Όταν ξεκίνησε το blog ήταν λίγο καιρό πριν μπω στρατό και δεν σας ακολούθησα στην ιδέα. Ίσως να μην μπορούσα κιόλας. Σε κάθε μου έξοδο όμως ή όποτε έβρισκα internet, η πρώτη μου κίνηση ήταν να μπω να δω πως τα πάνε τα φιλαράκια μου, παλεύοντας μ'αυτήν την καταραμένη αναβλητικότητα.
Μετά από καιρό, κατάφερα κι εγώ να μπω μέσα σ'αυτό το ημερολόγιο. Στην αρχή το είχα πάρει από φόβο. Δεν είμαι τόσο του γραπτού λόγου, όχι πως είμαι του προφορικού, αλλά τέλος πάντων. Τώρα πια έχει γίνει η ψυχοθεραπία μου. Δεν με νοιάζει αν κάνω ορθογραφικά, αν δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέω, δεν με νοιάζει αν συμφωνούν όλοι με αυτά που γράφω.
Ένα ξέρω και με γεμίζει και γι'αυτό ελπίζω να κλείσω κι εγώ ενα χρόνο εδώ.
Όταν μπαίνω εδώ μέσα, είναι σα να βρίσκομαι ξανά γύρω από ένα τραπέζι με δύο κολλητούς, που ότι κι αν πω θα με καταλάβουν.Μ' αλκοόλ και ναργιλέ να γυρίζει. Όσα χιλιόμετρα μακριά κι αν βρισκόμαστε.
Μετά από καιρό, κατάφερα κι εγώ να μπω μέσα σ'αυτό το ημερολόγιο. Στην αρχή το είχα πάρει από φόβο. Δεν είμαι τόσο του γραπτού λόγου, όχι πως είμαι του προφορικού, αλλά τέλος πάντων. Τώρα πια έχει γίνει η ψυχοθεραπία μου. Δεν με νοιάζει αν κάνω ορθογραφικά, αν δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέω, δεν με νοιάζει αν συμφωνούν όλοι με αυτά που γράφω.
Ένα ξέρω και με γεμίζει και γι'αυτό ελπίζω να κλείσω κι εγώ ενα χρόνο εδώ.
Όταν μπαίνω εδώ μέσα, είναι σα να βρίσκομαι ξανά γύρω από ένα τραπέζι με δύο κολλητούς, που ότι κι αν πω θα με καταλάβουν.Μ' αλκοόλ και ναργιλέ να γυρίζει. Όσα χιλιόμετρα μακριά κι αν βρισκόμαστε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου