κάτι άλλο

Μια ωραία σκέψη που κάνω συχνά είναι η εξής: Μπορεί η μαμά και ο μπαμπάς σου να σού έκαναν ένα αδερφάκι μόνο, αλλά αυτό δεν σε εμποδίζει από το να αποκτήσεις όσα ακόμα αδερφάκια θέλεις σε αυτή τη ζωή. Και να τα νιώθεις αδερφάκια σου κανονικά. Θα είσαι πάντα δίπλα τους όποτε σε χρειαστούν, η χαρά και η λύπη τους θα είναι η χαρά και η λύπη σου, τα χρήματά σου θα είναι και δικά τους. Κανονικά αδερφάκια. Δεν νοοείται να είσαι εσύ ευτυχισμένος και αυτοί όχι. Δεν υπάρχει αυτή η σκέψη απλά. Όπως ακριβώς με τα βιολογικά σου αδερφάκια.

Γι' αυτό το λόγο καταρρέουν οι θεωρίες όπως η αριοσοφία, η φυλετική ανωτερότητα, η ευγονική. Το αίμα είναι σαν τη βενζίνη στο αμάξι. Το ποιον θα βάλεις μέσα είναι ένα, αλλά το με ποιον θα ζήσεις το γαμάτο road trip, είναι κάτι άλλο.

χορός με τη σκιά μου

Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.
Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.
Σκίζω το τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι οι μπάντες να χτυπάνε στους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μέσα στο χρόνο, μόνος, έρημος, μέσα από εκεί που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό στη μνήμη των ανθρώπων.
Γιατί ποτέ κανείς δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους

Μάνος Χατζιδάκις

Silence of love

ο σωστός δρόμος

Παλιά, θυμάμαι, είχα επαγγελματικές φιλοδοξίες. Ότι θα σπουδάσω, θα περάσω από πολλές δουλειές, θα μάθω δίπλα στους παλαιότερους, ώστε να γίνω σιγά-σιγά πολύ καλός επαγγελματίας. Και μετά ακόμα καλύτερος, και όσο περνάνε τα χρόνια να γίνομαι πιο καλός και πιο καλύτερος.

Τελευταία, προσπαθώ να σκεφτώ μία, μόνο μία, επαγγελματική ευκαιρία που θα άξιζε τόσο ώστε να ζω μακριά από τους γονείς μου όσο θα μεγαλώνουν, μακριά από τα αδέρφια και τους φίλους μου όσο θα παντρεύονται και θα κάνουν παιδιά.

Και δεν βρίσκω.

Χαίρομαι που έχω αποβάλλει λέξεις όπως "καριέρα" και "σταδιοδρομία", από το εσωτερικό λεξικό μου. Νιώθω καλά που η πρώτη μου προτεραιότητα είναι οι άνθρωποι που αγαπώ. Νομίζω ότι είμαι στο σωστό δρόμο, πια.

καληνύχτα εαυτέ μου

Θα εκδικηθώ τον εαυτό μου με τον πιο βάναυσο τρόπο που μπορείς να φανταστείς. Θα τον ξεχάσω.

John Steinbeck

δε θέλω.

Συνάντηση φίλων μετά από τριάντα χρόνια.

«Καλά είσαι;»
«Καλά είμαι.»
Έμεινε αρκετή ώρα με σκυφτό το κεφάλι κι έπειτα το σήκωσε απότομα.
«Κατάλαβα πως είσαι καλά όταν σ'αγκάλιασα. Δε βλέπω ξέρεις. Το κατάλαβες; Παίρνω και σύνταξη. Θες ένα τσιγάρο;»
«Όχι, ευχαριστώ.»
«Οι γιατροί λένε πως αν κάνω εγχείρηση, μπορεί και να δω.»
«Γιατί δεν κάνεις τότε;»
«Δε θέλω», μίλησε γρήγορα. «Δε θέλω να βλέπω τίποτα, κανέναν. Θέλω να βλέπω μόνο αυτούς που αγκαλιάζω.»

ο χαζός

Μεγαλώσαμε με το "τι θα πει ο κόσμος;" και ο κόσμος τελικά δεν είπε ποτέ τίποτα. Ούτε καν μάς θυμάται, ή μπορεί και να κάνει πως δεν μάς γνωρίζει πλέον. Είμαστε ένα τίποτα που νομίζει ότι είναι κάτι σημαντικό. Έχουμε έναν θησαυρό με χρυσά φλουριά και πετάμε από ένα, κάθε λεπτό, στον υπόνομο του χάους. Κάτω από τα χρυσά νομίσματα υπάρχουν τα αργυρά, και από κάτω ίσως να είναι και πλαστικά. Πέτα τα νιάτα σου. Μην κάνεις όσα θα ήθελες. Κάτσε στη θλίψη και στη σιωπή, φοβούμενος την σκέψη των άλλων για σένα.

Σ' το λέω από τώρα, αναβλητικότη. Την επόμενη φορά που θα κάνω κάτι που το θέλει πολύ η καρδιά μου, και βρεθεί κάποιος να με κοροϊδέψει, θα τού βρέξω το παντελόνι. Και μετά θα πω σε όλους ότι κατουρήθηκε, ο χαζός.

μισοί αιώνες αγάπης

Άκουσα σήμερα ένα γέρο να λέει: "Είμαι παντρεμένος 50 χρόνια με τη γυναίκα μου. Άσχετα αν έχει πεθάνει εδώ και 13."
Λυγίζω σαν κλαράκι στο βοριά. Πολύ κλάμα, κωλόχαρτο στα μάτια, σπασμοί του προσώπου για να μην ακουστώ. Οι μπύρες και οι μνήμες, αναγκαστικά μαζί, αρχίζουν να εμφανίζονται. Κλωτσώντας με πάλι, μέσα στη δίνη της αγάπης που παραλίγο να ζήσω.

Αυτό είναι αγάπη γαμώτο. Ο ορισμός της. Κρατημένη να του έχεις, την πιό ευρύχωρη θέση στην καρδιά.
Ακόμα και αν είναι νεκρός και είσαι 80 χρονών.

αδικία

Τα πράγματα που πραγματικά τα πιστεύεις και δεν μπορεί να στ' αμφισβητήσει κανένας, πάρα πολύ σπάνια τα ξεστομίζεις.
Αρκεί να σκεφτείς, πόσες φορές έχει πει σ'αγαπώ στον κολλητό σου και δεν ήσουν πιωμένος.
Κι αν δεν πίστηκες ακόμη, σκέψου πόσες φορές το είπες στον πατέρα σου.

Η αδικία είναι ότι αυτός δεν θα με συναντήσει (εύχομαι) ποτέ μεθυσμένο.

αντίδραση

Απλά ένας τύπος που μαθαίνει ότι θα γίνει μπαμπάς. Δες έκφραση.

Είναι πολύ συγκινητικό να χαίρεσαι τόσο πολύ επειδή θα δώσεις αγάπη σε ένα πλάσμα, που ακόμα δεν έχει υπάρξει. Δεν το έχεις δει καν. Και όταν το παιδί δει αυτό το βίντεο, θα μπορεί να λέει πως ήταν τυχερό πολύ, γιατί το αγαπούσαν πριν έρθει στον κόσμο. 

Regular Monday Night

"Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί."

                                                       Όσκαρ Ουάιλντ

φασαρία

Θα ήθελα να εμφανιστείς μόνο όταν θα είχες να μού πεις: 

"Ξέρεις, θέλω να γίνω η γυναίκα της ζωής σου και εσύ ο πατέρας των παιδιών μας. Το θέλω, γιατί ξέρω ότι εσύ είσαι ο καλύτερος άντρας που μπορώ να έχω. Ίσως να υπάρχουν καλύτεροι από σένα κάπου στην υδρόγειο, αλλά δεν είμαι διατεθειμένη να τζογάρω για να τους βρω. Θέλω εσένα, γιατί ξέρω ότι εμείς οι δύο θα είμαστε περίφημα. Θα είμαστε ευτυχισμένοι σε αυτή την ζωή".

Αν δεν μπορείς να μού το πεις αυτό, σε παρακαλώ, συνέχισε να αναπαύεσαι στην σιβυλλική σιωπή σου. Δεν σού κρατάω καμία κακία, ειλικρινά.

Απλά δεν την αξίζω, τόση φασαρία, ξανά.

πόση πίκρα σ'ένα βράδυ

Έχετε νιώσει ποτέ σ'ένα βράδυ τόση πίκρα;
Στο τέλος του, μετά από άπειρο αλκοόλ και καπνούς να λέτε 'ας πάω για ύπνο'.
'Άλλη μια χαμένη μέρα αλλά είναι 5 το πρωί. Ας πάω για ύπνο. Δεν υπάρχει περίπτωση να τηλεφωνήσει τώρα'.
'Να ξημερώσει το αύριο. Μια παρθένη μέρα, γεμάτη φως και πολλές ώρες υποψήφιες για να με πάρει τηλέφωνο'.

«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά, αγάπη μου;»

Έγραφε ο Μίλαν Κούντερα, στην εφηνερίδα La Repubblica, αναρωτιέμαι: «Έχουν παιδιά οι ποιητές ή έχουν παιδιά οι ήρωες των μεγάλων μυθιστορημάτων;»
Όχι, απαντά ο συγγραφέας του Αστείου έχοντας ξεχερσώσει τα γενεολογικά δέντρα διάσημων ηρώων. Κι αυτό δεν είναι καθόλου αστείο. Ίσως κι ο ίδιος να μην έχει παιδιά, για να καταπιαστεί με το θέμα και να κάτσει κάτω να το ψάξει. Αλλά είναι δυνατόν να 'χει παιδιά ένας ήρωας ή ένας ποιητής; Πώς θα παραμείνει ελεύθερος για να κάνει ό,τι θέλει, να παίζει ό,τι θέλει και να πάει εκεί που θέλει; Όταν έχεις παιδιά και τα βάζεις με τους ανεμόμυλους, μπορεί να γίνεις και παράδειγμα προς μίμηση. Όταν όμως έχεις, γίνεσαι προς αποφυγήν και σε λένε τρελό. Σε λένε άσπλαχνο πατέρα και δε σου επιτρέπουν κανένα παιχνίδι, εφόσον τώρα πια είναι σειρά τοπυ παιδιού σου να παίξει.

Εγώ αγαπώ όλα τα παιδιά του κόσμου και δεν ξέρω αν θα συνέβαινε αυτό στην περίπτωση που θα είχα δικό μου παιδί. Και δεν ξέρω επειδή όταν είχα το γάτο μου τον Φλου, αγαπούσα και νοιαζόμουν μόνο αυτόν και καμιά άλλη γάτα. Όταν πέθανε, αγαπούσα και τάιζα όλες τις γάτες της Επιδαύρου. Αυτό έγινε πριν πολλά χρόνια και σίγουρα μ'επηρέασε. Όχι όμως πριν τόσα πολλά ώστε να δικαιολογούμαι ότι για την ατεκνία μου υπεύθυνος είναι ένας γάτος.

Για άλλους όμως είναι η μεγάλη αφορμή για να δικαιολογήσουν την όποια μιζέρια της ζωής τους. «Ας μην είχα εγώ παιδιά και θα 'βλεπες». Εντάξει, ας μην είχα κι εγώ μάτια και θα 'βλεπα.

«Γιατί δεν κάνουμε παιδιά, αγάπη μου;»
«Γιατί σ'αγαπώ πολύ», απαντούσα.
Μπορεί να το 'λεγα σ'εμένα, μπορεί σ'εκείνη, ποιος ξέρει.


Λόγια του Αντώνη Σουρούνη από το βιβλίο «Κυριακάτικες ιστορίες».

11888

Η λέξη "θάρρος" έχει τα ίδια γράμματα με τη λέξη "θράσος".

