καρδιογράφημα νεκρού

31 Μαΐ 2012

Περνάν τα χρόνια και μένω στάσιμος. Η ζωή δε θέλει πολλά λεφτά, ατέλειωτες αγάπες και πολλούς φίλους για να βγάλεις στο αποτέλεσμα της εξίσωσης τη λέξη ευτυχία. Ίσως να θέλει και αυτά, αλλά νομίζω ότι το βασικό που θέλει είναι εναλλαγές. Τη μία να τρως κρέας, την άλλη ψάρι. Να πίνεις κρασί και μοχίτο. Να αγαπάς και να κάνεις και άρρωστο σεξ. Αλλά η παραμονή σε ένα ατέρμονο ήρεμο βάλτο μπορεί να αρκεί για τους κροκόδειλους. Όχι για μας ρε γαμώτο. Ακόμα και τα κακά που έρχονται, οι απογοητεύσεις, κάνουν την καρδούλα να χτυπάει απο ανησυχία. Όταν η ζωή είναι σαν καρδιογράφημα νεκρού, χτυπάει το καμπανάκι ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και γρήγορα.

Αυτό που ήθελα, βασικά, μόνο να γράψω είναι ότι ξαναπήγα στην πόλη που περνούσαμε πολλές στιγμές στο παρελθόν και έκανα μπάνιο με το σφουγγάρι σου. Και ένιωσα πάλι το βάλτωμα.

Προσαρμοστικότητα

30 Μαΐ 2012


Η προσπάθεια που καταβάλλεις  για να ανταπεξέλθεις στις συνθήκες ενός περιβάλλοντος, που για σένα είναι ή σού φαίνονται δύσκολες.
Στην πραγματικότητα είναι η προσπάθεια που καταβάλλεις για να αντέξεις την απαλεψιμότητα που νιώθεις μέσα σου, για το ίδιο το περιβάλλον που βρίσκεσαι και όχι για τις συνθήκες που υπάρχουν σ’αυτό.

ειλικρινές

29 Μαΐ 2012

Αυτή είναι η πιο ειλικρινής ανάρτησή μου σε αυτό το blog.


Ξέρεις ποιο είναι το θέμα μου; Ότι δεν σε νιώθω, φίλε μου. Όποτε είμαστε μαζί, στον ίδιο χώρο, κάθε Χριστούγεννα - Πάσχα - καλοκαίρι,  νιώθω ότι έχω έναν αδερφό που ποτέ δεν είχα και πάντα όμως ήθελα. Εσείς έχετε αδερφό, εγώ δεν είχα. Ξερετε ποιοι είστε εσείς οι 3 και σε εσάς απευθύνομαι στον ίδιο τόνο. Πάντα μαζί σας περνάω τόσο γαμάτα. Σάς εκμυστηρεύομαι τα πιο ταπεινά μου μυστικά και νιώθω όμορφα για αυτό. Εντάξει, καμιά φορά μπορεί να μην το κάνω, αλλά ειλικρινά σας μιλάω, δεν είναι ότι δεν σάς εμπιστεύομαι. Φοβάμαι.
Μού λέτε για τα δικά σας μυστικά και τις δικές σας αδυναμίες, τα δικά σας όνειρα ή επιτεύγματα, και νιώθω πολύτιμος. Γυρίζω σπίτι πιο πλούσιος. Κολακευμένος πού με εμπιστευτήκατε. Γιατί σάς θαυμάζω σαν άτομα. Μπορεί να μην το πιστεύετε, αλλά εγώ είπα ότι σήμερα θα πω αλήθειες.
Παίρνω όρεξη για τη ζωή ξανά. Γιατί η ζωή είναι αγάπη. Και μόνο αυτό. Όχι επιβεβλημένη δήθεν αγάπη μεταξύ οικογένειας και ξαδέρφων ή αδερφών. Αλλά αγάπη μεταξύ αγνώστων, αλλοτινών, ίδιων ή ετέρων φύλων .

Και μετά όμως χανόμαστε. Μετά έρχεται η 7η Γενάρη, ή η Κυριακή του Θωμά, ή η 18η Αυγούστου. Ο ένας στο χωριό, ο άλλος στην πόλη, ο άλλος στη δουλειά. Ε και; Πώς μετράμε την απόσταση ρε γαμώτο; Γιατί γίναμε τόσο αυστηροί με την απουσία; Γιατι πρέπει να τα λέμε αληθινά μόνο στο προσωπικό τετ α τετ; Τόσο σημαντικό είναι να βλέπουμε τα μούτρα μας; Τι σκατά τα πήραμε τα smartphones;

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Μπορεί να μην μπορούμε να βρεθούμε στην ίδια πολη ποτέ, στο άμεσο μέλλον. Ανεργία και τέτοια. Αυτό σημαίνει ότι θα στερηθώ τους ανθρώπους που θεωρώ σαν φίλους μου;
Αφού έχουμε την τεχνολογία ρε πούστη, και κάθε μέρα την αγγίζουμε. Γιατί να μην στέλνουμε μεταξύ μας ένα γαμωμήνυμα;

Δεν είναι η φυσική παρουσία. Είναι η αόρατη ιδέα της φιλίας.

Στεναχωριέμαι ρε μάγκες. Σάς το λέω στα ίσια. Πού κάθε μέρα είμαι στο facebook, κάθε μέρα τσεκάρω το mail μου, και δεν θα σάς πω μια κουβέντα. Ξέρετε ποιοι 3 είσαστε. Αλήθεια στεναχωριέμαι που δεν μιλάμε, έστω να πούμε μια καλημέρα ή μια καφρίλα. Μου λείπετε γαμώ την πουτάνα μου.  Και όχι ότι δεν προχωράω στη ζωή μου. Κανείς δεν πάει χαμένος.
Αλλά αν τύχει και μιλήσουμε στο τηλέφωνο, μετά δεν νιώθετε καλύτερα; Αλήθεια, εσείς αφότου μιλήσουμε στο τηλέφωνο, δεν νιώθετε λίγο καλύτερα; Μόνο στο δικό μου μυαλό είναι; Μπορεί και ναι. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Γράφω αυτό το κείμενο που ίσως γίνει παρακαταθήκη για καποια συζήτηση το καλοκαίρι.

Νιώθω μοναξιά, μάγκες. Και το παραδέχομαι, μάγκες. Και ειλικρινά εύχομαι να μην την νιώθετε εσείς, γιατί σάς αγαπάω, ρε μάγκες. Η μοναξιά δεν ξορκίζεται από το πλήθος των ανθρώπων που σουλατσάρουν μπροστά από τα μάτια μας κάθε μέρα. Εγώ νιώθω μοναξιά που θεωρητικά είστε τόσο δικοί μου φίλοι μου, αλλά δεν μιλάμε όσο θα έπρεπε. Δεν μαθαίνω για εσάς. Βρήκατε δουλειά; Γαμήσατε κανένα γκομενάκι; Χάσατε το γαμημένο εκείνο το στοίχημα;

Και αν θέλω να μοιραστώ κάτι από τη δική μου καθημερινότητα, δεν βρίσκω το θάρρος. Δεν σάς νιώθω κοντά μου. Πιστεύω ότι αν σάς πάρω και σάς το πω, μπορεί να βαρεθείτε. Πόσο άσχημος φόβος το να σκέφτεσαι ότι ίσως οι φίλοι σου σε βαρεθούν; Εγώ το νιώθω ρε γαμώτο.

Δεν έχουμε εγκαθιδρύσει τέτοιο οικείο συχνό περιβάλλον επικοινωνίας. Στεναχωριέμαι, πολύ.

Απ' την άλλη, θα γούσταρα κάργα αν με έπαιρνε ένας από εσάς και μού έλεγε: "Ξέρεις, έχω αυτό το μικροδίλημμα." Ό,τι πιο απλό ας ήταν. "Τι να φορέσω απόψε. Βερμούδα ή μακρύ τζην;". Θα το εκτιμούσα για χίλιους λόγους.

Σάς σκέφτομαι.

Νιώθω μαλάκας όποτε δεν καταναλώνω τα δωρεάν λεπτά ομιλίας στο κινητό μου, κάθε ένα μήνα. Και μάντεψε, προς όλες τις εταιρείες. Οι μισοί έχουμε vodafone και οι μισοί cosmote. Δεν έχει να κάνει, ρε γαμώτο.

Μπορεί να φαίνεται ότι σάς κατηγορώ. Εννοείται, δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου. Εννοείται. Δεν είμαι ο τυπάς που θα κάνει την πρώτη κίνηση και θα τηλεφωνήσει στο φιλαράκι του. Ποτέ δεν ήμουν γενικά αυτός ο τύπος, γαμώτο.
Αλλά θέλω να αλλάξω. Σάς το ορκίζομαι, θέλω να αλλάξω. Να γίνω αυτός που θα έχει τους ανθρώπους του σε κάθε γωνιά του κόσμου και θα πέθαινε και θα σκότωνε για αυτούς. Σάς το έστειλα και μήνυμα σε όλους σας προχτές. Θα το ήθελα αυτό, ναι.

Δεν θέλω να  γράψω άλλα, φοβούμενος το μακροσκελές και το βαρετό του κειμένου. Κάτι τελευταίο μόνο να ρωτήσω: Αν ένας από εμάς πέθαινε σήμερα, σκεφτείτε, θα μετανιώνατε για την απουσία της καθημερινής φωνής του;

Δεν θέλω να γίνω μελοδραματικός. Όμως αυτό σκέφτομαι κάθε ένα μαλακισμένο βράδυ και έτσι μετράω την ουσία της σχέσης μας.



Ας γίνουμε κολλητοί, ρε παιδιά. 

hear/listen

28 Μαΐ 2012

Μιλάνε οι φίλοι και οι εραστές μεταξύ τους. Πόσο σημαντικό είναι να ακούς τον άλλο. Να θέλεις να τον ακούσεις. Όσο μεγαλώνουμε έχω παρατηρήσει ότι σταματάμε όλοι να ακούμε τους γύρω μας. Ακόμα και αυτούς που θεωρούμε πως αγαπάμε. Δεν ξέρω αν τα προβλήματα μας γιγαντώνονται τόσο πολύ που δεν αφήνουν ίχνος μυαλού αδειανού για τα προβλήματα άλλων. Πολλές φορές, όταν μιλάω σε κάποιον, νιώθω ότι από το ένα αυτί μπαίνουν, σαν σφαίρα που δεν πονάει καθόλου και βγαίνουν αμέσως από το άλλο. Άσε δε, πόσες φορές εισπράτεις την αδιαφορία του άλλου. Να μη σε ρωτάει ποτέ κάτι για σένα, να μην ενδιαφέρεται για το τι σκέφτεσαι, τι ονειρεύεσαι, τι βασανίζει τα βράδια σου.

Πρώτα σίγουρα πρέπει να μάθουμε τους εαυτούς μας. Δε μπορείς να σώσεις τον πνιγμένο αν δεν ξέρεις κολύμπι. Στέκομαι πότε πότε στον καθρέφτη και τις μισές φορές αυτό που βλέπω απλά κάτι μου θυμίζει ενώ τις υπόλοιπες κάτι που ήλπιζα να ήξερα και να αγαπούσα.
Μακάρι να γινόμασταν ξανά παιδιά, όχι γιατί είναι νέα ή έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους αλλά γιατί έχουν πάντα χώρο για τους άλλους. Τι "κόσμο των μεγάλων" έχουμε φτιάξει που μόλις μπαίνει σ'αυτόν ένα παιδί καταντάει ενας άνθρωπος εγωπαθής.

Το χειρότερο μου, να μιλάω με κάποιον που έχω στην καρδιά μου και να καταλαβαίνω ότι δεν κάνουμε διάλογο αλλά δύο παράλληλους μονολόγους.

απόσπασμα

27 Μαΐ 2012

Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν το Μουσολίνι, όπως και ο Γερμανοί που αγάπησαν το Χίτλερ, όπως και οι Ισπανοί που αγάπησαν το Φράνκο. Ο φασισμός είναι λαϊκισμός -και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός κατά βάσιν και κατ’ ουσίαν.

Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους. Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα.

Άλλωστε, οι στολές, οι παρελάσεις, οι λαμπαδηδρομίες, τα κολοσσιαία θεάματα αρένας, τα συνθήματα, το προγονικό μεγαλείο απ’ το οποίο ο χάλιας μικροαστός αντλεί δύναμη για να υποφέρει την ασημαντότητά του, όλα αυτά τα εκμεταλλεύτηκαν τέλεια όλοι οι φασίστες δικτάτορες. Και τα πλήθη ουρλιάζουν «ζήτω! Είσαι ο μπαμπάς μας»! Ο χάλιας μικροαστός πάντα έχει ανάγκη από έναν σούπερ πατέρα του έθνους, που να τον προστατεύει απ’ τους παμφάγους καπιταλιστές, αλλά και από τους κομμουνιστές που απειλούν το όνειρό του για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη».

Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη». Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι αυτούς. Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους, εκδ. του Εικοστού Πρώτου, (Ο ελληνοϊταλικός Πόλεμος της Αλβανίας). Πρώτα έκδοση, 1993.

διακοπή αναβολής

25 Μαΐ 2012

Νιώθω πάντα ευγνώμων που γεννήθηκα σ'αυτή τη χώρα. Έχει σίγουρα τους καλύτερους ανθρώπους με διαφορά, τα ομορφότερα μέρη και βρίσκεται πάντα στην πλευρά του αδικημένου. Κυβερνάει η διαφάνεια, η αξιοκρατεία, γενικά είναι ένα υπόδειγμα χώρας. Οι μισθοί είναι σούπερ και η κοινωνική πρόνοια και γαμώ. Αν πεθαίνεις δηλαδή και ο πατέρας σου δεν έχει λεφτά δε θα σε φάνε τα σκουλήκια του νεκροταφείου. Γι'αυτό και εγώ με χαρά αποφάσισα να στρατευτώ. Διακοπή αναβολής. Άλλωστε τι είναι 9 μήνες μπροστά στο θησαυρό που σου προσφέρει αυτή η χώρα. Γιατί ο ήλιος δε λάμπει το ίδιο στη Χίο και στο Τσεσμέ, όπως επίσης τα πορτοκάλια της Σάμου δεν έχουν την ίδια γεύση με αυτά του Κουσάντασι. Για τα πορτοκάλια μας λοιπόν θα παλέψω.

Από Ιούλη όλοι μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι.

εύκολο

24 Μαΐ 2012


Θα το ξαναγράψω. Και θα το γράφω μέχρι να πεθάνω. Θα το τυπώσω σε μεγάλο πανί και θα το κρεμάσω πίσω από την ουρά αεροπλάνου που θα πετάει πάνω από όλο τον κόσμο.
Πρέπει να κάνεις παρέα με αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις καλά.

Είναι απίστευτα τρομερό το πόσοι αξιόλογοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Τους οποίους αν τους είχαμε φίλους, συνεργάτες, ή γκόμενους θα ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι. Τόσο πιο δημιουργικοί, τόσο πιο καλό ύπνο θα κάναμε τα βράδια. Αλλά εμείς επιμένουμε να μπλέκουμε με άτομα που δεν μάς ταιριάζουν. Και εξακολουθούμε να μαλώνουμε μαζί τους, να τους ανεχόμαστε, να συμβιβαζόμαστε, να προσπαθούμε να τούς αλλάξουμε. Γιατί; Γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα βρούμε καλύτερους. Γιατί δεν πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε ικανοί να βρούμε καλύτερους. Γιατί δεν πιστέψαμε ποτέ στον εαυτό μας. Αυτή είναι η κατάρα μας.

Μπορεί να είναι δύσκολο να αλλάξεις τα μούτρα και το κοντό σου σώμα. Να βγάλεις περισσότερα χρήματα. Να μετακομίσεις σε μία καλή και ακριβή γειτονιά. Αλλά να αλλάξεις τούς ανθρώπους της ζωής σου; Να γνωρίζεις καινούριους; Όχι, αυτό είναι εύκολο.

Νομίζεις

23 Μαΐ 2012


Ερωτεύεσαι. Ενθουσιάζεσαι. Καψουρεύεσαι. Αγαπάς και αγαπιέσαι. Χτίζεις όνειρα. Γελάς. Γίνεσαι ευτυχισμένος… Μαλώνεις. Τσακώνεσαι. Εξαπατάσαι. Χωρίζεις. Γκρεμίζονται τα όνειρά σου. Απογοητεύεσαι. Κλαις. Ξεσπάς. Σού φαίνεται πως η ζωή σου, τελειώνει εδώ… Νομίζεις πως έχεις να παλέψεις ένα σοβαρό πρόβλημα.

Μα νομίζεις…

Γουστάρεις αυτή τη γκόμενα ακόμα. Πίνεις. Ξενυχτάς. Κλαις. Παραπονιέσαι. Μιζεριάζεις. Δε σε χωράει η πόλη σου, αφού αυτή λείπει. Αλλάζεις πόλεις. Θες να φύγεις μακριά. Όλα στη θυμίζουν. Αναζητάς το αυτοκίνητό της ανάμεσα σε άλλα. Σού έχει γίνει εμμονή. Δε μπορείς να βρεις άλλη γυναίκα που να της μοιάζει. Δε μπορείς να την ξεπεράσεις. Σού είναι αναντικατάστατη. Προσπαθείς να ξεφύγεις απ’τη σκέψη της.  Παλεύεις. Έχεις άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα να αντιμετωπίσεις.

Μα νομίζεις…

Είχες δουλειά και την έχασες. Δε δουλεύεις. Είσαι άνεργος. Δεν έχεις λεφτά. Μιζεριάζεις πάλι. Παραπονιέσαι. Τσατίζεσαι. Στεναχωριέσαι. Τσακώνεσαι. Ψάχνεις δουλειά. Ψάχνεις λεφτά. Αυτοσκοπός. Παλεύεις για να σταθείς στα πόδια σου. Παλεύεις για να φτάσεις τα όνειρά σου. Τα οικονομικά σου όνειρα. Τα χρηματικά σου όνειρα. Να εξασφαλίσεις τη ζωή σου. Έχεις άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα να αντιμετωπίσεις και το παλεύεις.

Μα νομίζεις…

Ώρα 7:30 το πρωί. Ένα πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο φεύγει από τη ζωή. Όχι ξαφνικά. Όχι απρόσμενα. Όχι μέσα στη καλή χαρά. Ούτε βυθισμένη στο αλκοόλ και τις ψευδαισθήσεις, που εσύ έκανες καθημερινότητά σου. Όχι με κατεβασμένα τα χέρια. Πάλεψε με αυτόν το θεριστή ζωών που τον λένε καρκίνο. 6 χρόνια. 6 χρόνια μ’ακούς; Όσο δε πάλεψες εσύ στα δεκάδες χρόνια σου μαζί. Πάλεψε για ένα μόνο πράγμα με όλη της τη δύναμη, για το δικαίωμα να αναπνέει. Για το δικαίωμα απλά να χαζεύει τον κόσμο…

Τώρα καταλαβαίνεις πως για όσα παλεύεις, για τις γκόμενες που προσπαθείς να ξεπεράσεις, για τις πόλεις που σε πνίγουν και θες να τις αλλάξεις, για τα λεφτά που σού λείπουν και θες να αποκτήσεις, απλά νομίζεις πως παλεύεις. Βρες κάποιον άλλον όρο να το χαρακτηρίσεις όπως “περνάω την ώρα μου”, γιατί τη λέξη “παλεύω” δεν την έμαθες ακόμα. Και ίσως να μην την μάθεις.
Όμως είναι φυσικό τα μικροπράγματα να σου φαίνονται αξεπέραστα, μέχρι τα αξεπέραστα να σού χτυπήσουν την πόρτα. Είναι ο ορισμός της ανθρώπινης λογικής. Και ως άνθρωπος και εγώ, δεν μπορώ να σου ζητήσω να υπερβείς τον εαυτό σου…

                                                                                                                  (Αφιερωμένο στη Δέσποινα)

η μεγάλη πλάνη

22 Μαΐ 2012

Αμφισβητώ την εκούσια δυστυχία. Ειδικά την πολύχρονη εκούσια μιζέρια. Ψάχνω λόγους που μπορεί να μην κοιμάμαι τα βράδια και τρόπους για να το αντιμετωπίσω. Βρίσκω τα τελευταία χρόνια κάτι αιτίες που μάλλον δε θα είναι οι πραγματικές για να με βασανίζει ακόμα η στεναχώρια και η ξαδέρφη της η αυπνία. Όπου να'ναι θα χαράξει πάλι και το φως που θα μπεί απ'τις χαραμάδες θα με βρεί ξύπνιο. Περίεργο που το ίδιο φως, την ίδια ώρα, για άλλον είναι το ξεκίνημα της μέρας και για άλλον το τέλος. Κάπως έτσι είναι όλη η ζωή. Τελοσπάντων επειδή τέτοιες ώρες γίνονται οι πιό έντιμες σκέψεις αρχίζω να κατηγορώ από δω κι από εκεί. Τα χρόνια, όπως και η ώρα, είναι περασμένα και είναι αργά για να κατηγορήσω πιά τον εαυτό μου.

Μάνα, γιατί σαν παιδί μου έδωσες τόση άνευ όρων αγάπη, που έφτασα να πιστεύω ότι όλες οι γυναίκες αγαπάνε έτσι;

πιο πολύ

21 Μαΐ 2012

Πολλές φορές σκέφτομαι: Και αν πέθαινα τώρα; Αυτήν εδώ την στιγμή που σού γράφω. Καλά θα ήμουν. Απλά θα πήγαινα για ύπνο. Δεν έγινε και κάτι. Αλλά αυτοί που θα στεναχωρηθούν για μένα; Μαμά, μπαμπάς, αδέρφια, φίλοι, έρωτες -νυν και πρώην; Νιώθω την ευθύνη (ή την αγάπη;) και κόβω την σκέψη αυτή. Αλλά μετά, κολλητά, πάντα μία άλλη γεννιέται: Γιατί όλοι αυτοί δεν μου δείχνουν συνεχώς ότι με εκτιμάνε ζωντανό, τόσο πολύ ώστε θα τους λείψω; Και μετά, κολλητά, πάντα μία ακόμη γεννιέται: Εγώ, τούς δείχνω την αντίστοιχη εκτίμηση, ώστε να μείνουν και αυτοί στη ζωή; Μπα. Και νιώθω πολύ μικρός για αυτό. 

Είμαι τόσοδούλης, αλλά τα νιώθω. Όποτε σάς λέω: "Σ' αγαπώ" ή "Σ' ευχαριστώ", τα νιώθω, αλήθεια. Έστω και στα κλεφτά, λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο, μπαμπά. Έστω και σε μία αμήχανη αγκαλιά πριν αποχαιρετιστούμε, φίλε. Είμαι αυτός που τα νιώθει, αλήθεια.

Μακάρι να σάς το έδειχνα και να μού το δείχνατε πιο πολύ.


Καιάδας

19 Μαΐ 2012

Στην αρχαία Σπάρτη ο Καιάδας ήταν ο γκρεμός που ρίχνανε οι Σπαρτιάτες μεταξύ άλλων τα ανάπηρα, υποανάπτυκτα, καχεκτικά βρέφη που θα ήταν άχρηστα για το στρατιωτικό καθεστώς που επικρατούσε.
Στη σύγχρονη Ελλάδα τα υποανάπτυκτα, καχεκτικά βρέφη μεγάλωσαν και ρίχνουν πιά τις ψήφους τους στον Καιάδα.


μισογεμάτο

18 Μαΐ 2012

Είδα πριν λίγο μια αφίσα του Λαζόπουλου για μια περιοδεία που θα κάνει στο εξωτερικό. Ήταν ντυμένος τσολιάς, και απ' ότι είδα θα δώσει αρκετές παραστάσεις στη Γερμανία. Δεν έκατσα να ψάξω περισσότερα, ευνόητο είναι ότι θέλει να προβάλλει την Ελλάδα και τη δύσκολη θέση της, στο ευρωπαϊκό κοινό. Σίγουρα η κίνησή του γίνεται με καλό σκοπό. Και σίγουρα ένα μικρό καλό θα το κάνει στη συνείδηση κάποιων εκ των θεατών του.

