θάλασσα

Πρέπει να είσαι θάλασσα
για να μπορείς να δέχεσαι ένα βρώμικο ποτάμι
δίχως να λερώνεσαι.

- Nietzsche


Πόσο όμορφο. Αλλά πώς γίνεσαι θάλασσα; Όταν ταξιδέψεις μέσα σου, στο ατέλειωτο πέλαγος. Όταν αποκτήσεις εμπειρίες, και δεις ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι αναντικατάστατος. Όταν δεις ότι η τεμπελιά σου φταιει για τα περισσότερα άσχημα που σού συμβαίνουν. Όταν καταλάβεις ότι δεν έχει νόημα να κρύβεις τα ελαττώματά σου, γιατί κανείς δεν νοιάζεται. Όταν μάθεις ότι έχει νόημα να λες αυτά που νιώθεις και σκέφτεσαι σ' αυτούς πού αγαπάς. Όταν συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή είναι αγάπη και τίποτα άλλο. Όταν βρεις ποιος είσαι και αρχίσεις να σε εκτιμάς. Ναι, τότε ίσως έχεις γίνει θάλασσα.

Και τότε, πολύ θα χαρώ να έρθω να εκβάλλω στην καρδιά σου, σαν βρώμικο ποτάμι που είμαι. Να καθαρίσω, και να γίνουμε ένα, επιτέλους.

Εκτός πραγματικότητας

Οι ιδέες και οι απόψεις θα πρέπει να πορεύονται σύμφωνα με την πραγματικότητα. Ή τουλάχιστον να έχουν κάποια ρεαλιστική βάση. Αυτό σημαίνει ότι μεταλλάσσονται και πλάθονται ανάλογα με τους καιρούς, τα γεγονότα και τα δρώμενα της εκάστοτε εποχής.

Είναι απίθανο το πόσο γραφικός μπορεί να μοιάζεις, όταν το μυαλό σου είναι κολλημένο και εγκλωβισμένο σε μία άλλη εποχή, και ας βαφτίζεις τον εαυτό σου ρομαντικό για να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια.

golden eggs

Στις 30 Απριλίου 1993 ομάδα 18 αστυνομικών των ΕΚΑΜ θα έπρεπε να βρίσκεται στο πεδίο βολής Θέρμης για εκπαίδευση. Ο οδηγός του υπηρεσιακού οχήματος αφού φόρεσε το στρατιωτικό τζόκεϊ του με το έμβλημα της δικτατορίας της 21ης Απριλίου, το έδειξε στη βιντεοκάμερα που κινηματογραφούσε τις σκηνές και με την άδεια του ανώτερου του ξεκίνησαν για το πεδίο βολής.
Στη Θέρμη όχι μόνο δεν πραγματοποιήθηκε η εκπαίδευση, αλλά σε ώρα υπηρεσίας ακολούθησε μουσικοχορευτική εκδήλωση με τραγούδια της χούντας.
Αστυνομικοί βρέθηκαν να χορεύουν το «Ωρέ Γιώργο Παπαδόπουλε, για σένα μιλάει ο ντουνιάς, για σένα καμαρώνει», ενώ δυο αστυνομικοί υπέβαλαν σε «θρησκευτική τελετή βάπτισης», σε παρακείμενο στον τόπο του γλεντιού μικρό ποτάμι, αλβανό υπήκοο αγνώστων στοιχείων, που φορούσε μόνο το εσώρουχό του, «συγχρόνως δε, έραιναν αυτόν με ρετσίνα και τον ενέπαιζαν, οι δε λοιποί αστυνομικοί γελούσαν και πετούσαν πέτρες εναντίον του ψάλλοντας "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου".
Οι αποφάσεις του Πρωτοδικείου ήταν καταπέλτης αλλά αθωώθηκαν παμψηφεί στο Εφετείο, στηριζόμενοι στη μαρτυρία δύο τεχνικών της ΕΤ3 ότι το βίντεο είχε υποστεί επεξεργασία και δε διερευνήθηκε παραπέρα το θέμα.
Μερικούς μήνες μετά η Χρυσή Αυγή διέλυσε ημερίδα με τη βία στη Θεσσαλονίκη για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο αρχηγός τους ήταν ο βασικός κατηγορούμενος από το γλέντι των αστυνομικών που έμεινε στην ιστορία ως χουντογλέντι. Δείτε τυχαίες συγγένειες της ΕΛ.ΑΣ με ακροδεξιούς συνασπισμούς. Δείτε την αντικειμενικότητα της δικαιοσύνης στο θέμα.

Βλέπω τη Χρυσή Αυγή να ανεβάζει συνέχεια τα ποσοστά της. Δε θα πω εγώ αν αυτοί που την ψηφίζουν κάνουν καλά ή κακά απλά πρέπει να έχουν υπόψιν τους ότι πίσω από το λαϊκίστικο χέρι βοηθείας στους κατοίκους του Αγ. Παντελεήμονα κρύβονται πρακτικές, ιδέες και ιδανικά που αποκρύπτονται σκόπιμα από τον πολύ κόσμο. Αν είσαι οπαδός του Γερμανού κυρίου με το μουστάκι ή γενικά παρομοίων τακτικών βρήκες το κόμμα σου. Αν πιστεύεις όμως έστω και λίγο στην ξεφτισμένη ιδέα της δημοκρατίας μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείς. Ειλικρινά ο στρατιωτικός νόμος, οι κλωτσιές σε μετανάστες και η ύπαρξη βίας σε όλες τις μορφές της στην κοινωνική ζωή είναι αυτό που θα έσωζε την κατάσταση;

σε εσένα

Θέλω να δώσω ένα δώρο στην κοπέλα μου και να μην είμαι καθόλου σίγουρος αν θα τής αρέσει. Θέλω να πω ένα ανέκδοτο στον κολλητό μου και να μην είμαι καθόλου σίγουρος για το αν θα γελάσει. Θέλω να κάνω μια δουλειά και να μην είμαι καθόλου σίγουρος για τον αν θα ευχαριστηθεί το αφεντικό μου. Είναι λίγο βαρετό να ξέρεις τι αρέσει στον καθένα και απλά να είναι στο χέρι σου το αν θα τού το δώσεις. Νιώθεις σαν μικρός θεός, που μπορεί να παίζει με τα αισθήματα των άλλων.

Νιώθεις πολύ μικρός θνητός, όταν νομίζουν ότι σε ξέρουν τόσο καλά που σού κάνουν μόνο δώρα που θα σού αρέσουν. Επίσης είναι βαρετό το να διατηρείς το ίδιο χιούμορ με τους φίλους σου, και είναι εξαιρετικά μικροαστικό το να παράγεις την ίδια εργασία συνεχώς, αυτήν που θα ικανοποιήσει τους ανωτέρους σου.

Θέλω να ζω την έκπληξη. Να αλλάζω άλλους και να με αλλάζουν άλλοι. Να μού πετάνε καινούρια πράγματα μπροστά μου, και σαν μωρό να τα παίρνω και να τα περιεργάζομαι. Να μαθαίνω καινούρια μονοπάτια, να μαθαίνω τον εαυτό μου πιο καλά. Θέλω να μην φυλάω, σαν κόρη οφθαλμού, κανένα από τα υπάρχοντά μου. Γιατί όσο πιο πολλά αντικείμενα έχει κανείς, τόσο πιο δυστυχισμένος είναι. Τόσο λιγότερο αγαπάει τον εαυτό του, γιατί εξαρτάται από εκείνα. Και εγώ το μόνο που θέλω, είναι να με αγαπήσω. Να με αγαπήσω τόσο πολύ, που κανείς και τίποτα δεν θα μπορεί να με ενοχλήσει ποτέ ξανά.

Και τότε, θα μπορώ να πω και το πιο αληθινό μου "σ' αγαπώ" σε εσένα.

Όταν έχω εσένα

Όταν έχω εσένα αγάπη μου, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά
ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά και πιάνω με τα χέρια μου
τον κόσμο να τον φτιάξω…
Όταν έχω εσένα αγάπη μου, μπορώ να μη βυθίζομαι αργά

τα βράδια που πληγώνεται η καρδιά
και πιάνω το μαχαίρι το σκοτάδι να χαράξω…

ορκίζομαι

Σε περίμενα σήμερα ανάμεσα στον κόσμο. Η πιό ευτυχισμένη στιγμή της ζωής λένε. Κοίταζα μέσα σ'αυτή την ηλίθια ενδυμασία ανάμεσα στους βαρετούς λόγους των πρυτάνεων μήπως βρω την αφορμή που σήμερα θα μ'έκανε ευτυχισμένο. Σίγουρα αυτός δεν ήταν ένα χαρτί που μέσα στην αναμπουμπούλα κρατούσα στα χέρια μου.
Σιχαίνομαι γενικά τους όρκους, ιδιαιτερα δε προς την επιστήμη, τον Ιπποκράτη ή το Μιραλάς. Σιχαίνομαι τη δέσμευση, τα πρέπει, τη δεοντολογία. Μασούσα την τσίχλα μου σαν σπάσιμο στα αρχαία που διάβαζε ο φύτουλας του έτους. Έκανα με το χέρι το σήμα του όρκου όπως μας ζητήθηκε.

Ορκίζομαι στον εαυτό μου να ζήσω τα όνειρα μου, να μην αφήσω άλλο χρόνο να περνάει, να επιστρέψω στη ζωή.
Ήταν όρκος βαρύς. Μπροστά σε συγγενείς, φίλους, καθηγητάδες.
Όρκος απάτητος, παντοτινός.

δεινόσαυροι

Κάποιος με είχε ρωτήσει πριν χρόνια:

- "Αν μπορούσες να τηλεμεταφερθείς, αυτήν εδώ την στιγμή, σε ένα αστέρι που βρίσκεται 200 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας, και αν από εκεί κοιτούσες με ένα πολύ καλό τηλεσκόπιο πίσω τη Γη, τι θα έβλεπες;"
- "Δεν ξέρω, τι;", ρώτησα με απορία.
- "Δεινόσαυρους."

Ακόμα την σκέφτομαι αυτήν την ιστορία, και ακόμα με συγκλονίζει. Θεωρητικά ισχύει. Αυτό λέει η Φυσική. Δένει τόσο ρομαντικά το τώρα με το παρελθόν. Νιώθεις ότι ακόμα τίποτα δεν έχει χαθεί στο άπειρο.

Επιστήμονες όλου του κόσμου, βάλτε τα δυνατά σας, σάς παρακαλώ. Και εγώ δεν θα ζητήσω να ταξιδέψω τόσο μακριά. Στείλτε με σε ένα αστεράκι, 4-5 έτη φωτός μόνο μακριά από εδώ. Και με ένα ζευγάρι καλούτσικα κυάλια, εγώ θα μπορέσω να με ξαναδω να κοιμάμαι στην αγκαλιά σου, σ' ένα κατάστρωμα για Σαμοθράκη. Και μετά να το σκάμε από το κάμπινγκ για να κατηφορίσουμε στην παραλία. Και να λουζόμαστε στο θεοσκόταδο. Να σχεδιάζουμε τα αρχικά μας και αγάπη, στην παγωμένη άμμο. Να κρυώνουμε, αλλά να μην ξεκολλάμε, γιατί ο ένας είχε γίνει πια το μπουφάν του άλλου. Και μετά να ψάχνουμε κοχύλια αναμνηστικά, για να μην ξεχάσουμε ποτέ εκείνη τη βραδιά.

Αλλά, να. Περνάει ο καιρός, και ξεχνάω πώς είναι το να είμαστε μαζί. Και δεν θέλω να καταλήξουμε δεινόσαυροι.

Συμπέρασμα

Σήμερα σε συνάντησα μετά από πολύ καιρό. Γιόρταζε ο άνθρωπός σου και βρεθήκαμε ξανά σχεδόν όλη η παρέα μαζί. Μού θύμισες όλα όσα είχαμε περάσει μαζί.
Τα γέλια στις χαρές, τα κλάματα στα δύσκολα, τους ενθουσιασμούς, τους προβληματισμούς, τα αστεία, τις γιορτές, τις παρέες, τους δεκαπενταύγουστους. Τις συζητήσεις μας περί σχέσεων. Τις ερωτικές μας ανησυχίες και απογοητεύσεις. Ήταν τόσα πολλά αυτά που είχαμε περάσει μαζί, ήμασταν κολλητοί κάποτε, θυμάσαι;
Τώρα βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και προσπαθούμε να μη συναντηθεί το βλέμμα μας ούτε κατά λάθος, ούτε κατά τύχη. Πόσο τραγικό, αστείο και συνάμα εμετικό μπορεί να είναι αυτό, μετά από τόσα χρόνια αδελφικής φιλίας;

Εσύ να υπερασπίζεσαι μέχρι τέλους τον υπέρτατο εγωισμό σου. Ένας ο Γουάλας για την ελευθερία και μία εσύ για τον εγωισμό. Ο ένας θα φωνάξει «ελευθερία» και η άλλη «εγώ»! Είναι σα να το βλέπω μπροστά μου. Μην τύχει και πέσουν τα μούτρα σου, αν κάνεις λιγάκι πίσω σε κάτι που δε συμφωνείς. Σε κάτι που κάποιος δε σου λέει ναι. Δε ξέρω αν είναι στοιχείο της γενικότερης γυναικείας φιλοσοφίας, αλλά εδώ μιλάμε για φιλία. Έχεις ακουστά ποτέ αυτήν τη λέξη; Απαιτεί θυσίες, αν δε στο έχουν πει…
Απ’την άλλη εγώ καθυστερημένος σε πολλά. Καθόλου υπομονετικός πλέον, προτιμώ την σύγκρουση από το να σφυρίζω αδιάφορα και να είναι όλα μια χαρά. Χωρίς να αντέχω τις μυστικοπάθειες και τα ψέματα του τύπου, πάω για ύπνο αλλά τελικά βρίσκομαι για κρασιά μόνο και μόνο για να μην έρθουν και μερικοί άλλοι. Χωρίς να αντέχω τις ρομαντικοσυζητήσεις και τις παπαροσυγκρίσεις για τις ξεπερασμένες πρώην. Χωρίς να μπορώ πια να χαμογελάω σε κάποιον μπροστά του και να κράζω στην πλάτη του. Και κυρίως, χωρίς να ανέχομαι το παραμικρό πικρόχολο σχόλιο για τα τυπάκια που μού στέκονται κάθε μέρα, επειδή εσύ δε τα γουστάρεις. Δεν είσαι η μοναδική σ’αυτό τον κόσμο, όπως δεν είμαι ούτε εγώ μοναδικός. Όντως μέχρι πρότινος νόμιζα πως φταίω εγώ για την κατάσταση που βρισκόμαστε, όπως άλλωστε πιστεύεις και εσύ. Αλλά τελικά σήμερα κατάλαβα πως δεν ισχύει.

Ξέρεις, οι φιλίες ανήκουν και αυτές στην κατηγορία με τις ανθρώπινες σχέσεις.
Οι ανθρώπινες σχέσεις κατά κανόνα συντηρούνται από δύο άτομα και πάνω (εκτός και αν γίνεις φίλος ή τα φτιάξεις με τον εαυτό σου, οπότε κοιμάσαι και ήσυχος γιατί είναι αδύνατον να σου κάνει μαλακία).

Συμπέρασμα: Αν κάποιος από τους δύο ΔΕΝ ξυπνήσει ένα πρωί με διανοητική καθυστέρηση ή κάποιο σύνδρομο ψυχασθένειας, τότε πολύ απλά για την κατάσταση που έχει φτάσει μια σχέση, ότι είδους και αν είναι αυτή, φταίνε και οι δύο.

*Δε χρειάζεται να είσαι ο Φιμπονάτσι για να το καταλάβεις…

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα V

Πόσο άσχημο είναι το οτι ξέρω πως ποτέ δε θα κοιμηθείς για μένα στο πάτωμα έχοντας καπνίσει δυο πακέτα τσιγάρα και κατεβάσει ένα μπουκάλι ουίσκι. Εγωιστικό μέχρι αηδίας αλλά ίσως κάτι να άλλαζε αν ήξερα μέχρι που θα έφτανες για μένα.

                  (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

θεόχαζοι

Δεν μπορώ τους ανθρώπους που ενώ γίνονται αποδέκτες μιας απρόβλεπης καλής πράξης, δεν δείχνουν να την εκτιμούν, αλλά μετά κάθονται και την μνημονεύουν.

Θυμάμαι τότε που είχα πάει στη γιαγιά ενός φίλου μου για να φάμε, και καθώς μας ξεπροβόδιζε, έδωσε στον καθένα μας από ένα χαρτζιλίκι. Εγώ που πρώτη φορά την έβλεπα την γυναίκα, έσκυψα να της φιλήσω το χέρι, επειδή έτσι είχα μάθει από την δική μου γιαγιά. Τότε εκείνη μού είπε με αρκετά έντονο ύφος: "Μην το κάνεις αυτό, παιδί μου! Δεν κάνει!". Εγώ κατέβασα το κεφάλι και έφυγα σιωπηλός με ένα περίεργο συναίσθημα, σκεφτόμενος μήπως την είχα προσβάλλει ή κάτι τέτοιο. Κάποιες μέρες μετά, μού είπε ο φίλος μου ότι η γιαγιά του τηλεφώνησε στη μαμά του και της είπε ότι τόσα χρόνια κανένα απ' τα δικά της παιδιά δεν της είχε φιλήσει το χέρι, και ένα ξένο παιδί (εγώ), προσφέρθηκε να το κάνει. Την είχε συγκινήσει τόσο πολύ η κίνησή μου, και μού έδωσε ανοιχτή πρόσκληση να πηγαίνω όποτε θέλω.

Το θέμα είναι ότι εκείνη την στιγμή, δεν μού έδειξε κάτι τέτοιο. Δεν μού έδειξε σε εμένα ότι συγκινήθηκε, ότι έκανα μια γλυκιά πράξη, για να νιώσω καλά, να επιβραβευτώ. Ίσα ίσα, το αντίθετο.

Υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά να θυμηθώ. Να, τότε που ένας φίλος μου δεν ήταν καλά και ήθελε να μείνει μόνος. Αλλά εγώ πήγα, τον πήρα από το σπίτι με το ζόρι και τού είπα να πάμε βόλτα. Με τα χίλια ζόρια τον έπεισα να βγει από το σπίτι, και σε όλη τη διαδρομή μού έλεγε να φύγω, να τον αφήσω και τα λοιπά. Αφού λοιπόν, κάναμε το βολταράκι μας και τον ξαναπήγα σπίτι, μετά είπε στην κοπέλα του πόσο τον είχα βοηθήσει και τι καλός φίλος που είμαι και πόσο το είχε εκτιμήσει. Βέβαια αν η κοπέλα του δεν μού είχε μεταφέρει τα λεγόμενά του, εγώ μπορεί και να πίστευα ότι τού είχα πρήξει το παπάρι, μες στις δυσκολίες που περνούσε, και ήθελε όντως να μείνει μόνος του.

Για το Θεό ρε παιδιά. Ας δείχνουμε στους ανθρώπους που νοιαζόμαστε, τουλάχιστον, αυτά που νιώθουμε κάθε στιγμή. Και τι πιο τέλειο, από το να δείχνεις στον άλλον ότι νιώθεις ευγνωμοσύνη; Ποιος ο λόγος να κρατήσεις κρυφό αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα; Ας παρατήσουμε τις ψευτοευγένειες και ας βοήθήσουμε τον άλλον, να μην αγχώνεται για το τι υπάρχει μέσα μας για εκείνον.

Αν υπάρχει αγάπη, και παρ' όλα αυτά μπερδευόμαστε, τότε είμαστε θεόχαζοι.

Χιλιόμετρα

Άλλη μια νύχτα γυρίζω μόνος μου. Η ώρα περασμένη, ξημερώματα.
Πόσα χιλιόμετρα έχω κάνει για σένα άραγε, πάρα πολλά.
Θέλω να τρέξω με το αυτοκίνητο, μα στο μυαλό μου έρχεσαι εσύ που δε μ’αφήνεις να τρέχω.
Ανυπομονώ να φτάσω σπίτι για να σε πάρω τηλέφωνο και ν’ακούσω  με την αγχωμένη φωνή σου να μου λες “έφτασες αγάπη μου;”.
Πόσο μεγάλο πράγμα είναι να ξέρεις και να καταλαβαίνεις πως ο άνθρωπος που αγαπάς, νοιάζεται και αυτός τόσο πολύ για σένα…

Τι να γράψω και εγώ πάλι σήμερα;

Είμαστε χώρια ένα χρόνο και δύο μήνες. Χτες σε ρώτησα αν η αγάπη μας είναι η πιο βαθιά αγάπη της Γης. Τόλμησες και απάντησες ναι. Άκου εκεί θράσος. Τι ρωτάω και εγώ όμως. Καμικάζι κανονικός. Σιγά κυρία μου μην ήταν έτσι οι μεγάλες αγάπες. Θα έπρεπε να ρωτήσω αν είσαι η πιό καθυστερημένη γυναίκα της Γης. Τότε η απάντηση θα έπρεπε να είναι ναι. Το αυτοκίνητο μου πρώτη φορά με άκουσε να κλαίω σαν τελειωμένος. Δεν έχω ούτε μυαλό ούτε όρεξη να γράψω το παραμικρό σήμερα, μόνο ένα στιχάκι μου έρχεται στο μυαλό, που νομίζω είναι ικανό λατρείας.

But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.
P. Neruda

δημήτρης

3 Iανουαρίου 2012 ήταν η τελευταία μέρα πού ήρθαμε όλοι σαν παρέα και σε είδαμε. Έβγαλα την καμερίτσα μου και αποθήκευσα εκεινη τη βραδιά. Ήταν όμορφα πολύ. Είχαμε ανέβει στην πίστα και τραγουδούσαμε μαζί σου στα 2 μέτρα. Θυμάστε;

Μπορεί να μην ήσουν το είδωλό μου, δεν ακούω και πολλά λαϊκά άλλωστε, μπορεί να μην ξέρω πάνω από 10-15 κομμάτια σου, και να σε είδα μόνο 2 φορές από κοντά, αλλά έχεις γίνει κομμάτι της παρέας μου. Γιατι τα τελευταία χρόνια, όποτε βρίσκομαι με τα φιλαράκια μου και ανοίγουμε τις καρδιές μας κάπου ανάμεσα σε αλκοόλ και καπνό, πάντα εσένα ζητάω να ακούσουμε. Είτε δυνατά, να σε σιγοντάρουμε με τις φαλτσοφωνάρες μας, είτε να ακούγεσαι σαν χαλί κάπου στο φόντο, γεμίζοντας τις παύσεις από τα γέλια και τις θλίψεις μας. 

Έχεις φτιάξει το soundtrack των πιο κοντινών μας στιγμών. Αυτή η παρέα, τουλάχιστον, δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.

Μεθυσμένος

Κουραστική μέρα. Άυπνος. Μετά από αρκετές υποχρεώσεις δεξιά-αριστερά, έγειρα λίγο να χαζέψω έναν αγώνα στην τηλεόραση. Με πήρε ο ύπνος γρήγορα και αποκοιμήθηκα. Σε ονειρεύτηκα. Είχα πολύ καιρό να σε δω, να σ’αγκαλιάσω, να κοιμηθούμε μαζί, να ξυπνήσουμε αγκαλιά. Όλα μετά από τόσο καιρό μού φαινόντουσαν σαν ψέμα. Αλλά δεν ήταν όνειρο. Αυτή τη φορά ήταν αλήθεια, μια αλήθεια που συνεχίστηκε και στο υποσυνείδητό μου. Δεν ήθελα με τίποτα να ξυπνήσω, όμως έστω και τώρα, έστω και στη μέση της νύχτας ξύπνησα.

Όμως δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι πια ότι όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Δε φοβάμαι μήπως ήταν απλά ένα όνειρο. Δε φοβάμαι πως θα σε βλέπω πια μόνο στον ύπνο μου. Δε φοβάμαι να ξυπνήσω και να καταλάβω πως δεν ήσουν ποτέ εδώ. Δε φοβάμαι τα όνειρά μου πια. Δε φοβάμαι, μ’ακούς;

Γιατί είμαι ακόμα μεθυσμένος απ’τη μυρωδιά σου. Γιατί μυρίζω ακόμα το άρωμά σου στο χώρο. Γιατί ήσουν εδώ…

short sad story

Όλα τα φώτα πάνω μου. Περπατώντας μόνος στο λιμάνι μας τεσσερις και μισή το πρωί. Λουσμένος στο κίτρινο φως. Δίχτυα και παλιά κτήρια το φόντο. Τα βήματα μου ο μόνος ήχος της νύχτας. Και καμμιά μπόρα που και που. Ίσα ίσα να μ'ακουμπάει όσο μπορεί ο Θεός. Μέσα σ'αυτή την φωτισμένη μοναξιά ένιωσα κάτι που σίγουρα έχετε νιώσει όλοι. Πρωταγωνιστής στη ζωή μου. Τα πάντα γύρω μου με υπηρετούσαν. Ήμουν ο μάγκας της σκηνής. Μόνο η μουσική έλειπε από τη μικρού μήκους ταινία που πρωταγωνιστούσα. Δυστυχώς στο τέλος του πλακόστρωτου δρόμου η ταινία τελείωσε. Ξαναέγινα ο δυστυχής κομπάρσος που χάθηκε σε κάτι κωλόστενα χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Και δεν υπήρχε και το κορίτσι εκεί, να το φιλήσω να έχουμε το ζητούμενο happy end.

παζλ

Όποιος πιστεύει ότι είναι ον μονογαμικό, έχει πρόβλημα.

Είμαστε πολυγαμικοί, εμείς οι μεταπίθηκοι. Και δεν εννοώ μόνο στο σεξ. Είμαστε πολυγαμικοί στα συναισθήματά μας. Γιατί να σού λένε "δεν γίνεται να είσαι ερωτευμένος με 2 κοπέλες"; Γιατί δεν γίνεται; Εγώ θέλω και με τις 2 να πηγαίνω βόλτα χεράκι-χεράκι, να βλέπουμε ταινίες στον καναπέ και να κοιμόμαστε αγκαλιά, αφού έχουμε κάνει σεξ. Και με τις 2, αλλά και με άλλες 22 φαντάζομαι. Και δεν θα κοροιδεύω καμία τους. Με όλες θα μπορούσα να είμαι ειλικρινής και να περνούσαμε καλά. Ο καθένας έχει τα δικά του χαρακτηριστικά που τον κάνει διαφορετικό από τον άλλον. Άρα δεν μπορώ να συγκρίνω 2 ανόμοια πράγματα. Η μία έχει γαμάτο χιούμορ, ή άλλη είναι πολύ τρυφερή. Ποιο προσόν κερδίζει; 

Θα μού πουν ότι πρέπει να επιλέξω. Δεν γίνεται να είσαι με πάνω από μία γκόμενα. Ναι, δεν γίνεται επειδή έτσι είναι η κοινωνία μας. Δεν νομίζω να είναι στο dna μας. Πάντως, γίνεται να είσαι ερωτευμένος με πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Όπως γίνεται να είσαι πολύ φίλος με πολλούς φίλους ταυτόχρονα. Και μπορεί στον έρωτα να θέλεις να είσαι ο μοναδικός για τον άλλον και να θέλεις να τον κατακτάς συνέχεια, αλλά και στη φιλία οι ψιλοΐδιοι κανόνες ισχύουν, αν το καλοσκεφτείς.

Επίσης θα μού πεις, "θα ήθελες αυτές να ήταν ερωτευμένες και με εσένα και με κάποιον άλλον ταυτόχρονα;" Μπορεί ναι. Μπορεί όχι. Δεν έχει σημασία. Δεν λες "είμαι μονογαμικός για να είναι και η σύντροφός μου μονογαμική". Η σύντροφός σου είναι πολυγαμική, το ίδιο και εσύ. Απλά δέξου το. Όλα τα αλλα είναι κανόνες στο μυαλό μας, ηθική και εγωισμοί.

Δεν είμαστε ένα συγκεκριμένο πράγμα. Δεν έχουμε ένα barcode που θα μας σκανάρει η υπάλληλος στο super market και θα φανούν στην οθόνη τα ακριβή χαρακτηριστικά μας. Είμαστε κάτι εύπλαστο και ευμετάβλητο και πολύ φλου. Σήμερα είμαστε μαλάκες, αύριο δεν είμαστε. Εξαρτιόμαστε από ό,τι μας περιβάλλει στο 100%. Αλλάζουμε σύμφωνα με τους γύρω μας. Γι' αυτό το λόγο, δεν μπορώ να δεχτώ ότι με μόνο έναν άνθρωπο, μού επιτρέπεται, να είμαι ερωτευμένος. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή την αηδία: "η γυναίκα της ζωής μου", ή "το άλλο μου μισό". Αυτό με προσβάλλει. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να είναι το μισό μου. Δεν είμαι μπαταρία που ψάχνει μία ακόμα ίδια για να δουλέψει το τηλεκοντρόλ. Είμαι ένα παζλ, που μού λείπουνε χιλιάδες συγκεκριμένα κομμάτια και τα χρειάζομαι όλα, για να ολοκληρωθώ.

Ανάσταση

Πάντα είχαμε μια ιδιαίτερη σχέση εμείς οι δύο. Μια πιο ροκ σχέση από τα συνηθισμένα, τουλάχιστον έτσι το έβλεπα εγώ πάντα.
Ποτέ δε σε φοβόμουν. Δε θα το ήθελες ούτε εσύ άλλωστε.
Πολλές φορές σε αμφισβητώ, αγανακτώ και διαφωνώ μαζί σου σε πολλά.

Άλλες φορές ζητώ τη συμβουλή και τη βοήθειά σου.
Πάντα σε σεβόμουν και σε σέβομαι, όπως θα έκανα και σε έναν πολύ καλό μου φίλο. Γιατί έτσι σε αντιμετώπιζα πάντα, σαν φίλο. Με τον δικό μου τρόπο, χωρίς πρέπει και φοβίες. Με τα παπαδίστικα και τα εκκλησιαστικά πάντα έκανα εμετό, το ξέρεις καλά.
Το ίδιο και με τους θεοσεβούμενους και θεοφοβούμενους. Το ίδιο και με τους ρασοφόρους. Γενικά με όλους όσους σε επικαλούνται, κάνουν τα τυπικά χριστιανικά τους καθήκοντα, χτίζουν εκκλησίες, προσκυνούν και μετά παίρνουν αυθόρμητα και από μόνοι τους ένα τεράστιο άλλοθι για να καταδυναστεύουν τον κόσμο.
Όχι, προτιμώ να είμαι βλάσφημος. Ο χειρότερος χριστιανός στη γη. Να σε βρίζω κάθε μέρα και να τα λέμε σαν φιλαράκια, όπως μόνο εγώ και εσύ ξέρουμε και ας φαίνομαι στους υπόλοιπους γραφικότατος. Το προτιμώ απ’το να είμαι καλός χριστιανούλης και από πίσω να σκορπίζω όλα τα κακά του κόσμου…
Ξέρεις, στον κόσμο εδώ οι άνθρωποι που διαπράττουν κάτι άσχημο «συνήθως» φυλακίζονται. Δυστυχώς όμως δεν είναι οι μόνοι φυλακισμένοι σε αυτό το κόσμο.
Δεν είναι μόνο αυτοί που βρίσκονται πίσω από κάγκελα σε ένα μικρό δωματιάκι. Οι χειρότερες φυλακές είναι οι αόρατες. Είναι αυτές που έχουμε μέσα μας. Είναι αυτές που φυλακίζουν τη ψυχή μας. Είναι αυτές που δεν αφήνουν την ελπίδα μέσα μας να ανασάνει. Αυτές είναι οι χειρότερες, φιλαράκι μου. Το ξέρεις και εσύ καλά.
Μπορεί να βρίσκεσαι στις φυλακές Γκουαντάναμο και να νιώθεις ελεύθερος και ένας που ζει στο κέντρο της Αθήνας να αισθάνεται χειρότερα από εσένα.
Γι’αυτό και σήμερα μιας και η μέρα της αναστάσεώς σου είναι συμβολική, μόνο μια χάρη θα σου ζητήσω φιλαράκι μου…
Να δώσεις δύναμη στον καθένα μας, να σπάσει τα δεσμά της δικής του φυλακής…

Μεγάλη Παρασκευή: η συνάντηση

Μεγάλη Παρασκευή επιτέλους. Μια μέρα που δε νιώθω παράτερα, διαφορετικός και χωρίς λόγο θλιμμένος. Όλοι γύρω μου σήμερα έστω και κατά συνθήκη δείχνουν συγκλονισμένοι από τα πάθη του Χριστού. Για τα πάθη του διπλανού μας βέβαια όλο το χρόνο δεν δίνουμε δεκάρα. Αλλά αυτοί είμαστε. Φέτος βέβαια και εγώ νιώθω το Θείο Δράμα πιό έντονα. Μέσω του δικού μου δράματος. Του δράματος που εξελίσεται αυτές τις μέρες στην πόλη που γεννήθηκα. Ότι έχει γραφτεί από μεριάς μου εδώ μέσα αφορούν μια συνάντηση με κάποια που δε γίνεται ποτέ. Και όμως έγινε. Την είδα φωτισμένη, πανέμορφη μέσα στα άσπρα. Είχα κάνει του κόσμου τις πρόβες για αυτή τη στιγμή. Και είχα αποφασίσει ότι απλά θα προσπεράσω και θα χαιρετήσω με ένα νεύμα. Και το έκανα. Προσπέρασα από το τραπέζι της και πήγα στις σκάλες που δε μ'έβλεπε και σταμάτησα να το παίζω ο βαρύς άντρας που όλοι θα θαυμάζατε. Πέρασαν τα τρία πιο βασανιστικά λεπτά της ζωής μου και σαν το σκύλο με την ουρά στα σκέλια πήγα να της μιλήσω φορώντας τη στολή του σούπερ κουλ τύπου. Τα μάτια της έλαμπαν πιό έντονα και από τα αστέρια στις ξάστερες νύχτες του Αυγούστου. Έβλεπα σ'αυτά τα μάτια ότι η φλόγα δεν έχει σβήσει. Όχι ότι δεν το ήξερα. Τυχαία αγγίγματα για να νιώσουμε με την αφή αυτό που κάποτε ήταν δικό μας. Ένα χέρι, ένας ώμος, ένα μάγουλο. Τι φοβερό πράγμα η αφή. Δε μπορούσαμε να πάρουμε τα χέρια μας από τα σώματα μας. Το θέαμα για κάποιον τρίτο θα ήταν τουλάχιστον αστείο. Ο χρόνος δεν κυλούσε πιά. Αν έμενα εκεί για πάντα θα ζούσα μέχρι τα 200. Για πολλόυς λόγους. Ήθελα να φωνάξω σε όλο το μαγαζί "γύρνα πίσω". Με ότι όρους θες, σε όποιο μέρος του κόσμου θες. Αυτό που θέλω ,γελοία μου, στη ζωή είναι αυτό που ονειρεύονται τα μάτια σου. Καμμία προσωπική βούληση ή επιθυμίες. Μόνο να φιλάω τα χείλια σου που σαν μαγνήτης έλκουν τα δικά μου. Θα σπουδάζω μέχρι να πεθάνω αν θες επιστημονιλίκια. Θα παρατήσω ότι κάνω στη ζωή μόνο για να υπάρχεις γύρω μου. Φυσικά δεν είπα τίποτα από όλα αυτά. Δε μπορούσα παρά να συνεχίζω να το παίζω κουλ. Λες και η αξιοπρέπεια φέρνει την ευτυχία.

Σήμερα κάπως συνέρχομαι. Βέβαια έχω ένα μόνιμο σφίξιμο και μια προσμονή ότι κάθε στιγμή μπορώ να την ξαναδώ. Δεν έχω όρεξη για τίποτε άλλο, αφού ξυπνάω κάθε 2-3 ώρες το βράδυ να δω μήπως μου έστειλε να βρεθούμε. Η απόλυτη κατάντια. Όμως οπως έλεγα και σε δύο φίλες χτες πιστεύω ότι μπορώ να ξανανιώσω αυτό το συναίσθημα και με άλλο άνθρωπο. Βασικά είμαι σίγουρος. Είναι πολλά όμως. Είναι το timing, η άλλη να μην έχει κάποιον στη ζωή της και να υπάρχει και η έλξη. Που αυτά μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολα.

Μέχρι να συμβούν όλα αυτά, θα παγιδεύομαι σε περασμένα μεγαλεία και αγάπες που όσο και αν με κόβει χίλια κομμάτια που το λέω ζούνε μόνο στο μέρος του εγκεφάλου που κατοικεί η μνήμη.

sms

"δεν υπάρχει τίποτα πιο συγκλονιστικό από την αγάπη που σού έχω. θα πέθαινα ευχαρίστως για χάρη σου, αυτό εδώ το δευτερόλεπτο."

το εννοώ.

Και στο μαύρο υπάρχει χρώμα

Δε χρειάζεται να κάνεις πολλά πράγματα για να να είσαι ή να παραμείνεις αισιόδοξος.
Χρειάζεται μόνο ένα. Να μη χάσεις την ελπίδα σου...
Αν καταφέρεις να την έχεις πάντα από κοντά και να μην την χάσεις ποτέ, τότε ίσως θα δεις ότι και στο μαύρο υπάρχει χρώμα..

Στα όνειρα τα χείλια μου

Δε μ'άρεσε έτσι όπως ήσουν βαμμένη χτες στα όνειρα μου. Σήμερα που θα σε ξαναδώ μη βαφτείς καθόλου. Να τονίζονται τα χείλια σου.

Τέτοια μέρα, πόσο την περίμενες και να μην είσαι εδώ.

δήθεν

Πήγα σήμερα σε ένα μαγαζί για φαγητό στα Εξάρχεια. Από αυτά τα εναλλακτικά μαγειρεία-εστιατόρια, που υπάρχουν στην περιοχή. Urban διακόσμηση, ψαγμένη ξένη μουσική, λίγο ψιλοχύμα όλα. Και ξέρεις πως είναι και τα Εξάρχεια. Όλοι πολύ κουλ, όλοι πολύ ανοιχτόμυαλοι, όλοι αντικαθεστωτικοί, όλοι αλληλέγγυοι στον πλησίον τους. 

Δύο κλασικά τέτοια παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, γύρω στα 30, δούλευαν στο μαγαζί. Χαλαρό ντύσιμο, σκουλαρίκι και τατού, μάλλια αφημένα στην τύχη τους. Ρώτησα πολύ ευγενικά το αγόρι, τι φαγητά υπάρχουν. Αν και τα βλέπεις μπροστά σου τα ταψιά, δεν μπορείς να ξέρεις αν αυτό το άσπρο είναι κρέμα γάλακτος ή σάλτσα γαρίδας. Πάντα κάνω αυτή την ερώτηση στα μαγειρεία, τα οποία τιμώ εδώ και χρόνια πάρα πολύ τακτικά. Και πάντα όλοι αρχίζουν με την σειρά και σού λένε τι πιάτο είναι το καθένα. Όμως, όχι, αυτός ο πιτσιρικάς, θεώρησε ότι του βίαζα το κεκτημένο δικαίωμά του να κάτσει να ξύσει το παπάρι του και έτσι μού απάντησε: "Πες ποιο δεν καταλαβαίνεις, να σού πω". 

Κατάλαβα λέω, μπλέξαμε με καθυστερημένο. Κάτσε να ρωτήσω την κοπελίτσα. Μια από τα ίδια και αυτή. Πιο ξινομούνα πεθαίνεις. Ήθελε τόσο να με ξεπετάξει. Δεν με κοίταξε ποτέ στα μάτια. Σαν τον χειρότερο δημόσιο υπάλληλο. Λες και το μαγειρείο ήταν του δημοσίου. Ή λες και πήγα και τούς ζήτησα να τούς γαμήσω, να με πληρώσουν, και να μού βάλουν και ένα μοσχαράκι με πατάτες. 

Παιδάκια με τις τζίβες, καταλαβαίνω ότι ήταν δύσκολο να ξεκολλήσετε τους κώλους σας από τις πλατείες και να σβήσετε τους μπάφους για να δουλέψετε όπως όλοι οι άλλοι μικροαστοί. Το ξέρω ότι ντρέπεστε για το ότι δουλεύετε σε μία επιχείρηση που σκοπό έχει το κέρδος. Πού θα πρέπει να υπακούτε σε κάποιο αφεντικό. Πού θα πρέπει να τηρήσετε ένα ωράριο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν θα μπορείτει να πίνετε μπύρες και δεν θα ακούτε ρέγκε. Το ξέρω είναι δύσκολο. Το ξέρω ότι σίγουρα δεν θα είσαι ευχαριστημένος και με τον μισθό σου. Και θα σού την σπάει ο συνάδελφός σου, ο αριστερούλης. Έχεις πολλά παράπονα για τα οποία θέλεις να λάβεις δράση, να ξεσηκωθείς, να φωνάξεις. Αλλά όπως και να 'χει....

όπως και να 'χει....

ΔΕΝ ΣΟΥ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ.

Κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και ψόφα. Κανείς δεν χρειάζεται, ούτε θέλει, έναν κατσούφη, γκρινιάρη, μίζερο επαναστάτη στη ζωή του. Την επόμενη μέρα που θα πας να πιάσεις την πηρούνα για να μαγειρέψεις, τρύπα το κεφάλι σου. Κάνεις κακό σε αυτόν τον κόσμο. 

Το φαγητό ήταν απαράδεκτο αλλά έτσι κι αλλιώς, πριν φάω την πρώτη μπουκιά του είχα ρίξει Χ. Ναι, η ευγένεια είναι το παν.

Ύστερα πήγα στην Ομόνοια, πίσω από την πλατεία, σε ένα λουκουμάδικο. Ο ιδιοκτήτης, ένας μεροκαματιάρης γύρω στα 50, διατηρεί χρόνια το κατάστημα εκεί. Φαντάσου πόσα πράγματα έχει δει να συμβαίνουν. Έλληνα δεν είδα να περνάει από το δρόμο. Μη πρεζάκι, επίσης. Παρ' όλα αυτά, με το που μπήκα, ήταν ευγενέστατος και χαμογελαστός. Τον ρώτησα πώς σερβίρονται οι λουκουμάδες, και μού εξήγησε. Ύστερα μού είπε και χαρούμενες ιστορίες. Ύστερα μού ευχήθηκε να είμαι καλά και καλή συνέχεια. 

Μάντεψε ποιος θα με έχει αύριο πελάτη. 

Εραστής της ελευθερίας

“Εραστής της ελευθερίας”, αυτός ήταν ο πιο όμορφος χαρακτηρισμός που βρήκα όταν έψαξα και διάβασα για σένα. Αυτός είναι που σού αξίζει.
Δε σε γνώρισα ποτέ. Δε σε συνάντησα ποτέ. Μα τώρα είναι πια αργά για να γίνει.
Σε θαύμασα, ξέρεις. Με συγκλόνισες και με εξόργισες ταυτόχρονα με την πράξη σου.
Μια πράξη απόλυτα ειλικρινή, με δύναμη ψυχής.
Απαιτούσες αξιοπρέπεια. Τίποτα παραπάνω.
Απαιτούσες να μην αναγκαστείς να ψάχνεις στα σκουπίδια για να τραφείς.
Έψαξες για αυτήν όμως σε λάθος μέρος. Στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό, τώρα βρίσκεται μια απέραντη χωματερή. Μια απέραντη χωματερή με σκουπίδια ανθρώπων που διαφεντεύουν τις τύχες μας, μαζί και την δική σου.
Το κατάλαβες και έφυγες μακριά. Ελεύθερος, όπως πάντα ονειρευόσουν.
Ελεύθερος μπροστά στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου, το θάνατο.
Μόνο δέος μπορεί να προκαλεί μια τέτοια πράξη όταν γίνεται απόλυτα συνειδητά.  
Λυπάμαι μόνο που δεν πήρες και μερικούς «προδότες» (όπως έγραψες στο μήνυμα σου) μαζί σου. Που όντως αξίζανε αυτή τη στιγμή να βρίσκονται στη θέση σου.
Καλύτερα έτσι όμως, γιατί έτσι το μήνυμά σου είναι ξεκάθαρο. Αλλιώς θα κάνανε άγαλμα του προδότη στη μέση της πλατείας Συντάγματος και εσένα θα σ’έβγαζαν τρελό.

η γενιά που δε φταίει ποτέ

Κοιμόμαστε κάθε βράδυ ήσυχοι ότι δε φταίμε. Οι άλλοι τα κάνανε. Η γενιά μας είναι αθώα. Ναι, η γενιά των κλάμπ και των σφιχτών είναι αθώα. Πρακτικά μπορεί στις τσέπες μας απευθείας να μη μπήκαν λεφτά όμως για να κάτσουμε λίγο να σκεφτούμε. Τα καλλυντικά και τα λούσα σου κυρία μου ποιός τα πλήρωνε τόσα χρόνια. Λεφτά για ποτά στα κλάμπ ποιός σου έδινε. Ο μπαμπάς. Που μπορεί να τα είχε φάει από κάποια επιχορήγηση, να είχε κάνει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με άλλους επαγγελματίες, να έκλεβε την εφορία. Και εντάξει επειδή δεν πιστεύω ότι οι αμαρτίες των γονέων πρέπει να παιδεύουν τα τέκνα, πάμε παρακάτω. Η γενιά λοιπόν των κλάμπ και του φέισμπουκ τι επίπεδο έχει σχηματίσει; Τι πιστεύω, τι όνειρα έχει γι'αυτόν το κόσμο; Γιατί έχω την πεποίθηση ότι οι άμυνες οι πραγματικές είναι οι ιδεολογίες, τα πιστεύω, οι σκέψεις που κάνουμε για το μέλλον. Ας τολμήσει κάποιος να πεί ότι η πλειοψηφία από εμάς μεγάλωσε με στόχο ζωής μια δίκαιη κοινωνία, γεμάτη διαφορετικότητα, ίσες ευκαιρίες και σεβασμό. Τα όνειρα αυτής της γενιάς δε φτάναν μακριά. Και το λέω εγώ που ανήκω σ'αυτή τη γενιά. Θα ήταν αρκετά γι'αυτή τη γενιά λεφτά, παιδιά, καθισιό και άγιος ο Θεός. Και δε βγάζω καθόλου τη σκούφια μου απέξω. Θα μου πει κάποιος πάλι, οι γονείς φταίνε γι'αυτή την ανατροφή. Δηλαδή εμείς δε φταίμε ποτέ; Έχουμε φτάσει 25 και ακόμα δε φταιμε; Θα πούμε οτι φταίμε όταν κάνουμε και εμείς παιδιά και βγάλουμε τα κόμπλεξ μας;

Στην Ισλανδία όλοι θα ξέρετε τι συνέβη. Χάσανε τη γη κάτω απ'τα πόδια τους και όμως ανέκαμψαν. Αλλά πρώτα βάλανε φυλακή τον πρωθυπουργό τους. Πάλι, εμείς δε φταίμε; Οι Ισλανδοί είναι πιο έξυπνοι; Και ξανά, θα μου πει κάποιος, μα έχουν οι δικοί μας παραθυράκια στο νόμο, μια διεφθαρμένη δικαιοσύνη κλπ. Όμως είμαι κάθετος ότι η λειτουργία μιας κοινωνίας είναι αλάνθαστος καθρέφτης των ίδιων των ανθρώπων. Δεν αμφισβητείται αυτό. Στην κοινωνία των αγγέλων δε βασιλεύει ο σατανάς. Στην αρχαία Αθήνα που όλοι την έχουμε περί πολλού, σκεφτείτε τι επιπέδου άνθρωποι απαρτίζαν αυτή την κοινωνία. Αυτό που θέλω όμως κυρίως να τονίσω είναι η στάση μας απέναντι στα πράγματα. Στεκόμαστε μπροστά από τον καθρέφτη μας και νομίζουμε ότι βλέπουμε το γείτονα. Όταν μοιράζουν ευθύνες εμείς κάνουμε τους κινέζους. Ακόμα και αν η γενιά αυτή έχει λιγότερες ευθύνες, η καμπούρα της είναι φανερή απ'το διάστημα.

Ποτέ δε μ'αρεσε φοβερά ο Ρίτσος. Όμως έχει πει μια φράση που δε γίνεται να συνοψίσει καλύτερα αυτό που προσπαθώ να πω.
"Από την πληγή μου κοίταξα, του κόσμου την πληγή".

Μέσα από εμάς θα έρθει η λύτρωση, όπως ήρθε και η καταστροφή.
Μέσα από τον ατελή εαυτό μας, με τη φθαρτή ομορφιά, ας δώσουμε ένα χέρι βοηθείας, ένα γιατρικό, στον κόσμο.

κλουβιά με ρόδες

Αλλά όσο και να λέω, όσο και να φωνάζω, όσο και να βρίζω και να αγχώνομαι, στο τέλος καθώς επιστρέφω για σπίτι, έτσι κολλημένος στο τζάμι του μετρό, ενας στίχος θα μου καρφιτσώνεται πάντα.

"Είναι ωραία η ζωή παρ' όλα αυτά, παιδιά, 

μα πόσο λίγη.."

Όταν πεθάνω, σκαλίστε το από πάνω μου, παρακαλώ.

Ιδιαίτερη μέρα

Ιδιαίτερη μέρα σήμερα. Πολύ χαρούμενη…
Εσύ γιορτάζεις και εγώ είμαι ευτυχισμένος.
Εσύ χαμογελάς και εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας.
Είδα μετά από καιρό το χαμόγελό σου ξανά ζωγραφισμένο, να λάμπει και η χαρά ήταν απρόσμενα μεγάλη…
Είναι παράξενο μερικές φορές το πόσο μεγάλη ευτυχία μπορεί να σου δώσει ένα και μόνο χαμόγελο, ενός αγαπημένου σου προσώπου…

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα IV

Ρουφάμε τα τζιν και πάλι το όνομα σου στην κάθε γουλιά. Στις ατέλειωτες ώρες που καθόμαστε όλο λέω για σένα. Σε ότι ερώτηση και να γίνεται έχω ως σημείο αναφοράς εμάς, π.χ όταν με ρωτάνε τι προτιμάς βουνό ή θάλασσα απαντάω "Α με την Σοφία (μούφα όνομα προφανώς) μας άρεσε πάντα να πηγαίνουμε στη θάλασσα". Όλα τα έβλεπα μέσα απο σένα. Δεν έχει σημασία το πριν ή το μετά. Εσύ θα απαντάς όπως κάθε λογικός άνθρωπος, με βάση το παρόν. Ακόμα και αν δεν τον αγαπάς τόσο θα σκέφτεσαι "Ας κουρδίσω το μυαλό μου σύμφωνα μ'αυτή τη σχέση και όχι με προηγούμενες. Και ας είχαν μεγαλύτερη ένταση ή συναίσθημα".

Πονάω από νοσταλγία. Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Πολύ μ'αρέσει αυτή η φράση. Πονάω από νοσταλγία. Δε θέλω να επιστρέψεις εσύ σε μένα αλλά θέλω να επιστρέψω εγώ στις στιγμές που ήμουνα καλά. Λύνεται η γλώσσα ξαφνικά, χαμένοι πάλι στον καπνό,  αναμασώντας τα ίδια θέματα που ποτέ δε βαριόμαστε ν'αναλύουμε.
Και αν αλλάξει καμμιά φορά το θέμα, σκεφτόμαστε τα πάνδεινα της Ελλάδας. Που οι πλουσιότεροι άνθρωποι είναι οι πολιτικοί μας και ο ιδιοκτήτης της κάβας που πηγαίνουμε.

                                     (Από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

πασχαλινό

Είναι κακό να μεγαλώνεις με χριστιανικά ιδεώδη. Ότι και καλά αν σε χτυπήσουν στο ένα μάγουλο, γύρνα και το άλλο. Ή ότι εσύ πρέπει να είσαι σωστός και ταπεινός και να μην δίνεις αξία σε υλικά πράγματα, και να δέχεσαι τον άλλον όσο κακός και να είναι, και να συγχωρείς και να μην νευριάζεις και δεν πειράζει. 

Αν μεγάλωσες με τέτοια μυαλά, θα σε πιάσουν κορόιδο σίγουρα. Μα δεν υπάρχει περίπτωση, όσο καλός χριστούλης και να γίνεις, θα έρθει μια μέρα που θα νιώσεις στο σβέρκο σου να έχει κάτσει το κάθε χοντροκώλικο μουνόπανο και να σε πνίγει τόσο πολύ το γαμωδίκιο σου. Δεν θα πιστέψω κανέναν που ήταν μια ζωή αγαθός και τίμιος και δεν ένιωσε πικρία όταν τον εκμεταλλεύτηκαν. Γιατί ότι θα τον εκμεταλλεύτηκαν είναι σίγουρο, από την στιγμή που ήταν, αυτό που λέμε, "καλό παιδί".

Δεν λέω να γίνεις μουνόπανο, να εξαπατάς κόσμο, να γίνεις άδικος. Όχι, δεν πρέπει να γίνουμε σαν αυτούς. Αλλά λέω να γίνεις τυπικότατος. Να διαφυλάττεις στο έπακρο το ενδεχόμενο να σε εξαπατήσουν. Να φωνάζεις, να μάχεσαι όταν νιώθεις ότι σε μειώνουν. Να μην το παίρνεις μέσα σου. Να διευκρινίζεις ακόμα και αυτά που εννοούνται. Τίποτα δεν εννοείται πια. Να μην δίνεις κάτι, χωρίς να παίρνεις κάτι. Δυστυχώς θα πρέπει να χάσεις την εμπιστοσύνη σου. Είναι κρίμα το ξέρω, αλλά μεγαλύτερο κρίμα είναι να σε εκμεταλλευτεί ένα άτομο πού εσύ, σαν χαζός, το εμπιστευόσουν.

Συγγνώμη μάγκες, αλλά για μένα η καλοσύνη πέθανε. Είναι μια ζούγκλα εκεί έξω.

Τσάμπα πήγανε όλα

"...τα είδα όλα και όλα μακριά μου,
βγαίνω στους δρόμους και σκιάχτους μιλιά μου,
η ζωή, η χαρά μου, η φωτιά στην καρδιά μου,
ξαναγίναν δικά μου ενώ εσύ..
όπου κι αν πας, όλα τα έχασες
και ν'αγαπάς, για πάντα ξέχασες.
Φως στα παλιά τα περασμένα σου,
σκοτάδι αγκαλιά τα γερασμένα σου.
Με τη ντροπή μια νύχτα πέρασες
κι ως το πρωί, κοίτα πως γέρασες.
Μες στη σιωπή κοίτα πως κόλλησες
κι αν κάτι πεις, θα πεις πως ξόφλησες..."

Πρωτομηνιά

Κυριακή σήμερα και πρώτη του μήνα. Όμορφη μέρα, ηλιόλουστη. Γεμίζουμε αισιοδοξία για το νέο μήνα που έρχεται που προβλέπεται το ίδιο γεμάτος και δημιουργικός όπως και οι προηγούμενοι.
Φάνηκαν ήδη τα πρώτα σημάδια του καταπληκτικού δεύτερου μήνα της άνοιξης. Ξυπνάω το πρωί και είχα μήνυμα μετά από κοντά 9 μήνες από τον άνθρωπο που λαχταρώ. Τρελαμένος, μέσα σε ωκεανούς ευτυχίας πήγα στο μαγειρείο της γειτονιάς και έφαγα τους γίγαντες που από καιρό είχα βάλει στο μάτι. Εξαιρετικοί. Όπως γύρναγα σπίτι άκουσα στο ραδιόφωνο ότι το κούρεμα του χρέους θα σώσει τελικά την κατάσταση και μάλιστα ότι τα δεινά των Ελλήνων έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης.
Φτάνω σπίτι και ετοιμάζομαι γιατί το βράδυ έχουμε κανονίσει να πάμε στο Χαρούλη με τους κολλητούς, να πιούμε, να τραγουδήσουμε. Αυτή η μέρα δε θέλω να τελειώσει ποτέ σκέφτομαι.
Και δε θα τελειώσει γιατί ξέρω πως όλα είναι στο μυαλό. Αν είσαι ήρεμος και σκέφτεσαι θετικά όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Σε αυτό οφείλω την υπέροχη περίοδο που περνάω.
Α άκουσα νομίζω ότι πήρε πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο και ο Παναθηναϊκός.
Άντε μακάρι και εσείς να ζείτε τέτοιες μέρες.
Καλό μήνα.