Μια ευχή και μια ελπίδα

31 Δεκ 2011

Σε λίγο ένας χρόνος φεύγει, έρχεται ένας καινούργιος. Κλείνει ένας κύκλος και ξεκινάει ένας άλλος. Δε θα μπορούσε να υπάρχει κάτι άλλο σήμερα στο post, πέρα από μια ευχή και μια ελπίδα…


Εύχομαι η καινούργια χρονιά να φέρει αυτό που ψάχνει ο καθένας μας για να γίνει λίγο πιο ευτυχισμένος. Ότι και αν είναι αυτό…
Και ελπίζω να γίνουμε όλοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι και πιο συνειδητοποιημένοι από πριν…

εσωτερικό

30 Δεκ 2011

Πάλι ήρθε η σειρά μου να γράψω. Γενικά θέλω να αποφεύγω τα ερωτοpost αλλά λόγω των ημερών θα ξαναλυγίσω.
Πως με έπεισα πάλι.

Παραλήρημα με πιάνει τέτοιες μέρες όταν σ’ακουμπάει η σκέψη μου.
Που είναι η αιώνια γκρίνια, τα παράπονα, η έλλειψη εμπιστοσύνης που ζούσαμε;
Πάντα έτσι ήταν. Και το γουστάραμε ρε παιδί μου. Που είσαι τώρα, που οι γιορτές μου ζητάνε τη ζεστασιά του γνωστού, του οικείου, του μαζί;
Ζήτησα από τον Άγιο να μου φέρει λίγα παράπονα και λίγη γκρίνια να ξαναχαμογελάσω. Αφού δε μπορώ να ζητήσω εσένα.

Δε με έχεις πάρει τηλέφωνο για μήνες και δεν απορώ πιά γιατί. Με βαρέθηκε η ψυχή σου. Φαντάσου τέτοιες μέρες πως νιώθουν π.χ οι πρόσφατα διαζευγμένοι ή ένα ζευγάρι που έχασε ένα παιδί. Πόσο δυσκολότερα θα έιναι τώρα απο το να συμβαίναν αυτά, ας πούμε, 15 Μάρτη ή 8 Οκτώβρη. Όταν εγώ, με τα χαζά μου, είμαι έτοιμος να ορκιστώ ότι πιο κάτω δεν έχει.

Πριν σε γνωρίσω ήμουν ήρεμος σε μια ανώδυνη μοναξιά.
Δε μου έλειπαν τόσα πολλά. Τώρα που έμαθα ότι υπάρχεις, η ηρεμία είναι μακρινή ανάμνηση. Και έχω πολύ δρόμο να διανύσω. Απλά, ξαναλέω, τέτοιες μέρες είναι πάντα πιό δύσκολα.  Όταν δεν έχεις έναν άνθρωπο που να μη θέλεις να τον κλωτσήσεις μακριά μόλις τελειώσει το σεξ.
Αυτός, ο αλάνθαστος νόμος της στοργής.

τίτλος

29 Δεκ 2011

Όλοι διατηρούμε έναν τίτλο άτυπα. Ο σοβαρός, ο πλακατζής, ο πολλά βαρύς, το κοροϊδάκι. Και επειδή με τα χρόνια έχουμε βολευτεί και μας αρέσει που μας αποδέχονται οι άλλοι έτσι όπως είμαστε, τον συντηρούμε αυτόν τον τίτλο. Είναι μερικές φορές, που μέσα μας ξέρουμε, ότι μας αρέσει κάτι που δεν συνάδει με την εικόνα που έχουμε προς τα έξω. Και αν διαλέξουμε να το κάνουμε στα φανερά, θα μας παρεξηγήσουν, θα μας κοιτάξουν, θα μας κράξουν, θα μας ρωτήσουν, θα γίνει θέμα συζήτησης, και γι’ αυτό δεν ξεφεύγουμε ποτέ από την πορεία μας. Έχουμε την ίδια συμπεριφορά που είχαμε και πέρυσι αλλά και πριν 10 χρόνια. Ο ψαγμένος, ο σταρχιδιστής, η μοιραία.



Γίναμε 25 χρονών και ακόμα μας νοιάζει η γνώμη του άλλου. Ντυνόμαστε για τους άλλους, πάμε στα μαγαζιά για να μας δουν, αγοράζουμε για να δειχτούμε, σ’ ένα κυνήγι μαγισσών είμαστε παγιδευμένοι.



Αν δεν μπορείς να πας για καφέ με φόρμα, αν δεν βγαίνεις ποτέ έξω από το σπίτι σου χωρίς ζελέ, αν δεν πας ούτε μέχρι το περίπτερο χωρίς τακούνια, αν δεν μπορείς να φορέσεις 2 μέρες σερί την ίδια μπλούζα, αν δεν τραγουδήσεις επειδή είσαι φάλτσος, αν δεν φοράς φούστα επειδή αφησες αξύριστα τα πόδια σου 3 μέρες, τότε συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να σε πάρω στα σοβαρά σε ό,τι σοβαρό κι αν μού πεις. Όσο θα μου μιλάς, θα έχω στο μυαλό μου συνεχώς την άποψη ότι είσαι ένας αδύναμος χαρακτήρας, που ό,τι και να μού πεις, δεν θα τα κάνεις ποτέ πράξη. Ναι, θα είμαι αλληλέγγυος και συγκαταβατικός στην αδυναμία σου, γιατί ανθρώπινη είναι, αλλά στα σοβαρά να σε πάρω, όχι.



Πρέπει να γαμάμε τα πρέπει.

Σαν από παλιά…

28 Δεκ 2011

Αμηχανία. Συζητήσεις άσχετες, τυπικές. Πάγος που περιμένει να σπάσει.
Δε ξέρει κανείς μας πώς να αντιδράσει. Τι να πει. Πώς να φερθεί.
Ένα τυχαίο πείραγμα αρκεί. Μια ζεστή αγκαλιά ακολουθεί.
Η αμηχανία εξαφανίζεται και όλα μοιάζουν πάλι ίδια. Όπως παλιά.
Ο ένας αγκαλιάζει τον άλλον σφιχτά σαν να είναι η τελευταία φορά.
Θέλω να σου πω, σ’αγαπώ. Διστάζω. Νιώθω ότι το ίδιο θες να πεις και εσύ.
Διστάζεις. Μα σε κοιτώ με κοιτάς και είναι σαν να λέμε χίλια σ’αγαπώ. Σαν να τα λέμε όλα σιωπηλά. Μόνο ο ήχος μιας χαζής ταινίας στην τηλεόραση ακούγεται και τα ξύλα που ετοιμάζονται να καούν.
Κάποια στιγμή σου ξεφεύγει ένα ‘αγάπη μου’…ποτέ πριν δε μ’άρεσαν  τόσο πολύ αυτές οι δυο λέξεις. Ποτέ πριν δεν εκτίμησα τόσο πολύ το νόημα τους.
Είμαστε αγκαλιά, χαζεύουμε τη φωτιά όλη τη νύκτα. Ακούμε το θόρυβο της. Αγκαλιαζόμαστε όλο και πιο σφιχτά. Σε φιλάω γλυκά. Μου χαμογελάς.
Ο χρόνος είναι σαν να έχει σταματήσει. Τίποτα δεν έχει αξία όσο η στιγμή αυτή. Ευτυχία.


Χίλιες αγκαλιές και χίλια χάδια, όλη τη νύκτα…
Σαν από παλιά…




Αξίζει;

27 Δεκ 2011

“Πολλές φορές μένει κάποιος πίσω και περιμένει ένα σημαντικό πρόσωπο της ζωής του που έφυγε…
Αξίζει όμως;
Γιατί η σκέψη ίσως είναι αυτό που κάνει το μεγαλύτερο κακό σ’εκείνον που έμεινε πίσω…”


Αυτό το είχα δει κάπου γραμμένο. Ψάχνω πολύ καιρό την απάντηση, αλλά δεν τη βρίσκω… Βασικά, νομίζω ότι δεν υπάρχει αντικειμενική και σωστή απάντηση… Την απάντηση τη γνωρίζει ο καθένας μας μέσα του και κανένας άλλος…


Αν η απάντηση τελικά ήταν όχι και περίμενες αλλά δεν ήρθε, τότε δεν έκανες λάθος. Γιατί για σένα άξιζε. Απλά ρίσκαρες και έχασες, έτσι είναι η ζωή ακόμα και σε πιο ασήμαντα πράγματα από αυτό.
Αν η απάντηση τελικά ήταν ναι, τότε σίγουρα δε θα το μετανιώσεις που δε βιάστηκες να προχωρήσεις και να ρουφήξεις το ‘μεδούλι’ της ζωής… Που ίσως αποδειχτεί και ένας λαμπερός άδειος κουβάς. Ίσως γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος.


Πως θα ήταν η ζωή μας άραγε, χωρίς τα πιο σημαντικά μας πρόσωπα να πρωταγωνιστούν σ’αυτήν;

Τι θα προτιμούσες;

26 Δεκ 2011

Τι θα προτιμούσες; Την αγάπη μου ή τον έρωτά μου; Γιατί, ομολογουμένως, και τα δύο δεν μπορείς να τα έχεις. 


Αν διαλέξεις τον έρωτά μου, θα θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Και για να τα καταφέρω, θα κάνω πράγματα που δεν μπορείς να φανταστείς. Δεν με έχεις ικανό, αλλά θα δεις, θα τα καταφέρω κάθε φορά. Μπορώ να πετάξω, αν καταλάβω ότι αυτό θα σε έκανε ευτυχισμένη.


Αν διαλέξεις την αγάπη μου, θα θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Και θα είμαι δίπλα σου όποτε με χρειαστείς. Βεβαια, μεταξύ μας, δεν θα νιώσεις ποτέ μοναδική. Δεν θα δεις μέχρι πόσο πλατύ μπορεί να γίνει το χαμόγελό μου. Ούτε θα γίνεις μάρτυρας της τρέλας που μπορεί να φτάσει κάποιος άνθρωπος, για να είσαι εσύ ευτυχισμένη. Αλλά, θα είμαι κάθε στιγμή εκεί, να χαίρομαι που σε βοηθώ, να χαίρομαι που χαίρεσαι, να υποστηρίζω κάθε σου επιλογή. Απλά δεν θα με δεις ποτέ να ξεπερνάω τον εαυτό μου. Να κάνω πράγματα υπεράνθρωπα.


Τι έχει τελικά αξία για σένα; Η ποιότητα ή η ποσότητα; Η μετριότητα μα η σιγουριά, ή το απρόβλεπτο μα και το τρελό; Το μισθό του δημόσιου υπαλλήλου ή μια καλή παρτίδα πόκερ;


Η αγάπη μου ή ο έρωτάς μου; Γιατί, ομολογουμένως, και τα δύο δεν μπορείς να τα έχεις. 

25 Δεκ 2011

Ποτέ δε θα πειστώ ότι η σημερινή Γέννα έφερε στον κόσμο περισσότερα καλά από κακά.

Παραμονή

24 Δεκ 2011

Παραμονή Χριστουγέννων.
Παραμονή του οτιδήποτε.
Αύριο όλοι ξέρουμε ότι θα γεννηθεί ο Χριστούλης.
Αύριο ξέρουμε ότι θα γίνει το οτιδήποτε.


Στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν προειδοποιήσεις.
Μένει το μυστήριο ως κινητήριος δύναμη.

Ο έρωτας, ο θάνατος και οι λοιποί επισκέπτες δεν πιστεύουν σε παραμονές.

υπόσχεση

23 Δεκ 2011

Εκεί που έψαχνα κάτι σε ένα συρτάρι, βρήκα ένα ξεχασμένο χαρτί το οποίο ειχα γράψει πριν από 6 χρόνια. “Χμμ…”, είπα και χαμογέλασα από μέσα μου καθώς το τράβηξα έξω. Αυτό το κειμενάκι λοιπόν, το είχα γράψει λίγο μεθυσμένος, αφότου είχα δει τον έρωτά μου τυχαία στο δρόμο. (Δεν τα ‘χαμε). 


