οινοπνευματοθεραπεία

Όταν ένας άντρας δε μιλάει για το παρελθόν του, σημαίνει ότι ζεί μέσα σ'αυτό.
Πότισέ τον ένα μπουκάλι τζίν και θα σου μιλήσει.

μικρή φαντασία

Νομίζω ότι μόνοι μας έχουμε βάλει τα κάγκελα γύρω μας. Έχουμε φτιάξει τίτλους και σκήπτρα που νομίζουμε ότι θα μάς ανήκουν για πάντα. Έστω ότι με λένε Πέτρο. Και έστω την πρώην μου την λένε Κωνσταντίνα. Μέσα μου είχα φτιάξει τον τίτλο: "Ο Πέτρος με την Κωνσταντίνα". Αυτή η φράση ακουγόταν συνεχώς. Από όταν έκλειναν ένα τραπέζι και υπολόγιζαν ποιοι θα έρθουν, μέχρι όταν γράφαμε μία ευχετήρια κάρτα σε κάποιον κοινό μας φίλο.

Ο Πέτρος και η Κωνσταντίνα. Ακουγόταν τόσο σωστό και τόσο φυσιολογικό στο μυαλό του καθένα. Ακόμα και στο δικό μου. Όταν βρήκα άλλη κοπέλα, που την λέγανε, ας πούμε, Δέσποινα, ήτανε περίεργο. Το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" δεν πολυκόλλαγε. Ακουγότανε ξένο, και σε εμένα και στους άλλους.

Όλα είναι μια συνήθεια. Και αν περάσουν τα χρόνια, το "ο Πέτρος με την Δέσποινα" θα ακούγεται καλύτερο από ό,τι ακουγόταν εκείνο με την Κωνσταντίνα. 

Πριν καιρό είχα γράψει για μία ιστορία για ένα παιδί που έχασε τα πόδια του σε ένα δυστύχημα, αλλά παρ' όλα αυτά ήταν αρκετά αισιόδοξος. Όταν είπα αυτή την ιστορία στον αδερφό μου, μού είπε: "Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δυνατοί είμαστε". Είναι η πιο σωστή κουβέντα που άκουσα από εκείνον, το μήνα Οκτώβριο.

Αν μπορούμε αν αποχωριστούμε τα πόδια μας, που πιστεύουμε ότι για πάντα θα τα έχουμε, και όλοι μάς έχουν συνηθίσει με αυτά, ε τότε μπορούμε να αποχωριστούμε και πιο ασήμαντους τίτλους. Είμαστε πιο δυνατοί από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Κι αν διαφωνείς, μάλλον είναι γιατί έχεις μικρή φαντασία. 

αφιέρωση

Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που επέστρεψε
Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια.

Μ. Αναγνωστάκης

δύο ξένοι.

Εκεί που έπινα τη μπύρα με την παρέα μου, γυρίζω και σε βλέπω. Πόσα χρόνια έχουν περάσει; Ξαφνικά εκατομμύρια εικόνες παίζουν στο μυαλό από εκείνη την εποχή. Ένας τρελός έρωτας, κρυφτό και ψέμματα, ξενύχτια μαζί, βόλτες. Καρδιοχτύπι και αγωνία. Ήσουν το κορίτσι μου, για λίγο. Και μετά πόνος. Ανησυχία! Γιατί να έπρεπε να τελειώσει έτσι όλο αυτό; Πώς βγήκες από τη ζωή μου;

Κι όμως εκείνο το άτομο των αναμνήσεων και αυτό που βλέπω απέναντί μου απόψε, μοιάζουν να είναι δύο τελείως διαφορετικά πρόσωπα. Σαν να βρήκα μια γυναίκα που σου μοιάζει, αλλά δεν είσαι εσύ. "Γεια! Τι κάνεις;" θα μου πεις με εκείνο το καρφιτσωμένο χαμόγελο "δεξιώσεων" και θα προσπεράσεις. Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα πολύ απλά γιατί είμαστε πια Δύο Ξένοι.

human grid

Αυτό είναι ένα βίντεο που με συγκίνησε τις προάλλες. Κάποια στιγμή αυτή η συγκίνηση θα γίνει η δύναμη που θα σηκώσει το χέρι μου και θα πάρει τηλέφωνο. 

Πόσο όμορφοι άνθρωποι.

μαξιλάρι

Καμιά φορά μου ξανάρχεται να γράψω πιασμένος από σκέψεις και ευχές άλλης εποχής. Αυτή τη φορά θυμήθηκα το μαξιλάρι σου. Με τη μυρωδιά σου.
Που σ'όποιο μέρος της Γης να ταξιδέψω, όσο και να ψάξω ή πληρώσω δε μπορώ να ξαναμυρίσω.
Από το πρωί στη δουλειά ονειρευόμουνα το μεσημεριανό ύπνο στο μαξιλάρι σου. Να μυρίσω το ναρκωτικό μου.
Να το είχα και τώρα. Το ξέρω, αυτή η απεγνωσμένη νοσταλγία πρέπει να σταματήσει άλλα μια κουβέντα είναι αυτό για εμάς, τους πιό αδύναμους ανθρώπους.
Να το έπαιρνα στο στρατό μαζί μου, στη δουλειά, στις εξόδους μου.
Και όταν θα σ'έχανα για πάντα, να πέθαινα από ασφυξία της μυρωδιάς σου. Ο απόλυτα ιδάνικος και ονειρεμένος θάνατος.

απλά δε γίνεται..

Ένας άνθρωπος με χιούμορ, δε γίνεται να μην είναι, ένας όμορφος άνθρωπος.

γυμνό στολίδι

Όνειρο μου μεγάλο είναι να ταξιδέψω σε χώρες μακρινές με γαλάζια νερά και άσπρη άμμο.
Να κοιτάξω όλες τις ομορφιές του κόσμου.
Δάση, ωκεανούς, και λοιπές περιπέτειες. Και σε πολλές περιπτώσεις το έχω κάνει.

Τη μεγαλύτερη περιπέτεια, όμως, την έζησα για τόσο λίγο. Αυτό μου είχε γράψει ο Θεός.
Και λόγω της σχετικότητας του χρόνου εμένα μου φάνηκε ένα τσιγάρο δρόμος, ακόμα και αν περάσαμε μαζί αρκέτα χρόνια. Συνέχεια στα όρια.
Οι ομορφότεροι λόφοι που κοίταξα ήταν από δέρμα. Δικό σου.
Το πιό όμορφο θέαμα, το γυμνό κορμί σου. Ποτέ δεν τελείωσα την εξερεύνηση πάνω του.
Μέσα στις χαζοατέλειες της τέλειας ομορφιάς σου.
Δεν ξεπερνιέται αυτή η ομορφιά. Όταν δω άλλο γυμνό κορμί, θέλω αμέσως να καλυφθεί, να κρυφτεί. Με χαλάει.

Εσύ ήθελα να κάθεσαι γυμνή κοντά μου. Να σε πειράζω.
Να σε δαγκώνω και να κόβω κομμάτια ευτυχίας από τη ζωή σου.

Το κορμί σου είναι το μόνο μέρος που οι χάρτες δεν το γράφουν, τα πλοία δεν το φτάνουν αλλά η καρδιά μου δεν το ξεχνάει.

τι τυπάκι ήταν κι αυτός.

"Να παραπονιέσαι για το κακό είναι να το διπλασιάζεις, να γελάς για το κακό είναι να το εξοντώνεις."

Κομφούκιος.

φύγαμε

"...τώρα μετράμε αντίστροφα τα βράδια μπροστά από την οθόνη μας.

Οι μέρες γίνονται βδομάδες που περνάνε σα μέρες.

Τρίτες, Τετάρτες, Πέμπτες,

Παρασκευοσάββατα, Κυριακές και Δευτέρες.

Παντού εικόνες κι αιθέρες.

Φύγαμε."

για το Χ.Μ

"Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων
ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν
γιακά, μ' έμαθαν τις συνήθειες εκείνων
που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν
πώς να διατάζω.

Αλλά, όταν μεγάλωσα
και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της
τάξης μου δεν μ' άρεσαν, το να διατάζω
δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το
να με υπηρετούν. Γι' αυτό εγκατέλειψα
την τάξη μου και συντρόφεψα με τους
μικρούς, φτωχούς ανθρώπους".

Μπ. Μπρεχτ

Για το Χρόνη Μίσσιο που το έκανε πράξη με τη ζωή του και όχι με λογάκια.
Και από κάποιους δεν κατάφερε να πάρει ούτε μια τελευταία ανακοίνωση σεβασμού.

Το να πεις την αλήθεια, σε κάποιον που δεν την καταλαβαίνει, είναι μερικές φορές
χειρότερο από το να του λες ψέματα.

Μια ωραία δικαιολογία για εμάς τους ψεύτες.


 

για ποιο λόγο;

Μαλακίας ύπνου συνέχεια. Θα είμαι πιο σύντομος αυτή τη φορά. Τα όνειρα.

Α' εκδοχή. Το όνειρο είναι ένα γαμάτο όνειρο ευτυχίας. Για παράδειγμα, ότι είσαι υπερήρωας. Ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ήταν ένα όνειρο, και τώρα ξύπνησες σε μια πραγματικότητα πολύ πιο χάλια. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Β' εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα γαμάτο όνειρο αναπόλησης. Για παράδειγμα, βλέπεις την πρώην σου που θέλεις τόσο να ξεχάσεις, και την βλέπεις να είστε μαζί ευτυχισμένοι και γελαστοί. Ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν τα έχετε πια, και είσαι μόνος, εσύ και ο βιόλος. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Γ' εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα απαίσιο όνειρο. Για παράδειγμα, βλέπεις να σε κυνηγάνε για να σε σκοτώσουν. Ξυπνάς ιδρωμένος και φοβισμένος. Χάλια διάθεση. Δεν λες "ουφ, τι καλα που ηταν όνειρο και δεν συμβαίνει αυτό στ' αλήθεια". Δεν αρχίζεις να εκτιμάς τη ζωή. Όχι. Φοβάσαι να ξανακοιμηθείς, μην τυχόν και ξαναδεις το ίδιο όνειρο. Αποτέλεσμα: Νιώθεις σκατά.

Δ' Εκδοχή: Το όνειρο είναι ένα απλό βαρετό παράξενο όνειρο. Συγχαρητήρια μόλις σπατάλησες λίγο χώρο από τη μνήμη σου για κάτι παντελώς άχρηστο. Αποτέλεσμα: Νιώθεις μαλάκας.

Δεν μάς έφτανε ο ύπνος με όλες τις μαλακίες του, πρέπει να βλέπουμε και πράγματα που δεν επιλέγουμε. Σαν να σε πάνε δεμένο στο σινεμα και οδοντογλυφίδες να κρατάνε ανοιχτά τα μάτια σου. Δηλαδή, γιατί; Για ποιο γαμημένο λόγο υπάρχουν τα όνειρα;

δύο χέρια

Κάποιους ανθρώπους τους συμπαθείς από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις. Δεν ξέρεις τίποτα γι'αυτούς και όμως τους συμπαθείς.
Ίσως το πράο βλέμμα, οι ήρεμες κινήσεις, το χαμόγελο.
Και δεν τους γνωρίζεις ποτέ. Και τους συμπαθείς ακόμα περισσότερο.
Ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα ήταν ο Θανάσης Βέγγος.
Σχεδόν δεν έχω δει ποτέ ταινία του και δε με νοιάζει να δω.
Ένα βραβείο πήγαινε να πάρει και το ευχαριστιόμουνα περισσότερο από το να το έπαιρνα εγώ.

Τον θυμήθηκα ξανά επειδή ήρθε στη μνήμη μου πάλι μια φράση που τη νιώθω όλο και περισσότερο με τα χρόνια
και ας με κοροιδεύουν οι φίλοι μου ότι γέρασα, ότι σάπισα και θέλω γάμους και παιδιά.
Στην ουσία θέλω και εγώ δυό χέρια.

"Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις."
Θανάσης Βέγγος

είναι άνθρωπος;

Δεν υπάρχει πιο όμορφη πράξη από έναν άνθρωπο, από το να στείλει ένα μήνυμα αγάπης.
Σήμερα ξύπνησα λαμβάνοντας ένα τέτοιο.
Είναι υπέροχο να νιώθεις ότι υπάρχει ένας άνθρωπος, που σε σκέφτεται μόλις ανοίγει τα μάτια του και μέχρι να τα κλείσει ξανά το βράδυ.

Δεν υπάρχει χειρότερη πράξη απ'το να μην απαντήσεις σε ένα τέτοιο μήνυμα.
Έχω περιμένει παλιότερα, πολύ, μια τέτοια απάντηση.
Είναι απαίσιο να νιώθεις ότι ένας άνθρωπος που σκέφτεσαι μόλις ανοίγεις και μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου ξανά το βράδυ, δε σε σκέφτεται καθόλου.
Ε, δεν είναι άνθρωπος.

αηδία

Ο ύπνος είναι ένα κακό πράγμα. Ο ύπνος είναι μια ασθένεια. Μια ύπουλη σοβαρή αρρώστια. Από μικρός πάσχω από αυτήν τη μαλακία. Πολλοί λένε ότι είναι απόλαυση. Τον συγκρίνουν με το σεξ ή τη σοκολάτα ή, με το σεξ με σοκολάτα. Εγώ εύχομαι να μην υπήρχε καν. Απαιτείται, λέει, για την αναγέννηση των κυττάρων μας και για να πάρουμε ενέργεια. Συγγνώμη, γι' αυτόν τον λόγο δεν τρώμε σαν τα μουσκάρια; Ας αποφασίσουμε, φαγητό ή ύπνος; Τι διάολο, τόσο ενέργεια χρειαζόμαστε για να καθόμαστε στην τελική σε έναν υπολογιστή και να κλικάρουμε στο facebook;

Είναι αδιέξοδο όπως και να το σκεφτώ. Αν είμαι χαρούμενος, αλλα "πρέπει" να κοιμηθώ, θα πρέπει να σταματήσω αυτά που με χαροποιούν, να κάνω ένα διάλειμμα από αυτά, και να πέσω σε μία λήθη αμφιβόλου ποιότητας. Αναγκάζομαι να διακόψω τη χαρά μου.

Αν είμαι δυστυχισμένος και είναι ώρα να κοιμηθώ, δεν θα τα καταφέρω, γιατί μόλις πέσω στο κρεβάτι θα σκέφτομαι τους λόγους που δεν είμαι καλά, και τι πρέπει να αλλάξω στη ζωή μου, και θα παίζει το φιλμάκι στο μυαλό μου. Και φυσικά δεν μπορώ να κάνω κάτι τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορώ να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, γιατί είμαι σε ένα κρεβάτι και πρέπει να κοιμηθώ.

Αυτό το πρέπει με σκοτώνει στα αλήθεια. Το γεγονός ότι χρειάζομαι τουλάχιστον 5-6 ώρες για να την παλεύει ο οργανισμός μου. Το γεγονός ότι μπορώ να υπολογίσω πόσες ώρες θα πρέπει να κοιμηθώ και τι ώρα να ξυπνήσω για να είμαι παραγωγικός την επόμενη μέρα και όχι ζόμπι. Και αν έχω την επόμενη μέρα μια δουλειά μια συγκεκριμένη ώρα, υπάρχει αντίστροφη μέτρηση το προηγούμενο βράδυ. Λέω: "μεγάλε, αύριο πρέπει να ξυπνήσεις 10. Τώρα είναι 4, αν τα καταφέρεις να σε πάρει ο ύπνος τώρα, θα κοιμηθείς 6 ώρες. Καλά είσαι." Και μετά από λίγο λέω: "μεγάλε, τώρα πήγε 5. Άντε καλά, κοιμήσου τώρα έστω και 5ωράκι". Σε λίγο λέω: "Φίλε, θα έχεις πρόβλημα. Έχει πάει 6. Και τώρα να κοιμηθείς θα κοιμηθείς μόνο ένα 4ωράκι. Δεν θα σού φτάσει. Αύριο θα κουτουλάς στη δουλειά. Σκατά θα τα κάνεις". Για να φτάσει 8 η ώρα και να μού πω: "Ντάξει, μπουρδέλο τα έκανες πάλι σήμερα. Είτε κοιμηθείς τώρα, είτε όχι, τα ίδια σκατά είναι. Κάνε ό,τι γουστάρεις τώρα πια, μαλάκα". Και τότε καταφέρνω και αφήνομαι γλυκά στην αγκαλιά του Μορφέα και κοιμάμαι σαν αγγελούδι για ένα καταπληκτικό δίωρο.

Το θέμα είναι ότι μετά δεν θα θέλω να ξυπνήσω. Εκείνη την στιγμή θα τον λατρεύω τον ύπνο. Και αν όντως έρθει κάποιος στις 10 και μού πει, θες σοκολάτα, σεξ, σοκολάτα-με-σεξ, ή ύπνο, θα επιλέξω ύπνο. Τώρα τούς νιώθω τους άλλους.
Έχω πρόβλημα με το να με πάρει ο ύπνος.

Αυτόν τον καιρό δουλεύω από το σπίτι. Έχω να παραδώσω ένα project και θεωρητικά δεν έχω συγκεκριμένα ωράρια να με πιέζουν. Το άγχος όμως της δουλειάς, για το αν θα τα καταφέρω, αν θα βγει καλό, η άρνηση που με πιάνει και όλα αυτά τα ωραία συναισθήματα, έχουν σαν αποτέλεσμα να γιγαντώνουν την αναβλητικότητα και να ισοπεδώνουν την αυτοπειθαρχία μου. Αποτέλεσμα, να κοιμάμαι για βράδυ στις 2 το μεσημέρι και να ξυπνάω για πρωί στις 9 το βράδυ. Κι ας έχω κοιμηθεί 7 ώρες, ξυπνάω μουδιασμένος με κωλοδιάθεση, με μια ξεκούραστη κούραση σε όλο το σώμα και δημιουργικότητα στο πάτωμα.

Είναι και ο χειμώνας, με τις λίγες ώρες φως. Την προηγούμενη βδομάδα, άντε να είδα φως 10 ώρες σύνολο. Αν κοιμάσαι 7 το πρωί, κάτι που είναι πιο φυσιολογικό για μένα, ξυπνάς 3, αλλά 5 νυχτώνει. Μαλακία. Και είναι μεγάλο βασανιστήριο να βλέπεις μόνο χαμηλό τεχνητό φωτισμό σε ένα διαμερισματάκι, μόνος, και ύπο αυτές τις συνθήκες να ξεδιπλώσεις το καλλιτεχνικό σου ταλέντο.

Είναι το κωλοάγχος, το ηλίθιο το κεφάλι μου που σκέφτεται μαλακισμένα. Δεν με αφήνει σε ησυχία. Πάντα θα αγχωθώ, θα σκεφτώ ότι θα πάει στραβά, θα με πιάσει η καταθλιψούλα ότι "τι νόημα έχουν όλα" και "αν αξίζει αυτό και εκείνο" και τρέχα γύρευε. Και σκέψεις, αναπολήσεις στο παρελθόν και φοβίες για το μέλλον.

Και λες, δεν πίνω να ξεχάσω, να ανέβει το κέφι και να κοιμηθώ και πιο καλά; Αλλά για να πιω και να κοιμηθώ σαν πουλάκι, θα πρέπει να πιω τόσο ώστε την επόμενη μέρα θα έχω στανταράκι το χανγκοβεράκι. Άρα καίγεται μία μέρα πάλι που δεν θα μπορώ να δουλέψω. Και το σκέφτεσαι και τρελαίνεσαι ότι είσαι τόσο έρμαιο. Ότι δεν είσαι ικανός να κουμαντάρεις τον εαυτό σου. Ότι πάντα θα έχεις αυτό το πρόβλημα. Ότι όλοι γύρω σου θα κοιμούνται και εσύ θα τους χαζεύεις σαν χαζός και θα αναρωτιέσαι: Είμαι τρελός; Τι γαμώτο να αλλάξω; Θέλω κι εγώ να κοιμάμαι.

Είναι βασανιστήριο και δεν το καταλαβαίνουν εύκολα οι άλλοι. Όταν τους λέω κοιμήθηκα 10 το πρωί, σκέφτονται ότι έψαχνα γκομενάκια στο facebook, έκανα chat, έβλεπα ταινίες και τον έπαιζα. Και λένε α το μαλάκα. Είναι δύσκολο για κάποιον που δεν έχει πρόβλημα ύπνου, να κατανοήσει το πόσες σβούρες και στροφές ρίχνω, την προσπάθεια που καταβάλλω, το ζόρι που τραβάω. Το μόνο που θα πει είναι "κλείσε το λαπτοπ, κλείσε τα μάτια σου και χαλάρωσε και θα σε πάρει ο ύπνος". Ωχ, πώς δεν το ΄χα σκεφτεί τόσο καιρό; Φίλε είσαι ιδιοφυία.

Τίποτα. Ασ' το, γάμησέ το. Αυτό το ποστ είναι τόσο κουραστικό όσο και ο ύπνος μου. Συγχώρα με αλλά μόλις έχω ξυπνήσει στο πουθενά, ό,τι ώρα να 'ναι, δεν ξέρω αν είναι πρωί ή βράδυ για το σώμα μου. Αηδιασμένος και κουρασμένος. Έχω βαρεθεί.

δύο ζωγραφιές

Θα το γούσταρα να καταντούσαμε κάπως έτσι.
Γέροι, αγαπημένοι, ανίκητοι, ζωγραφισμένοι, μαζί.

μπορεί να τα καταφέρεις και να μην το μάθεις ποτέ

Λίγο πριν κλείσει τα εννιά, η Rachel Beckwit ενημέρωσε τη μητέρα της πως δεν ήθελε δώρα. Αντίθετα, έχοντας δει μια εκπομπή στην τηλεόραση ζήτησε από φίλους και συγγενείς να δωρίσουν εννέα δολάρια ο καθένας (ένα για κάθε χρόνο που είχε ζήσει) στην φιλανθρωπική οργάνωση water, ώστε να έχουν κάποια παιδιά της Αφρικής στην ηλικία της καθαρό, πόσιμο νερό.
Είχε βάλει ως στόχο να μαζέψει 300 δολάρια, ποσό που θα αρκούσε για να προσφέρεια καθαρό πόσιμο νερό σε 15 ανθρώπους στην Αφρική.

Αν και μάζεψε μεγάλο μέρος του ποσού, δεν κατάφερε να φτάσει τα 300 ευρώ. Υποσχέθηκε να τα καταφέρει στα επόμενα, στα δέκατα γενέθλιά της.

Ένα μήνα μετά τα 9α γενέθλιά της, η Rachel σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο Σηάτλ.

Τα νέα της τραγωδίας -μαζί με την ευχή των γενεθλίων της Rachel- έκαναν το γύρο του ίντερνετ. Και, μέχρι στιγμής, περίπου 30.000 άνθρωποι έστειλαν χρήματα για τον σκοπό της Rachel.

Τα 300 δολάρια του κοριτσιού έγιναν 1.2 εκατομμύρια δολάρια! -αλήθεια, καθώς το γράφω συγκινούμαι- και η μητέρα της δήλωσε έκπληκτη:

This made me realize how blessed I am even though I don’t have Rachel with me anymore.

Κι έτσι την περασμένη Δευτέρα, ένα χρόνο ακριβώς μετά το θάνατο της Rachel, η μητέρα της συνέχισε την καμπάνια της κόρης της με μια επίσκεψη σε χωριό της Αιθιοπίας, το οποίο αξιοποιεί τα χρήματα απ' τον αγώνα της κόρης της για τη δημιουργία πηγαδιών.

 δείτε το βίντεο

Οι χαρές και οι λύπες της ζωής συναντιούνται με τρόπο τραγικό αλλά και μαγικό σ' αυτή την είδηση:
Εξήντα χιλιάδες άνθρωποι, σε περισσότερα από 100 χωριό θα πιουν καθαρό νερό, χάρη στην ευχή των γενεθλίων της Rachel. 

25

Έχουμε κρίση. Και θα έχουμε και για πολύ καιρό ακόμη. Θα γίνει και χειρότερη, λένε. Θα πτωχεύσουμε λογικά, λένε. Θα βγούμε από το ευρώ. Θα υποτιμηθούμε. Θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, λένε. Θα έχουμε πρόβλημα με το πετρέλαιο, το φαγητό και τα φάρμακα. Έτσι λένε. Και ό,τι μας λένε, αυτό ακούμε. Δεν μπορούμε και διαφορετικά. 

Αλλά ξέρεις κάτι; Από την άλλη είσαι 25 χρονών. Τυχαίνει το 2012, την χειρότερη μεταπολεμική στιγμή της χώρας, όπως λένε, να είσαι 25 χρονών. Και 25 χρονών σημαίνει αυτόματα ότι έχεις όνειρα, φιλοδοξίες και ελπίδα. Σημαίνει ότι εχεις όρεξη για ζωή, όπως είχαν την ίδια όρεξη και οι γονείς σου όταν ήταν 25 χρονών. Που ήθελαν να δουλέψουν, να ταξιδέψουν, να ερωτευτούν, να κάνουν παιδιά, να αποδείξουν και στους δικούς τους γονείς ότι δεν είναι άχρηστοι. Αυτό σημαίνει 25 χρονών σε κάθε χρονική περίοδο της παγκόσμιας ιστορίας. Απλά εσύ έτυχες να είσαι 25, σε αυτόν τον τόπο, αυτήν την στιγμή.

Και αν το σκεφτείς, 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Ποτέ σε αυτή τη ζωή. Λεφτά μπορεί να μην έχεις τώρα, κάποια στιγμή μπορεί να βγάλεις, μετά ίσως τα ξαναχάσεις. Αλλά 25 χρονών δεν θα ξαναείσαι ποτέ. Δεν θα είναι το σώμα σου ποτέ ξανά τόσο γερό. Ούτε θα έχεις την ίδια όρεξη που έχεις τώρα. 

Γι΄αυτό λοιπόν, θα κάνεις οικονομία, δεν θα είσαι παράλογος, θα προσπαθείς να βολεύεσαι με όσα έχεις. Αλλά δεν θα τους αφήσεις ποτέ να σε τρομοκρατούν με το αβέβαιο μέλλον. Δεν θα επιτρέψεις σε κανέναν να σου πάρει αυτά τα χρόνια. Όποιος κι αν είναι. Ακόμα και ένα άτομο που σε λατρεύει.

Γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Τίποτε δεν είναι βέβαιο αύριο. Εκτός από ένα πράγμα: Δεν θα είσαι πια 25.

(πηγή)

χωρίς εμπόδια

Κάτι που θα ήθελα να υπάρχει εδώ.

"Ευτυχώς για κάποιους από μας οι γονείς δεν είναι μόνο στήριγμα, άλλα φάροι στο σκοτάδι. Ο πατέρας μου, σε πρόσφατο τηλεφώνημα, μιλώντας για τα γενέθλιά του και για το ότι σύντομα κλείνουμε 9 χρόνια ευτυχούς συμβίωσης με τον γαμπρό του (και συνονόματό του!) μου εξέφρασε την εξής ρητή προτροπή/παράκληση: "Άντε, τώρα κάντε μου κι ένα εγγονάκι." Σαν να μην είναι καν εμπόδιο η βιολογία. Σαν κάτι φυσικό και αυτονόητο για ένα αγαπημένο ζευγάρι. Και γι' αυτό και για άλλα πολλά τον αγαπώ και τον ευγνωμονώ."

Αύγουστος Κορτώ

Κι ο πιο μεγάλος έρωτας με το φεγγάρι μοιάζει, κάνει κι'αυτός τον κύκλο του γεμίζει και αδειάζει.

το κουτί

Σκέψου ότι υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κουτί το οποίο το κρατούν πολλά άτομα και το μεταφέρουν. Το κουτί αυτό, αν και μεγάλο, δεν είναι τόσο βαρύ ώστε να δικαιολογεί την συνεισφορά τόσων ατόμων. Αυτό συμβαίνει επειδή κάποιοι προσποιούνται ότι το κουβαλάνε, και θέλουν να φαίνονται χρήσιμοι, αλλά στην πραγματικότητα δεν βάζουν καθόλου δύναμη.

Αυτό το κουτί είναι η φιλία.

Η δουλειά που έπρεπε να γίνει

Πάλι τα ίδια σήμερα. Στον κάλαθο των αχρήστων άλλη μία μέρα της σύντομης ζωής μου. Στον ύπνο μου εσύ και τέλος. Ξυπνάω χωρίς καμμία ελπίδα για κάτι καλό. Αν δε, έχεις και κανένα hangover από την προηγούμενη, γάμησε τα.
Σημάδι απ'το Θεό το ονόμασα τρομαγμένος, μέσα σε ιδρώτες και έκανα την τελευταία δουλειά που μου είχε απομείνει. Ήρθα ξανά σε επαφή μαζί της, όχι άμεσα βέβαια, για να της πω κάτι που όφειλα στον εαυτό μου να πω. Για να υπογράψω το τέλος. Δε φανταζόμουνα έτσι το τέλος αλλά πόσοι από εσάς και από όλη τη Γη έχουν νιώσει έτσι. Κρίμα για όλες αυτές τις στιγμές, τις χαμένες ζωές που είναι πια μόνο όνειρα στις αγρύπνιες των πληγωμένων.
Σήμερα ήταν αυτή η αποφράδα ημέρα, 7 Νοεμβρίου του 2012.

εγώ θυμάμαι.

Ένα από τα λίγα κρύα βράδια του Νοέμβρη, έτυχε να είμαι αγκαλιά με την κοπέλα μου στο κρεβάτι.
Της έλεγα χαζομάρες και γελούσε πάρα πολύ.
Ένιωθα ο πιο γαμάτος άνθρωπος του κόσμου.
Μετά από λίγο και ενώ είχε λαχανιάσει απ'τα γέλια, σταματάει, σοβαρεύει και μου λέει,
"Ώρες ώρες ξεχνάω τι σου βρίσκω και είμαι τόσα χρόνια μαζί σου."
Μετά από λίγο κοιμήθηκε κι εγώ έμεινα εκεί να την κοιτώ και να σκέφτομαι αν εγώ θυμάμαι, "τι της βρίσκω".
Θυμάμαι πάρα πολλά αγάπη μου, αλλά αυτό που θυμάμαι καλύτερα απ'όλα είναι ότι όσες φορές χωρίσαμε, όλα γύρω ήταν ένα απόλυτο τίποτα.
Ασυναίσθητα όταν μου είπες αυτή τη φράση σου απάντησα,
"Μήπως θες να χωρίσουμε για να θυμηθείς;"

Ήταν η πιο σωστή απάντηση που μπορούσα να σου δώσω.

κάρλ τζόσεφ

Πώς γίνεται να κάθομαι 15 ώρες κάθε μέρα στο ίντερνετ, να διαβάζω για ένα εκατομμύριο πράγματα, να αποστηθίζω ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες, και παρ' όλα αυτά να μού ξεφεύγουν τρομερά πράγματα; Να όπως το παρακάτω άρθρο. Όσο το διάβαζα, σκεφτόμουν: "Ναι, καλά. Το παραφούσκωσαν". Μετά έψαξα, είδα και τα βίντεο, και το βούλωσα. Λέει:

"Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 έφηβος Καρλ Τζόσεφ ανακοίνωνε στην  μητέρα του και τα εννέα (!) αδέλφια του ότι θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, αυτό που εισέπραξε ήταν χαμόγελα κατανόησης, όπως αυτά που σχηματίζονται στο δικό μας πρόσωπο όταν ένα μικρό παιδάκι μας λέει ότι θέλει να πετάξει. Ο Καρλ, το τέταρτο από τα δέκα παιδιά μιας πάμπτωχης μονογονεϊκής οικογένειας από ένα μικρό καπνοχώρι της Φλόριντα, γεννήθηκε χωρίς αριστερό πόδι. Και μόνο το γεγονός ότι μέχρι τότε μπορούσε να μετακινείται με ένα πόδι ήταν αρκετό για την οικογένειά του. Κι όμως αυτός ήθελε κάτι παραπάνω…

Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας δεν επέτρεπε επισκέψεις στα νοσοκομεία, εγχειρήσεις και τεχνητά μέλη. Ενας από τους μεγαλύτερους αδελφούς του Καρλ του έφτιαξε ένα τεχνητό μέλος από ξύλο, αλλά γρήγορα ο νεαρός το παράτησε και μετακινούνταν με ένα πόδι. Ούτε καν μπαστούνι δεν χρησιμοποιούσε. Στο σχολείο αποτελούσε ήδη αξιοπερίεργο φαινόμενο και ο προπονητής της ομάδας αμερικάνικου ποδοσφαίρου του γυμνασίου (ένα από τα πιο σκληρά σπορ παγκοσμίως) παραλίγο να πέσει από την καρέκλα του όταν ο Καρλ παρουσιάστηκε μπροστά του και του είπε ότι ήθελε να δοκιμαστεί για την ομάδα. Τον άφησε σχεδόν χαριστικά, ώσπου διαπίστωσε ότι ο νεαρός ήταν προικισμένος με μια τεράστια δύναμη και θέληση τόση, που η αναπηρία του δεν φαινόταν στο γήπεδο!

Ο Καρλ όχι μόνο έπαιξε στην ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά εξελίχθηκε και σ’ έναν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Ανέπτυσσε μεγάλη ταχύτητα με το μοναδικό του πόδι και ήταν ένας από τους καλύτερους μπλοκέρ της ομάδας. Παράλληλα έπαιζε και μπάσκετ κι έφτασε στο σημείο να καρφώνει (!), παρά το γεγονός ότι δεν είναι πολύ ψηλός (1μ.85). Δοκίμασε τις ικανότητές του και στο στίβο, στο άλμα εις ύψος ειδικότερα, όπου είχε ρεκόρ 1μ.77, μια τεράστια επίδοση για αθλητή με αναπηρία.

Οι φοβερές του ικανότητες τον έφεραν μέχρι και το κολλεγιακό πρωτάθλημα αμερικάνικου ποδοσφαίρου, όπου φόρεσε τη φανέλα του κολλεγίου Bethune Cookman. Μέχρι σήμερα είναι ο μοναδικός αθλητής μ’ ένα πόδι που έπαιξε σε αυτό το επίπεδο. Το παρατσούκλι του όταν έπαιζε ήταν «Sugarfoot», δηλαδή "Ζαχαροπόδαρος", λόγω της μεγάλης του ευελιξίας. Η συμμετοχή του τον έκανε γνωστό σε όλες τις ΗΠΑ, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις και σε όλες έλεγε μια χαρακτηριστική φράση: «Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στις δυνατότητές του και να έχει θέληση. Ο Ιησούς Χριστός κάνει τα υπόλοιπα»…

Το 2009 ο Καρλ Τζόσεφ μπήκε στο Hall of Fame, την ύψιστη διάκριση για αθλητή, των κολλεγίων της Φλόριντα. Πριν από λίγες ημέρες ανακηρύχθηκε… πρώτος των πρώτων, δηλαδή ο καλύτερος απ’ όλους τους αθλητές της πολιτείας. Μεγαλωμένος σε μια εποχή που ο αθλητισμός ατόμων με αναπηρία ήταν ακόμα ταμπού, ακόμα και στις ΗΠΑ, κατάφερε με τη δύναμη της θέλησής του να ξεπεράσει τα εμπόδια. Σήμερα είναι πετυχημένος προπονητής αμερικάνικου ποδοσφαίρου."

(πηγή)

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα και να δεις και άλλα βίντεο του Καρλ, στην προσωπική του σελίδα. 

τα ήσυχα βράδια

Μου έλειψες ρε γαμώτο. Δεν είναι δύσκολο να σε ξεχνάω. Η μόνη αλήθεια. Και για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Αλλά δε μ'αρέσω γαμώτο. Όταν δε σε θυμάμαι, δεν ξενυχτάω, δεν πίνω, κοιμάμαι με τις κότες, δεν γράφω.
Όταν είμαι καλά και πρέπει να γράψω το παραμικρό, νιώθω τέτοια όρεξη όση και στις πανελλήνιες στο μάθημα της έκθεσης.
Όλο αυτό που έχω μέσα μου, το μεγάλο ή το μικρό σε ψάχνει.
Για να μπορεί να υπάρξει. Αυτό μου έδειξε η εμπειρία μου.
Σε θέλω γαμώτο, για να μπορέσω να ξαναυπάρξω.
Ή έστω ξέρω γω πάρε με ένα τηλέφωνο να βγω απ'το ήρεμο τίποτα.
Να μπορέσω να ξαναγράψω, να ξανακλάψω, να έχω κάτι να λέω όσο πέφτω αναίσθητος απ'το ποτό.

χρόνια καλά αδερφάκι

Σήμερα ο αδερφός μου έγινε 18.

Χάρηκα που ήμουν μαζί του απόψε.
Κάναμε μια ωραία συζήτηση, για γκόμενες, φίλους, τους γονείς μας, διάφορα.
Μου είπε ότι από πολύ μικρός ανυπομονούσε να φτάσει στα 18.
Τον ρώτησα πως νιώθει τώρα που έφτασε και μου απάντησε, "Νιώθω ότι έφτασα πάρα πολύ γρήγορα, μακάρι να μην βιαζόμουν τόσο."

Ακριβώς το ίδιο λάθος έκανα κι εγώ και μάλλον πάρα πολλοί άλλοι.
Βιαζόμαστε να καταφέρουμε κάτι και πάνω στην αγωνία και το άγχος μας δεν το ευχαριστιόμαστε.

Δεν είναι το ίδιο γλυκιά η γεύση της επιτυχίας όταν δε θυμάσαι ή δε θες να θυμάσαι πως έφτασες σ'αυτήν.

ήρεμος

Πολλές φορές σκέφτομαι φοβερές ατάκες. Το κακό είναι ότι μού έρχονται αρκετά πιο μετά από την στιγμή που θα έπρεπε να τις πω. Αλλά καμιά φορά το πιάνω το τάιμινγκ ο πούστης. Να όπως προχτές:

- Εσύ, δεν μού 'πες. Μ' αγαπάς;
- Εγώ δεν σ' αγαπάω. Πεθαίνω για σένα.

Και έκλεισα το ακουστικό ήρεμος, ξέροντας ότι είχα αφήσει μόνο ειλικρίνεια πίσω μου.

ανεπανόρθωτα

Εγώ μάγκας είμαι και συγχωρώ. Και δεν υπολογίζω και δε στεναχωριέμαι για την πάρτη μου.
Αποκλείεται όμως να σε συγχωρήσει ποτέ ο θεός της αγάπης. Θα σε καταδικάσει σε δυστυχία στην
αιώνια ερωτική ζωή. Και εγώ θα σ'αγαπάω ακόμα τόσο, ακόμα και ρημαγμένος από τα καμώματα σου, που θα πονάω πάλι ανεπανόρθωτα.