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Το ηλιοτρόπιο

Ήταν κάποτε ένα λιβάδι γεμάτο ηλιοτρόπια. Κι όλα αυτά τα ηλιοτρόπια κοιτούσαν ολημερίς με θαυμασμό τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, γύριζαν από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, γυρνούσαν από δω. Εκτός από ένα.
Ένα μόνο ηλιοτρόπιο απ΄όλα τα ηλιοτρόπια του κάμπου δεν κοίταζε τον ήλιο. Όταν ο ήλιος ήταν από δω, το ηλιοτρόπιο αυτό κοιτούσε από κει. Όταν ο ήλιος ήταν από κει, το ηλιοτρόπιο κοιτούσε από δω
"Μα γιατί δεν κοιτάς κι εσύ τον ήλιο τον ακριβοθώρητο όπως εμείς;" ρωτούσαν τ΄άλλα ηλιοτρόπια απορημένα.
"Και γιατί να τον κοιτάω;"
"Επειδή είναι χρυσός. Επειδή λάμπει κι ανασαίνει φως".
"Ε και λοιπόν; Χαρά στο πράγμα! Ανασαίνει φως και κάτι έγινε"
"Τι θες να πεις; Δεν σ΄αρέσει δηλαδή;"
"Καλός είναι δεν λέω, αλλά όχι και να τον θαυμάζει κανείς απ΄το πρωί ίσαμε το βράδυ. Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω τι του βρίσκετε και τον κοιτάτε σαν χαζά, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει".
"Δεν είναι στα καλά του, σκεφτόνταν τα ηλιοτρόπια "Ακούς εκεί, να μη θέλει να κοιτάζει τον ήλιο;"

Και περνούσαν οι μέρες. Και όλα τα ηλιοτρόπια κοιτούσανε τον ήλιο, εκτός από κείνο το ηλιοτρόπιο το ένα, που κοιτούσε πάντα από την αντίθετη μεριά.
"Δε μου λες; Γιατί δεν με κοιτάς;" το ρωτάει μια μέρα ο ήλιος
"Άσε με ήσυχο" είπε το ηλιοτρόπιο
"Πες μου, γιατί δε με κοιτάς;" ξαναρωτάει ο ήλιος.
"Θέλεις αλήθεια να σου πω;"
"Ναι"
"Επειδή… θέλω να βγαίνεις μόνο για μένα. Μόνο για μένα να γελάς. Να λάμπεις μόνο για μένα. Εμένα μόνο να ζεσταίνεις" είπε το ηλιοτρόπιο. "Αν έβγαινες μόνο για μένα, τότε ναι θα σε κοιτούσα" "Μα δεν γίνεται αυτό" αποκρίθηκε ο ήλιος. "Δεν γίνεται να βγαίνω μόνο για σένα, να γελάω μόνο για σένα, εσένα μόνο να ζεσταίνω. Δεν γίνεται"
"Τότε κι εγώ δεν θα σε κοιτάω"
"Μα πρέπει μικρό ηλιοτρόπιο. Θα μαραθείς, αν δε με κοιτάς"
"Και τι σε νοιάζει εσένα αν μαραθώ. Παράτα με" είπε το ηλιοτρόπιο. Δεν μίλησε ο ήλιος. Και το ηλιοτρόπιο κοιτούσε με πείσμα από την άλλη τη μεριά. Και περνούσαν οι μέρες και άρχισε να χλωμιάζει το ηλιοτρόπιο.
"Είδατε;" ψιθύρισαν τ' άλλα ηλιοτρόπια μεταξύ τους "Δεν κοιτάζει τον ήλιο και ορίστε.. Ιδού τα αποτελέσματα. Δεν το βλέπω καθόλου καλά. Να το θυμηθείτε ότι έτσι που πάει αργά ή γρήγορα θα μαραθεί".
Είχε δίκιο. Κάθε μέρα που περνούσε το ηλιοτρόπιο γινόταν όλο και πιο χλωμό, ο μίσχος στα πέταλά του μαραινόταν, αλλά ούτε που γύριζε να κοιτάξει τον βασιλιά τον ήλιο.
Παραξενεμένα τα ηλιοτρόπια, το άκουγαν να μιλάει μόνο του. "Φύγε" έλεγε "δε θέλω να σε βλέπω. Φύγε"

Ώσπου ένα βράδυ, το τελευταίο κείνο βράδυ, όταν όλα τ΄άλλα ηλιοτρόπια είχαν αποκοιμηθεί, μέσα στη νύχτα, μέσα στη σιωπή, πρόβαλε ο ήλιος. Πρώτη φορά έβγαινε το βράδυ. Δεν είχε ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Βγήκε κι έδιωξε το σκοτάδι και πλημμύρισε μ΄ένα χρυσαφένιο φως, μαγευτικό φως τ΄όνειρό του.
"Ήρθες;" είπε το ηλιοτρόπιο.
"Ήρθα" είπε ο ήλιος
"Μόνο για μένα;"
"Μόνο για σένα" αποκρίθηκε ο ήλιος "Έλα".

Ένιωσε ανάλαφρο το ηλιοτρόπιο, τόσο ανάλαφρο σαν να μη το έδενε η ρίζα του στο χώμα. Λες κι έγιναν φτερά τα φύλλα του, αφέθηκε ν΄ανεβαίνει.. Κι ανέβαινε, όλο ανέβαινε.. Ήταν τόσο μαγευτικός ο ουρανός, τόσο φωτεινός, δεν γίνεται πιο φωτεινός.. Κι έφτασε κοντά στον ήλιο. Κι από κει ψηλά είδε όλες τις θάλασσες, κι όλα τα λιβάδια, είδε λίμνες, είδε λιμώνες, είδε δάση, είδε ροδώνες και χώρες μαγικές και κόρφους μυστικούς και νησιά που ταξιδεύανε στο κύμα και πράσινα ποτάμια που στραφτάριζαν κι ολόλευκα πουλιά πάνω απ΄τα βουνά τ΄ασημένια.
"Έλα κοντά μου" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε κοντά.
"Πιο κοντά" είπε ο ήλιος. Το ηλιοτρόπιο πήγε πιο κοντά.
"Κοίτα με" είπε ο ήλιος "Κοίτα με ηλιοτρόπιο" Το ηλιοτρόπιο τον κοίταξε.
"Εσένα μόνο" είπε ο ήλιος, και το άγγιξε με την ανάσα του.

Κι ένιωσε την ανάσα εκείνη να το καίει σαν πυρετός, σαν φλόγα να το αγκαλιάζει, σαν αστραπή θαμπωτική να το πονά κι ήταν όλα ένα χρυσάφι μέσα του, ολόγυρά του. Φλόγα θαμπωτική ο ουρανός απ΄άκρη σε άκρη. Κι ένιωσε τα φυλλοκάρδια του ν΄ανοίγουν, να γλιστράνε, να σκορπάν τα σπόρια του, να πέφτουν δάκρυ και βροχή στις θάλασσες του κόσμου κι όπως αγγίζαν τον αφρό, όπως άγγιζαν το κύμα σπίθες ξενες να πηδούν, μυριάδες ηλιοτρόπια να βλασταίνουν στη στιγμή, κύματα κι άλλα κύματα από ηλιοτρόπια χρυσά, ήλιοι λουλουδένιοι που στραφτάριζαν ολούθε ονειρικά, θάλασσες απέραντες χωρίς αρχή και τέλος.
Είχε συννεφιά τ΄άλλο πρωί. Δεν βγήκε τη μέρα εκείνη ο ήλιος. Κατασκότεινος ο ουρανός, λες κι ήταν βουρκωμένος . Το ηλιοτρόπιο έγερνε στο μίσχο του ξερό, καψαλισμένο, δίχως δροσιά, χωρίς πνοή, ανάμεσα στα δροσά ηλιοτρόπια του κάμπου.
"Τά΄θελε και τά΄παθε" είπε ένα ηλιοτρόπιο
"Πήγαινε γυρεύοντας" είπε ένα άλλο. Έτσι είπαν.
Έτσι είπαν και το λυπήθηκαν. Το λυπήθηκαν επειδή κανένα τους δε μάντεψε, πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του, κανένας δεν έμαθε ποτέ το τελευταίο όνειρό του.

Ευγένιος Τριβιζάς.



Έτσι ένιωθα και εγώ για χρόνια. Ένα ηλιοτρόπιο που ήθελε εσένα να ανατέλει δίπλα του κάθε πρωί. Μόνο για μένα, εγωιστικά.
Δε με ένοιζε να καώ. Δεν το σκέφτηκα ποτέ δευτερόλεπτο. Ούτε το φοβήθηκα.
Όμως στην περίπτωση μου ο ήλιος δε μου μίλησε ποτέ. Δεν ανέβηκα ποτέ στον ουρανό.
Μόνο πέθαινα.

εγώ

Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;
Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο. Αυτό το σε ‘σχέση’ είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ’ ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ’ αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ’ επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο. Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν’ αναγνωρίσω και ν’ ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.

 

η σοφία του συνόλου

Να κάτι που διάβασα και με άφησε με ανοιχτό το στόμα για λίγα δευτερόλεπτα. Το BBC αποφάσισε να αποδείξει ότι ένα σύνολο ανθρώπων λειτουργεί πολύ καλύτερα στην επίλυση προβλημάτων, απ' ότι αν ο καθένας αποφάσιζε να επιλύσει το θέμα μόνος του. Και αυτό ισχύει ακόμα και για τους μοναχικούς ιδιοφυίες.

Ο καθηγητής Marcus du Sautoy είπε να κάνει ένα απλό πείραμα. Πήρε ένα γυάλινο βάζο και έβαλε μέσα 4510 πολύχρωμα καραμελάκια. Ύστερα ρώτησε 160 άτομα για το πόσα καραμελάκια πιστεύουν ότι υπάρχουν μέσα στο βάζο. Όλοι, εκτός από 4 άτομα, έπεσαν αρκετά έξω. Δόθηκαν απαντήσεις από 400 καραμελάκια, μέχρι 50.000! Σκέψου τι αποκλίσεις υπάρχουν ανάμεσα στα ανθρώπινα μυαλά τα οποία ζουν και εργάζονται στον ίδιο χώρο. Ο ένας πίστευε ότι βλέπει 400 καραμελάκια, και ο άλλος 50.000...

Άκου τώρα το θέμα. Ο μέσος όρος και των 160 απαντήσεων ξέρεις πόσο βγήκε; 4515. Απίστευτα κοντά στο πραγματικό νούμερο των καραμελών.

Το σύνολο είναι πιο σοφό από εσένα, από εμένα και από τον καθένα μας. Τώρα βέβαια γιατί όταν ψηφίζει όλη η ελληνική κοινωνία βγάζει νέα δημοκρατία, είναι ένα θέμα που θα πρέπει να προβληματίσει την επιστημονική κοινότητα.

κόλαση είναι η άδεια καδιά

Αν και μόνος μέσα στους τέσσερις τοίχους, σήμερα δε νιώθω μοναξιά.
Νιώθω μια δύναμη, ελπίζοντας ότι θα κρατήσει και αύριο το πρωί.
Πάντα μου άρεσαν τα γνωμικά, αυτές οι γενικολογίες που ακούγονται υπέροχα στο αυτί αλλά δεν εφαρμόζονται ποτέ.
Λίγα λοιπον μου μένουν καρφωμένα και προσπαθώ, όσο μπορώ, να τα κάνω βίωμα μου.
"Κόλαση είναι η άδεια καρδιά" έλεγε ο Χαλίλ Γκιμπράν.
Το πιστεύω όσο τίποτα. Και με περηφάνια ξέρω ότι δε ζω στην κόλαση ούτε θα ζήσω ποτέ.

Αυτοί είναι τόποι για άλλους.
Τουλάχιστον αυτό.
Πάντα η καρδιά μου είναι γεμάτη. Ακόμα και χωρίς ανταπόκριση.
Αγαπάω ρε. Νιώθω ζέστη στην καρδιά ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες.
Στον βαρύτερο χειμώνα.
Και ας μη σώσει κανείς ποτέ να το καταλάβει.

Όποιος δεν είχε την τύχη οι γονείς του να είναι αλκοολικοί, πρέπει να περάσει μια ολόκληρη ζωή μεθώντας για να αντισταθμίσει τη βαριά κληρονομιά των αρετών τους.

Emile M. Cioran

η αγάπη δημιουργεί αγάπη

Σού 'χω ξαναμιλήσει για την άστεγη γειτόνισσα που έχω τον τελευταίο καιρό. Το γεγονός ότι δεν έχει ένα σπίτι ή κάποιον να την φιλοξενήσει είναι τραγικό. Το ότι στην πολυκατοικία μου υπάρχει ένα άδειο διαμέρισμα που περιμένει να νοικιαστεί είναι τραγικά ειρωνικό. Σκέψου πόσα άδεια διαμερίσματα υπάρχουν ελέω κρίσης, και πόσοι άστεγοι που μένουν απ' έξω τους. Τι πλάσματα είναι οι άνθρωποι και δεν μπορούν να λύσουν τόσο μικρά προβλήματα ώρες-ώρες.

Βέβαια υπάρχουν και πάντα εξαιρέσεις ανθρώπων. Να όπως αυτός o 51χρονος που αποφάσισε να πάει να μείνει με τους γονείς του και να παραχωρήσει το σπίτι του σε μία γυναίκα με τα 4 παιδιά της.

Ο ίδιος λέει πολλά όμορφα πράγματα. Όπως: "Δεν χρειάζεται να είσαι ο Μπιλ Γκέιτς, ο Γουώρεν Μπάφετ ή η Όπρα για να κάνεις μια καλή πράξη. Η ευγένεια φέρνει ευγένεια. Η γενναιοδωρία φέρνει γενναιοδωρία. Η αγάπη δημιουργεί αγάπη".

Ο ίδιος θυμάται πως όταν ήταν μικρός πάντα υπήρχε ένας άγνωστος που κοιμόταν και έτρωγε σαν φιλοξενούμενος στο σπίτι τους. Ο πατέρας του συνήθιζε να βοηθάει πολύ κόσμο. Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, λένε. Βέβαια τώρα ο μπαμπάς του πάσχει από Αλτσχάιμερ και δεν μπορεί να χαρεί με την ανατροφή του γιου του. Δες στο βίντεο όταν τον ρωτάει ο δημοσιογράφος για τον πατέρα του.

Στο τέλος κλείνει με αυτό που έχω κι εγώ στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα: "Αν έχουμε περισσότερες ιστορίες για ανθρώπους που κάνουν καλές πράξεις σε άλλους ανθρώπους και λιγότερες ιστορίες με ανθρώπους που κάνουν απαίσια πράγματα σε άλλους ανθρώπους, θα έχουμε έναν καλύτερο κόσμο".

Αν ανοίγαμε το Mega στις 8 και οι ειδήσεις σαν αυτές ήταν περισσότερες από τους δράκους της Ξάνθης, είμαι σίγουρος ότι θα ήμασταν όλοι καλύτεροι άνθρωποι. Η εμπιστοσύνη χτίζεται. Αν νιώσεις ότι υπάρχουν πολλοί καλοί άνθρωποι εκεί έξω, θα θέλεις να γίνεις σαν αυτούς. Δεν θα νιώθεις μοναξιά. Η αγάπη δημιουργεί αγάπη.

Δες το βίντεο.

μετά το δεύτερο ναργιλέ

Μόνος πάλι. Μόλις τέλειωσα τον δεύτερο μου ναργιλέ.
Ήπια ένα μπουκάλι κρασί, είδα γκολ στην τηλεόραση, προσπάθησα να γκομενίσω στο Facebook.
Αναρωτιέμαι τι θα ήθελα τώρα. Δε θέλω να πιώ άλλο, έχω ξύπνημα αύριο.
Ούτε να καπνίσω, μπούχτησα από τον πολύ καπνό.
Ούτε άλλες σκέψεις αντέχω.

Μια αγκαλιά θέλω. Αυτό και μόνο αυτό, θα έκανε το βράδυ πολύ καλύτερο.

γενναίος.

Κάπου είχα διαβάσει ότι για να μην κλείνεις συμφωνίες με την επόμενη ώρα, ούτε με την επόμενη μέρα, ούτε και με το επόμενο λεπτό πρέπει να είσαι γενναίος.
Αυτό θέλω να γίνω, γενναίος.
Θέλω να ζήσω τη ζωή σαν να 'μαι ανάσκελα στη θάλασσα. Να μη φοβάμαι που θα με βγάλει.
Ν'αφήσω το κύμα να με βγάλει όπου πρέπει να βγώ.

πέντε γενάρη

Στις 5 Ιανουαρίου ξύπνησα 17:55. Για πρωί. Ξέρεις, άλλο να ξυπνάς μεσημέρι 1-2, και άλλο 6 το απόγευμα. Σηκώθημα με δύο γεμάτες σακούλες κάτω από τα μάτια μου και πήγα προς το σαλόνι. Εκεί η μητέρα μου και ο πατέρας μου με υποδέχτηκαν με χαμόγελα. Μού είπαν καλημέρα και ξεκίνησαν να μού ετοιμάζουν να φάω. Για πρωινό-μεσημεριανό. Δεν με έκραξαν.

Τούς είπα ότι θα φύγω σε λίγο και ότι θα φάω έξω. Δεν μού φώναξαν, δεν μού την είπαν. Ο μπαμπάς μου είπε στη μαμά μου να βάλει στο ψυγείο το πιάτο, και ύστερα συνέχισαν χαρούμενα την ζωή τους. Ήταν γλυκύτατοι μαζί μου. Μάλιστα μού έφτιαξαν και πορτοκαλάδα.

Έφυγα βιαστικά για μία γιορτή. Γιόρταζε μία κοπέλα, καλή φίλη πάνω από μια δεκαετία, και κοπέλα ενός κολλητού. Μπήκα στο σπίτι και ένιωσα σαν να έμπαινα σπίτι μου. Βοήθησα λίγο στην προετοιμασία του φαγητού, είπα κάποια ανέκδοτα που είχα προσφάτως μάθει, τούς έκανα να γελάσουν. Μετά πήγα στον καναπέ που ήταν οι άλλοι, και αρχίσαμε να λέμε ιστορίες από παλιά, αλλά και καινούριες, και γελούσαμε. Αγόρια και κορίτσια. Ένιωθα οικογένεια.

Και τότε είπα ότι πρέπει να φύγουμε. Έπρεπε να πάμε και σε μια αλλη γιορτή. Και είναι πολύ συγκινητικό να ακούς τους φίλους σου να σε παρακαλάνε να μείνεις μαζί τους. Και εσύ να θες να γίνεις χίλια κομμάτια. Ή τουλάχιστον δύο. Για να βρεθείς και στις δύο γιορτές και να τούς έχεις όλους ευχαριστημένους. Μόλις βγήκα, μαζί με έναν άλλον, για να πάρουμε το αμάξι και να φύγουμε, ένας φίλος μας βγήκε στο παράθυρο και μάς φώναξε: "Μην φύγετε ρε μαλάκες....". Δεν ξέρω κατά πόσο για πλάκα το έκανε και κατά πόσο το εννοούσε, αλλά νομίζω ότι αν δεν το ένιωθε έστω και λίγο, δεν θα έκανε την συγκεκριμένη κινηση ούτε σαν αστείο. Εγώ συγκινήθηκα κι ας γέλασα μεγαλίστικα.

Πήγα σε ένα σπίτι που ήταν η εορταζούμενη, ο αδερφός μου και ένα σωρό άγνωστοι μεγάλοι. Μού είχαν πει ότι γενικά είναι όλοι "τρελοί" σε αυτό το παρεάκι και ήμουν κάπως προεατοιμασμένος και χαλαρός, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ. Και ούτε κι εσύ μπορείς να φανταστείς αν δεν το έχεις ζήσει. Μικροί και μεγάλοι. 25άρηδες και 50άρηδες, άντρες και γυναίκες, να συμπεριφέρονται όλοι σαν μια μαγική παρέα. Φωνές, αλκοόλ, γέλια, πειράγματα, μεταμφιέσεις. Και χορός. Πολύς χορός. Χορός με αγνώστους, χορός αστείος, χορός ο ένας πάνω -κυριολεκτικά- στον άλλον. Κάπου εκεί μία κοπέλα με κάλεσε να πάω την επόμενη μέρα στη γιορτή της. Δεν γνωριζόμασταν, αλλά μάλλον κάτι είχε αναπτυχθεί σε εκείνο το σαλόνι. Κάτι σαν συμπάθεια.

Εγώ πρώτη φορά πήγαινα. Σχεδόν κανείς δεν με ήξερε προσωπικά. Και δεν ξέρω πως έγινε, και σύντομα έγινα ένα μαζί τους. Χόρευα μαζί τους, τούς πείραζα και με πείραζαν, αγκαλιαζόμασταν, και λέγανε "καλά πόσο καιρό τον κρύβατε αυτόν;", εννοώντας εμένα. Μπορεί και να ανατιναζόμουν από αγάπη εκείνη την ώρα. Ευχόμουν και οι δικοί μου γονείς να είχαν τέτοιο παρεάκι. Πόσο ανάγκη το έχω.

Όση ώρα χόρευα και γελούσα και καραγκιοζοποιόμουν, μού στέλναν μηνύματα οι φίλοι μου από το άλλο πάρτυ και με ρωτούσαν αν θα επιστρέψω. Δεν επέστρεψα ποτέ. Πήρα κάπου τηλέφωνο τον άλλον αδερφό μου και μέσα στα πολλά, μού είπε ότι τού έχω λείψει και με ρώτησε πότε θα πάω στην πόλη του. Τού είπα σύντομα μιας κι εμένα μού έχει λείψει.

Τέλειωσε η γιορτή, πήγα σπίτι και πήρα τηλέφωνο την κοπέλα μου. Μιλήσαμε 55 λεπτά. Ένα πολύ γλυκό τηλεφώνημα. Από αυτά που ανοίγεις την ψυχή σου στον άλλον. Τής είπα ότι περνάω πολύ όμορφα τώρα με αυτούς τους ανθρώπους, δυστυχώς μακριά από την πόλη που ζω και εργάζομαι κανονικά. Το κλείσαμε γλυκά, και μού ήρθε μήνυμα 10 λεπτά ύστερα: "Για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να νιώθω πως είσαι καλά αγάπη μου. Και αν θες να κάτσεις εβδομάδες, να μην ανησυχείς. Εγώ θα έρχομαι τα σαββατοκύριακα να κάνουμε αγάπες χωρίς τελειωμό. Σε αγαπάω πιο πολύ από ποτέ αγάπη μου ;')". 

Είναι η καλύτερη του κόσμου ή όχι; Είναι.

Πήγα στο κρεβάτι, και λίγο πριν πιάσω το λάπτοπ για να σού γράψω, μπήκα στο facebook. Μού είχε στείλει ένας φίλος, που τον θαυμάζω και σαν καλλιτέχνη και έχω ακούσει ένα δις φορές τα κομμάτια του. Με ρωτούσε αν μόλις ανέβω, αν θα πιούμε καμιά τσικουδιά παρέα.

Νομίζω πως ναι. Σήμερα έχω κάθε δικαίωμα να πω ότι είμαι ολοκληρωμένος άνθρωπος. Νομίζω ότι ο σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι να γίνει αγαπητός. Να νικήσει τη μοναξιά και να κερδίσει τους ανθρώπους. Ξεκινώντας από την οικογένεια, τους "δεδομένους", μέχρι τους κολλητούς, τους φίλους, την κοπέλα, τους γνωστούς και τους αγνώστους. Μόνο τότε έχει καταφέρει κάτι σ' αυτή την πολύ μάταιη ζωή. Να είναι κομμάτι ενός συνόλου, μιας παρέας. Να μην νιώθει μόνος και τρελός. Η μοναξιά είναι ο χειρότερος φόβος και η μεγαλύτερη κατάρα, έχουμε ξαναπεί εξ' άλλου.

