και υπήρχε νεκρική σιωπή μεταξύ μας, ρωτάει ο δικός μου το άλλο τυπάκι που απλά περίμενε: "Παίζει η εταιρεία σου να θέλει να γίνει χορηγός μας;". Το τυπάκι του είπε: "Ποτέ δεν ξέρεις. Πάρε ένα τηλέφωνο στα κεντρικά αύριο". 

Αν το σκεφτείς, είναι πάρα πολύ απίθανο η τσιγαροεταιρεία να θέλει να γίνει χορηγός μιας μικρής δουλειάς. Αλλά ο δικός μου έκανε την ερώτηση. Έτσι. Γιατί δεν είχε και τίποτα να χάσει. Θα μπορούσε απλά να ρουφήξει λίγο ακόμα τη μπύρα του και να υπομείνει την μακρόσυρτη σιωπή. Αλλά αντί αυτού, εκμεταλλεύτηκε εκείνο το ένα σιωπηλό λεπτό, θέτωντας μία ερώτηση σε ένα άγνωστο τυπάκι. Και όταν ο δικός μου είπε: "Ναι, αλλά πιστεύεις οτι θα δεχτούν τα αφεντικά σου; Πώς το βλέπεις;". Τότε το άγνωστο τυπάκι απάντησε αυθόρμητα: "Η 100% χαμένη ευκαιρία είναι αυτή που δεν προσπάθησες ποτέ". 

Τίποτα το καινούριο, θα μού πεις. Απλά ο δικός μου είχε κάνει πράξη αυτό που εξέλαβε σαν απάντηση, θέτοντας την αρχική ερώτηση. Ίσως αύριο να πάρει τηλεφωνο όντως, και ίσως, ποτέ δεν ξέρεις, να έχει μία θετική έκβαση.

Επίστροφή στο σπίτι. Κάθομαι με έναν φίλο μου και μού έρχεται μία ατάκα, που ένας άλλος φίλος μου έχει καρφωμένη στο μυαλό εδώ και μήνες και δεν ξέρει από πού τού έχει κολλήσει. Σκέφτομαι να τον ρωτήσω μήπως τού λέει κάτι. Τσάμπα ο κόπος, σκέφτομαι. Πού να ξέρει; Μία καμμένη ατάκα δύο λέξεων, σιγά μην του λέει κάτι. Αλλά το στόμα μου δεν υπακούει το μυαλό και ξαφνικά ανοίγει. Τον ρωτάει. Και, όλως περιέργως παίρνει την απάντηση που έψαχνε. Είναι μια ατάκα από μία παλιά επιθεώρηση που ακόμα και ο ίδιος αναρωτιέται γιατί στο διάολο τη θυμάται ακόμα Ίσως τού είχε μείνει για να μού λύσει κάποια στιγμή στο μέλλον τη δική μου απορία και για να γράψω εν τέλει αυτό το ποστ. 

ο κόσμος της σχιζοφρένειας

κάτι κάνουμε λάθος.

Ξυπνάω πρωί κι ακούω τη μάνα μου να μουρμουρίζει και να μαλώνει με μια ζακέτα που της είχε κρυφτεί.

Σηκώνομαι. Συναντιόμαστε στο διάδρομο και ανταλλάζουμε καλημέρα.

Μου φάνηκε φυσιολογική. 

Πηγαίνω πλένομαι και καθώς βουρτσίζω τα δόντια μου βλέπω την αφεντομουτσουνάρα μου στον καθρέφτη.

Μου φάνηκε φυσιολογική.

Μέχρι το απόγευμα συνάντησα και μίλησα με αρκετό κόσμο και όλοι μου φάνηκαν φυσιολογικοί.

Γύρισα το απόγευμα σπίτι και αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο τον κολλητό μου που είχαμε να μιλήσουμε μέρες.Το σήκωσε και με χαιρέτησε μέσα στο κέφι και στα πειράγματα σαν να μην είχε περάσει ούτε μισή ώρα από τότε που τα πίναμε στο μπαλκόνι μας.

Αμέσως τον ρώτησα γιατί είναι τόσο χαρούμενος.

Μου απάντησε το αποστομωτικό «Γιατί με πήρε το φιλαράκι μου τηλέφωνο.»

Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο απ'ότι μου εξήγησε μετά. 

Απλά, αυτός ήταν ο φυσιολογικός.

 Όλοι, οι υπόλοιποι, που είχα συναντήσει μέχρι τότε, ήμαστε μίζεροι.

Μετά το έκλεισα και πήγα στο σαλόνι. 

Με είδε η μάνα μου και με ρώτησε «Τι έχεις; Γιατί είσαι χαρούμενος;»

«Γιατί μίλησα νε το φιλαράκι μου.», της απάντησα και χαμογέλασε.

Τότε μου φάνηκε πιο φυσιολογική, μπορεί επειδή είχε βρεί και τη ζακέτα της.

τη νύχτα που ένιωσα τέρμα ηλίθιος

Ήταν ένα βράδυ όπου δεν ήμουν καθόλου καλά. Είχα ανάγκη να μιλήσω, να βγάλω από μέσα μου σκέψεις και θλίψη και νεύρα. Να αποσυμπιεστώ. Να πιω και να καλμάρω. Είχα ανάγκη πραγματική να είμαι δίπλα σε κάποιον που να με βοηθήσει και να μού αναπτερώσει το ηθικό. Ήμουν μόνος.

Γι' αυτό απευθύνθηκα σε έναν πολύ καλό μου φίλο. Που κάνουμε κολλητή παρέα τα τελευταία 8 χρόνια. Που βρισκόμαστε και τηλεφωνιόμαστε κάθε μέρα. Που έχουμε πιει και έχουμε πιει. Που έχουμε ανοίξει τις καρδιές μας αρκετά βράδια. Που έχω κάνει πολλά για εκείνον.

Τού είπα ότι δεν ήμουν καλά. Και είχα ανάγκη να μιλήσω. Με έβλεπε και το καταλάβαινε. Τον παρακάλεσα να κάτσει να τα πούμε. Αλλά μού είπε ότι έπρεπε να πάει σπίτι του γιατί έπρεπε να βάλει πλυντήριο ρούχων. Τον ρώτησα γιατί ήταν τόσο σημαντικό αυτό το πλυντήριο. Και μού είπε ότι είχε άπλυτα που θα έπρεπε να τα πάρει μαζί του στεγνά γιατί σε 2 μέρες θα πήγαινε στη μάνα του. Έριξα ένα κλικ ακόμα πιο κάτω την αξιοπρέπειά μου και συνέχισα αυτόν τον διάλογο του παραλόγου, ρωτώντας τον γιατί δεν τα πάει κατευθείαν άπλυτα αφού έτσι κι αλλιώς οι μαμάδες συνηθίζουν να πλένουν ρούχα. Και μού απάντησε το αποστομωτικό, ότι δεν γινόταν γιατί είχε ήδη βάλει το απορρυπαντικό στο πλυντήριο.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα έπρεπε να είχα συνεχίσει και να τού πρότεινα να τού πληρώσω το 1 κυπελάκι αριέλ που είχε ξοδέψει, αλλά εκείνη την στιγμή δεν είχα όρεξη. Είχα αποτύχει πανηγυρικά. Ξαπλωμένος στον πάτο, ένιωσα τέρμα ηλίθιος.

άστεγος

Κάτι συνέβη ξαφνικά και εκεί που κυλούσε η ζωή με τη συνηθισμένη της ραθυμία, έμεινα ξαφνικά να μην έχω σπίτι δικό μου να μείνω. Σε μία ήδη δύσκολη εποχή στη ζωή μου, ήρθε κι αυτό για να ολοκληρώσει τη ροχάλα που έριξε ο Θεός προς το μέρος μου.

Μπορεί λοιπόν κάποια βράδια να αναγκαστώ να τα περάσω σε μια κουκέτα δίπλα σε αρκετά άλλα άτομα αλλά στην ουσία δε με πειράζει. Γιατί δεν είμαι μόνος. Άστεγος αλλά όχι μόνος.
Και νομίζω αυτό που πειράζει τους πραγματικούς αστέγους, είναι πιό πολύ ότι νιώθουνε μόνοι και αβοήθητοι, δίπλα στους περαστικούς, θύματα της αδιαφορίας, παρά το ότι δεν έχουν ένα τυπικό σπίτι. Νομίζω.

«Το να αγαπάς σε κάνει να υποφέρεις. Για να αποφύγεις να υποφέρεις, πρέπει να μην αγαπήσεις. Αλλά τότε, θα υποφέρεις από την έλλειψη της αγάπης. Αρα, όταν αγαπάς, υποφέρεις, αλλά και όταν δεν αγαπάς, πάλι υποφέρεις. Κι όταν υποφέρεις, δεν περνάς καλά.

Για να είσαι ευτυχισμένος, πρέπει να αγαπάς. Αρα, για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να υποφέρεις, αλλά όταν υποφέρεις θα είσαι δυστυχισμένος. Αρα, για να είσαι δυστυχισμένος πρέπει να αγαπάς ή να αγαπάς να υποφέρεις ή να υποφέρεις από την πολύ ευτυχία.»

Γούντυ Άλλεν

είδωλα

Πριν καιρό είχα γράψει σε αυτό το blog για τον Πιστόριους. Για το πόσο εκπληκτικά δυνατή ψυχή είναι και το πόσα εκατομμύρια ανθρώπους έκανε να κλάψουν από περηφάνεια για το είδος τους. 

Χτες πυροβόλησε και σκότωσε την κοπέλα του, αφού πιο πριν την είχε κλειδώσει για 2 ώρες στο μπάνιο και την άκουγε να κλαίει και να φωνάζει. 

Τροφή για σκέψη. Δεν υπάρχουν είδωλα. Μόνο κάποιες σπάνιες, θεϊκά πλασμένες, πλευρές σε κοινά θνητά, όπως εσύ, όντα. 

Μην το ξεχάσεις.

βαλεντινομέρα

Μια φωτογραφία και ένα τραγούδι για τη μέρα που όλους τους βρίσκει να κυνηγάνε, να θρηνούν ή να γιορτάζουν. Και λίγους απ'οτι φαίνεται να αισιοδοξούν.

τα χρήματα είναι μια ψευδαίσθηση

Άφησε τα τελευταία του χρήματα σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο, το 2001. Πέταξε την άδεια οδήγησης και το διαβατήριό του, άλλαξε το όνομά του, απαρνήθηκε τα χρήματα και από τότε ζει μέσα σε σπηλιές.

Ο 51χρονος Daniel Suelo, ζει μέσα σε σπηλιές στην έρημο Moad της Γιούτα, χωρίς καθόλου χρήματα, αναζητώντας τροφή στη φύση γύρω του! Άλλαξε το όνομά του από Shellabarger  σε Suelo, που στα Ισπανικά σημαίνει «Γη».

 «Τα χρήματα είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί όταν το σπίτι σας σήμερα κοστίζει 500.000 δολάρια και αύριο 300.000, τι απέγιναν αυτά τα 200.000;», είχε πει ο Daniel, όταν εγκατέλειψες τον …πολιτισμένο κόσμο.

Ο στενός φίλος του και συγγραφέας Mark Sundeen είχε χάσει αρκετά χρόνια τα ίχνη του και μόλις μετά την οικονομική κρίση του 2008 ξαναθυμήθηκε τον Daniel. «Έγινε πρότυπο για πολλούς Αμερικανούς. Έτσι θέλησα να γράψω κάτι για τη ζωή και τη φιλοσοφία του», λέει ο Mark αναφερόμενος στο βιβλίο του με τίτλο «The Man Who Quit Money» ( «Ο άνθρωπος που εγκατέλειψε τα χρήματα»).

το γυράκι

- Ποιο είναι το πιο όμορφο πράγμα που έχεις δει στη ζωή σου;

Δεν είναι μία εύκολη ερώτηση. Οι περισσότεροι θα σού πουν πως πρέπει να το καλοσκεφτούν. Αλλά πες ότι την υποβάλλεις μαζί με ένα περίστροφο στον κρόταφο κάποιου. Κάτι θα σού απαντήσει. Κάποιος θα σού πει τη γέννηση του παιδιού του, άλλος το χαμόγελο της μαμάς στην αποφοίτησή του, και κάποιος το πρόσωπό της όταν έλεγε "ναι" στην πρόταση γάμου του.

Εγώ, χωρίς πιστόλια και τέτοια, θα σού έλεγα: τα μάτια της όταν ξυπνούν. Ίσως σκεφτείς, ότι έχω αυτή την άποψη γιατί για να τη βλέπω να ξυπνά, μάλλον θα έχουμε κοιμηθεί και μαζί το προηγούμενο βράδυ και θα είμαι επηρεασμένος από αυτό το γλυκό γεγονός. Να σού απαντήσω, καλέ μου φίλε. Μια μέρα πήγα και χτυπούσα τα κουδούνια της πρωινιάτικα, και μού άνοιξε αγγουροξυπνημένη την πόρτα της. 

Πώς είναι όταν δεν έχεις φάει από το πρωί, πας για 5x5, τρέχεις 2 ώρες, και ύστερα πας καπάκι για ποτά και γίνεσαι κώλος, και κάπου στο ξημέρωμα σού φέρνει κάποιος ένα σουβλάκι από το αγαπημένο σου σουβλατζίδικο; Το κακόμοιρο το γυράκι δεν περνάει ούτε από γλωσσικά αισθητήρια, ούτε από μασήματα και μαλακίες. Το πιάνεις, το φέρνεις κοντά, και χλάπατις. Στομάχι και 3 points. 

Ε, αυτό το συναίσθημα. Την έβλεπα σαν γυράκι.

μπαμπάκια

Το ξέρω θα γράψω γενικότητες και μάλιστα της κακιάς ώρας.
Αλλά πιστεύω ότι το έγκλημα που κάνουν οι πατεράδες στις κόρες τους είναι άνευ προηγουμένου.
Όχι όλοι φυσικά.
Το θέτω σαν θέμα φύλου γιατί το κακό π.χ που κάνουν οι μανάδες στους γιους είναι εντελώς διαφορετικό και τις περισσότερες φορές επικίνδυνο για τους ίδιους και μόνο. Ένας γιος θα πει στην τελική ανάλυση "μάνα, παρέτα με" ενώ η κόρη μέχρι να πεθάνει θα λέει "ναι, μπαμπάκα".
Μπαμπάκια. Το ζω και το έζησα στο πετσί μου. Και ποτέ δε λέγεται το "όχι, μπαμπά". Λες και είναι απαγορευμένη λέξη.

Νιώσε λίγο ότι αν δεν γίνεις πυρηνική επιστήμονας, δε θα απογοητεύσεις το μπαμπάκα σου ότι και να λέει.
Και αν τον απογοητεύσεις, πρόβλημα του γιατί είναι καθυστερημένος.
Δίνουν οι μπαμπάδες πολύ κακό παράδειγμα. Ξεχάσανε, αν μάθανε και ποτέ, τι σημαίνει έρωτας.
Άσε με βρε μαλάκα να χαρίσω αυτό το συναίσθημα στην κόρη σου και γίνεται αύριο διδάκτορας του πολυτεχνείου.

Τελικά που καταλήγουμε; Κομπλεξικά κορίτσια που τρέχουν μια ζωή πίσω από την επιτυχία χωρίς να τη φτάνουν ποτέ.
Και πάντα θα υπάρχει αυτό το κενό που από ένα σημείο και μετά, συνηθίζουν και ζουν μέσα στο σκοτάδι του.

Κρίμα για τον έρωτα που δεν άνθισε, για κάποια όνειρα που κυνηγούσε ο μπαμπάς.

τι υπέροχο χαμόγελο..

επιβολή

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι μόνος μου δεν πρόκειται να αλλάξω όσα με χαλάνε. Ξέρω ότι κάποια πράγματα πρέπει να σταματήσω να τα κάνω, για να νιώσω καλύτερα. Αλλά δεν τα κάνω. Γιατί είναι πιο εύκολο να τα κάνω, από το να μην τα κάνω. Κι όλο τα αφήνω για αύριο και για αύριο. Ή αφήνω να ελπίζω ότι θα βρεθεί κάποιος να με σπρώξει και να μού δώσει αυτή την ώθηση ώστε να αλλάξω. Αλλά αυτός ο άνθρωπος δεν θα έρθει ποτέ, γιατί ακόμα και να εμφανιστεί, εγώ θα βαριέμαι να σηκωθώ και να πάω να τού ανοίξω την πόρτα.

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι δεν είμαι τόσο ώριμος ώστε να φροντίζω τον εαυτό μου. Δηλαδή, παλιά, γιατί δεν παράτησα το σχολείο; Γιατί δεν έμεινα ποτέ από απουσίες; Γιατί δεν πήρα ποτέ κάτω από τη βάση στον έλεγχο; Επειδή υπήρχε η μαμά, ο μπαμπάς, ο καθηγητής. Υπήρχε κάποιος από πάνω μου και μού έλεγε τι να κάνω. Και ήξερα ότι είναι το σωστό, γι' αυτό και δεν επαναστατούσα, αν και γκρίνιαζα αλλά εντάξει. 

Έναν τέτοιο άνθρωπο θα ήθελα. Να έρθει και να μού βάλει ένα πρόγραμμα. Να μού πει: "Σταμάτα να κάνεις αυτό και ξεκίνα να κάνεις εκείνο. Δεν έχει μα και μου. Σήκω, ντύσου, βγες έξω, άσε κάτω το πηρούνι σου επιτέλους, πάρε τον φίλο σου να πάτε για καφέ που σού έχει πει τόσες φορές, πήγαινε στο μέγαρο να δεις μια παράσταση, πήγαινε στο οακα να δεις τον παναθηναϊκό, βάλε πλυντήριο τώρα, παίξε μπάσκετ, απάντα σε εκείνο το ιμειλ, δούλεψε, ώρα για ύπνο. Ναι καλά άκουσες, ώρα για ύπνο. Δεν έχει μα και μου. Αν δεν νυστάζεις μην κοιμηθείς, αλλά θα ξυπνήσεις στις 10 όπως και να 'χει. Γιατί το λέω εγώ."

Είναι πολύ απογοητευτική η σκέψη ότι θέλω μία γλυκιά χούντα. Κάποιον που να τον θεωρώ ανώτερό μου, να μού μιλάει όμορφα και ευγενικά για να μην τρελαίνομαι, αλλά να μην μού αφηνει περιθώρια να την σκαπουλάρω από το πρόγραμμά μου. Αφού θα είναι για το καλό μου. Βέβαια αυτό δεν θα γίνει ποτέ, γιατί αν έρθει κάποιος ή κάποια και μού πει όλα τα παραπάνω, θα τού πω: "Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε; Το αφεντικό μου είσαι; Κουμάντο στη ζωή μου θα κάνεις; Ναι, αν μ' αγαπάς, όπως λες, να με δεχτείς έτσι όπως είμαι με τα ελαττώματά μου".

Άραγε όλοι οι άνθρωποι θα λειτουργούσαν καλύτερα κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς; Ή μόνο εμείς οι αναβλητικοί είμαστε; Άραγε υφίσταται όρος "γλυκιά χούντα" ή είναι σαν να λέμε "καλός καρκίνος"; 

Απλά εννοώ ανθρώπους που θα σου επέβαλαν να ακολουθείς τα ονειρά σου. 

Αυτό που είχα σκεφτεί μια φορά ήταν το εξής. Να βρεθούν 2-3 τέτοιοι φίλοι, που να είναι στην ίδια φάση, και να αποφασίσουν ο ένας να γίνει ο εντολέας του άλλου. Θα λέει: "Θα πας και θα μιλήσεις σε αυτήν την κοπέλα που κάθεται εκεί. Δεν έχει θα ξεφτιλιστώ, θα γίνω ρεζιλι, ντρέπομαι. Αν ένιωθα ότι θα ξεφτιλιστείς, σαν φίλος δεν θα σού έλεγα να το κάνεις. Πιστεύω ότι μόνο κάτι θετικό μπορείς να πάρεις από αυτό." Και ο άλλος μετά θα έκανε το ίδιο για τον πρώτο. Όχι σαν παιχνίδι δοκιμασίας. Δεν θα μετρούσε σκορ πόσα έκανε ο ένας και πόσα ο άλλος. Θα ήταν σε φάση: "Σε ξέρω τόσα χρόνια, μέσα από τόσες συζητήσεις που έχουμε κάνει, πιστεύω ότι ξέρω τι θα ήταν καλό για σένα, και θα σού επιβάλλω το δρόμο για να το αποκτήσεις. Κι εσύ θα κάνεις το ίδιο για μένα." Το 'χε κάνει σε ένα επεισόδιο η Μόνικα με την Ρέιτσελ. Πλάκα είχε.

Άτομα που θα σού επιβάλλουν να ακολουθήσεις τα όνειρά σου. Χε, μ' άρεσει.

ο προπονητής και εγώ

Χτες περνούσα από το στάδιο της πόλης μου, γύρω στις 7 το απόγευμα. Συνηθισμένη διαδρομή, θα την έχω κάνει και 2000 φορές από τότε που γεννήθηκα.
Όπως περπατούσα λοιπόν χωρίς να δίνω καμία σημασία κάτι φωνές διέκοψαν τα ταξίδια του μυαλού μου.
Ήταν οι φωνές ενός προπονητή του τένις που εκείνη τη στιγμή ακουγόντουσαν σε όλη την πόλη.
Κοντοστάθηκα και άκουσα έναν άνθρωπο γύρω στα 30 να φωνάζει σε ένα κοριτσάκι το πολύ 10 χρονών για το πως κρατούσε τη ρακέτα της.
Αμέσως σκέφτηκα πόσο μαλάκας ήταν. Μα είναι δυνατόν να κάνεις ένα κοριτσάκι σκουπίδι εξαιτίας του πως κρατάει τη ρακέτα της;
Όσες φορές και αν του το έχεις δείξει.

Πριν ξεκινήσω να προσπερνάω κατάλαβα πως κάνω πάλι το ίδιο λάθος.
Μπορείς να βγάλεις συμπέρασμα για έναν άνθρωπο από μία στιγμή που τον είδες όσο τραγική κι αν είναι η συμπεριφορά του;
Εγώ δηλαδή είμαι πάντα ευγενικός και καλός; Σίγουρα όχι.
Που ξέρω ότι αυτού του τύπου χτες δε χτύπησε ο αδερφός του σε τροχαίο, δε μπαγλαρώσανε τον πατέρα του για χρέη, δεν έφυγε η κοπέλα του για δουλειά εξωτερικο.
Ζωή σημαίνει ευκαιρίες. Ας δίνουμε και μία και δύο και τρεις ευκαιρίες.
Για να δείξει πόσο γλυκά μπορεί να μιλήσει σ'ένα παιδί.

Χτες αν έβλεπε εμένα κανείς και το τι έλεγα σε μία κοπέλα μπορεί να πει πως τη γουστάρω ενώ δε μου καίγεται στην πραγματικότητα καρφί.
Μπορεί να με έβλεπε να μιλάω απότομα στους φίλους μου που λατρεύω. Ή να μιλάω με απέχθεια για έναν άνθρωπο που θα έδινα ανά πάσα στιγμή και τη ζωή μου.
Μην κρίνεις, καθόλου αν γίνεται, τουλάχιστον όχι επιπόλαια.
Και το λέω για να το ακούσω εγώ πρώτα.

ευτυχισμένη κότα.

Μια φορά ένας κλέφτης μπήκε σε ξένο κοτέτσι και έκλεψε μια κότα. Όταν έφευγε, τυχαία έριξε κάτω τη λαμπάδα και το κοτέτσι πήρε φωτιά. Η κότα κοίταξε πίσω και βλέποντας τη φωτιά κατάλαβε πως ο άνθρωπος της έσωσε τη ζωή.
Όταν ο κλέφτης ταΐζε την κότα με κεχρί και ψωμί η κότα κατανοούσε πως τη φροντίζει.
Όταν ο κλέφτης περιπλανιόταν από πόλη σε πόλη κρύβοντας την στον κόρφο του η κότα καταλάβαινε πως την αγαπά.
Και όταν είδε τον κλέφτη να σηκώσει το μαχαίρι η κότα κατάλαβε ότι θέλει να αυτοκτονήσει και πήδηξε ενάντια στο μαχαίρι για να καλύψει με το σώμα της τον κλέφτη. Και πέθανε ευτυχισμένη.

Π. Μορντκόβιτς

Format.

Έχεις έναν υπολογιστή ο οποίος θεωρείται πολύ καλός. Δυνατή motherboard, καινούριος επεξεργαστής, μπόλικη RAM, και το πιο πρόσφατο λειτουργικό.

Αλλά κρασάρει.

Τι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Ψάχνεις για κάποιον ιο. Δεν βρίσκεις.

Τι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Ψάχνεις ασυμβατότητες.

Απεγκαθιστάς drivers, ξαναεγκαθιστάς drivers, ανανεώνεις drivers.
Ψαχουλεύεις την registry. Απεγκαθιστάς κάνα "υποπτο" πρόγραμμα. Reboot.

Eξακολουθεί να κρασάρει.

Tι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Συνεχίζεις να ψάχνεις τις ασυμβατότητες.

Αλλάζεις τις RAM. Κάνεις reboot. Αλλάζεις θέση στην κάρτα γραφικών. Κάνεις reboot. Μπαινοβγάζεις και αλλάζεις θύρες σε όλες τις pci κάρτες. Reboot.

Δεν βρίσκεις λύση. Τι κάνεις;

Ε, format.

Έχεις τη δουλειά σου, έχεις τους φίλους, έχεις τη γκόμενά σου και την υγειά σου. Θεωρείσαι "μια χαρά" δηλαδή. Αλλά νιώθεις ένα κενό. Μια θλίψη εκεί βαθιά που επιμένει να τριβελίζει. Μα δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεται το πρόβλημα.

Τι κάνεις;

Ψάχνεις τις ασυμβατότητες.

Όπως όταν έβγαζες τις RAM και έκανες επανεκκίνηση. Παίρνεις μία άδεια από τη δουλειά σου για λίγο.

Είσαι καλύτερα; Όχι; Συνεχίζεις να ψάχνεις.

Κάνεις ένα διάλειμμα από την γκόμενά σου.

Είσαι καλύτερα; Όχι; Συνεχίζεις να ψάχνεις.

Κάνεις ένα διάλειμμα από τους φίλους σου. Δεν βρίσκεστε τόσο συχνά, κάνεις παρέα και με άλλους.

Είσαι καλύτερα; Όχι;

Τι κάνεις;


Format.

ghost

Δεν περπατάς στην πόλη σου. Δε συζητάς με τους φίλους σου. Δεν ακούς καν αυτά που λέγονται.
Δε σε νοιάζει που πηγαίνεις ή από που έρχεσαι. Είσαι απλά ένα φάντασμα. Και ένας εαυτός ξεχασμένος εντελώς, μέσα στα χρόνια μιζέριας.
Γνωστά όλα αυτά. Επαναλαμβανόμενα.

Ακούω ξανά Χατζιδάκι και μου υπενθυμίζονται όλες οι πικρές αλήθειες ξανά και ξανά καθώς βλέπω δύο πανέμορφες κοπέλες να χορεύουν.
Όπως τις βλέπω μου έρχεται η ηλίθια αλλά απόλυτα δικαιολογημένη σκέψη, ότι δε γίνεται η δυστυχία να χτυπήσει ποτέ την πόρτα τους.
Και εσείς να τις βλέπατε το ίδιο θα λέγατε.

Έχω τη θεωρία ότι αν απασχολείς το μυαλό τόσο έντονα με περασμένα μεγαλεία δεν έχει τη δυνατότητα να επεξεργαστεί τα παρόντα.
Δεν είναι θέμα χρόνου η μνήμη. Θέμα έντασης είναι.
Δε θυμάμαι τι έφαγα χτες αλλά θες να σου πω τι μου είχε πει ένα βράδυ του Μάρτη πριν 2 χρόνια;

Τελοσπάντων η μόνη περίοδος που ζει αυτός ο εαυτός παρέα μου είναι οι ώρες του ποτού.
Οι μόνες στιγμές που το τώρα συναντάει τις παλιές καλές μέρες και το φάντασμα πάει για ξεκούραση.

                    

εγώ

Σήμερα κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είπα: "είμαι όμορφος". Το είπα και το εννοούσα. Ήταν εκεί το πλατύ κούτελό μου, τα ευτραφή μάγουλά μου, η μεγαλούτσικη μύτη. Αλλά είπα: "Είμαι όμορφος". Και το ένιωθα, φίλε. Κοίταζα εκείνον τον τύπο με την μπόλικη αγάπη στα μάτια του, που είναι καλός φίλος, καλός γιος, καλός ερωτικός σύντροφος, φιλότιμος επαγγελματίας, ανοιχτόκαρδος τύπος. Πλησίασα κοντά το γυάλινο ομοίωμα και μού ψιθύρισα: "Είσαι όμορφος, μάγκα".

Ύστερα έσπρωξα την πόρτα του ασανσέρ και μαζί της, τα κόμπλεξ μου. Ο κόσμος ήταν ηλιόλουστος βραδιάτικα και είχε ζέστη φεβρουαριάτικα. Πόσο δύσκολο να τα βρεις με το μυαλό σου, μα και πόσο καταπληκτικά όλα, όταν τα καταφέρνεις; Ο πιο στριφνός καθηγητής είμαι εγώ. Ο πιο μεγάλος δικτάτορας, εγώ. Όμως όταν τα πάμε καλά, η ζωή είναι μόνο αγάπη. Και δεν φοβάμαι τίποτα πλέον.

Είμαι όμορφος.

paperman

"A single man"

«Μου παίρνει χρόνο το πρωί για να γίνω ο George. Χρόνο για να προσαρμοστώ σ’ αυτό που αναμένεται από τους άλλους για τον George. Μέχρι να ντυθώ και να βάλω τις τελευταίες πινελιές στον ελαφρώς δύσκαμπτο αλλά τέλειο George, γνωρίζω ακριβώς τι ρόλο πρέπει να παίξω. Ας τελειώνει κι αυτή η αναθεματισμένη μέρα.»

«Λίγες φορές στη ζωή μου υπήρξαν στιγμές απόλυτης διαύγειας. Όταν για μερικά σύντομα δευτερόλεπτα η ησυχία πνίγει τον θόρυβο, και αισθάνομαι, αντί να σκέφτομαι. Είναι σα να αρχίζουν όλα μόλις τώρα. Και συνειδητοποιώ ότι όλα γίνονται όπως είναι γραφτό να γίνουν… .»

"A single man", εξαιρετική ταινία.