έκθεση από μαθητή του δημοτικού

Σ΄ ένα σχολείο η δασκάλα έβαλε στα παιδιά να γράψουν έκθεση με θέμα:
                        "Τι θέλω να ζητήσω απ΄ το Θεό".
Κάποιος απ΄ τους μαθητές λοιπόν έγραψε την παρακάτω έκθεση.

"Θεέ μου απόψε σου ζητάω κάτι, που το θέλω πάρα πολύ.Θέλω να με κάνεις τηλεόραση!Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης, που ΄ναι στο σπίτι μου.Να ΄χω το δικό μου χώρο.Να ΄χω την οικογένειά μου γύρω από μένα.Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω.Θέλω να ΄μαι το κέντρο της προσοχής και να μ΄ ακούνε οι άλλοι χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.
Θέλω να ΄χω την ίδια φροντίδα που ΄χει η τηλεόραση όταν δε λειτουργεί.Όταν είμαι τηλεόραση, θα ΄χω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται στο σπίτι απ΄ τη δουλειά, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος.Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρημένη, αντί να μ΄ αγνοεί!Θέλω τ΄ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου.Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε-πότε μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.Α!Και το τελευταίο κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
Θεέ μου δε ζητάω πολλά.Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!"

Η δασκάλα που το διάβασε(καθώς βαθμολογούσε) την έκανε να κλάψει.
Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι, τη ρώτησε:"τι συμβαίνει;"
Αυτή απάντησε:"Διάβασε αυτή την έκθεση.Την έχει γράψει ένας μαθητής μου".
Ο σύζυγος είπε:"Το καημένο το παιδί.Τι αδιάφοροι γονείς ειν΄ αυτοί!"
Τότε αυτή τον κοίταξε κι είπε:"Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας...!"

εικόνα

Σήμερα ένας εφοπλιστής βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του. Μαζί με ένα περίστροφο που είχε χρησιμοποιήσει για να αυτοκτονήσει. Δίπλα του, ένας καταστροφέας εγγράφων. Πάντού στο δωμάτιο, εκατοντάδες χαρτονομίσματα κομμένα σε λωρίδες, αξίας 500.000 ευρώ. Ένας γείτονας δήλωσε πως τον τελευταίο καιρό τού έλεγε συνεχώς, πόσο τον έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι.

πηγή

ελάχιστες ερωτήσεις

Κάποιες μικρές ερωτήσεις είναι το μόνιμο θέμα μου. Που γιγαντώνονται στην πρώτη άσχετη αναποδιά της καθημερινότητας μας. Λες και για όλα φταίει η απουσία της. Θα τις γράψω και εδώ μήπως ξέρει κάποιος τις απαντήσεις.
Είναι δυνατόν να την ξαναδώ και να μη νιώσω αυτό το κόψιμο της αναπνοής; Να μη θέλω να είμαστε ξανά μαζί; Η ανάμνηση της να μη μου στοιχειώνει κάθε στιγμή της ζωής μου; Γίνεται να κρατάω το χέρι κάποιας άλλης και να νιώθω αυτά που ένιωθα γι'αυτήν; Μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσα να ρίξω τον εαυτό μου προκριμένου να είμαστε ξανά μαζί; Θα άντεχα ποτέ να μάθαινα ότι παντρεύεται με άλλον; Ή ότι είναι έγκυος;

Έχω και άλλες να γράψω αλλά μετά τις τελευταίες ήδη νιώθω ένα ανακάτεμα στο στομάχι και δε συνεχίζω. Γενικά ρε γαμώτο, το πιό απλό, γίνεται να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς να είναι αυτή παρούσα;

Δε βλέπω, ειλικρινά, γιατί ο Θεός να το αφήσει να γίνει.

sorry

Καλή μου αναβλητικότη, νιώθω την ανάγκη να σου δικαιολογηθώ. Όλη την ώρα σε ενοχλώ γράφοντάς σου όλο μίζερα πράγματα, στεναχώριες μου και παράπονά μου.

Σήμερα πήγα στη θάλασσα. Κολύμπησα με τα βατραχοπέδιλά μου για περίπου 20 λεπτά. Βγήκα, ξεκουράστηκα και είπα να ξαναβουτήξω, χωρίς βατραχοπέδιλα αυτή τη φορά. Προς μεγάλη μου έκπληξη όταν κολύμπησα χωρίς τα πέδιλα ήταν σα να μην είχα πόδια.
Στην αρχή τρόμαξα.
Μετά κατάλαβα.

Όταν έβγαλα τα βατραχοπέδιλα ένιωσα τόσο ανάλαφρος και δυνατός.
Αυτό το συναίσθημα το ήξερα.
Ήταν όπως ακριβώς νιώθω αμέσως μόλις σου εξομολογηθώ όλα αυτά τα μίζερα, στενάχωρα και θλιβερά πράγματα που με ενοχλούν καλή μου αναβλητικότη.

Μου κάνεις πολύ καλό τελικά. Συγγνώμη αλλά θα συνεχίσω να σε πρήζω.

και αναρωτιέμαι

Είχα πιει αρκετά. Σε τι βαθμό; Σε "αγάπη σε όλο τον κόσμο" βαθμό. Είχαμε βγει για να πάμε στο περίπτερο να πάρουμε καμια ρετσίνα ακόμα. Και κάναμε μία στάση στο τυροπιτάδικο της γειτονιάς. Εκεί με εξυπηρέτησε η κοπέλα που την είχα δει άλλη μία φορά ακόμα στη ζωή μου. Τότε, ήταν πάρα πολύ γλυκιά και ευγενική. Μέτρια στην εμφάνιση, όχι του γούστου μου. Μού είπε 2-3 βλακειούλες, πολύ αστείες, και γέλασα και μού είχε φτιάξει τη μέρα, θυμάμαι.

Απόψε ήταν αρκετά απότομη και σοβαρή. Με εξυπηρέτησε ευγενικά μεν, αλλά από εκείνες τις κατεψυγμένες ευγένειες. Έβαλε την ζαμπονοτυρόπιτα στα μικροκύματα και περιμέναμε στη σιωπή. Δεν άντεξα. Η αλήθεια είναι ότι θα έσκαγα. Και τήν ρώτησα:

- Γιατί είσαι τόσο θυμωμένη;
- Φαίνεται, ε;
- Ε, ναι.
- Άσε. Είμαι θυμωμένη με πολλά.
- Μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό;
- Μακάρι να μπορούσες.

Εκείνη την στιγμή ήθελα να σκίσω το ξεθωριασμένο μπλουζάκι που φορούσα, και από μέσα του να εμφανιστεί η αστραφτερή στολή του μπατμαν που κρύβω μέσα μου και να τής πω:
"Ποιος σε πείραξε; Πες μου, και θα κινήσω τον κόσμο ώστε να φέρω χαμόγελο στα χείλια σου ξανά".

Αντ' αυτού, έβαλα στην τσέπη μου τα ρέστα, σιωπηλά - σιωπηλα, και περίμενα τα μικροκύματα να κάνουν το τεχνολογικό τους θαύμα. Ακούστηκε το μπλινγκ μπλίνγκ και την στιγμή που έντυνε το ζαμπονοπιτάκι στο χάρτινο κουβερτάκι, ξανακούστηκε η φωνή μου:

- Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι.

Και τώρα εσύ που διαβάζεις την ανάρτηση περιμένεις να έγινε κάτι τρελό σε αυτήν την ιστορία. Θα σε απογοητεύσω όμως. Η αλήθεια είναι πως μού ξανάπε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι. Λογικά θα είχε κάποιο πρόβλημα με την δουλειά της, το αφεντικό της. Αλλά θυμάμαι ότι χαμογέλασε και ήταν πιο γλυκιά από ότι στην αρχή. Μπορεί να σκέφτηκε ότι τής την έπεφτα. Τόσοι και τόσοι μεθυσμένοι σταματάνε στο μαγαζί της ξημερώματα. Αλλά αλήθεια την έχω συμπαθήσει τόσο πολύ από την προηγούμενη φορά και θα ήθελα να την βοηθήσω.

Και τώρα, ώρες μετά, ακόμα την σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι φταίει. Το αλκοόλ, ο χαρακτήρας μου, κάτι ξεχασμένο μέσα μου; Αλλά θα ήθελα να την κάνω να χαμογελάσει. Και ας μην εμφανιζόμουν εγώ ως ο λυτρωτής. Να μην μάθαινε ποτέ για μένα. Και ας μην την ξανάβλεπα ποτέ. Το θέμα είναι ότι εκείνη την στιγμή τής έπιασα την κουβέντα (κάτι που δεν κάνω ποτέ), ένιωσα κάτι παράξενα ισχυρό και μετά από ώρα ακόμα το σκέφτομαι. Και αναρωτιέμαι, είχε νόημα αυτή η ανάρτηση ή σπατάλησα το χρόνο μας;

η εξήγηση του blog

Τις προάλλες είχε συναυλία ο Χαρούλης και παρότι τον έχω δει αρκετές φορές, είπα να πάω. Το εισητήριο είχε 15 ευρώ στην είσοδο και 10 ευρώ αν πήγαινες και το έπαιρνες στην προπώληση από κάποια συγκεκριμένα μαγαζιά. Κάθε μέρα για τουλάχιστον μία εβδομάδα πριν τη συναυλία έλεγα ότι την επομένη θα κατέβω να πάρω εισητήρια και όμως συνεχώς έβρισκα και μια δικαιολογία.
Ε μαντέψτε πόσο πλήρωσα τελικά.

πάντα καλά

Θέλω να γίνει κάτι. Δε μπορώ άλλο. Δεν είναι ότι είμαι κακά. Χθες το πρωί σκεφτόμουν ότι είμαι αρκετά καλά. Από το απόγευμα όμως κατάλαβα ότι δεν κάνω τίποτα απολύτως. Αφήνω τις μέρες να παιρνούν χωρίς να κάνω τίποτα για να αλλάξει αυτή η μίζερη καθημερινότητά μου. Έχω πάψει να ασχολούμε με ότι με ενοχλούσε και έχω βαλτώσει.

Σκεφτόμουν πριν από περίπου δύο χρόνια, μπορεί και παραπάνω, είχα περάσει ένα πολύ άσχημο διάστημα. Θυμάμαι είχε λίγο ύπνο, λίγο φαγητό, λίγες αμέθιστες ώρες, πολύ κλάμα και πάρα πολύ αγάπη από ένα σπάνιο φίλο. Εκείνες τις μέρες δεν μπορούσα να το συνηδητοποιήσω, αλλά χωρίς να έχει κανένα ώφελος, καθόταν και χαλούσε το προγραμμά του, το στομάχι του, τα λεφτά του για να νταντεύει ένα κλαψιάρη που "του φάγαν το μπιφτέκι του". Κάναμε απίστευτα πράγματα. Τραγικά αν τα καλοσκεφτείς. Αλλά αν τα σκέφτεσαι νυφάλιος μετά από χρόνια, την στιγμή που το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι να πας βόλτα μόνος σου στο λιμάνι, τότε φαντάζουν οι καλύτερες στιγμές τις ζωή σου. Σ'ευχαριστώ ρε φίλε.

Πως γίνεται ρε γαμώτο, ξεκίνησα να σας περιγράφω ένα πολύ άσχημο διάστημα της ζωής μου, το οποίο τελικά κατέληξε σε μερικές από τις καλύτερες μέρες τις ζωής μου.

Φυσικά δεν θα ήθελα να ξανάπεράσω αυτή την περίοδο απλά θέλω να ζήσω λίγο πιο έντονα. Έντονες στιγμές, έντονα συναισθήματα.

Είμαι καλά αλλά παραπονιέμαι. Νομίζω ότι αρχίζω και τα χάνω σιγά-σιγά. Θέλω κάτι να γκρινιάξω, να μελαγχολήσω, να βρω αφορμή να πέρω ένα αεροπλάνο και να έρθω να πιούμε, να φιλοσοφήσουμε, να γελάσουμε, να κλάψουμε, να ζήσουμε ρε γάμωτο.

Κι όμως είμαι καλά.

τα κουνάβια

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κουναβάκι. Μεγάλωνε χαρούμενο στην πράσινη φάρμα του κυρίου Μανώλη, με άλλα ζωάκια. Χαμογελούσε, και γελούσε πολύ. Ήταν ένα ευτυχισμένο κουνάβι, μπορούσες να πεις.

Ένα βράδυ, ο Μανώλης αποφάσισε να φέρει και άλλα ζωντανά στο μικρό αυτό πράσινο περιφραγμένο χωριό. Έφερε ένα μικρούτσικο ελάφι και ένα μικροσκοπικό ποντίκι. Το ποντικάκι ήταν μικρό, ντροπαλό, αλλά τσαχπίνικο. Ήταν μόλις ημερών, μωρέ. Το κουνάβι έκανε κέφι το ποντικάκι. Γελούσε μαζί του. Το ποντικάκι δεν έκανε κάτι φοβερό πέρα από το να υπάρχει, αλλά του κουναβιού τού αρκούσε αυτό το γεγονός για να γελάει.

Οι μέρες περνούσαν στην μικρή εκείνη φάρμα, και το κουνάβι είχε συνηθίσει πια την ύπαρξη του ποντικιού. Δεν γελούσε τόσο πολύ, αλλά απολάμβανε την παρέα του. Όπως ακριβώς ένιωθε φιλική ευφορία με το ελάφι, το γουρούνι και την ζέβρα. Ήταν μια φιλήσυχη, ολοπράσινη φάρμα.

Το ποντίκι θυμόταν το γλυκό περίσσιο γέλιο από το κουνάβι τις πρώτες μέρες της σύντομης ζωής του. Και τού κακοφαινόταν που δεν υπήρχε πλέον. Γι' αυτό το λόγο, έκανε προσπάθειες ώστε να γίνει πάλι αρεστό. Σερνόταν συνεχώς, δήθεν τυχαία, κοντά του και έκανε γκριματσούλες. Το κουνάβι χαχάνιζε και πάλι βέβαια, αλλά όχι όπως τις πρώτες φορές.

Μέχρι που ένα βράδυ με αστροφεγγιά, όλα τα ζωά είχαν πάει από νωρίς για ύπνο, κάτω από τον ξύλινο σταβλίσκο. Το κουνάβι είχε μείνει να κοιτάζει τα αστέρια που τόσο αγαπούσε, και φυσικά το ποντικάκι δεν έχασε την ευκαιρία να πάει δίπλα του. Μιλούσανε όλο το βράδυ. Χωρίς γκριμάτσες και αστείες φάτσες αυτή τη φορά. Κοιτούσαν τον ουρανό και τον αγαπούσανε μαζί.

Ήρθε νωρίς το χάραμα και ο Μανώλης διαπίστωσε κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Το ποντίκι, όπως πίστευε, ήταν τελικά και αυτό κουνάβι! Μα πώς το είχε μπερδέψει; Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς δεν το είχε δει τόσο καιρό. Τού φάνηκε παράξενο πολύ, αλλά χάρηκε που είχε δύο κουνάβια πια, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, και ονειρευόταν μια μέρα να κάνουν κουναβάκια πολλά.

Τα δύο κουνάβια αρχίσανε να κάνουν τέλεια παρέα. Πάντα μαζί τα έβλεπες. Το αγοροκούναβο μάζευε λουλούδια συνέχεια και τα έβαζε μπροστά στο κοριτσοκούναβο, για να τα δει μπροστά της όταν ανοίξει τα μάτια της. Και με αυτά να ξυπνήσει. Χαιρόταν τόσο πολύ εκείνη, που πολλαπλασιαζόταν η χαρά του αγοροκούναβου. Μην ρωτήσεις το πώς το ξέρω. Απλά το ξέρω.

Περάσαν χρόνια, και ο Μανώλης χτυπήθηκε από την κρίση. Πούλησε αρκετά από τα ζώα του και με βαριά καρδιά, μια κρύα πρωία, αναγκάστηκε να χωρίσει τα δύο κουνάβια. Πήρε το αγοροκούναβο και το έστειλε σε μία μακρινή και όχι τόσο καταπράσινη φάρμα.


Δύο χρόνια μετά, η κρίση ήταν ακόμα εκει. Η κουναβίνα είχε γίνει πλέον η βασίλισσα της φάρμας. Ήταν η πιο παλιά και ακόμα η πιο όμορφη. Έτρεχε από εδώ και από εκεί, αλλά λίγο δυστυχισμένη, γιατί πλέον είχε μάθει όλα τα κατατόπια και το ενδιαφέρον της καινούριας ανακάλυψης, ήταν ξινό σταφύλι για εκείνη.

Μία μέρα φθινοπωρινή, έβρεχε. Τότε εμφανίστηκε ο κούναβος πίσω από τα σύρματα. Η κουναβίνα τα έπαιξε.

- "Τι κάνεις εσύ εδώ;", τού είπε εντυπωσιασμένη.
- "Ήρθα να σε πάρω. Αφού εμείς οι δύο πρέπει να είμαστε μαζί, βρε χαζή".
- "Ναι, αλλά τα κάγκελα;"

Το αγοροκούναβο έκανε μια χαψιά τα κάγκελα.

-"Βλακείες. Άντε έλα", τής είπε.
- "Ναι, αλλά βρέχει. Πώς θα αντέξει τόση βροχή η γούνα μας;"

Τότε εκείνος έβγαλε μία ομπρέλα κόκκινη.

- "Έχω ακόμα την ομπρέλα σου. Θυμάσαι;"


Και ήταν αστείο το θέαμα. Έβλεπες δύο κουνάβια να κατεβαίνουν γρήγορα ένα βουνό, κάτω από μία κόκκινη ομπρέλα, αγαπημένα και σίγουρα. Περπατούσαν τρελά, γελούσε δυνατά η κουναβίνα. Τα γέλια της αντηχούσαν παντού στη φύση.

Ο κουναβίνος είχε βρει αυτό που έψαχνε, το πρωί της 23ης Σεπτεμβρίου του 2012.

a toy train in space

Έστειλε το αγαπημένο τρενάκι του 4χρονου γιού του στο διάστημα! Το αγοράκι που λατρεύει να παίζει με το τρενάκι του ήθελε να το στείλει στο διάστημα και ο μπαμπάς βρήκε τον τρόπο… Πήρε το τρενάκι, έβαλε επάνω του μία HD κάμερα κι ένα παλιό ασύρματο GPS ώστε να μπορεί να δει ακριβώς που βρίσκεται και να καταγράψει το ταξίδι από το αγαπημένο παιχνίδι του γιού του.
Αφού το ετοίμασε το έδεσε σε ένα μπαλόνι και το άφησε να ταξιδέψει και μετά από λίγες ώρες το μπαλόνι προσγειώθηκε και πάλι στη γη έχοντας κάνει το όνειρο του μικρού αγοριού πραγματικότητα.

αγάπη είναι

   Τι ειναι αυτο;  

    

Ευχαριστώ φίλε που μου έδειξες αυτό το βιντεάκι.

αεροπειρατεία

Αυτό το αεροδρόμιο άφιξης εξομολογήσεων, που λέγεται αναβλητικότη, είναι ο καλύτερος σταθμός μετεπιβίβασης. Αφήνω ανεπιτήρητα στο πλάι τις βαλίτσες με την ατακτοποίητη καθημερινότητά μου, για να δω την απογείωση μιας άγνωστης πτήσης. Γραπώνομαι νοητά και πετάω μαζί της στο προγραμματισμένο της πουθενά. Και τότε αρχίζω να θυμάμαι ξανά.

θυμάμαι που δούλευα σε ένα βίντεοκλαμπ, μαντινείας και κάτι γωνία. Ήταν μεσάνυχτα 1 και η ησυχία στο δρόμο ήταν πια η βασίλισσα της πόλης. Εκείνη, στο σαλόνι, με περίμενε για χειμερινές και ατελείωτες κατωπαπλωματικές αγκαλιές. Ο ουρανός μάς χώριζε με μια πυκνή καταιγίδα. Δεν είχα ομπρέλα μαζί μου. Ούτε αμάξι είχα, ούτε χρήματα για ταξί, ούτε καν χοντρά παπούτσια. Τής τηλεφώνησα για να τής πω ότι θα καθυστερούσα. Τότε ήταν που άκουσα από την άλλη άκρη της σπιράλ γραμμής, εκείνο που δεν θα καταφέρει να σβήσει ούτε το αλτσχάιμερ:

- Να έρθω να σε πάρω;
- Πώς να έρθεις, καρδιά μου;
- Με την ομπρέλα μου.

Γιατί όταν αγαπάς, μάλλον η ομπρέλα γίνεται και όχημα. Μού ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω τα δάκρυα από τις στάλες, πάνω στο μουσκεμένο μου πρόσωπό. Έμπαινα μέσα σε λακούβες και αυτές μού έδιναν ώθηση για να τρέξω ακόμα πιο γρήγορα. Έπρεπε μια ώρα αρχύτερα να αγκαλιάσω τον άνθρωπο που μού είπε εκείνη τη φράση. Και μόλις έφτασα στο κατώφλι και μού άνοιξε την πόρτα, δεν της άφησα περιθώρια για ανάσες. Όχι. Κάτι ίσως να μού μουρμούρισε ότι την έσφιγγα πολύ, και ίσως κάτι λέξεις όπως μουσκίδι και πνευμονία. Δεν θυμάμαι τίποτα.

Χρόνια μετά τής είπα για εκείνο το βράδυ. Το είχε ξεχάσει. Το θεώρησε πολύ φυσικό να είχε πει εκείνο το πράγμα. "Ντάξει, σιγά. Κι εσύ το ίδιο δεν θα έκανες;". Ναι, αγάπη μου, κι εγώ μέχρι την άκρη του κόσμου θα πάσχιζα για να μην βραχείς, απλά ως τότε πίστευα ότι μόνο εγώ ήμουν ο τρελός. Δεν γνώριζα ότι ήσουν κι εσύ. Και κάθε φορά που τρώω τόση αγάπη κατακούτελα, τα χάνω και μού φαίνεται η ζωή τόσο εύκολη τελικά.

Από τα φτηνιάρικα ηχεία ακούγεται η αναγγελία της πτήσης μου. Με καλούνε ως καθυστερημένο επιβάτη. Είμαι, αλλά ίσως όχι όπως το εννοούν εκείνοι. Πρέπει να φύγω, καλή μου αναβλητικότη. Με περιμένει κάποια βαρετή υποχρέωση στη γη του Παρόντος.

Στεκόμενος στην ουρά, λίγο πριν δώσω τα διαπιστευτήρια στην πύλη, σκέφτομαι να το σκάσω. Είμαι δευτερόλεπτα μακριά από μια απρόβλεπτη φυγή. Τι κι αν τρέξω αντίθετα; Να βρω μια πτήση που να φεύγει άμεσα για την Παρελθοντία; Το φαντάζομαι να συμβαίνει, και νιώθω ήρωας με μπέρτα κόμικ. Και δεν θα με νοιάζει πλέον το βλέμμα της υπαλλήλου που θα με κοιτάζει σαν χάνος να φεύγω, και να απορεί. Στ' αρχίδια μου η απορία σου, κοίτα τη ζωή σου. Ούτε τι ψιθυρίζουν οι άλλοι επιβάτες για μένα, ούτε αν τους καθυστερήσω, ούτε αν έχω κάποιο γνωστό και με ξέρει, ούτε αν θα ξανακούσω το όνομά μου απ' τα γαμημένα ηχεία.

Τα δευτερόλεπτα περνούν σαν κλανιά. Δίνω το πλαστικό μου χαρτί, πού 'χει μία φάτσα που ποτέ μου δεν αναγνώρισα. Η υπάλληλος, με ένα χαμόγελο ψυγείου, μού εύχεται καλό ταξίδι. "Επίσης" τής απαντώ κι ας μην πετάει εκείνη. Τι σημασία έχει; Και οι δύο ψέματα δεν λέμε; Μπαίνω στο χλιδοαεροσκάφος της Paron Airlines και πριν ακόμα το συνειδητοποιήσω, πετάω ξανά. Είναι η στιγμή που αγαπώ τους αεροπειρατές.

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα X

Ένας δυστυχισμένος αλκοολικός. Αυτό νιώθω καθώς πιέζονται τα πλήκτρα στο κινητό μου. Πώς έφτασα πάλι σε τέτοια κατάσταση και τι με σπρώχνει πάλι στο να γράψω. Θα μπλέξω αυτή τη φορά το αλκοόλ αλλά και την αντικοινωνικότητα μου. Γιατί ο Θεός δε με έφτιαξε σαν τα άλλα παιδάκια, να θέλω να γίνω μέλος μιας παρέας που αν και συναντήθηκε για ένα βράδυ, όλοι παλεύουν για να περάσουν καλά. Γιατί να μη μπορώ να ακούω ασημαντότητες από γκόμενες που ούτε το όνομα τους δεν ξέρω και να γελάω συγκαταβατικά ενώ στο μυαλό μου τρέχουν τα χειρότερα.

Λυπάμαι που δίνω αξία μόνο σε μετρημένα πράγματα στη ζωή. Και π.χ, μια άγνωστη παρέα δεν είναι ένα από αυτά. Όμως τα μετράω λάθος. Αλλά τι να κάνω που όταν πίνω αναπνέω αληθινά. Μ'αρέσει άπειρα το ποτό ρε πούστη. Θα μπορούσες να το πεις και αγάπη. Όπως και τα αράγματα μέχρι το πρωί.

Α ρε χαζό, θα τα άφηνα όλα. Θα κοιμόμουνα από τις 11 χωρίς γουλιά. Αρκεί να ήσουν κάπου στο κάδρο. Άλλωστε, οι ωραιότερες μέρες της ζωής μου δεν είχαν ποτό, αλλά εσένα.

                                           
                                              (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

χρόνια πολλά κι από μένα

Όταν ξεκίνησε το blog ήταν λίγο καιρό πριν μπω στρατό και δεν σας ακολούθησα στην ιδέα. Ίσως να μην μπορούσα κιόλας. Σε κάθε μου έξοδο όμως ή όποτε έβρισκα internet, η πρώτη μου κίνηση ήταν να μπω να δω πως τα πάνε τα φιλαράκια μου, παλεύοντας μ'αυτήν την καταραμένη αναβλητικότητα.


Μετά από καιρό, κατάφερα κι εγώ να μπω μέσα σ'αυτό το ημερολόγιο. Στην αρχή το είχα πάρει από φόβο. Δεν είμαι τόσο του γραπτού λόγου, όχι πως είμαι του προφορικού, αλλά τέλος πάντων. Τώρα πια έχει γίνει η ψυχοθεραπία μου. Δεν με νοιάζει αν κάνω ορθογραφικά, αν δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέω, δεν με νοιάζει αν συμφωνούν όλοι με αυτά που γράφω.


Ένα ξέρω και με γεμίζει και γι'αυτό ελπίζω να κλείσω κι εγώ ενα χρόνο εδώ.
Όταν μπαίνω εδώ μέσα, είναι σα να βρίσκομαι ξανά γύρω από ένα τραπέζι με δύο κολλητούς, που ότι κι αν πω θα με καταλάβουν.Μ' αλκοόλ και ναργιλέ να γυρίζει. Όσα χιλιόμετρα μακριά κι αν βρισκόμαστε.

χρόνια πολλά

Πριν από ένα χρόνο κάπνιζε δίπλα μου ένας τύπος και λέγαμε τα γνωστά. Πως αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνά, την ίδια στιγμή που έχουμε τόσα μέσα μας να την φιλοδωρήσουμε και να κερδίσουμε την εύνοιά της. Συμφωνήσαμε στο πιο απλό: Πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά. Αφού κάθε μέρα βρισκόμαστε πίσω από μία οθόνη, ας μπούμε στη ζωή από το μόντεμ. Και τι είναι αυτό που μάς χαλάει πιο πολύ; Η γαμιόλα η αναβλητικότητα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε. Ύστερα μπήκαν άλλοι και κάτι σαν παραμύθι γεννήθηκε. Και, για μένα, το πιο όμορφο ημερολόγιό άρχισε να γράφεται. Έμαθα να είμαι συνεπής, έμαθα να μοιράζομαι, και να κοινωνώ σκέψεις που ανεμοπαίρνονται στον καπνό της ντροπής. Έμαθα να είμαι λίγο καλύτερος φίλος. Τα αγαπώ αυτά τα άγαρμπα ψηφιακά ορνιθοσκαλίσματα. Αγαπώ τους φίλους μου, με αγαπώ και εμένα λίγο περισσότερο. Γιατί όποτε γίνεσαι καλύτερος σε μία παρέα, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Και αν κάτι μού έλειψε σ' αυτήν εδώ τη ζωούλα, είναι η αγάπη προς τα εμένα. Η επόμενη παράγραφος ανήκει στον αδερφό μου.

Πέθανα και γεννήθηκα πολλές φορές εδώ μέσα. Μετά από ένα χρόνο βλέπω πως πια δεν έχω μυστικά. Τα έχω μοιραστεί όλα με όλους. Πονούσα και το μάθαινε όλο το Ίντερνετ.  Αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να τα παρατήσω. Και μπορεί καμία φορά να το έκανα κιόλας. Η φιλία με κράτησε. Δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος, σίγουρα όμως έμαθα να ντρέπομαι λίγο λιγότερο γι'αυτά που έχω μέσα μου. Αν έλεγα στην κανονική ζωή όλα αυτά που έγραψα εδώ μάλλον θα ήταν και καλύτερη. Αλλά δεν πειράζει. Εγώ αγαπώ τους φίλους μου λίγο περισσότερο από τον εαυτό μου αλλά κάποια μέρα θα αλλάξει κι αυτό. Μέχρι τότε θα περιμένω κάθε μέρα να δω τι έγραψαν κι αν πρέπει το βράδυ να αγοράσω ένα μπουκάλι τζιν.

Takk

Όλοι έχουν κάποια τραγούδια που τους θυμίζουν καταστάσεις και ανθρώπους. Τραγούδια που είναι συνυφασμένα μ' αναμνήσεις. Και τα κάνεις μοναδικά ή καταραμένα. Πολλές φορές δεν μπορείς να τα ακούσεις γιατί ξέρεις ότι θα σε γεμίσουν με τόση νοσταλγία που ίσως σε χαλάσουν. Και κάποια άλλα τα έχεις συνδέσει με όμορφα συναισθήματα και μπορείς και τα ακούς όποτε θέλεις και εξακολουθείς να νιώθεις όμορφα.

Αν υπάρχει ένας δίσκος που θεωρώ τον πιο ανατριχιαστικά ολοκληρωμένο στην παγκόσμια μουσική, αυτός είναι ο "Takk" των Sigur Rós. Έχει μέσα τα πάντα. Πιστεύω ότι κάποιος πήρε όλα τα συναισθήματα του ανθρώπου και τα χώρεσε σε ένα δίσκο. Υπάρχει ένα link στο YouTube που τον έχει ολόκληρο, και πολλές φορές τον βάζω να τον ακούσω. Απόψε έριξα μια ματιά και στα σχόλια από κάτω του.

Είδα έναν που έγραφε ότι η κόρη του γεννήθηκε με αυτόν το δίσκο. Δηλαδή τον άκουγε τις ημέρες που πρωτοπήρε το παιδί του στην αγκαλιά; Την ημέρα που περίμενε έξω από το χειρουργίο; Την πρώτη φορά που τον κοίταξε, που του έσφιξε το δάχτυλο; Άκουγε αυτά τα κομμάτια τα πρώτα βράδια που υπήρχε αυτός ο καινούριος άνθρωπος στο σπίτι του; Τι συναισθήματα θα τού προκαλεί αυτός ο δίσκος πια, μού λες;

Μα πρέπει να τον ακούσεις για να καταλάβεις τις σκέψεις μου.

Ένας αλλος πάλι έγραψε πως αυτόν το δίσκο τον βάζει για να αποκοιμηθεί το παιδί του. Τον φαντάζομαι να είναι πάνω από την κούνια, ή στη μέση του διπλού κρεβατιού, με χαμηλό φωτισμό και κάπου στο φόντο να παίζει η μουσική. Εκείνος το κοιτάζει και δεν μιλά. Μιλά η μουσική τώρα και τα λέει όλα. Και σιγά σιγά βαραίνουν τα βλέφαρα και μία μοναδική σχέση έχει δημιουργηθεί ήδη για πάντα. Και ύστερα τον φαντάζομαι ένα συννεφιασμένο πρωί, 10 χρόνια μετά, να πηγαίνει το παιδί του με το αμάξι στο σχολείο και να ακούει τυχαία στο ράδιο εκείνα τα τραγούδια. Τι συναισθήματα, ε.

Και τέλος, ένας ακόμα έγραψε: "Άκουγα το Milano κάθε βράδυ στη φυλακή". Το ίδιο κομμάτι που ο άλλος το άκουγε όταν νανούριζε το παιδί του τρισευτυχισμένος, το ίδιο βράδυ, κάποιος άλλος το άκουγε σε μία φυλακή. Πόσο διαφορετικές ζωές και σκέψεις, καθοδηγούμενες όμως από τις ίδιες νότες. Το φαντάζομαι να κοιτάζει τα κάγκελα και να σκέφτεται τόσα πολλά. Τα λάθη που έκανε, να αναρωτιέται τι έφταιξε και έφτασε ως εδώ. Και στο 4o λεπτό, μπορώ να φανταστώ να σπάει την πόρτα και να δραπετεύει. Να τρέχει πολύ γρήγορα και μακριά. Και ύστερα να τον ξανασυλλαμβάνουν και να τον πετάνε στο υγρό κελί. Και μόνος στα ακουστικά του, συνειδητοποιεί ξανά το τώρα. Και ύστερα στο 7ο λεπτό, να πετάει ψηλά και πάλι. Και δευτερόλεπτα μετά, πάλι άτσαλη προσγείωση. Κάθε ένα βράδυ, το ίδιο ταξίδι. Ώσπου βγήκε στον κόσμο, έκατσε έψαξε το τραγούδι στο YouTube, και άφησε αυτό το σχόλιο με την ιστορία του. Και εγώ το είδα και έγραψα αυτό. Και ίσως εσύ διαβάζοντάς το, κάτι σκεφτείς και γράψεις κάτι άλλο.

συναισθηματικό alzheimer

Ποτέ δε θα είμαστε μικρότεροι από σήμερα. Σήμερα είμαστε όσο νεότεροι γίνεται. Το ίδιο και οι αγαπημένοι μας. Το μυαλό μας είναι όσο πιο διαυγές - λέμε τώρα- γίνεται, τα πόδια μας είναι στην καλύτερη πιθανή κατάσταση, τα χρόνια είναι ακόμα καλά μαζί μας.

Ζω αυτό που περιγράφω, στο πετσί μου. Με τον παππού μου. Χρόνια ολόκληρα γεμάτα αγάπη και χαμόγελα, όμως τώρα τον κυνηγάνε φαντάσματα. Το μυαλό του δεν τον αφήνει σε ησυχία. Ένα πεντάχρονο αγόρι στο σώμα ενός ενενηντάχρονου κυρίου.

Κάποτε το είχαμε συζητήσει και θυμάμαι να μου λέει, ότι η κόλαση και ο παράδεισος στη ζωή είναι το πως διαλέγει ο Θεός να φύγεις από εδώ. Πίστευε ότι αν ήσουνα καλός και τίμιος στη ζωή θα έφευγες όπως σου άξιζε. Ενώ αν ήσουν κωλοπαίδι στη ζωή θα τα έβρισκες μπροστά σου στο θάνατο.

Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά. Αν είσαι καλός θα βρείς τον παράδεισο στη ζωή την ίδια.
Ξέρω καταβάθος πόσο μ'αγαπάει ο παππούς μου και ας μη μπορεί πιά να μου το πει. Αλλά όσο είμαστε νέοι ας πούμε και ας κάνουμε τα πράγματα που θέλουμε. Αύριο ήδη θα είμαστε μια μέρα πιό γέροι.

Σίγουρα κάποια μέρα θα μας εγκαταλείψουν οι δυνάμεις ή ακόμα χειρότερα, δε θα θυμόμαστε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε.

υποψήφιος χειμερινός κολυμβητής

Χθές είδα τα δελτία καιρού. Ο καιρός χαλάει έλεγαν.
Μόνο που είδα τα σύννεφα στην τηλεόραση μελαγχόλησα.
Κοιμήθηκα κακόκεφος και σηκώθηκα πιασμένος.

Σήμερα σηκώθηκα πρωί-πρωί, βγήκα έξω και είδα μια τέλεια μέρα.
Κοίταξα στον ουρανό και άνοιξε η καρδιά μου.
Πήρα τη μάσκα μου, τα βατραχοπέδιλά μου και πήγα στη θάλασσα.
Κάθησα μια ώρα μέσα και κολυμπούσα σαν τρελός πάνω κάτω για μία ολόκληρη ώρα.
Βγήκα, κάθησα στην άμμο, λαχανιασμένος και μουλιασμένος από την τόση ώρα μέσα στο νερό. Κοίταζα σα χαζός για ώρα την τόσο ήρεμη θάλασσα.
Τόσο ήρεμος και καθαρός μέσα μου ένιωθα κι εγώ.
Μου πέρασε και το πιάσιμο και η ακεφιά και όλα. Δε σκεφτόμουν ούτε την κρίση ούτε ότι δεν έχω δουλειά και λεφτά τίποτα.

Ήμουν ήρεμος.

Αυτό έψαχνα και το βρήκα.



Πήρα και μία απόφαση αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Θα προσπαθήσω όμως, να γίνω χειμερινός κολυμβητής.

το σάββατο

Την επόμενη μέρα ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.

- "Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα", είπε η αλεπού. "Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τ’ απόγευμα, εγώ από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της".

Θα ήθελα κι εγώ να ξέρω πότε θα με πάρεις τηλέφωνο. Μια συγκεκριμένη μέρα και μία συγκεκριμένη ώρα. Να έχω κάτι να περιμένω στα σίγουρα. Με συνθλίβει η έξαψη που νιώθω κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό μου, ελπίζοντας ότι θα δω το όνομά σου στην οθόνη.

Αν λέγαμε, για παράδειγμα, ότι κάθε Σάββατο απόγευμα θα μιλάμε στο τηλέφωνο. Εγώ από την Παρασκευή το βράδυ θα έπινα χαρούμενος. Θα έκανα έναν υπέροχα ανήσυχο ύπνο με όνειρα, και θα ξυπνούσα με ζωή μέσα μου. Δεν θα έπινα αβέβαιος για το πότε θα σε ξανακούσω. Δεν θα έπεφτα, δεν θα λυπόμουν. Αλλά θα ρουφούσα κάθε γλυκιά σκέψη όλης της εβδομάδος και θα τις φυλούσα για να σού τις πω το Σάββατο.

Μακάρι να ήξερα κάθε πότε θα μού τηλεφωνάς.

καύλα

Όταν γράφεις 'καύλα' και το autocorrect στο κάνει 'Καύκασος', καταλαβαίνεις ότι το Matrix ήταν μούφα. Οι μηχανές δε θα μας κατακτήσουν ποτέ.

 Αύγουστος Κορτώ

τελικά είμαι τυχερός

Αυτές τις μέρες έχω ζήσει και έχω δει διάφορες καταστάσεις μέσα στο νοσοκομείο.
Το μόνο που μου βγαίνει να πω, μετά από όσα είδα, είναι ότι νιώθω πάρα πολύ τυχερός που έχω αυτούς τους γονείς και μερικούς φίλους.

Είμαι ευγνώμων που μπορώ και το εκτιμώ αυτό!

υπενθύμιση

Είναι από τις αναρτήσεις που θέλω να κάνω για να τις θυμάμαι, αν και όποτε τις ξαναδώ. Από τις ημερολογιακές αναρτήσεις.

Χτες το βράδυ την είδα πάλι. Να μπαίνω σε ένα δωμάτιο, να κλαίει και να την παίρνω αγκαλιά.

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και είδα μήνυμα: "Σε είδα χτες στο ύπνο μου, να με αγκαλιάζεις".

Δεν ξέρω. Από μικρό παιδί μισούσα τον ύπνο. Τον θεωρώ πολύ ύπουλο. Κάποια στιγμή θα σού εξηγήσω το γιατί. Ως τότε, θα αναρωτιέμαι: "Τι φάση ρε μαλάκα;".

Αυτό μόνο.




Και μετά θα τρελαθώ για πάντα.

σε έναν ιδανικό κόσμο

Κάθε μέρα εύχομαι να ζούσαμε στον ιδανικό κόσμο των ονείρων. Εκεί που οι άνθρωποι αγκαλιάζονται, φιλιούνται, "φορτίζονται" ή τελοσπάντων όπως το ονειρεύεται και το λέει ο καθένας. Εκεί που τα δάκρυα δε θα είναι σημάδι ήττας αλλά πολύ φυσιολογική αντίδραση ευγνωμοσύνης για την αγάπη που επιτέλους έρχεται και δεν περιμένει σε λόγια και υποσχέσεις.

Σήμερα απ'ολες τις μέρες πιό πολύ, θα ήθελα να ζω σ'αυτόν τον κόσμο. Να μπορούσα να στείλω απλά ένα μήνυμα σε έναν άνθρωπο που αγαπώ. Απλά να του το πω. Ούτε θα τον βρίσω, ούτε θα τον προσβάλω, μόνο θα του ανοίξω την καρδιά μου. Όμως δε μπορώ. Και καλά καλά δεν ξέρω ούτε το γιατί.

"Γελοία μου, πάμε μια βόλτα. Στο παρκάκι που πηγαίναμε, στο μαγαζί που τρώγαμε, στα αστέρια. Δε με νοιάζει. Ένας άνθρωπος της τυφλής λογικής είσαι και όμως κατάφερες να μου μάθεις τα μαθηματικά της αγάπης. Σε θέλω εδώ για μένα. Γιατί είμαι αδύναμος, δε μπορώ να ζήσω χωρίς τις στιγμές που μου τραγουδούσες, χωρίς το άρωμα σου, το σκύλο που θα παίρναμε, τα παιδιά μας που δε θα μας γνωρίσουν μαζί."

Σ'αυτόν τον κόσμο ήθελα να ζούσα σήμερα. Και από αύριο ας ξανάρχονταν οι ληστείες, τα μέτρα, η Χρυσή Αυγή. Λες και θα μ'ένοιαζε. Εγώ θα είχα τα φιλιά, τα σκυλιά και τα παιδιά της.

και μετά σου λέω εγώ για κρίση

Ο κύριος Α.Κ, είναι ένας από τους πολλούς ανθρώπους που η ζωή τους τα έφερε άσχημα.

Αυτή τη στιγμή ο 45χρονος και η 41χρονη σύντροφός του που ζουν στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, είναι άνεργοι και κανένας από τους δύο δε μπορεί να βρει δουλειά παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες που καταβάλλουν καθημερινά.

Η επιστολή που έστειλε είναι γροθιά στο στομάχι, αφυπνίζει συνειδήσεις και μας κάνει όλους να θυμόμαστε πως πάνω απ΄όλα είμαστε άνθρωποι. Μη ξεχνάτε πως αύριο ίσως είμαστε εμείς στη θέση του Α.Κ που ζητά βοήθεια, όχι δανεικά, μόνο ΔΟΥΛΕΙΑ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ 45ΧΡΟΝΟΥ
"Oνομάζομαι Α.Κ και μαζί με τη σύντροφο μου κατοικούμε στη Καλαμαριά Θεσσαλονίκης.Είμαστε και οι δύο άνεργοι επι μακρον, προσωπικά 3 ετη και φέτος στις 20 Σεπτέμβρη θα έχουμε επέτειο ενος έτους διαβίωσης χωρις ηλεκτρικό ρεύμα, μια που η δεη διέκοψε τη παροχή λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών.

Σήμερα δε είναι η επέτειος των 6 ημερών χωρις καθόλου φαγητο,  ουτε καν υποψίας αυτού και βέβαια ειμαι στην ευχάριστη θέση να δηλώσω ευτυχής που υπάρχω σε μια πραγματικότητα όπου το κάθε χθες ειναι ονειρικό σε σχέση με το σήμερα...και βέβαια ως ενας απο τους πολλούς αδυνατώ πλήρως να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου απέναντι στη πολιτεία  και απλά αναρωτιέμαι πόσο συνεπής είναι εκείνη απέναντι σε εμένα και τους όμοιους μου.

Αναζητώ μέχρι εξαντλήσεως μια οποιαδήποτε εργασία αλλά  μάταια, ούτε χαραμάδα σε υποψία ανοίγματος...κούφια λόγια και κενού περιεχομένου υποσχέσεις.

Αλλά υπάρχω...γιατι; Ποιος μπορεί  να ζει χωρις τίποτα χωρις καν τα στοιχειώδη, χωρίς την αξιοπρέπεια του, χωρίς την υπερηφάνεια του,  χωρίς όνειρα και μέλλον..;

Πεινάμε κύριε και είναι λέξεις πραγματικές και με περιεχόμενο. Και ζητάμε να μας βοηθήσετε, έμπραχτα όμως και πολύ  άμεσα εαν θέλετε. Δεν είμαι επαίτης ούτε και ζητάω δανεικά, δε βοηθούν,  ούτε μπορώ να τα επιστρέψω. Ζητάω εργασία, οποιαδήποτε εργασία για να σταθώ στα πόδια μου και ίσως και να κάνουμε ονειρα...

Δεν εφτασα 45 ετών  για να σκέφτομαι οτι σύντομα θα αποτελλώ ένα ακόμη νούμερο στις στατιστικές της απώλειας...γιατί βλέπετε είναι προτιμότερη η αυτοχειρία της στιγμής παρά ο καθημερινός θάνατος που βιώνουμε...

Πιστεύω στους ανθρώπους και κάνω έκκλιση βοηθείας,  είμαι σε απόλυτη απόγνωση, σας παρακαλώ. Δε θέλω να πιστέψω οτι μαζί με τη πτώχευση ήρθε και η κώφωση. Εαν μπορείτε και εαν θέ λετε βοηθήστε αλλά με πράξεις, όχι με λόγια σας παρακαλω.

Θα ήθελα επίσης να ζητήσω συγνώμη για την όποια τυχόν ενόχληση προκαλω και την κατανόησή σας διότι η πείνα κα ιη απόγνωση δεν είναι καλοί σύμβουλοι αλλά δυστυχώς είναι οι μόνοι που με συντροφεύουν εδώ και πολύ - πολύ καιρό. 

Με απόλυτη ειλικρίνεια Α.Κ.

ΥΓ: Σας παρακαλώ ας μη ξεχνάμε την ανθρωπιά μας,  τη χρειαζόμαστε και ίσως εμείς λίγο περισσότερο από κάποιους άλλους και ίσως κάποιοι άλλοι περισσότερο από εμάς....".

απόψε

Όλοι σού λένε πως πρέπει πάντα να κάνεις αυτό που γουστάρεις, να ακολουθάς συνεχώς την καρδιά και τα όνειρά σου, πως η ζωή είναι τόσο μικρή και ότι όσο είσαι νέος να κοιτάξεις να ζήσεις πολλά πράγματα.

Ωραία όλα αυτά αλλά υπάρχουν πιεστικές στιγμές που πρέπει να τις υποστείς. Δηλαδή μπορεί να μην γουστάρεις να ξυπνάς 7 να πας στη δουλειά σου, και να γουστάρεις να ξυπνάς 2. Αλλά έτσι πιθανώς να μην βρεις δουλειά ποτέ. Άρα ζυγίζεις τι έχει περισσότερη αξία και αναλόγως κάνεις και τις υποχωρήσεις σου.

Σήμερα ξύπνησα 7.30, και για ένα συνεχόμενο 12ωρο ήμουν στο πόδι να κάνω κάτι που δεν γούσταρα και να πρέπει να κουμαντάρω και να ανεχτώ 30 άτομα. Θα πάρω κάποια χρήματα για αυτό βέβαια, και αυτός ήταν και ο λόγος που έκανα τελικά υπομονή.

Τώρα όμως ήρθε το βράδυ και η διασκέδαση ξεκινάει. Δεν θα ανεχτώ τίποτα που θα με χαλάσει. Θα πάω όπου γουστάρω, θα είμαι μόνο με όποιον γουστάρω, θα πιω και θα καπνίσω ό,τι γουστάρω. Καμία έκπτωση δεν χωράει απόψε. 

Τίποτα. Κοιμήσου. Εμείς τελειώσαμε. Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν.
Τάσος Λειβαδίτης

ευχή-συμβουλή

"Σου εύχομαι να κάνεις όσα περισσότερα λάθη μπορείς, να τα συνηδειτοποιήσεις και να τα αναγνωρίσεις όλα, αλλά να μην μετανιώσεις για κανένα."

Αυτά ήταν τα λόγια μου προς μία αγαπημένη μου φίλη, πριν από δυο χρόνια περίπου.

τρέλα

Και πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτός που είδες σήμερα στον δρόμο να φοράει γυναικείες πυτζάμες και να μονολογεί, ότι δεν είσαι εσύ που δεν μπόρεσες να πετάξεις τα απομεινάρια της από την ντουλάπα σου;

εν υπηρεσία

Αν υπήρχε Θεός θα άφηνε το Μητροπάνο να πεθάνει και θα ζούσαν τόσοι στρατιωτικοί; Εντελώς άκυρο, θα μου πει κάποιος, απλά χτες που είχα υπηρεσία και άκουγα Μήτσο μου ήρθε αυτή η σκέψη.

Α επίσης επιτέλους ανακάλυψα τι διαφορετικό έχουνε οι στρατιωτικοί από τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Δεν έχουν σε κανένα βαθμό αναπτυγμένη την ικανότητα του αυτοσαρκασμού. Δεν είναι όλοι κακοί ούτε όλοι χαζοί είναι όμως όλοι βαρετοί.

Και μην ξεχάσω το άπειρο αντριλίκι τους. Περπατάνε στη μονάδα και χαλάει το πάτωμα, από τα αρχίδια μερικών που τρίβονται κάτω.

πιο νωρίς ήρθε ο σεπτέμβρης και χαθήκαμε

 Τον Aύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
σ' απόσταση αναπνοής και μ' έχασες
κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε
φθινόπωρο κι η αγάπη μας βυθίστηκε

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Τον Aύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
τις θέσεις ποu κρατήσαμε τις πέταξες
δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται
και τα αισθήματα μοu επιστρέφονται

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πως χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

ακούστε το

δικαίωμα

Πολλές φορές όταν περπατάω στο δρόμο τυχαίνει να είμαι στεναχωρημένος. Με τι μπορεί να έχω στεναχωρηθεί; Επειδή η γκομενά μου με έγραψε. Επειδή η πρώην μου δεν μού καλομίλησε στο τηλέφωνο. Επειδή το αφεντικό στη δουλειά μού 'πρηξε λίγο τ' αρχίδια. Επειδή πάχυνα κι άλλο, ή καράφλιασα κι άλλο. Τέτοια προβλήματα έχω κατά κύριο λόγο.

Όταν περπατάω στο δρόμο στεναχωρημένος λοιπόν, κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Ανθρώπους ζητιάνους, ανθρώπους που έχουν παραιτηθεί από τη ζωή. Βλέπω ανθρώπους πολύ πιο χοντρούς και πιο καραφλούς από μένα.

Και σκέφτομαι οκ, αυτοί έχουν πιο σημαντικά προβλήματα από τα δικά μου. Αλλά αν και αυτοί είναι δυστυχισμένοι και εγώ είμαι δυστυχισμένος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό δεν είναι που μετράει; Αν το παιδάκι στη Ρουάντα δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί πεινάει, αν εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ επειδή με χώρισε η γκόμενά μου και αν ο Βαρδινογιάννης δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί επεσε ο τζίρος του κατά 0,001% και έβγαλε μόνο ένα δις σήμερα, το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο; Και οι 3 μας βασανιστικά άυπνοι μείναμε.

Πολλές φορές κοιτάζω στο δρόμο κάποιον που ψάχνει στα σκουπίδια και σκέφτομαι: "Ναι, το ξέρω, είμαι αχάριστος. Θα μπορούσα να είμαι στη θέση του και εγώ κάθομαι και παραπονιέμαι". Αλλά βαρέθηκα αυτή τη σκέψη. Και εγώ πονάω στα αλήθεια. Πονάει η καρδιά μου. Γιατί ο δικός του πόνος να είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;

Ύστερα κουνάω το κεφάλι μου 2-3 φορές καλά-καλά και επανέρχομαι: "Είσαι μαλάκας. Η υγεία, η στέγη, η συντροφικότητα είναι και θα είναι πιο σημαντικά θέματα. Εσύ, όχι, δεν έχεις το δικαίωμα να στεναχωριέσαι. Βρες κάποιο άλλο μικρότερο συναίσθημα."