Μια ευχή

Είναι πολύ εύκολο τελικά να κοροϊδεύεις τους ανθρώπους γύρω σου. Το συνειδητοποιώ εδώ και αρκετό καιρό. Το κάνω κάθε μέρα. Μου είναι πολύ εύκολο πλέον.

Ακολουθείς τρία βασικά βήματα… Φοράς πάντα τη χαρούμενη μασκούλα σου,αυτήν που σε κάνει να δείχνεις ότι είσαι μέσα στη τρελή χαρά…και δε ξεχνάς ποτέ να πάρεις μαζί σου εκείνο το ηλίθιο γυάλινο χαμόγελο που σε κάνει να μοιάζεις σαν χαζός. Πρέπει να το έχεις πάντα στη τσέπη και να είσαι σε ετοιμότητα να το πετάξεις,σαν άσσο απ’το μανίκι,σε οποιαδήποτε παπαρολογία ακούσεις…άσχετα αν κάποιος με δείκτη ευφυΐας δεκαπέντε, μπορεί να έβρισκε αυτό το αστείο κρύο.

Προσέχεις την εμφάνισή σου. Ντύνεσαι λίγο όμορφα και περιποιείσαι τον εαυτό σου. Δε μοιάζεις με τον  Τom Hanks στη ταινία «ο ναυαγός». Η εμφάνιση είναι μέρος της ψυχολογίας μας,λένε.

Βγαίνεις συνέχεια έξω. Γυρίζεις από δω κι από κει σαν τον κυνηγημένο. Χωρίς σκοπό. Χωρίς αιτία. Δε κάθεσαι όλη μέρα μέσα…γιατί όλοι καταλαβαίνουν πως έχεις κατάθλιψη.

Αυτά τα πολύ «εύκολα» πραγματάκια ακολουθείς…και όλοι με μιας έχουν πειστεί πως είσαι καλά. Απολύτως καλά. Γέλας. Τρως. Πίνεις. Μιλάς.

Υπάρχει όμως κάποιος που δε μπορεί να πειστεί…Το όνομά του «εαυτός». Δεν μπορώ να τον πείσω. Με κανένα τρόπο. Με κανένα ηλίθιο κολπάκι. Με κανένα τέχνασμα.

Κάθε βράδυ μένουμε μόνοι μας…έχουν σβήσει πια τα φώτα και δεν υπάρχει κανένας άλλος μπροστά…το μόνο που μας χωρίζει είναι η σιωπή. Τότε κάθεται και με κοιτάει κατάματα,με ένα ειρωνικό ύφος και κουνώντας το κεφάλι. Είναι σαν μου λέει “Eμένα δε μπορείς να με πείσεις. Εγώ ξέρω πως είσαι χάλια. Ξέρω πως μέσα σου περνάς εκατό κηδείες κάθε στιγμή…” και το χειρότερο είναι πως γνωρίζω ότι έχει δίκιο.

Για αυτό το λόγο κάνω μια ευχή…”Eαυτέ  μου,μην είσαι πάντα δίπλα μου…μην είσαι πάντα εκεί να μου θυμίζεις περίτρανα το πόσο χάλια είμαι… το πόσο πολύ μου λείπει εκείνη…το πόσο πολύ θέλω να τη δω έστω για μια στιγμή…το πόσο πολύ θέλω ν’ακούσω έστω και μια της λέξη…το πόσο αδύναμος νιώθω μπροστά στη μοναξιά που μου προκαλεί η απουσία της… και μην με κοιτάς με βλέμμα αυστηρό,όταν με παίρνουν τα κλάματα…κάνε λίγο και εσύ τα στραβά μάτια…”

Εαυτέ μου,σε παρακαλώ άκουσε την ευχή μου…