Διαταραγμένη προσωπικότητα, λέει ο καθρέφτης μου. Νιώθω μια περίεργη οργή καθώς και ηρεμία. Και δεν έχω πιεί τίποτα. Έχω πει ότι σιχαίνομαι τις εκθέσεις αλλά αυτή τη στιγμή θέλω να γράψω έκθεση 1000 ξερω γω λέξεων όπως στο σχολείο. Υπάρχουν σίγουρα αυτό που λέω παιχνίδια του DNA. Η φύση καθορίζει εξίσου το χαρακτήρα μας και δε μπορεί να με πείσει για το αντίθετο ούτε ο ίδιος ο Φρόυντ ανεστημένος. Δεν καλύπτομαι από τη ζωή. Πόσο πιο καλά να το πώ. Βλέπω ότι δε χωράω. Σαν να πας να βάλεις μια αρκούδα στο κλουβί ταξιδίου ενός κανίς. Όσο και να την πάρεις με το καλό, όσο και να της ψήσεις τον εγκέφαλο με γλυκόλογα ή ουτοπίες, δε χωράει. Και άντε τη στριμώχνεις. Ε κάποια στιγμή θα σκάσει, θα τα σπάσει όλα και δεν ξέρω ποιόν θα πρωτοπάρει ο διάολος.
Ο φίλος θα μου πεί, πες που στο κόσμο θα ήθελες να είσαι και τι να κάνεις. Ας πούμε ότι μαγικά γινόμουν δοκιμαστής κρασιών του 19ου αιώνα στις πεδιάδες του Λίγηρα. Πάλι κάτι θα έλειπε. Κάποιους ανθρώπους ο Θεός τους έκανε ανίκανους να ευτυχήσουν. Τους έδωσε όλα τα καλά του κόσμου άλλα τι να τα κάνεις όταν 9 στις 10 νύχτες σου λείπει κάτι και δε μπορείς να κλείσεις μάτι. Πρέπει να το βρούν αυτό το γονίδιο. Το γονίδιο του ανικανοποίητου. Και όπως στο σύνδρομο Down, να μην αφήνουν τα παιδιά να γεννιούνται. Τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει ο κόσμος αυτός.
Αλλά σωστά εγώ είμαι υπερβολικός σύμφωνα με τους φίλους μου. Έλα μωρέ τον ξέρεις τώρα. Μίζερος, παπάρας. Πιο μαλακισμένη έκφραση δεν υπάρχει. Η υπερβολή στο δικό μου λεξικό, είναι να νιώθω κάτι κανονικό αλλά να το βγάζω έξω υπερβολικά, μίζερα και λοιπά για να προκαλέσω την προσοχή ή ξέρω γω τι άλλο. Όταν όμως από την αρχή νιώθεις τα πράγματα τόσο έντονα, μίζερα, σαν να τελειώνει ο κόσμος δεν υπάρχει για μένα υπερβολή. Πες το αρρώστια, πες το κατάθλιψη, πες το μαλακία αλλά όχι "έλα τώρα τον ξέρεις το μαλάκα". Γιατί αν το πεις αυτό δε με ξέρεις. Δεν κατάλαβες ποτέ τι νιώθω όταν ακούω το τραγούδι που με δένει με την πρώην μου ούτε θα καταλάβεις πόσο σκάρτα νιώθω αν το καλοκαίρι αναγκάζομαι να πάω στην ίδια παραλία μ'αυτή.
Διακρίνω ότι έχω αμέτρητο θυμό, με όλους και με όλα, αλλά σίγουρα πιό πολύ με τον εαυτό μου. Όμως αυτό το ατέλειωτο θάψιμο των εκρήξεων μου με τα χρόνια δε μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα καλό. Και οι φίλοι βάλαν το χεράκι τους. Απο εδώ και πέρα και η έκρηξη πρέπει είναι στο ρεπερτόριο. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που κάτι θα με χαλάσει και δε θα εκραγώ. Δε θα με ξανακρίνει κανείς άδικα. Και αν το κάνει καλοπροαίρετα, θα μπορεί φαντάζομαι να αντικρούσει και την καλοπροαίρετη μπoυνιά μου. Ο εαυτός μου δε χρειάζεται άλλο κριτή. Έχει τον αυστηρότερο, κάθε μέρα, με ήλιο και βροχή, ενσωματωμένο κιόλας. Και δε ζητάω κάτι φοβερό. Τις στιγμές που δε με νιώθουν, απλά να μην κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Και επιμένω φταίω πρώτος και τελευταίος εγώ. Ούτε ο κακός διαιτητής, ούτε το οφσάιντ που δε δόθηκε, ούτε το μαραμένο χορτάρι. Φταίω που ενώ μεγάλωσα τα ίδια λάθη κάνω, που λέει και ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι.
Ο φίλος θα μου πεί, πες που στο κόσμο θα ήθελες να είσαι και τι να κάνεις. Ας πούμε ότι μαγικά γινόμουν δοκιμαστής κρασιών του 19ου αιώνα στις πεδιάδες του Λίγηρα. Πάλι κάτι θα έλειπε. Κάποιους ανθρώπους ο Θεός τους έκανε ανίκανους να ευτυχήσουν. Τους έδωσε όλα τα καλά του κόσμου άλλα τι να τα κάνεις όταν 9 στις 10 νύχτες σου λείπει κάτι και δε μπορείς να κλείσεις μάτι. Πρέπει να το βρούν αυτό το γονίδιο. Το γονίδιο του ανικανοποίητου. Και όπως στο σύνδρομο Down, να μην αφήνουν τα παιδιά να γεννιούνται. Τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει ο κόσμος αυτός.
Αλλά σωστά εγώ είμαι υπερβολικός σύμφωνα με τους φίλους μου. Έλα μωρέ τον ξέρεις τώρα. Μίζερος, παπάρας. Πιο μαλακισμένη έκφραση δεν υπάρχει. Η υπερβολή στο δικό μου λεξικό, είναι να νιώθω κάτι κανονικό αλλά να το βγάζω έξω υπερβολικά, μίζερα και λοιπά για να προκαλέσω την προσοχή ή ξέρω γω τι άλλο. Όταν όμως από την αρχή νιώθεις τα πράγματα τόσο έντονα, μίζερα, σαν να τελειώνει ο κόσμος δεν υπάρχει για μένα υπερβολή. Πες το αρρώστια, πες το κατάθλιψη, πες το μαλακία αλλά όχι "έλα τώρα τον ξέρεις το μαλάκα". Γιατί αν το πεις αυτό δε με ξέρεις. Δεν κατάλαβες ποτέ τι νιώθω όταν ακούω το τραγούδι που με δένει με την πρώην μου ούτε θα καταλάβεις πόσο σκάρτα νιώθω αν το καλοκαίρι αναγκάζομαι να πάω στην ίδια παραλία μ'αυτή.
Διακρίνω ότι έχω αμέτρητο θυμό, με όλους και με όλα, αλλά σίγουρα πιό πολύ με τον εαυτό μου. Όμως αυτό το ατέλειωτο θάψιμο των εκρήξεων μου με τα χρόνια δε μπορεί να οδηγήσει σε τίποτα καλό. Και οι φίλοι βάλαν το χεράκι τους. Απο εδώ και πέρα και η έκρηξη πρέπει είναι στο ρεπερτόριο. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που κάτι θα με χαλάσει και δε θα εκραγώ. Δε θα με ξανακρίνει κανείς άδικα. Και αν το κάνει καλοπροαίρετα, θα μπορεί φαντάζομαι να αντικρούσει και την καλοπροαίρετη μπoυνιά μου. Ο εαυτός μου δε χρειάζεται άλλο κριτή. Έχει τον αυστηρότερο, κάθε μέρα, με ήλιο και βροχή, ενσωματωμένο κιόλας. Και δε ζητάω κάτι φοβερό. Τις στιγμές που δε με νιώθουν, απλά να μην κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Και επιμένω φταίω πρώτος και τελευταίος εγώ. Ούτε ο κακός διαιτητής, ούτε το οφσάιντ που δε δόθηκε, ούτε το μαραμένο χορτάρι. Φταίω που ενώ μεγάλωσα τα ίδια λάθη κάνω, που λέει και ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου