Δεν μπορώ τους ανθρώπους που ενώ γίνονται αποδέκτες μιας απρόβλεπης καλής πράξης, δεν δείχνουν να την εκτιμούν, αλλά μετά κάθονται και την μνημονεύουν.
Θυμάμαι τότε που είχα πάει στη γιαγιά ενός φίλου μου για να φάμε, και καθώς μας ξεπροβόδιζε, έδωσε στον καθένα μας από ένα χαρτζιλίκι. Εγώ που πρώτη φορά την έβλεπα την γυναίκα, έσκυψα να της φιλήσω το χέρι, επειδή έτσι είχα μάθει από την δική μου γιαγιά. Τότε εκείνη μού είπε με αρκετά έντονο ύφος: "Μην το κάνεις αυτό, παιδί μου! Δεν κάνει!". Εγώ κατέβασα το κεφάλι και έφυγα σιωπηλός με ένα περίεργο συναίσθημα, σκεφτόμενος μήπως την είχα προσβάλλει ή κάτι τέτοιο. Κάποιες μέρες μετά, μού είπε ο φίλος μου ότι η γιαγιά του τηλεφώνησε στη μαμά του και της είπε ότι τόσα χρόνια κανένα απ' τα δικά της παιδιά δεν της είχε φιλήσει το χέρι, και ένα ξένο παιδί (εγώ), προσφέρθηκε να το κάνει. Την είχε συγκινήσει τόσο πολύ η κίνησή μου, και μού έδωσε ανοιχτή πρόσκληση να πηγαίνω όποτε θέλω.
Το θέμα είναι ότι εκείνη την στιγμή, δεν μού έδειξε κάτι τέτοιο. Δεν μού έδειξε σε εμένα ότι συγκινήθηκε, ότι έκανα μια γλυκιά πράξη, για να νιώσω καλά, να επιβραβευτώ. Ίσα ίσα, το αντίθετο.
Υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά να θυμηθώ. Να, τότε που ένας φίλος μου δεν ήταν καλά και ήθελε να μείνει μόνος. Αλλά εγώ πήγα, τον πήρα από το σπίτι με το ζόρι και τού είπα να πάμε βόλτα. Με τα χίλια ζόρια τον έπεισα να βγει από το σπίτι, και σε όλη τη διαδρομή μού έλεγε να φύγω, να τον αφήσω και τα λοιπά. Αφού λοιπόν, κάναμε το βολταράκι μας και τον ξαναπήγα σπίτι, μετά είπε στην κοπέλα του πόσο τον είχα βοηθήσει και τι καλός φίλος που είμαι και πόσο το είχε εκτιμήσει. Βέβαια αν η κοπέλα του δεν μού είχε μεταφέρει τα λεγόμενά του, εγώ μπορεί και να πίστευα ότι τού είχα πρήξει το παπάρι, μες στις δυσκολίες που περνούσε, και ήθελε όντως να μείνει μόνος του.
Για το Θεό ρε παιδιά. Ας δείχνουμε στους ανθρώπους που νοιαζόμαστε, τουλάχιστον, αυτά που νιώθουμε κάθε στιγμή. Και τι πιο τέλειο, από το να δείχνεις στον άλλον ότι νιώθεις ευγνωμοσύνη; Ποιος ο λόγος να κρατήσεις κρυφό αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα; Ας παρατήσουμε τις ψευτοευγένειες και ας βοήθήσουμε τον άλλον, να μην αγχώνεται για το τι υπάρχει μέσα μας για εκείνον.
Αν υπάρχει αγάπη, και παρ' όλα αυτά μπερδευόμαστε, τότε είμαστε θεόχαζοι.
Θυμάμαι τότε που είχα πάει στη γιαγιά ενός φίλου μου για να φάμε, και καθώς μας ξεπροβόδιζε, έδωσε στον καθένα μας από ένα χαρτζιλίκι. Εγώ που πρώτη φορά την έβλεπα την γυναίκα, έσκυψα να της φιλήσω το χέρι, επειδή έτσι είχα μάθει από την δική μου γιαγιά. Τότε εκείνη μού είπε με αρκετά έντονο ύφος: "Μην το κάνεις αυτό, παιδί μου! Δεν κάνει!". Εγώ κατέβασα το κεφάλι και έφυγα σιωπηλός με ένα περίεργο συναίσθημα, σκεφτόμενος μήπως την είχα προσβάλλει ή κάτι τέτοιο. Κάποιες μέρες μετά, μού είπε ο φίλος μου ότι η γιαγιά του τηλεφώνησε στη μαμά του και της είπε ότι τόσα χρόνια κανένα απ' τα δικά της παιδιά δεν της είχε φιλήσει το χέρι, και ένα ξένο παιδί (εγώ), προσφέρθηκε να το κάνει. Την είχε συγκινήσει τόσο πολύ η κίνησή μου, και μού έδωσε ανοιχτή πρόσκληση να πηγαίνω όποτε θέλω.
Το θέμα είναι ότι εκείνη την στιγμή, δεν μού έδειξε κάτι τέτοιο. Δεν μού έδειξε σε εμένα ότι συγκινήθηκε, ότι έκανα μια γλυκιά πράξη, για να νιώσω καλά, να επιβραβευτώ. Ίσα ίσα, το αντίθετο.
Υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά να θυμηθώ. Να, τότε που ένας φίλος μου δεν ήταν καλά και ήθελε να μείνει μόνος. Αλλά εγώ πήγα, τον πήρα από το σπίτι με το ζόρι και τού είπα να πάμε βόλτα. Με τα χίλια ζόρια τον έπεισα να βγει από το σπίτι, και σε όλη τη διαδρομή μού έλεγε να φύγω, να τον αφήσω και τα λοιπά. Αφού λοιπόν, κάναμε το βολταράκι μας και τον ξαναπήγα σπίτι, μετά είπε στην κοπέλα του πόσο τον είχα βοηθήσει και τι καλός φίλος που είμαι και πόσο το είχε εκτιμήσει. Βέβαια αν η κοπέλα του δεν μού είχε μεταφέρει τα λεγόμενά του, εγώ μπορεί και να πίστευα ότι τού είχα πρήξει το παπάρι, μες στις δυσκολίες που περνούσε, και ήθελε όντως να μείνει μόνος του.
Για το Θεό ρε παιδιά. Ας δείχνουμε στους ανθρώπους που νοιαζόμαστε, τουλάχιστον, αυτά που νιώθουμε κάθε στιγμή. Και τι πιο τέλειο, από το να δείχνεις στον άλλον ότι νιώθεις ευγνωμοσύνη; Ποιος ο λόγος να κρατήσεις κρυφό αυτό το μεγαλειώδες συναίσθημα; Ας παρατήσουμε τις ψευτοευγένειες και ας βοήθήσουμε τον άλλον, να μην αγχώνεται για το τι υπάρχει μέσα μας για εκείνον.
Αν υπάρχει αγάπη, και παρ' όλα αυτά μπερδευόμαστε, τότε είμαστε θεόχαζοι.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου