Οφείλεις να είσαι με τους ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα.

31 Μαρ 2012

Υπάρχουν άτομα που θα σού λένε να αδυνατίσεις, θα σου λένε να κάνεις κάτι με την καράφλα σου, θα σού λένε για το πώς ντύνεσαι σαν λέτσος. Θα σού πουν ότι σού το λένε για το καλό σου, γιατί σ' αγαπάνε ξέρω 'γω και καλά και τέτοια. Όχι οι φίλοι σου. Χέστηκε ο κολλητός σου αν πάχυνες ή αν φοράς 5 μέρες την ίδια μπλούζα με τον ίδιο λεκέ. Δεν θα ακούσεις τέτοια σχόλια από ανθρώπους που σε νοιάζονται.

Η δικιά μου εμπειρία μού έχει δείξει ότι σχόλια αυτού του τύπου γίνονται από τυπάκια που θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις σκατά. Γιατί αν νιώθεις σκατά, μπορεί μες στην σκατένια απελπισία σου να γυρίσεις και να τους κάνεις παρέα, να ζητήσεις την γνώμη τους ή την συμβουλή τους, και ίσως έτσι να νιώσουν μια κάποια εξουσία και κάπως λιγότερη ματαιοδοξία. Τυπάκια που όταν δουν κάποιο ψεγάδι πάνω σου, χαίρονται  που νομίζουν ότι τώρα είναι πιο όμορφοι ή έστω λιγότερο άσχημοι. Τυπάκια που ποτέ δεν πίστεψαν στην δύναμη του εαυτού τους, αλλά στην αδυναμία σου. Τυπάκια που νομίζουν ότι δεν μπορούν να αρέσουν σε κόσμο, αν δεν είναι στην τρίχα. Τυπάκια που σού δείχνουν με κάθε τρόπο ότι είναι μόνο αυτό που βλέπεις, απ' έξω. Τυπάκια που όποτε λεκιάζονται, αρρωσταίνουν. Τυπάκια για τον πούτσο.

Όμως ό,τι τυπάκια και να είναι αυτά, εσύ δεν χρωστάς σε κανέναν να κάθεσαι και να ακούς τις μαλακίες τους. Εσύ πρέπει να είσαι με τους ανθρώπους που πραγματικά κωλογουστάρουν κάθε φορά  που σε βλέπουν έτσι όπως είσαι, και θα σε κάνουν να νιώθεις περίφημα και μοναδικός. Θα σε λατρεύουν για την μεγάλη σου μύτη και τη σκισμένη φόρμα σου.

Το έχω δει σε εμένα. Γουστάρω πιο πολύ τα λίγο στραβά δόντια, από τα ολόισια. Γιατί να μην υπάρχει κάποια που γουστάρει την λίγο κοιλίτσα από τους κοιλιακούς;

Εύχομαι τα χειρότερα σε αυτούς που, με το πρόσχημα μιας δήθεν σχέσης μας, θέλουν να με κάνουν να νιώσω μειονεκτικά και κομπλεξικά. Θα έχω πάντα για 'σας μια θέση στην πούτσα μου.

30 Μαρ 2012

Μάλλον είναι πιο εύκολο να αλλάξεις τη φορά της γης, παρά τον τρόπο σκέψης και τη μίζερη ζωή ενός κολλημένου ανθρώπου.

του Κόσμου οι απελπισμένοι

29 Μαρ 2012

Χτες συζητούσαμε και ψάχναμε αιτίες γιατί μας ιντριγκάρουν οι αλητήριοι και οι τελειωμένοι, οι πότες και οι ξενύχτες. Τι να σου πει ο δικηγοράκος που δεν έχει μεθύσει ποτέ και πιστεύει ότι όλα τα ξέρει, οι ρυθμοί της ζωής πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και τα χάπια τα παίρνουμε μόνο όταν είμαστε άρρωστοι. Αυτό που με χαλάει όμως είναι η απόριψη που δείχνουν τέτοια κοινωνικά αποδεκτά άτομα σε ανθρώπους που ας πούμε δεν έχουν πάει πανεπιστήμιο. Τους είδαμε και αυτούς που πήγαν. Συμπεριφέρονται λες και κρατάνε τον Πάπα απ'τα αρχίδια. Δε μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου με φίλους που δεν πίνουν και δεν ανοίγουν την καρδιά τους. Εύκολα τη φαντάζομαι μην έχοντας καμμία σχέση με μεγαλοεπιστήμονες και δικηγόρους.

"Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους και τα ρεμάλια… Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια, με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον απο τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί και γω αλήτης είμαι. Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες. Δε γουστάρω να με φορμάρει η κοινωνία στα μέτρα της."
Τσάρλς Μπουκόφσκι

40% vol.

28 Μαρ 2012

Το αλκοόλ με κάνει να είμαι ο εαυτός μου σε έναν κόσμο που θέλει να είμαι κάποιος άλλος.

Ζεις…

27 Μαρ 2012


Εκνευρίζεσαι, τσατίζεσαι, πικραίνεσαι, στεναχωριέσαι, λυπάσαι, απογοητεύεσαι, πονάς.
Ύστερα ηρεμείς…
 Ξεθαρρεύεις, ενθουσιάζεσαι, χαίρεσαι, ερωτεύεσαι, αγαπάς, ελπίζεις.
Ύστερα πάλι όλα ανάποδα…
Μη φοβάσαι, δεν είσαι στο μάτι της μοίρας. Δεν απολαμβάνεις την εκδίκησή της κάθε τόσο. Ούτε είσαι περιτριγυρισμένος από ατυχία…
Απλά, ζεις…

Που θα έφτανες για δύο λέξεις;

26 Μαρ 2012

Από τη στιγμή της γέννησης, μέχρι το ματαιόδοξο πάντα, έχουμε τον καημό να γίνουμε αποδέκτες πολλών και υπερμεγέθων συναισθημάτων. Όπως επίσης, αν δεν είμαστε τόσο ζώα και εγωιστές θέλουμε να δώσουμε τη χαρά σε άλλους ανθρώπους να γίνουν αποδέκτες των δικών μας τεραστίων αισθημάτων. Θα πιάνεις και εσύ τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν σου έλεγε η γυναίκα της ζωής σου ότι θέλει Πόρσε, θα έκανες τα πάντα για να την ευχαριστήσεις; Όπως επίσης αναρωτήσου αν θα έλεγες ψέμματα οτι συνάντησες την πρώην σου για να τσιτώσεις γλυκά τη νυν. Αν σου έλεγε ότι κάθε καλοκαίρι ήθελε Μπαχάμες, θα ξόδευες τα λεφτά που εσύ τα δούλευες ένα χρόνο; Θα έκανες μια μικρή παρανομία για να πάρεις προαγωγή ξέροντας ότι θα σε θαυμάσει ο άνθρωπος σου; Θα πουλούσες το οικογενειακό σας κειμήλιο για να πάρεις μια τσάντα που ξέρεις ότι παλεύει να την πάρει τρεις μήνες; Θα έλεγες στο αφεντικό σου ότι έχεις πέτρες στα νεφρά προκειμένου να είστε ξαπλωμένοι μία εβδομάδα στο κρεβάτι αγκαλιά; Θα παρατούσες ένα οικογενειακό δείπνο για να πάτε σ'ένα θερινό σινεμά να δείτε την αγαπημένη της ταινία; Θα άλλαζες ομάδα αν στο ζητούσε; Αν ήταν ανάγκη θα πέταγες τη ζωή σου για πάρτη της; Όλα αυτά και άλλα αμέτρητα γίνονται απ'την καρδιά. Όμως αλήθεια απο που πηγάζει όλη αυτή η τρέλα, η έλλειψη φόβου και παραβατικότητας; Για να ακούσεις το "σ'αγαπώ" ρε φίλε. Δύο λέξεις. Όπως το "θα φάμε;" ή το "βαριέμαι τώρα". Δεν είναι ούτε συμβόλαιο, ούτε απόδειξη αγάπης, ούτε τιμολόγιο συντροφικότητας. Είναι λόγια. Δεν είναι περίεργο;
Που μπορεί να φτάσει ο καθένας για να ακούσει το δικό του "σ'αγαπώ".

25 Μαρ 2012

Όσο περισσότερο με νοιάζει η γνώμη του άλλου, τόσο λιγότερα πράγματα κάνω.

Σκέψεις…

24 Μαρ 2012


Πολλές φορές επεξεργάζομαι την κατάσταση που υπάρχει γύρω μου, που βιώνει η γενιά μου και κάνω διάφορες σκέψεις. Αν και μικρός σε ηλικία ακόμα, μια από αυτές τις σκέψεις είναι και το πως θα καταφέρουμε να κάνουμε παιδιά. Το αν έχουμε τα απαραίτητα για να τα μεγαλώσουμε. Την οικονομική άνεση για να τους εξασφαλίσουμε τα πάντα. Και όλα αυτά τα συναφή για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου όσο το δυνατόν καλύτερα και με μεγαλύτερη άνεση.
Κοιτώντας τη γενιά μου, τη γενιά του 80, βλέπω ότι τελικά είμαστε μια γενιά που τα είχε όλα. Όλα στο πιάτο. Δε της έλλειψε τίποτα, έπεσε πάνω στην τεχνολογική ανάπτυξη και στον υπέρτατο καταναλωτισμό και όλα μας τα πρόσφεραν απλόχερα. Είμαστε η γενιά των
iphone, ipad, laptop, playstation, android και όλες αυτές τις μαλακίες που μάθαμε να μη μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτά. Η γενιά των φροντιστηρίων, που έμαθε να μη ξέρει να διαβάσει μόνη της. Η γενιά των φοιτητών, που έμαθε να κάνει 4-5 χρόνια μέσο όρο διακοπές τελειώνοντας το σχολείο, γυρίζοντας μετά με ένα πτυχιάκι της πλάκας. Η γενιά που έμαθε να μη δουλεύει αν δε πατήσει τα 22-23, κάνοντας αγαπημένο προορισμό τα ΑΤΜ (μεγάλη ανακάλυψη), τραβώντας το μπιλιετάκι απ’το μπαμπά και τη μαμά. Η γενιά που πάντα ονειρευόταν μεγάλα σαλόνια και showbiz. Μια γενιά δηλαδή, ορισμός του κακομαθημένου.
Είναι απολύτως λογικό λοιπόν το θέμα «παιδιά» να μας φοβίζει και να μας τρομοκρατεί.
Κάνοντας όμως στον εαυτό μου την πολύ απλή ερώτηση «Αν είχες 10 εκατομμύρια ευρό, τα παιδιά σου θα μεγάλωναν πιο ευτυχισμένα; Θα γινόντουσαν καλύτεροι άνθρωποι;» , τότε παίρνω μόνο μια απάντηση «ΟΧΙ».
Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται το παιδί σου; Όλες αυτές τις μαλακίες που έχουμε κάνει αυτοσκοπό εμείς σήμερα; Μμμμ…Δε νομίζω.
Νομίζω τα 10 εκατομμύρια εξαγοράζουν τους δικούς σου φόβους. Τις δικές σου ανασφάλειες. Εσένα κάνουν περισσότερο ευτυχισμένο…
Η πατρική αγάπη και φροντίδα, δεν εξαργυρώνεται ούτε με όλα τα εκατομμύρια του κόσμου…

Ο Παράγων τύχη

23 Μαρ 2012

Οι περισσότεροι από εμάς κάποια στιγμή της μαθητικής ή φοιτητικής ζωής σίγουρα παρακολουθήσαμε μερικά μαθήματα στατιστικής και πιθανοτήτων. Έχω ακούσει πάρα πολλούς, επίσης, να αναφέρονται στον νόμο του, συνήθως εσφαλμένα… Αυτός ο κύριος είπε με μία του φράση πολλά, τα οποία μας κυνηγούν σε διάφορες στιγμές της καθημερινότητάς μας. «Οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει στραβά». Τέλος. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν μπορείς να το αποφύγεις.Το θέμα είναι, λοιπόν, ένα: να μπορέσεις να πάει όσο το δυνατόν λιγότερο στραβά. Πώς θα γίνει αυτό; Με έναν και μοναδικό τρόπο.. Να μπορείς από οποιαδήποτε δυσκολία να παίρνεις το βέλτιστο ώστε να αποφύγεις τα επαναλαμβανόμενα λάθη και ύστερα να σταματήσεις να πιστεύεις στον παράγοντα τύχη.. Την τύχη, ή καλύτερα την ευτυχία-της οποίας η ρίζα μην ξεχνάμε πως προέρχεται από την «καλή τύχη»-, την ορίζουμε εμείς οι ίδιοι.
Κοιτώντας προς τα πίσω τη ζωή μου, προσπαθώ σαν εγωιστής να μην βρω λάθη και να διαγράψω από την μνήμη μου βεβιασμένες και ουτοπικές αποφάσεις, αλλά σαν ρεαλιστής βρίσκω πολλά. Λάθη τα οποία σε ακολουθούν καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής σου αν δε τα αποβάλλεις. Δυστυχώς όμως δε μπορείς να τα αποβάλλεις. Ως γνωστόν, άλλωστε, η ενέργεια, σε αυτή την περίπτωση οι αποφάσεις, δε γεννιέται ούτε χάνεται, απλά προσπαθείς να πάρεις το βέλτιστο από αυτήν. Προσπαθείς, δηλαδή, είτε να μάθεις από αυτά και να βγεις κερδισμένος, είτε να μεροληπτήσεις και το αποτέλεσμα να είναι αρνητικό, κάτι που θα έχει αντίκτυπο και στη συνέχεια της ζωής σου αφού κάποια στιγμή θα το ξανακάνεις.
Εδώ κάπου επιστρέφει ο παράγων τύχη, σαν ένα κλειστό κύκλωμα που σου καταστρέφει οτιδήποτε προσπαθείς να ξεκινήσεις, γεμάτος όνειρα και υποσχέσεις στον εαυτό σου. Δε μπορεί να πάνε όλα στραβά λες, κάτι θα μου κάτσει και μένα και θα ξεφύγω από τα λάθη μου. Προσπαθείς, πέφτεις, τσαλακώνεσαι, χτυπάς, περιμένοντας να αλλάξει αυτή η ριμάδα η τύχη σου αλλά δεν είναι εύκολο. Σε αυτό το σημείο, απλά την αγνοείς και συνεχίζεις. Προχωράς με σοφία και γνώση, μεθυσμένος από ποίηση, κρασί και αρετή (όπως λέει και ο Ανεστόπουλος σε ένα ποίημα-τραγούδι του) μέχρι να πετύχεις τον στόχο. Δεν είναι πολύ μακριά. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το ταξίδι είναι αυτό που μετράει και όχι απλά ο προορισμός. Αρκεί  κάποια στιγμή να φτάσουμε σε αυτόν τον προορισμό…

                                 (Από έναν αγαπημένο φίλο που βρίσκεται μακριά)

αλληλεγγύη, ρε

22 Μαρ 2012

"Πριν από λίγο σε σούπερ μάρκετ της Αγίας Παρασκευής, στο ταμείο είναι ένα γηραιός ρακένδυτος με 3-4 κονσέρβες κι ένα γκαζάκι.

 Η νεαρή ταμίας τον κοιτάει και του λέει "Φύγετε κύριε, η εταιρεία μας δικαιολογεί κάποια δωρεάν καλάθια". Της δίνει 1000 ευχές.

 Μόλις εκείνος απομακρύνεται, η ταμίας ανοίγει την τσάντα της και βάζει τα χρήματα στο ταμείο από το πορτοφόλι της.

Πεταγόμαστε 2-3 που έχουμε μείνει κάγκελο και της λέμε να τα πληρώσουμε εμείς. Μας κοιτάζει αυστηρά: "Εγώ το αποφάσισα, εγώ θα τα πληρώσω. Ελάτε, παρακαλώ, μην δημιουργείτε ουρά".

Ένα κοριτσάκι τόσο δα. Πόσα να παίρνει; 500Ε; Πολλά λέω. Αλληλεγγύη, ρε."

 Το έγραψε στο facebook της αυτή.

21/3

21 Μαρ 2012

Λένε ότι για τα πάντα σχεδόν ευθύνεται η παιδεία. Η παιδεία που παίρνεις απ’τα σχολεία, τα πανεπιστήμια κτλπ. Όσο πιο πολλά πτυχία, τόσο πιο ανώτερος και ανοιχτόμυαλος άνθρωπος γίνεσαι.
Στο θέμα του ρατσισμού όμως διαφωνώ. Νομίζω δεν έχει καμία σχέση με παιδεία από σχολεία, πτυχία πανεπιστημίων και περιβόητα μεταπτυχιακά. Είναι καθαρά θέμα αξιών που παίρνεις από μικρός απ’το κοντινό σου περιβάλλον, δηλαδή την οικογένεια σου και μόνο αυτήν. Είναι αυτά που σε μαθαίνουν από πολύ μικρό να πιστεύεις και αυτά που σου μένουν. Δε χρειάζεται να σπουδάσεις για να τα μάθεις, δε διδάσκονται πουθενά.
Έχω δει άπειρους μορφωμένους με γραβάτες σε ρατσιστικές συμπεριφορές και πολλούς αγράμματους να σκέφτονται το αυτονόητο, το ανθρώπινο…
Και στην τελική, θες να είσαι ρατσιστής, να είσαι. Αλλά να έχεις έστω ένα μικρό ίχνος μπέσας και φιλότιμου και να εκφράζεις τα ρατσιστικά σου πιστεύω παντού. Όχι μόνο εκεί που είσαι «δυνατός», όχι μόνο εκεί που δε μπορούν να σε αγγίξουν…
Αφού θες να είσαι, να εκφράζεσαι και μπροστά σε έναν μαύρο, γιατί θα χαρώ πολύ να σε σπάσει στο ξύλο όταν τον κοροϊδέψεις. Και όχι να το κάνεις μόλις γυρίσει την πλάτη του. Να εκφράζεσαι μπροστά και σε έναν Αλβανό, Πακιστανό, Φιλιππινέζο, γιατί θα χαρώ πολύ να σε σπάσουν στο ξύλο και αυτοί…Δεν έχεις όμως τα κότσια και δε θα τα αποκτήσεις ποτέ…
Όταν σε βλέπω όμως να χλευάζεις κάποιον με ειδικές ανάγκες, με διανοητική καθυστέρηση, κάποιον τυφλό ή κωφάλαλο, τότε εκτός ότι υποβιβάζεις αυτόματα τον εαυτό σου σε μαϊμού, μια μαϊμού που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, μού προκαλείς και απίστευτο εμετό…

ριζωμένο βαθιά

20 Μαρ 2012

Σήμερα θα έπρεπε να βλέπω αστεράκια. Θα έπρεπε να είμαι πολύ χαρούμενος. Πυροτεχνήματα να ανάβανε στον ουρανό μόνο για μένα. Λέω πως πήρα το πτυχίο. Απο σήμερα μπήκα επιτέλους και επίσημα στο κλάμπ των ανέργων αυτής της χώρας. Είμαι και εγώ μέρος πια των στατιστικών και των προβλημάτων.
 Όπως πήγα σήμερα που είχε υπέροχη μέρα στο αγαπημένο μου παραλιακό μέρος να πάρω τους δικούς μου να τους πω τα ευχάριστα ήρθα αντιμέτωπος με ένα πολύ δυσάρεστο θέαμα.

 Είχα γράψει πριν κάποιους μήνες για το δέντρο μου.
 Το δέντρο που έγερνε. Το δέντρο που είχα χαράξει το όνομα σου.
 Πήγα λοιπόν σήμερα πάλι εκεί, στέκομαι στο μέρος που θα έπρεπε να βρίσκεται αλλά αυτό δεν ήταν εκεί.
 Την έχω ξαναπατήσει έτσι και λέω πάλι λάθος έκανα, θα είναι λίγο πιο δίπλα.
 Όμως με μια δεύτερη ματιά δεν ήταν εκεί. Το είχαν κόψει.

 Μου έπεσε κυριολεκτικά από τα χέρια το κινητό.

 Είμαι υπέρμαχος του περιβάλλοντος αλλά δε στεναχωριόμουν εκείνη τη στιγμή για το οξυγόνο του πλανήτη μας.
 Είχε περάσει τόσα αυτό το δέντρο. Το δεντρί μου.

 Αυτό που με σκότωσε είναι ότι είχα δώσει όρκο στον εαυτό μου πως όταν και αν κοπεί ποτέ αυτό το δέντρο εμείς έχουμε τελειώσει. Μαζί με κάτι σημάδια που έχω ακόμα στο σώμα μου αυτό ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που σε θύμιζε. Ακόμα όμως και τα σημάδια για ανεξήγητο λόγο φεύγουν απ'το σώμα μου. Ήρθε μάλλον η ώρα που απευχόμουν τόσο καιρό. Η ώρα να το πάρω απόφαση.

 Πριν φύγω παρατήρησα ένα εξόγκωμα στο μέρος που στεκόταν το δέντρο. Ήταν οι ρίζες του που είχαν σκάψει το χώμα και πάλευαν να βρούν το φως. Αυτές δε θα του τις πάρει ποτέ κανένας, σκέφτηκα. Το δέντρο θα υπάρχει πάντα εκεί, πονεμένο και χωρίς να το φέρει ξανά στη μνήμη του κανείς. Έτσι φαντάζομαι και την καρδιά μου. Μ'ένα μικρό εξόγκωμα που το προκαλεί ακόμα το ονομά σου. Δε φαίνεται τίποτα, όμως θα παραμένεις πάντα εκεί, σαν το δεντρί, ριζωμένη καλά, παλεύοντας να βγεις στην επιφάνεια.

μπαμπάς

19 Μαρ 2012

Όσο ο μπαμπάς σου είναι μαζί σου, εσύ σίγουρα δεν γίνεται να είσαι ο κανονικός εαυτός σου. Δεν θα γίνεσαι λιώμα στο ποτό, δεν θα καπνίζεις τον κόσμο όλο, δεν θα βρίζεις όλους τους άγιους, δεν θα κοιμηθείς πρωί για βράδυ, δεν δεν δεν. Είναι αλήθεια πως την νιώθεις μια καταπίεση, ότι δεν είσαι ο εαυτός σου. Λες άντε να φύγει να ξανανιώσω την ελευθερία μου. Βέβαια, γνωρίζεις ότι αυτός ο άνθρωπος σε αγαπάει όσο κανείς ποτέ δεν θα σε αγαπήσει μέχρι να πεθάνεις. Και το καλύτερο; Γνωρίζεις ότι όσο είναι μαζί σου, δεν υπάρχει περίπτωση να σού συμβεί τίποτα κακό. Δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα ποτέ. Έχεις τον καλύτερο φύλακα άγγελο του κόσμου. Και είναι τόσο υπέροχο συναίσθημα. Να νιώθεις αυτήν την ασφάλεια. Να παίρνεις τόση ασύγκριτη αγάπη.

Σ' αγαπάω τόσο πολύ, μπαμπά. Μακάρι το παιδί μου να μ' αγαπήσει έστω το μισό απ' ότι σ' αγαπώ εγώ.

Φλωροχουλιγκανισμός…

18 Μαρ 2012


Φίλε, έχεις νεύρα; Είσαι τσατισμένος;
Τσακώθηκες μήπως με τη γκόμενα σου ή τους γονείς σου;
Δεν πάνε καλά τα πράγματα στη δουλεία; Δεν έχεις λεφτά μήπως;
Είσαι απογοητευμένος με αυτά που γίνονται κάθε μέρα γύρω σου;
Έχεις αδικηθεί από κανένα ρουσφέτι κάποιου που σου έφαγε τη θέση για κάποια δουλειά και νιώθεις αδικημένος και θυμωμένος;

Σε καταλαβαίνω, δεν είσαι μόνος σου όπως νομίζεις… Τα περνάει η μισή Ελλάδα αυτά κάθε μέρα...
Όμως μόνο ΕΣΥ είσαι τόσο διανοητικά ανάπηρος και σπας ότι της ανήκει και γενικώς ότι βρίσκεις γύρω σου… Και κυρίως στο γήπεδο, που ανάμεσα σε χιλιάδες νιώθεις ασφαλής… Τόσο «μάγκας» είσαι…

Να σε παρακαλέσω κάτι όμως, την επόμενη φορά που θα θελήσεις να σπάσεις κάτι, προσπάθησε αυτό να περιοριστεί μέσα στο σπίτι σου. Το σπίτι σου κάψε το και κοιμήσου στο δρόμο…
Γιατί όλα τα άλλα που σπας τα πληρώνω και εγώ και μερικά εκατομμύρια άλλοι, ΜΑΛΑΚΑ!!!

delirio

17 Μαρ 2012

Διαταραγμένη προσωπικότητα, λέει ο καθρέφτης μου. Νιώθω μια περίεργη οργή καθώς και ηρεμία. Και δεν έχω πιεί τίποτα. Έχω πει ότι σιχαίνομαι τις εκθέσεις αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να γράψω έκθεση 1000 ξερω γω λέξεων όπως στο σχολείο. Υπάρχουν σίγουρα αυτό που λέω παιχνίδια του DNA. Η φύση καθορίζει εξίσου το χαρακτήρα μας και δε μπορεί να με πείσει για το αντίθετο ούτε ο ίδιος ο Φρόυντ ανεστημένος. Δεν καλύπτομαι από τη ζωή. Πόσο πιο καλά να το πώ. Βλέπω ότι δε χωράω. Σαν να πας να βάλεις μια αρκούδα στο κλουβί ταξιδίου ενός κανίς. Όσο και να την πάρεις με το καλό, όσο και να της ψήσεις τον εγκέφαλο με γλυκόλογα ή ουτοπίες, δε χωράει. Και άντε τη στριμώχνεις. Ε κάποια στιγμή θα σκάσει, θα τα σπάσει όλα και δεν ξέρω ποιόν θα πρωτοπάρει ο διάολος.

Ο φίλος θα μου πεί, πες που στο κόσμο θα ήθελες να είσαι και τι να κάνεις. Ας πούμε ότι μαγικά γινόμουν δοκιμαστής κρασιών του 19ου αιώνα στις πεδιάδες του Λίγηρα. Πάλι κάτι θα έλειπε. Κάποιους ανθρώπους ο Θεός τους έκανε ανίκανους να ευτυχήσουν. Τους έδωσε όλα τα καλά του κόσμου άλλα τι να τα κάνεις όταν 9 στις 10 νύχτες σου λείπει κάτι και δε μπορείς να κλείσεις μάτι. Πρέπει να το βρούν αυτό το γονίδιο. Το γονίδιο του ανικανοποίητου. Και όπως στο σύνδρομο Down, να μην αφήνουν τα παιδιά να γεννιούνται. Τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει ο κόσμος αυτός.

Αλλά σωστά εγώ είμαι υπερβολικός σύμφωνα με τους φίλους μου. Έλα μωρέ τον ξέρεις τώρα. Μίζερος, παπάρας. Πιο μαλακισμένη έκφραση δεν υπάρχει. Η υπερβολή στο δικό μου λεξικό, είναι να νιώθω κάτι κανονικό αλλά να το βγάζω έξω υπερβολικά, μίζερα και λοιπά για να προκαλέσω την προσοχή ή ξέρω γω τι άλλο. Όταν όμως από την αρχή νιώθεις τα πράγματα τόσο έντονα, μίζερα, σαν να τελειώνει ο κόσμος δεν υπάρχει για μένα υπερβολή. Πες το αρρώστια, πες το κατάθλιψη, πες το μαλακία αλλά όχι "έλα τώρα τον ξέρεις το μαλάκα". Γιατί αν το πεις αυτό δε με ξέρεις. Δεν κατάλαβες ποτέ τι νιώθω όταν ακούω το τραγούδι που με δένει με την πρώην μου ούτε θα καταλάβεις πόσο σκάρτα νιώθω αν το καλοκαίρι αναγκάζομαι να πάω στην ίδια παραλία μ'αυτή.
Διακρίνω ότι έχω αμέτρητο θυμό, με όλους και με όλα, αλλά σίγουρα πιό πολύ με τον εαυτό μου. Όμως αυτό το ατέλειωτο θάψιμο των εκρήξεων μου με τα χρόνια δε μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα καλό. Και οι φίλοι βάλαν το χεράκι τους. Απο εδώ και πέρα και η έκρηξη πρέπει είναι στο ρεπερτόριο. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που κάτι θα με χαλάσει και δε θα εκραγώ. Δε θα με ξανακρίνει κανείς άδικα. Και αν το κάνει καλοπροαίρετα, θα μπορεί φαντάζομαι να αντικρούσει και την καλοπροαίρετη μπoυνιά μου. Ο εαυτός μου δε χρειάζεται άλλο κριτή. Έχει τον αυστηρότερο, κάθε μέρα, με ήλιο και βροχή, ενσωματωμένο κιόλας. Και δε ζητάω κάτι φοβερό. Τις στιγμές που δε με νιώθουν, απλά να μην κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Και επιμένω φταίω πρώτος και τελευταίος εγώ. Ούτε ο κακός διαιτητής, ούτε το οφσάιντ που δε δόθηκε, ούτε το μαραμένο χορτάρι. Φταίω που ενώ μεγάλωσα τα ίδια λάθη κάνω, που λέει και ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι.

στον ηλεκτρικό

16 Μαρ 2012


Ήμασταν στον Ηλεκτρικό, στη στάση Αττική. Επιβιβαστήκαμε ένα μπούγιο άγνωστοι, και μαζί μας ένας γέρος με πατημένα τα 80, κρατώντας έναν Ριζοσπάστη παραμάσχαλα. Είχε όρεξη για κουβέντα. Μόνο όρεξη δηλαδή; Ο τύπος διψούσε να μαλώσει. Πλησίασε, λοιπόν, κάποιους μικρότερούς του (γύρω στα 70) και άρχισε να τους λέει: "Τι θα ψηφίσετε; Δεν πιστεύω τον Αντωνάκη..". Ε, δεν ήθελε και πολύ, και μέσα σε λίγα λεπτά είχε αρχίσε να φωνάζει προς πάσα κατεύθυνση ότι είμαστε με τους μαυραγορίτες, τους Χίτες, τους προδότες της Ελλάδος. Είχε ζήσει κατοχή και εμφύλιο αυτός και ήξερε, έλεγε. Οι περισσότεροι δεν τού δίνανε σημασία, αλλά κάποιοι του πετούσαν πού και πού κάνα πετυχημένο τρολ για την Παπαρήγα, και ο γεράκος ξαναφούντωνε.

Ήταν μεσημέρι, φίσκα το βαγόνι, με τους περισσότερους να επιστρέφουν κουρασμένοι από τη δουλειά, και το τελευταίο για το οποίο θα ήθελαν να ακούσουν ήταν το ΚΚΕ. Τον παρακαλούσαν: "Σας παρακαλούμε, είμαστε κουρασμένοι. Σιωπή!", είπε δυνατά μία κυρία. "Έλα, παππού σώπα τώρα όμως", παραπονέθηκε ένας νεαρός. Αλλά αυτός εκεί, δεν έβαλε γλώσσα μέσα ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Κάποια στιγμή, λίγο πριν τα Άνω Πατήσια, φώναξε κάποιος:

- "Παππού, σε ποια στάση κατεβαίνεις;"
- "Στην Κηφισιά!", πετάχτηκε κάποιος άλλος.

Και αμέσως όλοι γέλασαν. Γιατί αυτό ήταν αστείο για 2 λόγους:

α) Επειδή θα έπρεπε να τον ανεχτούν για πολλές στάσεις ακόμα.
β) Επειδή ένας γέρος κομμουνιστής που διακηρύττει τον αντικαπιταλισμό, θα ήταν τουλάχιστον οξύμωρο να ζει στα βόρεια προάστια.

Όλοι γέλασαν. Και αφού το γέλιο ζέστανε τις παγωμένες απρόσωπες σχέσεις μας, όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι γίναμε μία ομάδα με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Όλοι βασανιζόμασταν από τον γεράκο. Γίναμε ξαφνικά ένα σύνολο με ίδιους στόχους: Να κοροϊδέψουμε ή να κάνουμε να παύσει αυτός ο παππούλης. Και έβλεπες ύστερα όλοι να κοιτάζονται μεταξύ τους και να γελάνε. Και όλοι να μουρμουράνε με χαχανητά, και ο καθένας να πετάει ένα σχετικό αστειάκι στον διπλανό του. Ο παλαιοκομμουνιστής συνέχιζε αγέρωχος να σκούζει και να φωνάζει. Αλλά τώρα πια ήταν οκ και φυσιολογικό, να κοιτάξεις την διπλανή γκομενάρα και να της πεις: "πω... δεν σταματάει με τίποτα". Και εκείνη να σου χαμογελάσει και να σού πει: "γάμησέ τα.. απορώ πότε θα κουραστεί να σταματήσει..χαχα..". Και τους έβλεπες όλους να χαμογελάνε, όσο άγνωστοι και να ήταν.

Και απορώ. Τι πρέπει να συμβεί ώστε να παγιωθεί αυτό το κλίμα; Να μπαίνεις στο μετρό, και να χαμογελάς σε όλους. Να βλέπεις κάποιον με μία μπλούζα που σού αρέσει και να πηγαίνεις να τον ρωτάς: "Γαμάει η μπλούζα σου, από πού την πήρες;" Και να είναι φυσιολογικό το να σε εξυπηρετήσει. Να νιώθουμε ότι έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Έστω το ότι χρησιμοποιούμε το ίδιο μέσο, την ίδια χρονική στιγμή, και αυτά τα λεπτά θα τα περάσουμε όσο πιο χαμογελαστά μπορούμε. Και μετά ας φύγουμε προς αντίθετες, για πάντα, κατευθύνσεις. 

Ειλικρίνεια

15 Μαρ 2012


Πάντα πίστευα ότι η ειλικρίνεια είναι η μεγαλύτερη αρετή σε έναν άνθρωπο.
Πολλές φορές συναντώ τυπάκια που δε γνωρίζουν καν αυτή τη λέξη. Έστω και στο ελάχιστο. Τους το συγχωρείς όμως γιατί λες, μικροί και ανώριμοι είναι ακόμα, έχουν ελπίδες να βελτιωθούν και να αλλάξουν. Όταν συναντάς όμως ακόμα και μεγαλύτερους ανθρώπους και καταλαβαίνεις ότι αυτή η έννοια έχει καταργηθεί και εξαφανιστεί για αυτούς, τότε δε στεναχωριέσαι ή τσατίζεσαι, απλά λυπάσαι και αναρωτιέσαι…
Αναρωτιέσαι με τι αξίες και ιδανικά μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, και πως είναι δυνατόν αυτά να ξεφύγουν από το παράδειγμά τους και να καταλήξουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Και λυπάσαι, γιατί σκέφτεσαι ότι η κοινωνία στην οποία καλείσαι να επιβιώσεις, να ζήσεις και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος μέσα από τη δημιουργικότητα σου, όσο πάει και χειροτερεύει.
Πότε θα μπει άραγε ένας πάτος στο βαρέλι με τα σκατά, που αδειάζει γύρω μας;

στο Θάνο

14 Μαρ 2012

Η φωνή σου έρχεται απ'το υπερπέραν σα μαγεμένη χορωδία του ουρανού. Σ'ακούω αυτή τη στιγμή και με χάνει ο κόσμος. Πόσο σε κράτησα κοντά μου στο παρελθόν. Δε μετριούνται πια οι νύχτες που σου έκανα παρέα. Μέσα στον καπνό, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά ακροβατούσε το τραγούδι σου. Και μέσα απο σένα μέθαγα και εγώ με αλκοόλ, με ναρκωτικά, με αρετή που ήμουνα μικρός να αναζητήσω αλλού. Ποίηση άκουσα μαζί σου, με πήρες παιδάκι από το χέρι και μου έδειξες μια Ανταρκτική και θάλασσες γεμάτες από ξέρες. Είσαι κάτι παραπάνω από υπαίτιος για αυτό που έγινα. Άκουσα πως τα χρόνια σακατεύουν ολόκληρες μοίρες καιρό πρίν το ζήσω. Όποιος μου ζητάει το λόγο θα τον στέλνω σε σένα για εξηγήσεις. Στεκόμαστε γυμνοί απ'όνειρα πιά. Με γέμισες όνειρα και τώρα μου τ'αλλάζεις. Με έμαθες να πιστεύω, να αγαπώ αλλά να μη λατρεύω. Στο χρωστάω αυτό ακόμα και αν ο άνθρωπος που δημιούργησες τις περισσότερες φορές στέκεται άρρωστος και μελαγχολικός. Θα επιστρέφω πάντα, από τ'άπειρο σε σένα.

θέμα επιλογής

13 Μαρ 2012

Βλέπω άτομα γύρω μου που είναι 26 και έχουν γεράσει. Μονόχνοτοι, γκρινιάρηδες, κλεισμένοι στον εαυτό τους, με το παραμικρό κατεβάζουν καντήλια. Κωλόγεροι, με εμφάνιση νέων παιδιών. Άτομα που όλη μέρα κατεβάζουν σειρές, τις βλέπουν μες στο σπίτι, και δεν το κουνάνε από κει, εκτός κι αν πάνε στη σχολή ή στη δουλειά, μόνο. Άτομα που τούς φταίνε όλα, άτομα που δεν βρίσκουν ενδιαφέρον πουθενά εκτός από μία γκόμενα. Ή μία γυναίκα, πες το πιο εκλεπτυσμένα, το νόημα δεν αλλάζει. Όλη σου η ζωή γυρίζει γύρω από έναν άνθρωπο. Πόσο έχεις γεράσει; Τι θα συμβεί σε λίγα χρόνια που θα αρχίσουν πραγματικά προβλήματα; Πόσο πιο μαλάκας θα νιώσεις;

Υπάρχουν άτομα που όσο κι αν μεγαλώσουν, παραμένουν παιδιά. Το έχω δει, συμβαίνει. Η μαμά μου είναι έτσι, για παράδειγμα.. Αλλά θυμάμαι είχα γνωρίσει έναν τύπο, γύρω στα 50, πατέρας 4 παιδιών παρακαλώ, και με έγκυο γυναίκα, πήγαινε για το 5ο. Δούλευε φορτηγατζής, έβγαζε 1000 ευρώ. Η γυναίκα του άνεργη, γονείς δεν είχε και στο νοίκι ζούσαν. Είχε ένα κάρο προβλήματα και μού τα εξιστορούσε ένα βράδυ. Πήγα να πετάξω το τσιγάρο μου, το πήρε ο αέρας και έπεσε πάνω στο παντελόνι του, στην περιοχή του φερμουάρ. Και ενώ μού έλεγε όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, έβγαλε μία κλοουνίστικη αστεία φωνή, από αυτές που κάνουμε στα παιδάκια για να γελάσουν, και μού είπε: "Εεεεπ, το πουλάκι μου θες να μού κάψεις;" και γέλασε.
Πέρασα 2 μέρες μαζί του και είδα έναν άνθρωπο μορφωμένο, πάνγλυκο, με τόση αγάπη μέσα του, και αιώνιο παιδί. Είχε χαρά και ζωντάνια. Πώς να σ' το περιγράψω; Και είχε ένα κάρο προβλήματα να λύσει.

Τώρα εσύ τι προβλήματα να έχεις; Θες μια χοντρή σφαλιάρα για να ισιώσεις, κακομαθημένο. Δεν υπάρχει νόημα να ζεις κατσούφης. Δεν υπάρχει νόημα να βασανίζεσαι και να βασανίζεις όσους σε αγαπούν. Και πριν σκεφτείς ότι: "Έτσι είναι μερικοί άνθρωποι. Πιο εσωστρεφείς, πιο συναισθηματικοί, πεσιμιστές, μελαγχολικοί", να σού απαντήσω.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος πλέον: Οι άνθρωποι πεθαίνουν όποτε το επιλέξουν. Είναι θέμα επιλογής.

ΕΝ ΠΛΩ

12 Μαρ 2012

KATAΣTPΩMA ΠΛOIOY.BAPEMAPA ANYΠOΦOPH.KAΘOMAI ΣE MIA ΓΩNIA KAI XAZEYΩ TOYΣ ΓYPΩ MOY... ΔIΠΛA MOY MIA TYΠIΣA KPATAEI ENA BIBΛIO.EΔΩ KAI 30 ΛEΠTA ΔEN EXEI ΓYPIΣEI ΣEΛIΔA..'H ΠPOΣΠAΘEI NA TO AΠOΣTHΘIΣEI 'H AΠΛA TO KPATAEI ΓIA MOΣTPA... ΠIO ΔIΠΛA MIA AΛΛH EXEI ANEBAΣEI TA ΠOΔIA THΣ ΨHΛA ΣTHN ΠΛATH MIAΣ KAPEKΛAΣ,ΓIA NA ΔEIΞEI ΠEPHΦANH TA KAINOYPΓIA THΣ KAΛTΣAKIA, ΞEPEIΣ AYTA ME TA ΠAΠAKIA.. ΠIO KATΩ ΣE ENA MEΓAΛO ΣTPOΓΓYΛO KANAΠE, TEΣΣEPA ATOMA ME Laptops. EXΩ KAI ΓOYΣTAPΩ NA TO EXΩ ΠANΩ ΣTO TPAΠEZI OΛO TO BPAΔY, AΣXETA AN ΔEN EXEI KAN MΠATAPIA 'H AN AΔIAΦOPΩ ΓIA THN YΠAPΞH TOY.ΘEΛΩ OMΩΣ NA ΣAΣ ΔEIΞΩ OTI EXΩ.. ΠIO ΔIΠΛA ΠAPATHPΩ MIA KOΠEΛA. TAΞIΔEYOYME MAZI, EΓΩ EIMAI ΛIΓO ΣAN ΛETΣOΣ AΛΛA AYTH EIΝAI ΦTIAΓMENH ΛEΣ KAI ΠAEI ΣTA MΠOYZOYKIA. KAΘETAI ΣTH MEΣH TOY ΠΛOIOY ΣAN ΓΛAΣTPA, ΣAN KATI NA ΠEPIMENEI. XMMM, MAΛΛON ΞEXAΣAN NA THΣ ΠOYN OTI ΔEN EMΦANIZETAI O ΠANTAZHΣ EΔΩ,AΠOΨE... EIMAΣTE OΛOI AΓNΩΣTOI METAΞY AΓNΩΣTΩN. ΔEN EXΩ AΠOΦAΣIΣEI AKOMA TI AKPIBΩΣ ΣYMBAINEI AΛΛA ΔYO ΠEPIΠTΩΣEIΣ YΠAPXOYN... 'H EΓΩ BAPIEMAI YΠEPBOΛIKA. 'H AYTH H ΓAMHMENH ΣYNHΘEIA NA ΠOYΛAME IΣTOPIA KAI EIKONA, OTAN BPIΣKOMAΣTE METAΞY AΓNΩΣTΩN, ΔE ΘA MAΣ EΓKATAΛEIΨEI ΠOTE. OYTE ΓIA ENA AΠΛO TAΞIΔI ME TO ΠΛOIO...

Νεκροφόρα

11 Μαρ 2012

Χτες είδα μια νεκροφόρα όπως γύρναγα σπίτι. Χτες ήμουνα στεναχωρημένος λόγω διαφόρων που συμβαίνουν στη ζωή μου. Έτσι με το που την είδα άρχισα να σταυροκοπιέμαι, να βρίζω τη γκαντεμιά μου και να προσπαθώ να διώξω το σφίξιμο στην καρδιά. Το θεώρησα σημάδι του Θεού, κάτι σαν κερασάκι στην τούρτα της διάθεσης μου.

 Την προηγούμενη εβδομάδα είχα τα κέφια μου. Ήμουν χαρούμενος για αυτά που συνέβαιναν στη ζωή μου. Είχε ήλιο, έκανα όνειρα πολλά εκείνη τη μέρα. Και βλέπω μπροστά μου πάλι μια νεκροφόρα. Χωρίς να την κοιτάξω δεύτερη φορά, συνέχισα το δρόμο μου με το χαμόγελο μου να μη σβήνει. Δεν ήταν κανένα σημάδι και κανένα κερασάκι.

Κλεισμένοι σε ένα σαφώς ασταθή χαρακτήρα, βλέπουμε τα ίδια πράγματα όπως μας βολεύει. Εμείς οι άνθρωποι, που καταργούμε την αντικειμενικότητα.

ανθρώπους

10 Μαρ 2012

Ξέρεις τι ανθρώπους θέλω δίπλα μου; Ανθρώπους αισιόδοξους. Αυτοί που και το σύμπαν να έχει γαμηθεί, θα πούνε: "δε γαμιέται, να πιούμε σήμερα και αύριο κάτι θα κάνουμε". Ανθρώπους που μού λένε: "αύριο θα κάνω αυτό" και είμαι 1000% σίγουρος ότι θα το κάνουν. Γιατί ο λόγος τους είναι 90 μοίρες. Ανθρώπους που θα κάνουν τα πάντα να γελάσω κάθε στιγμή. Γιατί ξέρουν ότι ήρθαμε στον κόσμο για να γελάμε κυρίως, και μετά τα υπόλοιπα. Γιατί τίποτα δεν αξίζει να παίρνεις στα σοβαρά, αν μπορείς να γελάς. Ανθρώπους που δεν λένε αστεία για να γελάσουν οι ίδιοι, αν δεν γελάσω κι εγώ μαζί τους. Ανθρώπους που δεν θα με ντρέπονται, ούτε θα τους ντρέπομαι. Ανθρώπους με τους οποίους δεν υπάρχουν θέματα-ναρκοπέδια, τα οποία ποτέ δεν πλησιάζουμε για να μην νιώσουμε αμήχανα. Όχι, ακόμα και οι γονείς σου να πεθάνουν, θα πρέπει να μπορούμε να κάνουμε αστεία για τα ορφανά. Ανθρώπους ακομπλεξάριστους. Ανθρώπους που μού λένε ντρόμπρα και σταράτα και στα ίσια το πρόβλημά τους και ό,τι σκέφτονται για μένα. Δεν συνεχίζουν να μού το δείχνουν αν δεν το πιάσω με την πρώτη. Δεν δέχονται το ηλίθιο αυτό παιχνιδάκι. Δεν είναι γκομενίτσες οι άνθρωποι που θέλω να έχω δίπλα μου. Αλλά άνθρωποι που είναι ανοιχτόμυαλοι, και χαίρομαι να τους αποκαλύπτω το κάθε τι τρελό που έχω στο κεφάλι. Κι αν το δικό τους μυαλό είναι πιο κλειστό από το δικό μου και δεν συλλαμβάνουν αυτό που σκέφτομαι, δεν με κοροιδεύουν. Ανθρώπους αυθεντικούς, που δεν το παίζουν. Ούτε άντρακλες, ούτε μάγκες, ούτε όμορφοι. Ανθρώπους που δεν μένουν ποτέ με κλειστό το στόμα ενώ έχουν σκέψεις να πουν. Ανθρώπους που κάνουν τα πάντα για να υπάρξει κέφι στην παρέα. Που δεν κάθονται βαριεστημένα σε μια γωνιά και πρέπει να τους λες συνεχώς: "για πες πράμα". Ανθρώπους με τους οποίους βρίσκομαι για να περάσουμε καλά και όχι να ενώσουμε την βαρεμάρα μας. Ανθρώπους που δεν γερνάνε. Ανθρώπους που έχουν ενέργεια, ανθρωπιά και ειλικρίνεια.

Ανθρώπους με χαμόγελο στα χείλη, πάντα.

Όποτε σ' αποθύμησα

9 Μαρ 2012

Εμένα με γνωρίζουνε οι πιο μεγάλες νύχτες
νύχτες που σε περίμενα κι όμως ποτέ δεν ήρθες.

Βαθιά της νύχτας μου ρωγμή
πόσο ν' αντέξει ένα κορμί
της πίκρας τ' ανηφόρια.
Όποτε σ' αποθύμησα σαν βράχος κατρακύλησα
στα απόκρημνα σου λόγια.


