Τι να γράψω και εγώ πάλι σήμερα;

Είμαστε χώρια ένα χρόνο και δύο μήνες. Χτες σε ρώτησα αν η αγάπη μας είναι η πιο βαθιά αγάπη της Γης. Τόλμησες και απάντησες ναι. Άκου εκεί θράσος. Τι ρωτάω και εγώ όμως. Καμικάζι κανονικός. Σιγά κυρία μου μην ήταν έτσι οι μεγάλες αγάπες. Θα έπρεπε να ρωτήσω αν είσαι η πιό καθυστερημένη γυναίκα της Γης. Τότε η απάντηση θα έπρεπε να είναι ναι. Το αυτοκίνητο μου πρώτη φορά με άκουσε να κλαίω σαν τελειωμένος. Δεν έχω ούτε μυαλό ούτε όρεξη να γράψω το παραμικρό σήμερα, μόνο ένα στιχάκι μου έρχεται στο μυαλό, που νομίζω είναι ικανό λατρείας.

But I love your feet
only because they walked
upon the earth and upon
the wind and upon the waters,
until they found me.
P. Neruda