χρόνια πολλά

Πριν από ένα χρόνο κάπνιζε δίπλα μου ένας τύπος και λέγαμε τα γνωστά. Πως αφήνουμε τη ζωή να μας προσπερνά, την ίδια στιγμή που έχουμε τόσα μέσα μας να την φιλοδωρήσουμε και να κερδίσουμε την εύνοιά της. Συμφωνήσαμε στο πιο απλό: Πρέπει να ξεκινήσουμε από τα απλά. Αφού κάθε μέρα βρισκόμαστε πίσω από μία οθόνη, ας μπούμε στη ζωή από το μόντεμ. Και τι είναι αυτό που μάς χαλάει πιο πολύ; Η γαμιόλα η αναβλητικότητα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε. Ύστερα μπήκαν άλλοι και κάτι σαν παραμύθι γεννήθηκε. Και, για μένα, το πιο όμορφο ημερολόγιό άρχισε να γράφεται. Έμαθα να είμαι συνεπής, έμαθα να μοιράζομαι, και να κοινωνώ σκέψεις που ανεμοπαίρνονται στον καπνό της ντροπής. Έμαθα να είμαι λίγο καλύτερος φίλος. Τα αγαπώ αυτά τα άγαρμπα ψηφιακά ορνιθοσκαλίσματα. Αγαπώ τους φίλους μου, με αγαπώ και εμένα λίγο περισσότερο. Γιατί όποτε γίνεσαι καλύτερος σε μία παρέα, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Και αν κάτι μού έλειψε σ' αυτήν εδώ τη ζωούλα, είναι η αγάπη προς τα εμένα. Η επόμενη παράγραφος ανήκει στον αδερφό μου.

Πέθανα και γεννήθηκα πολλές φορές εδώ μέσα. Μετά από ένα χρόνο βλέπω πως πια δεν έχω μυστικά. Τα έχω μοιραστεί όλα με όλους. Πονούσα και το μάθαινε όλο το Ίντερνετ.  Αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να τα παρατήσω. Και μπορεί καμία φορά να το έκανα κιόλας. Η φιλία με κράτησε. Δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος, σίγουρα όμως έμαθα να ντρέπομαι λίγο λιγότερο γι'αυτά που έχω μέσα μου. Αν έλεγα στην κανονική ζωή όλα αυτά που έγραψα εδώ μάλλον θα ήταν και καλύτερη. Αλλά δεν πειράζει. Εγώ αγαπώ τους φίλους μου λίγο περισσότερο από τον εαυτό μου αλλά κάποια μέρα θα αλλάξει κι αυτό. Μέχρι τότε θα περιμένω κάθε μέρα να δω τι έγραψαν κι αν πρέπει το βράδυ να αγοράσω ένα μπουκάλι τζιν.