Μανώλης Μητσιάς - Εξ αδιαιρέτου (1984), Track 13

8 Μαρ 2012

Στο σπίτι ενός φίλου ξεκουράζομαι μερικές φορές. Ο φίλος βρίσκεται μακριά, όπως και οι ένδοξες στιγμές που σίγουρα θα έζησε το γεμάτο υγρασία δωμάτιο. Σε μία αμφίβολη κίνηση βαρεμάρας πριν λίγο άνοιξα το πρώτο συρτάρι του να δω τα μεγάλα μυστικά του. Εκτός από την αποπνικτική μυρωδιά μούχλας που σαν ντουμάνι πέταξε σε όλο το δωμάτιο, με πρώτη ματιά φάνηκε ότι ο θησαυρός μου θα ήταν κάτι μπαταρίες και κάτι κουτιά απο χάπια.
Μέχρι που τα δάχτυλα μου ψηλάφησαν κάποιες φωτογραφίες. Ήταν τόσο παλιές που είχαν κολλήσει μεταξύ τους και μου φάνηκε αστείο, αποτυπώσεις στιγμών σε ένα τόσο σφιχτό φιλί. Τον είδα μαζί μου, τον είδα στη θάλασσα με την κοπέλα του, που τόσο αγαπούσε. Είχε φωτογραφίες αγκαλιά με τα όνειρα του, με την όρεξη για ζωή του. Με γρήγορο ρυθμό αλλάζω τις φωτογραφίες. Σαν καρέ ταινίας με άσχημο τέλος. Μαγικά η θάλασσα γινόταν βουνό, το κρασί μπύρα, τα πρόσωπα όμως ίδια. Στις ταινίες εδώ θα έμπαινε μια ψυχοπονιάρικη μουσική, όμως η στενοχώρια μου είχε επιβάλει τη σιγή ακόμα και στο ψυγείο που για χρόνια έκανε το ίδιο βουητό.
Τι άθλιο πράγμα οι χαρούμενες φωτογραφίες.

Βαριά πίκρα βλέποντας στιγμές του φίλου μου που έχουν πεθάνει. Σήμερα λέω, πρέπει να το έχει η μέρα. Είναι η παγκόσμια μέρα νεκρών στιγμών. Ξέρω άλλες δύο στιγμές νεκρές που γιορτάζουν σήμερα.
Έχουν επέτειο.

803

7 Μαρ 2012

Χρόνια πολλά γι' αύριο. 

Ακόμα μια φορά

6 Μαρ 2012

Διστάζεις να πεις αυτό που νιώθεις...
Αποφεύγεις να εκδηλώσεις τα συναισθήματά σου...
Κρύβεσαι πίσω από τα πρέπει και τα μη...
Επιλέγεις τα θέλω της λογικής σου και όχι της ψυχής σου...

Για  ακόμα μια φορά, το μετανιώνεις τώρα, αλλά είναι αργά...

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα ΙΙΙ

5 Μαρ 2012

Αυτός που έχεις τώρα, πάνω στο φιλί όταν κλείνει τα μάτια, τι βλέπει;
Βλέπει μήπως το Χριστό φαντάρο;
Βλέπει μήπως αστεράκια;
Βλέπει μήπως το δεσπότη Παναγιώτη;
Βλέπει τη εικόνα του σε 20 χρόνια να σε φιλάει με το ίδιο πάθος;

Γιατί εγώ αυτά έβλεπα.

                                         (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

σαβουροβίβρ

4 Μαρ 2012



Πολύ καλό το βίντεο. Η σεμνοτυφία είναι από τα πιο αστεία πράγματα που κυκλοφορούν στα ελαττώματα των ανθρώπων. Αυτός ο καθωσπρεπισμός και το εμετικό εκείνο σαβουάρ βίβρ.


πούτσα, κώλος, βυζιά, μουνάκι.

Αθανασία

2 Μαρ 2012

Αυτός ο κακούργος ο χρόνος φταίει για όλα.
Αν υπήρχε ατελείωτος στη διάθεση μας, σκεφτείτε πόσο ακόμα πιο νωθροί, κοιμισμένοι και αναβλητικοί θα είμασταν. Η γλυκιά πίεση που μας σπρώχνει να ζήσουμε. Και όταν όλα πάνε στραβά πάλι λέμε, "δεν έχω χρόνο για να κλάψω, φεύγουν τα καλύτερα μου χρόνια και εγώ θα κλαιω;". Και τα ξεπερνάμε όλα έχοντας φορτώσει στον εαυτό μας όμως ένα τεράστιο βάρος. Η ζωή θα γίνει αυτοσκοπός της φράσης "να προλάβω". Γιατί να έχουμε άγχος για κάτι αναπόφευκτο;
Ποτέ ο χρόνος δε θα μας αφήσει ευχαριστημένους ή χορτασμένους.
Από την άλλη αν υπήρχε άπειρος χρόνος ίσως να υπήρχε αισιοδοξία, λιγότερη φασαρία αφου θα λέγαμε, "δε θα πεθάνω μωρέ, και αύριο μέρα του Θεού είναι".
Και επίσης δε θα χρειαζόταν απάντηση στο: "Δε μπορώ να ζήσω χωρίς το συγκεκριμένο άνθρωπο" ή "δε μπορώ με τίποτα να χωνέψω ότι έφαγα τα χρόνια μου με μια σκάρτη γκόμενα; Γκόμενα γαμάτη ξαναβρίσκω, χρόνο όμως;"
Όπως δε θα υπήρχε και λόγος ανησυχίας στο θάνατο της κοινής ζωής ενός ζευγαριού μετά από 15 χρόνια και στη σκέψη: "Πονάει η απουσία του άλλου, η συνήθεια μιας ζωής μαζί ή η συνειδητοποίηση ότι ίσως υπάρχουν πολλά χαμένα χρόνια στην πλάτη που δεν αναπληρώνονται;"

Αν είχες δύο επιλογές ,άπειρο χρόνο ή πίεση χρόνου αλήθεια τι θα διάλεγες;
Πρακτικά έχουμε μία. Και προσωπικά δε θέλω να ζήσω 1500 χρόνια.

Ας ασχοληθούν με την Αθανασία ο Χαϊλάντερ και ο Χατζηδάκις.

1η μαρτίου

1 Μαρ 2012


Οι μέρες μεγαλώνουν και ζεσταίνουν, γιατί όχι και οι καρδιές μας;
Θα ήθελα να μοιραστώ 3 πράγματα που διάβασα χτες και σήμερα.

- Το μίσος τρώει την ψυχή αυτού που μισεί, όχι αυτού που μισείται.
- Οι πραγματικά ώριμοι άνθρωποι ενδιαφέρονται να αγαπήσουν πρώτα και μετά να αγαπηθούν.
- Το χειρότερο πράγμα στη ζωή είναι η βαρεμάρα. Οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι πολύ πολύ φτωχοί.

Ας βγούμε έξω, καλή άνοιξη.