“Είναι τρέλα το να περπατάς σε κάθε δρόμο πρωί μεσημέρι και να κλέβεις ματιές, όλη την ώρα, αριστερά και δεξιά σαν ασθενής με μανία καταδίωξης. Δεν απολαμβάνεις τίποτα όσο δεν αντικρίζεις τον στόχο για τον οποίο βγήκες έξω, και για τον οποίο όλη τη μέρα είσαι έξω. Και πάντα, μα πάντα, την στιγμή που θα ξεχαστείς, τότε μόνο θα σκάσει, σαν ναπάλμ σε ασανσέρ. 


Σήμερα εμφανίστηκε στις 3 το βράδυ. Σε ένα σουβλατζίδικο. Με μία λατρεμένη μπλούζα από λευκές και κόκκινες γραμμές. Απόψε θα μπορούσα να ζωγραφίσω την αγάπη μόνο με κόκκινο και άσπρο. 


Άξιζαν όλες οι μέρες που βγήκα από το σπίτι χωρίς αιτία, μόνο για την σημερινή συνάντηση. Μπορεί να μην μού έδωσε την ίδια σημασία, σίγουρα δεν θα αισθάνθηκε ούτε το ένα εκατοστό από αυτά που ένιωσα εγώ και λογικά αυτή την στιγμή δεν θα κάθεται να γράφει για μένα.


Όμως σ’ το υπόσχομαι. Αυτή, μια μέρα, θα γίνει το κορίτσι μου.”


.


Και έγινε.

Θυμάσαι;

22 Δεκ 2011

Η ζωή πολλές φορές είναι σαν να μας κάνει πλάκα. Φέρνει μπροστά μας όλα εκείνα που πριν χλευάζαμε. Ίσως δεν εκτιμούσαμε. Που δε βλέπαμε.


Κάθε φορά που κοιτάω το χέρι μου, χαζεύω το ρολόι που διαλέξαμε μαζί.


Κάθε φορά που μπαίνω στο αυτοκίνητο νύχτα, χαζεύω από το τζάμι το εκνευριστικά όμορφο φεγγάρι.


Περπατάω στο δρόμο και βλέπω σκύλους σαν τον δικό σου. Είναι τόσο συνηθισμένος βλέπεις. Ποτέ δεν τον πήγαμε εκείνη τη βόλτα…


Μετρούσαμε τις μέρες αντίστροφα, για να κάνουμε τόσα πολλά… Τώρα απλά τα παρατηρούμε γύρω μας, να γίνονται αλλά χωρίς καμία αξία. Γιατί δεν τα κάνουμε μαζί… Θα μπορούσα να τα γράφω για ώρα…
Γιατί ήταν τόσα πολλά αυτά που είχαμε υποσχεθεί πως θα κάναμε, θυμάσαι;

Lemonjeans

21 Δεκ 2011

Μεγάλη χαρά. Όμορφη μέρα σήμερα, που κάποιος με αναγκάζει να του δείξω το τι αξίζει.


Ευχαριστώ που με κοίμησες. Ευχαριστώ που δε μ’άφησες μόνο μου.
Ευχαριστώ που ήπιαμε και καπνίσαμε μαζί.
Ευχαριστώ που με πρόσεξες.
Ευχαριστώ που με άκουσες. Ευχαριστώ που σε άκουσα.
Ευχαριστώ που ξαναθυμήθηκα την ευγνωμοσύνη.

Ευχαριστώ που γράψαμε τραγούδια.
Ευχαριστώ που ανέχτηκες ότι πιο έντεχνο υπήρχε στο Youtube.
Ευχαριστώ που κλάψαμε μαζί, λίγο από πόνο, πολύ από χαρά.
Διανύσαμε μαζί τεράστιες αποστάσεις σε ελάχιστο χρόνο.


Ευχαριστώ που ένιωσα οικογένεια σου.

κανόνας

20 Δεκ 2011

Το βαγόνι του ηλεκτρικού περνάει πάνω από τον Άγιο Ελευθέριο και είναι σαν το τρενάκι του λούνα πάρκ. Κοιτάς κάτω και παρατηρείς τους ανθρώπους, στους τοίχους τις μουτζουρωμένες σκέψεις. Είναι σαν ενα κοινωνικό λεύκωμα. Μέσα από συνθήματα και ταγκιές, μπορώ και διεισδύω σε περιθωριακά κεφάλια. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα με έκαναν παρέα, μου ανοίγονται και μού λένε τι σκέφτονται. Οι άστεγοι που παρακαλάνε για τον οβολό μου, μού υπενθυμίζουν το πόσο τυχερός είμαι. Αν δεν ήταν αυτοί, θα είχα γίνει μεγαλύτερο αλαζονικό γουρούνι που καταναλώνει. Οι γκόμενες με κωλοτουπέ, ομορφαίνουν τις άφτιαχτες κοπέλες πού τόση ώρα δεν είχα προσέξει. Οι γιάπηδες με κάνουν και αγαπώ τη δουλειά μου πιο πολύ. Το μωρό της διπλανής που τσιρίζει στο εστιατόριο, μου λέει στη γλώσσα του να ζήσω το τώρα ακόμα πιο έντονα, γιατί μετά θα ακολουθήσουν οι ευθύνες. Το παιδάκι με το ακορντεόν που παίζει πάνω από το πιάτο μου, αντί να πηγαίνει σχολείο, μού τραγουδάει πως είναι εύκολο να μάθεις ένα τόσο πολύπλοκο μουσικό όργανο ακόμα κι αν είσαι 8 και δεν έχεις περάσει ούτε απ’ έξω από ωδείο. Να πιστεύω στις δυνατότητές μου.


Υπάρχει ομορφιά, και μάτια που δεν θέλουν να την δουν. Τέλος.

«Γιορτές»

19 Δεκ 2011

Από μικρός θυμάμαι δεν μου άρεσαν οι γιορτές. Δεν τις συμπάθησα ποτέ. Όχι επειδή είμαι καταθλιπτικός ή αγοραφοβικός, αλλά επειδή γνωρίζω τι θα γίνει πάλι αυτό το «εορταστικό» δεκαπενθήμερο…
Τα κανάλια θα αρχίσουν πάλι τους τεράστιους τηλεμαραθώνιους για παιδιά, με διαφημίσεις εκατομμυρίων και διάσημους νεόπλουτους καλεσμένους,  που ίσως ξοδέψουν μερικές χιλιάδες ευρο από τα εκατομμύρια τους και που σίγουρα θα δακρύσουν στη θέα κάποιου δραματικού βίντεο με παιδιά της Αφρικής σε πλήρη εξαθλίωση… Είναι πιασάρικο βλέπετε, το να μαζεύεις χρήματα για τα παιδιά και το να κλαις επειδή πεινάνε…
Όλοι μας θα περάσουμε οικογενειακές στιγμές. Είναι υποχρεωτικό σχεδόν, να περάσουμε τις γιορτές με την οικογένεια μας. Θα καθίσουμε στο γιορτινό τραπέζι με τους γονείς μας, γιατί αν δεν τους επισκεφτούμε θα τους στενοχωρήσουμε. Θα θυμηθούμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας, που όλο το χρόνο τους έχουμε γραμμένους. Θα βγούμε έξω με το εκπληκτικό γυάλινο χαμόγελο μας και θα ανταλλάσουμε τα συνηθισμένα υποχρεωτικά φιλια… Αυτές τις μέρες, τι «γιορτινές» μέρες, θα πρέπει να νιώθουμε ξεχωριστά γιατί είναι μέρες «αγάπης»…

Όλα τα παραπάνω μού ανεβάζουν την διάθεση μου για εμετό στα κόκκινα…
Γιατί αυτός είναι ο κόσμος που φτιάξατε και για μένα, χωρίς να με ρωτήσετε… Είναι όμως οι δικές σας συνήθειες και ο δικός σας κόσμος…

Στον δικό μου κόσμο, δεν υπάρχουν «ξεχωριστές» μέρες…
Η αγάπη δεν κρατάει δεκαπέντε μέρες…
Τα παιδιά δε χρειάζονται τα δάκρυα σας μόνο τα Χριστούγεννα…
Δε θέλω να με φιλήσεις όταν αλλάζει ο χρόνος, γιατί ξέρω ότι δε με φίλησες χτες και δε θα με φιλήσεις ούτε αύριο… Δε θέλω μόνο το Πρωτοχρονιάτικο  φιλί σου…
Δε θέλω να βγαίνεις έξω με το εορταστικό σου χαμόγελο μόνο για αυτές τις  μέρες…
Και δε θέλω οι δικοί μου να νιώθουν άσχημα που δεν είμαι μαζί τους τις γιορτές. Θέλω να εκτιμούν την παρουσία μου το ίδιο, όλες τις μέρες…

Συγχωρέστε με, αλλά προτιμώ το δικό μου κόσμο…

No title needed

18 Δεκ 2011

Θυμάμαι στο σχολείο πόσο μου άρεσαν τα Θρησκευτικά. Θυμάμαι επίσης, πόσο βαριόντουσαν τα άλλα παιδιά. Αλλά απο τότε μου άρεσαν οι όμορφες ιστορίες. Και επειδή οι συνήθειες δύσκολα πεθαίνουν, ακόμα μου αρέσει να ακούω μια καλή ιστορία.
Άσχετο εντελώς με το Ορθόδοξο ή Ανορθόδοξο του πράγματος.
Άλλωστε νομίζω πως αν είχα γεννηθεί μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιό δεξιά, 20 πόντους κοντύτερος, με κίτρινο δέρμα και σχιστά μάτια πάλι θα λάτρευα τα Θρησκευτικά.
Θα μάθαινα ιστορίες για τον Βουδισμό, τον Ταοϊσμό ή τον Κομφουκιανισμό. Ακούγονται βαριές λέξεις και σίγουρα ονομάσαν έτσι αυτές τις θρησκείες για να ψαρώνουν οι πιστοί. Γιατί σου λέει ο Τσιν Τσουν, ο μπακάλης, ο Ταοϊσμός αποκλείεται να λέει βλακείες.
Εδώ χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να το συλλαβίσεις.
Βέβαια και στη χώρα μας, μας έχουν πνίξει δύο βαρύγδουπα ουσιαστικά σε -ισμος.
Ο Χριστιανισμός θρησκευτικά και ο αυνανισμός οπουδήποτε αλλού.

Τέλoς πάντων άλλο ήθελα να πω. Όλες αυτές οι θρησκείες θα συμφωνήσουν πάνω κάτω σε κάτι. Ότι η αγάπη είναι η σημαντικότερη έννοια που υπάρχει και αμπελοφιλοσοφικά και πρακτικά. Και έτσι έιναι. Με μιά λεπτομέρεια. Την ελευθερία της επιλογής. Ευτυχώς μπορούμε να επιλέξουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε όπως και το ποιόν ή ποιά. Η επιβολή της με το ζόρι, φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα. Πόνο, τρέλα, πανικό, θυμό και πολλά πολλά άλλα είτε την έχεις επιβάλει ή είσαι το θύμα.

Η ελευθερία καταξιώνει την αγάπη.

μού αρέσει να αποτυχαίνω

17 Δεκ 2011

Θέλω την στιγμή που όλοι λένε πόσο γλυκός και ταλαντούχος είμαι, πόσο καλός μαθητής και πόσο έξυπνος, εκείνη ακριβώς την στιγμή, τσααακ, να τα κάνω όλα μπουρδέλο. Να με κόψουν από το proficiency, να την παρατήσω τη σχολή μου, να το χάσω το πέναλντι. Να καταστρέψω κάθε ταμπελίτσα τους μαζί με κάθε προσδοκία τους, να απογοητεύσω τον κάθε ένα που νόμισε ότι με ξέρει. Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν σας να με αγχώσει με κάποιον τίτλο. Το ακούτε; Δεν θέλω να περιμένετε τίποτα από εμένα. 


Γιατί αγαπώ τον πάτο, όσο και την κορυφή. 

Έμεινα εδώ..

16 Δεκ 2011

Γιατί μου ζήτησες να μείνω όσο μπορώ…Να μη σ’αφήσω εύκολα…
Αυτό έκανα, αλλά εσύ έφυγες μακριά…


‘Κι αφού οι καλοί
σου λένε πάντα την αλήθεια και νικούν
και σε παίρνουν μακριά
γιατί εσύ μου σφυρίζεις
κι αφού θες να βγεις στη βροχή
και να χορέψεις μ` ένα άσπρο μαντίλι
εγώ σ` ακολουθώ.’


κοιτάς χωρίς να βλέπεις

15 Δεκ 2011

Στάσου μπροστά από τον καθρέφτη σου.
Ολόσωμο αν σου βρίσκεται.
Ειδικά αν είσαι άτομο που έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον εαυτό του.
Άντρας, γυναίκα ή και τα δύο.



Και ξεκίνα την παρατήρηση. Απο πάνω έως κάτω.
Πλησίασε το κεφάλι κοντά στον καθρέφτη και δες τις αρχές φαλάκρας.
Γύρνα το λίγο στο πλάι για να δεις τα σημάδια απο τα σπυράκια που αποφάσισαν να μείνουν παραπάνω καιρό απ’ότι πρέπει.
Δες τη μύτη σου, τα αυτιά σου, το πηγούνι σου, το στήθος σου, την κοιλιά σου, την κυτταρίτιδα σου, τα στραβά πόδια σου.
Σ’αρέσουν;
Ε δε νομίζω να απαντήσεις ναι σε όλα όσο ψωνάκι και αν είσαι.
Αφού κάνεις πλαστικές, βάζεις μεικ απ, δίαιτα, κρέμες.
Για τη χαζομάρα που σε δέρνει όμως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Οι άνθρωποι είναι όμορφοι γι’αυτά που έχουν.

Και δεν το λέω τετριμενοφιλοσοφικοπαρηγορητικά.
Έτσι είναι. Απλά, πρακτικά, ωμά, σεξουαλικά.
Δεν το λέω με την έννοια “Ντάξει η γκόμενα μου έχει μεγάλη μύτη αλλά δε με πολυενοχλεί, οπότε ας της κάνω κανένα κοπλιμέντο να νιώσει καλύτερα”.
Το λέω με την έννοια “Αν δεν είχες λίγη κυτταρίτιδα, λίγο στραβά δόντια, κοντά νύχια και ήξερες τις πρωτεύουσες όλων των κρατών της Αφρικής δε θα με αρρώσταινες τόσο”.
Αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι λίγο ανωμαλάκι και μου αρέσουν γενικά οι γκόμενες με στραβά πόδια, μεγάλα ροζ μάγουλα και μέσα στην ανασφάλεια ή απλά κάτι ένιωθα για σένα και μου άρεσαν τα πάντα.
Δεν ξέρω την απάντηση και ούτε με νοιάζει να τη μάθω.

η τέλεια πίτσα

14 Δεκ 2011

Ο Κώστας γύρισε από τη δουλειά και πεινούσε πολύ. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι ονειρευόταν την αγαπημένη του πίτσα. Μόλις μπήκε σπίτι, έτρεξε, σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε τον αγαπημένο του αριθμό. Άκουγε τον ήχο ότι καλεί, αλλά δεν το σήκωνε κανείς. “Περίεργο”, σκέφτηκε. “Θα δοκιμάσω ξανά”. Ξαναδοκίμασε. Τίποτα πάλι. Περίμενε 2 λεπτά. Ξανασήκωσε το τηλέφωνο, ξανασχημάτισε τον αριθμό με πιο αργές και σίγουρες κινήσεις. Τίποτα. Πήρε το φυλλάδιο στα χέρια του για να σιγουρευτεί ότι έπαιρνε το σωστό νούμερο. Ναι, δεν έκανε λάθος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε, αφού τα τελευταία 5 χρόνια έπαιρνε το ίδιο νούμερο κάθε μέρα;


Είχε περάσει ήδη μία ώρα, και πεινούσε πολύ. Πάρα πολύ. Αλλά την ήθελε εκείνη την πίτσα. Πρέπει να είχε κάνει 40 τηλεφωνήματα, χωρίς ανταπόκριση. Συνέχισε το ίδιο για τις επόμενες 2 ώρες. Τίποτα. Σκέφτηκα μήπως δεν λειτουργούσε η τηλεφωνική συσκευή του, γι’ αυτό πήρε τον φίλο του τον Θανάση.


“Και γιατί δεν παραγγέλνεις απο αλλού;”, τον ρώτησε ο φίλος του.


- Τι λες ρε, είσαι χαζός; Αφού είναι η τέλεια πίτσα ρε!
-Ναι, αλλά αν δεν το σηκώσουν ποτέ;
- Θα το σηκώσουν..
- Γιατί δεν παίρνεις την πίτσα με τα ίδια υλικά, από άλλη πιτσαρία;
- Μα δεν θα είναι το ίδιο ρε.
- Πού το ξέρεις, αφού δεν έχεις δοκιμάσει ποτέ άλλη.
- Μα αφού έχω βρει την τέλεια πίτσα, ποιος ο λόγος να δοκιμάσω από αλλού; Για χαζό με περνάς; Άσε θα περιμένω λίγο ακόμα..


Πέρασαν άλλες 9 ώρες, με το ακουστικό στο χέρι του Κώστα. Όταν το στομάχι του έγινε το ίδιο πράγμα με την πλάτη του, πήρε την απόφαση να παραγγείλει από αλλού. Όμως η ώρα είχε περάσει, και όλα τα μαγαζιά της πόλης είχαν κλείσει πια. Έσυρε τα πόδια του μέχρι το ψυγείο, αλλά ήταν ανώφελο. Δεν αγόραζε ποτέ του τρόφιμα. Δεν μαγείρευε ποτέ. Το είχε βγάλει και από την πρίζα. Αφού είχε βρει την τέλεια πίτσα, ποιος ο λόγος να καίει ρεύμα. Κορόιδο ήταν;


Η κοιλιά του γουργούριζε και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως να είχε κάνει λάθος τελικά. Αναρωτήθηκε μήπως θα έπρεπε να αλλάξει και να μην είναι τόσο κολλημένος ώρες - ώρες. Ίσως και γι’ αυτό να κοιμόταν μόνος από τότε που τον χώρισε.

Λάθη...

13 Δεκ 2011

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι η ζωή μας είναι μια σειρά από λάθη. Όπως και να το σκεφτώ, πάλι στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγω. Ατελείωτη σειρά λαθών, απλώς με διαφορετικό αποτέλεσμα.
Τα λάθη αυτά είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων και επιλογών που παίρνουμε καθημερινά. Δε γνωρίζουμε από πριν το αποτέλεσμα της επιλογής μας και έτσι πέφτουμε ξαφνικά σε τοίχο. Μπορώ να δεχτώ το οποιοδήποτε λάθος από κάποιον, γιατί και εγώ έχω κάνει πολλά και θα κάνω στο μέλλον ακόμα περισσότερα. Ένα μόνο δε μπορώ να δεχτώ, το να μπερδεύεις στις αποφάσεις σου, τη λογική με το συναίσθημα.


Δε θα με πείσεις ποτέ ότι αυτά τα δυο κάπου συναντιούνται και το αποτέλεσμα είναι θετικό. Δεν πάνε μαζί. Είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Η κάθε μια προορίζεται για διαφορετικά πράγματα. Σε κανένα τομέα δε συνεργάζονται. Ειδικά στις σχέσεις, το πάντρεμά τους μόνο μια λέξη μπορεί να το χαρακτηρίσει, μπουρδέλο. Είναι σαν να βάζεις ένα λιοντάρι και μια τίγρη σε ένα κλουβί και να περιμένεις να παίξουνε Scrabble…


Πολλές φορές σε πολλά θέματα, η λύση στο πρόβλημά μας είναι ακριβώς μπροστά μας. Δε χρειάζεται καμία προσπάθεια για να τη βρούμε. Στο θέμα των σχέσεων το μόνο που αρκεί να κάνεις είναι να βγάλεις από πάνω τους το πέπλο της λογικής. Όλα ξεκαθαρίζουν αμέσως.
Οι σχέσεις είναι φτιαγμένες για να δουλεύουν με το συναίσθημα και μόνο με αυτό. Ούτε σε αυτό θα μου αλλάξεις άποψη ποτέ. Τι να κάνουμε, έτσι ήταν πάντα και έτσι θα παραμείνουν. Δε συμβαδίζουν με τη λογική. Αυτή είναι η μαγεία τους άλλωστε…το άγνωστο στο οποίο σε οδηγεί η καρδιά και η ψυχή σου. Το συναίσθημα σου. Όχι το μυαλό και η λογική σου.


Έκανες αυτό το λάθος εδώ και καιρό… Ίσως στο συγχωρούσα γιατί νόμιζα πως το έκανες χωρίς να το θέλεις ή χωρίς να το ξέρεις. Ίσως σ’αγαπούσα και περισσότερο από όσο έπρεπε.


Τώρα πια ξέρω πως το γνωρίζεις…Και δε θα στο συγχωρέσω ξανά…

12 Δεκ 2011


Έτσι όπως τα έκανες, είμαι αναγκασμένος να σε δω να παντρεύεσαι αλλον.

είμαι ευτυχισμένος

11 Δεκ 2011

Σε μία προηγούμενη ανάρτησή μου, κάποιος μού έκανε το εξής σχόλιο:


“Ρε μαλάκα, αυτό δεν ήταν ξεπέτα post. Αυτό ήταν σαν να γάμησες και δεν έχυσες”. 


Να τού απαντήσω λοιπόν του φίλου: “Αν σε γαμούσα και δεν έχυνα, θα έλεγες ότι δεν σε γάμησα;”


Τού την είπα.


Πάμε τώρα στα σημερινά. Είμαι χαρούμενος που λέτε. Είμαι χαρούμενος που έχω δύο τυπάκια που θα ξοδέψουν λεφτά, που θα αφήσουν την καθημερινότητά τους, που θα στριμωχτούν σε μία ιδιότυπη συγκατοίκηση, που θα ακούσουν τραγούδια που δεν γουστάρουν, για να είναι μαζί μου. Που θα πάρουν ψαλίδι, θα σκίσουν το δέρμα τους και θα μού ανοίξουν την καρδιά τους. Θα μού πουν για όλα αυτά που τους βασανίζουν βράδυ πρωί. Που θα κάνουν πίσω το όποιο συμφέρον τους, για να περάσω πρώτα εγώ καλά. Ακόμα και για την απόφαση για το πού θα φάμε. “Όπου θέλεις, δεν με νοιάζει”.


Είναι θησαυροί. Είμαι ευτυχισμένος, ρε.

Ταξιδεύοντας…

9 Δεκ 2011

Είσαι μόνος. Η ώρα περασμένη, για άλλη μια φορά. Εσύ και ο χρόνος ταξιδεύετε μαζί σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος γύρω σου.
Είσαι χαμένος στις αναμνήσεις σου, για ακόμα μια φορά.


Είναι σκληρό μερικές φορές που η μνήμη σου δε διαγράφει εύκολα τα όμορφα πράγματα, τα όμορφα πρόσωπα, τις όμορφες στιγμές. Δεν ξεχνάει.
Όσο και αν φαίνεται άτοπο, μερικές φορές παρακαλάς να έχεις ξυπνήσει και να μην τα θυμάσαι πια…Όμως πάντα είναι εκεί. Δε μπορείς να ξεχάσεις τις καλύτερες στιγμές σου βλέπεις, όσο σκληρό κι αν είναι ώρες ώρες.


Κάνει κρύο αλλά δε σε νοιάζει. Η θάλασσα μαύρη, σε τρομάζει. Ακούς το θόρυβό της και χαζεύεις το χρώμα της. Ατάραχη. Σαν να περιμένει να της πεις δυο λέξεις…Έχει αποφασίσει να σου κάνει παρέα μέχρι το τέλος του ταξιδιού, χωρίς να παραπονεθεί…


Ακούς ένα γνώριμο ήχο…Έχεις να τον ακούσεις καιρό, αλλά κάτι σου θυμίζει. Είναι η μελωδία του αγαπημένου σου τραγουδιού στο κινητό σου. Δε κοιτάς ποιός είναι πριν το σηκώσεις, απλά παρακαλάς για δυο δευτερόλεπτα αυτό που θα ακούσεις να είναι η φωνή της…


Απόψε η τύχη, ταξιδεύει μαζί σου…
Είναι η φωνή της…Την ακούς. Δεν κάνεις λάθος αυτή τη φορά. Δεν ονειρεύεσαι. Τη φέρνεις στο μυαλό σου, προσπαθείς να συγκρατήσεις κάθε της λέξη και χαμογελάς αυθόρμητα σε κάθε της φράση…


Εύχεσαι το ταξίδι να μην είχε τέλος…

Εξαιτίας σου

Δε σου αξίζουν τα άδεια ποτήρια κάθε βράδυ.
Δε σου αξίζουν οι χαμένες ώρες τις ζωής μου.
Δε σου αξίζουν οι αναφορές του ονόματος σου με τους φίλους μου.
Δε σου αξίζουν τα όνειρα που κοροίδεψες.
Δε σου αξίζουν οι τάσεις φυγής μου προς το οπουδήποτε.
Δε σου αξίζουν τα χρόνια που περάσαμε μαζί.
Δε σου αξίζει καν αυτό το μπλόγκ.

Δε μου αξίζει να τα περνάω όλα αυτά.

8 Δεκ 2011

Αν θέλουν να πουν κάτι κακό για σένα, ό,τι και να κάνεις, θα τα καταφέρουν.

Kυνήγι μαγισσών..

7 Δεκ 2011


Είναι θλιβερό το πόσο τεράστιο ρόλο παίζουν τα χρήματα στη ζωή μας.
Το πόσο πολύ εξουσιάζουν τα πάντα γύρω μας και επηρεάζουν τη ψυχολογία μας.
Μοιάζει σαν καθημερινό κυνήγι μαγισσών…που εύχεσαι κάποια στιγμή να τελειώσει, αλλά πάντα είναι χωρίς τέλος. 


Άλλη μια μέρα τελειώνει…μπορώ για άλλη μια φορά να βάλω δάχτυλο για να κάνω εμετό…δεν αγχώνομαι, έχει μείνει κυνηγητό και για αύριο.


6/12

6 Δεκ 2011

Δεν είναι όλοι οι μπάτσοι γουρούνια. Δεν είναι όλοι οι μπάτσοι ένοχοι.
Και δεν είναι όλα τα παιδιά αθώα. Μη γενικεύεις.



Ο συγκεκριμένος μπάτσος είναι ένοχος. Και το συγκεκριμένο παιδί αθώο.
Ας μας θυμίζει η σημερινή μέρα ότι μπορεί να συμβεί στον καθένα μας.
Πήρε κοινωνική διάσταση η μνήμη ενός παιδιού που πολύ πιθανόν δεν ήξερε καν ποιος είναι ο Μάρξ. Ούτε ο Μπακούνιν και ο Προυντόν.
Και πολύ καλά έκανε. Απλά να σκέφτεσαι ότι ήταν θέμα τύχης, για έναν καφέ πήγαινε.
Για μένα δύο πράγματα ,πολύ σημαντικά, πρέπει να μείνουν αιώνια απο αυτή την ιστορία.
Το πως σ’άυτή τη χώρα κυκλοφορούν οπλισμένοι τραμπούκοι με τις ευχές όλων μας.
Και το δεύτερο, να χαίρεσαι τη ζωή σήμερα.

Σκέψου, πας και εσύ για καφέ στα Εξάρχεια.

μεταξύ μας

5 Δεκ 2011

Κακά τα ψέματα, μεταξύ μας. Πρέπει να παραδεχτείς κάτι. Αυτό για το οποίο στεναχωριέσαι τώρα, δεν είναι εκείνη που δεν είναι πια εδώ. Στεναχωριέσαι που έχασες αυτό που πίστευες ότι ήταν εκείνη. Σου λείπει εκείνη η εικόνα που είχες δημιουργήσει στο μυαλό σου και σε έκανε χαρούμενο. Όμως, ξέρεις καλά, ότι εκείνη δεν ήταν στ’ αλήθεια έτσι. Σε ξενέρωνε συχνά, σε έκανε να μην κοιμάσαι και να κλαις.
Αλλά την συγχωρούσες και έλεγες: “την αγαπώ, παρ’ όλα αυτά” και έτρεχε το μυαλό σου να την δικαιολογήσει. Δεν στεναχωριέσαι που έχασες αυτές τις εικόνες. Αυτές είναι δυσάρεστες αναμνήσεις βεβαίως. Στεναχωριέσαι για όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που περάσατε. Για όλα εκείνα που φάνταζε τέλεια στα μάτια σου. Τέλεια σαν την εικόνα που είχες φτιάξει για το πως θα ήθελες να είναι ο έρωτάς σου. 


Έλα, μεταξύ μας τώρα. Από καιρό γνώριζες ότι δεν ήταν ο άνθρωπος της ζωής σου. Αυτό που ονειρευόσουν σαν έρωτα για χρόνια, ήταν κάτι ανώτερο από αυτό που είχες τελικά με εκείνην. Κι όμως τώρα στεναχωριέσαι για αυτήν. Σού λείπει, ενώ ξέρεις ότι δεν σου αξίζει η συγκεκριμένη. Δεν θα αλλάξει ποτέ ώστε να γίνει αυτό που θα ήθελες να είναι το ιδανικό κορίτσι σου. 


Τότε γιατί στεναχωριέσαι στ’ αλήθεια; Δεν θες πραγματικά να ξαναγυρίσει πίσω. Δεν θα είναι λύση. Στεναχωριέσαι γιατί έχασες εκείνο το όμορφο συναίσθημα που νόμιζες ότι τα είχες όλα. Εκείνη η ανάγκη που είχε εκπληρωθεί για λίγο. Θυμάσαι πόσο γλυκά έτρεχαν εκείνες οι ενδορφίνες στις φλέβες σου; 


Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο πρώτος βγάζει εκεί έξω. Εκεί που μπορείς να αναζητήσεις κάποια άλλη, που όντως θα έχει όλα αυτά τα οποία δεν είχε εκείνη. Ο δεύτερος στο τρελάδικο.

Μια ευχή

4 Δεκ 2011

Είναι πολύ εύκολο τελικά να κοροϊδεύεις τους ανθρώπους γύρω σου. Το συνειδητοποιώ εδώ και αρκετό καιρό. Το κάνω κάθε μέρα. Μου είναι πολύ εύκολο πλέον.


Ακολουθείς τρία βασικά βήματα… Φοράς πάντα τη χαρούμενη μασκούλα σου,αυτήν που σε κάνει να δείχνεις ότι είσαι μέσα στη τρελή χαρά…και δε ξεχνάς ποτέ να πάρεις μαζί σου εκείνο το ηλίθιο γυάλινο χαμόγελο που σε κάνει να μοιάζεις σαν χαζός. Πρέπει να το έχεις πάντα στη τσέπη και να είσαι σε ετοιμότητα να το πετάξεις,σαν άσσο απ’το μανίκι,σε οποιαδήποτε παπαρολογία ακούσεις…άσχετα αν κάποιος με δείκτη ευφυΐας δεκαπέντε, μπορεί να έβρισκε αυτό το αστείο κρύο.


Προσέχεις την εμφάνισή σου. Ντύνεσαι λίγο όμορφα και περιποιείσαι τον εαυτό σου. Δε μοιάζεις με τον  Τom Hanks στη ταινία «ο ναυαγός». Η εμφάνιση είναι μέρος της ψυχολογίας μας,λένε.


Βγαίνεις συνέχεια έξω. Γυρίζεις από δω κι από κει σαν τον κυνηγημένο. Χωρίς σκοπό. Χωρίς αιτία. Δε κάθεσαι όλη μέρα μέσα…γιατί όλοι καταλαβαίνουν πως έχεις κατάθλιψη.


Αυτά τα πολύ «εύκολα» πραγματάκια ακολουθείς…και όλοι με μιας έχουν πειστεί πως είσαι καλά. Απολύτως καλά. Γέλας. Τρως. Πίνεις. Μιλάς.


Υπάρχει όμως κάποιος που δε μπορεί να πειστεί…Το όνομά του «εαυτός». Δεν μπορώ να τον πείσω. Με κανένα τρόπο. Με κανένα ηλίθιο κολπάκι. Με κανένα τέχνασμα.


Κάθε βράδυ μένουμε μόνοι μας…έχουν σβήσει πια τα φώτα και δεν υπάρχει κανένας άλλος μπροστά…το μόνο που μας χωρίζει είναι η σιωπή. Τότε κάθεται και με κοιτάει κατάματα,με ένα ειρωνικό ύφος και κουνώντας το κεφάλι. Είναι σαν μου λέει “Eμένα δε μπορείς να με πείσεις. Εγώ ξέρω πως είσαι χάλια. Ξέρω πως μέσα σου περνάς εκατό κηδείες κάθε στιγμή…” και το χειρότερο είναι πως γνωρίζω ότι έχει δίκιο.


Για αυτό το λόγο κάνω μια ευχή…”Eαυτέ  μου,μην είσαι πάντα δίπλα μου…μην είσαι πάντα εκεί να μου θυμίζεις περίτρανα το πόσο χάλια είμαι… το πόσο πολύ μου λείπει εκείνη…το πόσο πολύ θέλω να τη δω έστω για μια στιγμή…το πόσο πολύ θέλω ν’ακούσω έστω και μια της λέξη…το πόσο αδύναμος νιώθω μπροστά στη μοναξιά που μου προκαλεί η απουσία της… και μην με κοιτάς με βλέμμα αυστηρό,όταν με παίρνουν τα κλάματα…κάνε λίγο και εσύ τα στραβά μάτια…”


Εαυτέ μου,σε παρακαλώ άκουσε την ευχή μου…

ρεκόρ Γκίνες

3 Δεκ 2011

Πόσο αδικημένη η λέξη καψούρα. Τα πάντα έχουν γραφεί για την ξαδέρφη της, την αγάπη ενώ για αυτήν τίποτα.
Την έφαγε το κακό marketing. Λες και υπάρχει αγάπη χωρίς καψούρα ή αξίζει να υπάρχει καψούρα χωρίς αγάπη.
Άσχημη λέξη σίγουρα. Οι ποιητάδες θα σου πούν φτηνό συναίσθημα. Όσοι βέβαια την καταλάβουν χωρίς περισπωμένη.

Για την αγάπη ο ένας έδωσε τη ζωή του, ο άλλος το νεφρό του και ο τρίτος την ησυχία του μετακομίζοντας στην άλλη άκρη του κόσμου.
Για την αγάπη έγιναν πολέμοι, δολοφονήθηκαν πάμπολοι, μαράζωσαν περισσότεροι.
Για την καψούρα τι;
Ποιό είναι το ρεκόρ Γκίνες για την καψούρα;
Απαντήστε μου.

Όποιο και αν είναι το σπάω σήμερα. Τώρα.
Τίποτα δε με κρατάει.
Αφού λίγο πρίν διέλυσα και το ρεκόρ Γκίνες του ποτού.

μαζί τα φάγαμε

1 Δεκ 2011

Μαζί σου μεγάλωσα. Αυτό δεν αλλάζει πια. Δεν θα ξαναγίνει κανείς μας 20 χρονών, ποτέ. Και ό,τι ηλικία και να φτάσουμε, και γεροντάκια πια να γίνουμε, για όταν ήμασταν 20 και 25 θα μας λένε και θα αναπολούμε. Τα φοιτητικά, ανέμελα χρόνια. Τα αθώα χρόνια. Μπορεί αύριο να ερωτευτούμε τον μεγάλο έρωτα της ζωής μας. Μεθαύριο να πιάσουμε την καρέκλα του διευθυντή, και την παραεπόμενη να φέρουμε στον κόσμο ένα παιδί. Όπως και να ‘χει, τα πιο ακμαία χρόνια της ζωής μας, τα ζήσαμε μαζί. Μαζί τα φάγαμε, καρδιά μου.


Και αυτό δεν αλλάζει.

Σαν δυο..που έγινε ένα

Σαν δυο σταγόνες νερό που τρέχουν πάνω στο τζάμι και στο τέλος χάνονται…


Σαν δυο λουλούδια που ανθίσανε μαζί,δίπλα δίπλα, αλλά στο τέλος μαράθηκαν..


Σαν δυο αστέρια που πέφτουν,αλλά δε παραπονιούνται,γιατί πέφτουν  πλάι-πλάι και χαίρονται που σβήνουν μαζί..


Σαν δυο ψίθυροι που έγιναν ένα και χάθηκαν μες τη σιωπή…


Σαν δυο όνειρα που μπερδεύτηκαν και έπλασαν μια πανέμορφη ιστορία…


Έτσι και εμείς…δυο άνθρωποι που περπάτησαν μαζί πάνω σε μια πανέμορφη ιστορία…αλλά χάθηκαν στο τέλος του δρόμου.