Εκεί που έψαχνα κάτι σε ένα συρτάρι, βρήκα ένα ξεχασμένο χαρτί το οποίο ειχα γράψει πριν από 6 χρόνια. “Χμμ…”, είπα και χαμογέλασα από μέσα μου καθώς το τράβηξα έξω. Αυτό το κειμενάκι λοιπόν, το είχα γράψει λίγο μεθυσμένος, αφότου είχα δει τον έρωτά μου τυχαία στο δρόμο. (Δεν τα ‘χαμε).
“Είναι τρέλα το να περπατάς σε κάθε δρόμο πρωί μεσημέρι και να κλέβεις ματιές, όλη την ώρα, αριστερά και δεξιά σαν ασθενής με μανία καταδίωξης. Δεν απολαμβάνεις τίποτα όσο δεν αντικρίζεις τον στόχο για τον οποίο βγήκες έξω, και για τον οποίο όλη τη μέρα είσαι έξω. Και πάντα, μα πάντα, την στιγμή που θα ξεχαστείς, τότε μόνο θα σκάσει, σαν ναπάλμ σε ασανσέρ.
Σήμερα εμφανίστηκε στις 3 το βράδυ. Σε ένα σουβλατζίδικο. Με μία λατρεμένη μπλούζα από λευκές και κόκκινες γραμμές. Απόψε θα μπορούσα να ζωγραφίσω την αγάπη μόνο με κόκκινο και άσπρο.
Άξιζαν όλες οι μέρες που βγήκα από το σπίτι χωρίς αιτία, μόνο για την σημερινή συνάντηση. Μπορεί να μην μού έδωσε την ίδια σημασία, σίγουρα δεν θα αισθάνθηκε ούτε το ένα εκατοστό από αυτά που ένιωσα εγώ και λογικά αυτή την στιγμή δεν θα κάθεται να γράφει για μένα.
Όμως σ’ το υπόσχομαι. Αυτή, μια μέρα, θα γίνει το κορίτσι μου.”
.
Και έγινε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου