το σάββατο

Την επόμενη μέρα ο μικρός πρίγκιπας ξαναήρθε.

- "Θα ήταν καλύτερα αν ερχόσουν την ίδια πάντα ώρα", είπε η αλεπού. "Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις τ’ απόγευμα, εγώ από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια θα κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα και θ’ ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε λάχει, δε θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της".

Θα ήθελα κι εγώ να ξέρω πότε θα με πάρεις τηλέφωνο. Μια συγκεκριμένη μέρα και μία συγκεκριμένη ώρα. Να έχω κάτι να περιμένω στα σίγουρα. Με συνθλίβει η έξαψη που νιώθω κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνό μου, ελπίζοντας ότι θα δω το όνομά σου στην οθόνη.

Αν λέγαμε, για παράδειγμα, ότι κάθε Σάββατο απόγευμα θα μιλάμε στο τηλέφωνο. Εγώ από την Παρασκευή το βράδυ θα έπινα χαρούμενος. Θα έκανα έναν υπέροχα ανήσυχο ύπνο με όνειρα, και θα ξυπνούσα με ζωή μέσα μου. Δεν θα έπινα αβέβαιος για το πότε θα σε ξανακούσω. Δεν θα έπεφτα, δεν θα λυπόμουν. Αλλά θα ρουφούσα κάθε γλυκιά σκέψη όλης της εβδομάδος και θα τις φυλούσα για να σού τις πω το Σάββατο.

Μακάρι να ήξερα κάθε πότε θα μού τηλεφωνάς.