Σήμερα μπορώ να λέω ότι είμαι ευτυχισμένος. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτή τη ζωή που με εκτιμούν και με θέλουν να υπάρχω κοντά τους. Και μού το δείχνουν. Ναι, μού το δείχνουν. Πόσο ωραίο είναι όταν μού το δείχνουν. Δεν με αφήνουν να το μαντέψω.

Σήμερα έζησα μια υπέροχη μέρα. Και αυτή την στιγμή ακόμα, ώρες μετά, νιώθω το φτερούγισμα στο στήθος μου. Γεμάτος. Δεν θέλω τίποτα περισσότερο από όσα είχα σήμερα.

Τίποτα.

κτητικότητα

Πρέπει θαρρώ να μας προβληματίσει το πόσο γουστάρουμε να βλέπουμε π.χ στο Facebook γκόμενες που μας αρέσουν σε φωτογραφίες με μαγιώ ή έστω ελαφρά ντυμένες αλλά όταν οι ίδιες γίνουνε γκόμενες μας απαιτούμε τις ίδιες φωτογραφίες να τις αφαιρέσουν για να μην τις κοιτάζει το κάθε λιγούρι.
Άβυσσος ο άνθρωπος και η κτητικότητα του.

τελικά υπάρχει.

Με πήρε ένας φίλος τηλέφωνο που είχα να του μιλήσω κάπου ένα μήνα.
Μετά από τις ευχές και τα σχετικά, με ρώτησε που πέρασα τις γιορτές.
Του απάντησα "Σπίτι, οικογενειακά. Ήσυχα και όμορφα.".
Τον ρώτησα κι εγώ αλλά περισσότερο από ευγένια, δεν περίμενα να μου πει τίποτα τρομερό.
Περίμενα να με ξεπετάξει μ'ένα απλό "Κι εγώ τα ίδια ρε φίλε."
Αντ'αυτού άρχισε να μου διηγείται μία ιστορία, την οποία νομίζω δύσκολα θα ξεχάσω.
Αρχίζει κάπως έτσι "Πήγαμε στο χωριό, οικογενειακά να περάσουμε μια βδομάδα με τον παππού μου, τον Βασίλη που γιόρταζε κιόλας. Ο παππούς ήταν στο κρεβάτι λόγω ηλικίας. Μόλις φτάσαμε έτρεξα να τον αγκαλιάσω και να τον ρωτήσω τι κάνει. Μου απάντησε "Υπομονή παιδάκι μου, υπομονή. Έπρεπε να είχα φύγει αλλά δεν ήθελα να σας στενοχωρήσω μέρες που είναι."
Κάτσαμε όντως μια βδομάδα περάσαμε όμορφα όλοι μαζί. 02 Γενάρη πρωί 7.30 φύγαμε απ'το χωριό. Στις 8 μας πήρε τηλέφωνο η γυναίκα που πρόσεχε τον παππού και μας είπε ότι πέθανε." 

Μούγκα εγώ στο τηλέφωνο, είχα ανατριχιάσει και δεν μπορούσε να μου βγεί λέξη.

Αυτός συνέχισε "Δεν πειράζει φίλε, ο παππούς μου είχε πει να μην στενοχωρηθώ τώρα που θα φύγει γιατί έζησε πολύ καλά και λίγο παραπάνω απ'όσο έπρεπε."

Δεν θυμάμαι καν αν κατάφερα να του πω κάτι.
Ε, για μένα αυτός ο άνθρωπος είναι άγιος.

Από σήμερα λοιπόν πιστεύω στον Άι Βασίλη.

Never Fear! No! Never Fear!

Μού αρέσει που βρήκα αυτό το τραγούδι στην αρχή της νέας χρονιάς. Τού ταιριάζει. Έχει ζωντάνια, έρωτα και αισιοδοξία. Σε κάποιο σημείο λέει: "Never Fear! No! Never Fear!". Γιατί ένας φόβος μάς κρατάει μακριά από την ευτυχία μας. Άλλωστε τι θα ήταν η αναβλητικότητά μας αν δεν υπήρχε ο φόβος; Ένα τίποτα θα ήταν. Φοβόμαστε μην αποτύχουμε, μην απογοητευτούμε στο τέλος και νιώσουμε τη ματαιότητα. Χάνουμε την όρεξή μας και δεν κάνουμε βήμα να ξεφύγουμε από την σίγουρη ρότα μας. Όλα ένας φόβος είναι, αν το σκεφτείς. Και η αναβλητικότητα, φόβος είναι.

Έβλεπα τυχαία ένα βίντεο στο Youtube ενός τύπου που είχε ακολουθήσει ένα πρόγραμμα γυμναστικής για 12 εβδομάδες, και ήταν πολύ χαρούμενος γιατί είχε καταφέρει τον στόχο του. Δίπλα στα Related Videos, υπήρχε ακόμα το βίντεο που είχε τραβήξει πριν 12 εβδομάδες, όταν ξεκινούσε την προσπάθειά του, διστακτικός και με περισσότερα κιλάκια. Δήλωνε μπροστά από έναν καθρέφτη ότι θα κάνει συγκεκριμένα βήματα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ώστε να φτάσει σε ένα συγκεκριμένο ποσοστό λίπους. Και σκεφτόμουν ότι ίσως  αυτό πρέπει να κάνω τελικά. Να βάζω σαφείς και διακριτούς στόχους για να πετυχαίνω. Σιγά - σιγά και έναν κάθε φορά. Το τόσα χρόνια όσα-πάνε-και-όσα-έρθουν-στα-κουτουρού δεν με πήγε και πουθενά. Ίσως αυτή να είναι μία λύση. Συγκεκριμένοι στόχοι, με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.

Και για τέλος θα πρέπει να κουοτάρω Καζαντζάκη, σαν ευχή για το '13.

"Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα 
και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει."

Καλή χρονιά, και θα τα καταφέρουμε.


*Fort Atlantic - Let Your Heart Hold Fast
**HIMYM 8x12!

