No title needed

Θυμάμαι στο σχολείο πόσο μου άρεσαν τα Θρησκευτικά. Θυμάμαι επίσης, πόσο βαριόντουσαν τα άλλα παιδιά. Αλλά απο τότε μου άρεσαν οι όμορφες ιστορίες. Και επειδή οι συνήθειες δύσκολα πεθαίνουν, ακόμα μου αρέσει να ακούω μια καλή ιστορία.
Άσχετο εντελώς με το Ορθόδοξο ή Ανορθόδοξο του πράγματος.
Άλλωστε νομίζω πως αν είχα γεννηθεί μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιό δεξιά, 20 πόντους κοντύτερος, με κίτρινο δέρμα και σχιστά μάτια πάλι θα λάτρευα τα Θρησκευτικά.
Θα μάθαινα ιστορίες για τον Βουδισμό, τον Ταοϊσμό ή τον Κομφουκιανισμό. Ακούγονται βαριές λέξεις και σίγουρα ονομάσαν έτσι αυτές τις θρησκείες για να ψαρώνουν οι πιστοί. Γιατί σου λέει ο Τσιν Τσουν, ο μπακάλης, ο Ταοϊσμός αποκλείεται να λέει βλακείες.
Εδώ χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να το συλλαβίσεις.
Βέβαια και στη χώρα μας, μας έχουν πνίξει δύο βαρύγδουπα ουσιαστικά σε -ισμος.
Ο Χριστιανισμός θρησκευτικά και ο αυνανισμός οπουδήποτε αλλού.

Τέλoς πάντων άλλο ήθελα να πω. Όλες αυτές οι θρησκείες θα συμφωνήσουν πάνω κάτω σε κάτι. Ότι η αγάπη είναι η σημαντικότερη έννοια που υπάρχει και αμπελοφιλοσοφικά και πρακτικά. Και έτσι έιναι. Με μιά λεπτομέρεια. Την ελευθερία της επιλογής. Ευτυχώς μπορούμε να επιλέξουμε να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε όπως και το ποιόν ή ποιά. Η επιβολή της με το ζόρι, φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα. Πόνο, τρέλα, πανικό, θυμό και πολλά πολλά άλλα είτε την έχεις επιβάλει ή είσαι το θύμα.

Η ελευθερία καταξιώνει την αγάπη.