Format.

Έχεις έναν υπολογιστή ο οποίος θεωρείται πολύ καλός. Δυνατή motherboard, καινούριος επεξεργαστής, μπόλικη RAM, και το πιο πρόσφατο λειτουργικό.

Αλλά κρασάρει.

Τι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Ψάχνεις για κάποιον ιο. Δεν βρίσκεις.

Τι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Ψάχνεις ασυμβατότητες.

Απεγκαθιστάς drivers, ξαναεγκαθιστάς drivers, ανανεώνεις drivers.
Ψαχουλεύεις την registry. Απεγκαθιστάς κάνα "υποπτο" πρόγραμμα. Reboot.

Eξακολουθεί να κρασάρει.

Tι κάνεις πριν καταλήξεις στην έσχατη λύση, το format;

Συνεχίζεις να ψάχνεις τις ασυμβατότητες.

Αλλάζεις τις RAM. Κάνεις reboot. Αλλάζεις θέση στην κάρτα γραφικών. Κάνεις reboot. Μπαινοβγάζεις και αλλάζεις θύρες σε όλες τις pci κάρτες. Reboot.

Δεν βρίσκεις λύση. Τι κάνεις;

Ε, format.

Έχεις τη δουλειά σου, έχεις τους φίλους, έχεις τη γκόμενά σου και την υγειά σου. Θεωρείσαι "μια χαρά" δηλαδή. Αλλά νιώθεις ένα κενό. Μια θλίψη εκεί βαθιά που επιμένει να τριβελίζει. Μα δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεται το πρόβλημα.

Τι κάνεις;

Ψάχνεις τις ασυμβατότητες.

Όπως όταν έβγαζες τις RAM και έκανες επανεκκίνηση. Παίρνεις μία άδεια από τη δουλειά σου για λίγο.

Είσαι καλύτερα; Όχι; Συνεχίζεις να ψάχνεις.

Κάνεις ένα διάλειμμα από την γκόμενά σου.

Είσαι καλύτερα; Όχι; Συνεχίζεις να ψάχνεις.

Κάνεις ένα διάλειμμα από τους φίλους σου. Δεν βρίσκεστε τόσο συχνά, κάνεις παρέα και με άλλους.

Είσαι καλύτερα; Όχι;

Τι κάνεις;


Format.