πάνω σε μικρές ελπίδες

Το πόσο θα ήθελα να τέλειωνα κάθε ελπίδα μέσα μου. Ευτυχισμένοι αποδεδειγμένα είναι αυτοί που δεν ελπίζουν σε ένα διαφορετικό μέλλον από το μικρό ή μεγάλο παρόν τους. Το παλεύω και όλο αποτυγχάνω. Μια μικρή κίνηση είναι ικανή να σου αναζοπυρώσει πάθη και ελπίδες που καταπνίγεις ουκ ολίγο καιρό.
Καταλήγω ότι η ελπίδα είναι από τα ισχυρότερα ένστικτα αυτοσυντήρησης. Αν και δεν έχω έρθει ποτέ σε τέτοια θέση, πιστεύω πως πιό εύκολο είναι να σταματήσεις να πίνεις νερό παρά να ελπίζεις.

προλαβαίνω;!

Η περισσότερο χαμένη από όλες τις μέρες του ανθρώπου, είναι εκείνη κατά την οποία δεν γέλασε.
Έχω χάσει πολλές μέρες, το 2013 θα προσπαθήσω να γελάω πιο συχνά.
Ελπίζω να κάνω και τους διπλανούς μου να γελούν. Νομίζω ότι έτσι οι μέρες μου θα είναι διπλά κερδισμένες. Έτσι θα αναπληρώσω το χαμένο έδαφος.

κάτι σαν αγάπη

Η φετινή πρωτοχρονιάτικη έξοδος πρέπει να ήταν η πιο epic fail που έχω ζήσει. Νιώσε. Δεν είχαμε κλείσει τραπέζι σε κάποιο μαγαζί, έβρεχε ασταμάτητα όλο το βράδυ και η σίγουρη παρέα μου ήταν εγώ και ένας ακόμη. Και ύστερα ήρθαν και δύο κορίτσια. Ξεκινήσαμε στις 2:30 την πρώτη μας επαφή με τη βροχή. Κάτω από ομπρέλες αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μαγαζί που ακουγόταν η μουσική του απ' έξω. Το μαγαζί λιγάκι μέτριο, η μουσική εντάξει, η θέση μας ψιλομούφα. Αλλά για διάφορους λόγους γελούσαμε και η καρδιά μου ήταν σαν αφράτο κέικ. Υπήρχε κάτι σαν αγάπη πάνω από το τραπέζι μας.

Τρία ουίσκια ύστερα, ξαναβγήκαμε στη βροχή και τότε ξεκίνησε η αρχή του τέλους της βραδιάς. Μπήκαμε σε ένα μαγαζί που μας φάνηκε ακριβό, και βγήκαμε αμέσως και περπατήσαμε προς το άγνωστο χωρίς βάρκα για ελπίδα. Ήμασταν 5 παιδιά με 2 ομπρέλες. Ο ένας, και ο πιο καλοντυμένος, ήταν μονίμως ξεσκέπαστος και περπατούσε μόνος. Κρύο πολύ, οι κρύες σταγόνες μας χτυπούσαν από μπροστά. Τα πόδια μου πουντιασμένα, παπούτσια βουτηγμένα σε κάθε λογής πρόχειρη λακκούβα. Αλλά δεν μού έκανε καρδιά να θυμώσω. Γιατί υπήρχε κάτι σαν αγάπη κάτω από τις ομπρέλες και τα υπόστεγα. Εγώ τουλάχιστον έτσι το θυμάμαι. Ότι ο ένας νοιαζόταν πιο πολύ για τον άλλον. Και όταν μπαίναμε σε ένα μαγαζί και ήταν μούφα, στεναχωριόμασταν πιο πολύ για τον διπλανό μας επειδή τον είχαμε κουβαλήσει μέχρι εκεί. Κρατούσαμε τις ομπρέλες σφιχτά να μην βραχεί ο άλλος, και μετά κοιτούσαμε το κεφάλι μας. Και αυτό είναι μια συγκινητική πράξη. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός και με πήγαινε ο μπαμπάς μου στο σχολείο τις βροχερές μέρες, βρεχόταν όλη η αριστερή πλευρά του, αλλά εγώ και η τσάντα μου ήμασταν εντελώς στεγνοί. Και το θεωρούσα φυσιολογικό να συμβαίνει αυτό, γιατί ήταν "μεγάλος" και οι μεγάλοι αυτό έπρεπε να κάνουν. Αλλά τώρα που το θυμάμαι, το βρίσκω συγκινητικό. Γιατί μάλλον ένιωθε κάτι σαν αγάπη για μένα.

Όταν έφυγαν τα κορίτσια, τρέχαμε από υπόστεγο σε υπόστεγο και μπήκαμε σε ένα κλαμπ σαν να είχαμε βγει από το ντουζ. Η ώρα 6 παρά. Παραγγείλαμε τα ποτά μας και είπα στον φίλο μου: "Δεν γαμιέται ρε μαλάκα. Να πα' να γαμηθεί. Στ' αρχίδια σου." Και όντως το ένιωθα. Κι ας είχαμε σπαταλήσει ένα βράδυ στη βροχή και στο πουθενά, ένιωθα ακόμα ζωντανός. Ίσως να έφταιγε το γεγονός ότι υπήρχε κάτι σαν αγάπη στην παρέα μας, στα ηχεία που έβγαζαν Orishas, στο ποτό που ήταν εντάξει, στις γυναίκες που ήταν τόσο όμορφες. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένιωθα στ'αρχίδια μου και κουλ.

Και τρέξαμε πίσω πάλι υπόστεγο-υπόστεγο. Παγωμένες στάλες τρύπωναν από τον λαιμό και κυλούσαν στη ραχοκοκαλιά. Στάση για τσιγάρο. Τηλέφωνο στον φάνταρο. Κουτσομπολιό. Χαχανητά. Κάτω από αλουμινένιες στέγες. Λίγο πριν φανεί ο ήλιος για πρώτη φορά φέτος.

Γύρισα σπίτι μούσκεμα και άπιωτος και έτρεξα στο λάπτοπ για να σού γράψω. Ώρα 8 και 19. 1/1/2013. Η χρονιά μου αυτή θα έχει κάτι σαν αγάπη. Είναι η υπόσχεσή μου για φέτος. Κι ας έχει και βροχές και καταιγίδες. Έχουμε ομπρέλες ρε ;)