Διάβασα τα πρώτα 10 σχόλια κάτω από την ανάρτηση της αφίσας. Και τα 10 τον έκραζαν για λαϊκιστή, για αριστερό με δεξιά τσέπη, για υπάλληλο των Γερμανών και των εφοπλιστών, για τσιράκι της Δέλτα (που είναι χορηγός στην αφίσα). Λέγανε ότι κάνει την παράσταση μόνο για τα λεφτά, και αυτά τα λεφτά είναι πολλά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Η άποψή μου είναι ότι το χιούμορ που βγάζει στο τσαντίρι είναι για παιδάκια κάτω των 11 και για γριές άνω των 88. Επίσης πρέπει να τού παίρνουν το μικρόφωνο όταν πάει να τραγουδήσει. Επίσης πρέπει να του παίρνουν το μικρόφωνο όποτε ασχολείται με το κάθε τηλεκαημένο των μεσημεριανών.

Από την άλλη όμως, λέει κάποια σωστά πολιτικά πράγματα. Τις περισσότερες φoρές. Αν έχεις δει ολόκληρες εκπομπές του εσύ ο ίδιος, και δεν έχεις φτιάξει την άποψή σου επειδή σού είπανε άλλοι, θα το έχεις δει μόνος σου. Θα δείξει αποσπάσματα από σοβαρές πολιτικές εκπομπές (πρωταγωνιστές, κουτί της πανδώρας, φάκελοι, κτλ) οι οποίες προβάλλονται αργά το βράδυ και κάνουν μικρά νούμερα στην agb. Θα δείξει αποσπάσματα από πράγματα που κυκλοφορούν στο internet αλλά δεν τα δείχνει η τηλεόραση και τα δελτιά ειδήσεών τους. Θα διαβάσει αναρτήσεις από το indymedia και θα υποστηρίξει και τους αναρχικούς. Θα υποστηρίξει τον συνταξιούχο, τον άνεργο, τον φτωχούλη, τη γριούλα και τους λοιπούς τέτοιους.

Θα μού πεις: λαϊκιστής. Εντάξει, κι εγώ θα σού πω, γύρνα το κανάλι και βάλε μεγκα. Να δεις το τούρκικο που η οικογένεια παλαιών αρχών δεν θέλει τον γαμπρό επειδή είναι φτωχός, ξερω γω. Θες τέτοια να βλέπεις; Γύρνα στο αντέννα, που η πλούσια ξανθιά μιλφάρα έχει βυζάρες και συμπεριφέρεται σαν μαλακισμένη σε όλους αλλα παρ' όλα αυτά είναι γαμάτη. Θέλεις τέτοιες αξίες να μπαίνουν στο σπίτι σου;

Δεν λέω ότι το τσαντίρι είναι κάτι ωραίο. Ούτε καν. Έχω να το παρακολουθήσω, ειλικρινά, 3-4 χρόνια. Και όποτε το πετυχαίνω πάνω στο ζάπινγκ το αλλάζω αμέσως. Δεν τον παλεύω με τίποτα τον τύπο. Όμως, αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να βρούμε τα σημεία που ταιριάζουμε παρά αυτά που μας χωρίζουνε. Ο Λαζόπουλος λέει 10 πράγματα για τα οποία όλοι συμφωνούμε. Δεν μάς αρέσει ο τρόπος του, το χιούμορ του, η φάτσα του, οκ. Αλλά οι ιδέες και οι αρχές που θέλει να περάσει, έχουν μία λογική βάση. Βάζει τον κόσμο να σκεφτεί. Και μην ακούσω μαλακίες του τύπου, ο κόσμος δεν χρειάζεται κανέναν για να τον κάνει να σκεφτεί, μπορεί και μόνος του. Γιατί όλοι μας σκεφτόμαστε βάσει των ιδεών και των ερεθισμάτων που έχουμε γύρω μας. Αν ακουσεις εναν επιστήμονα να μιλάει, θα σε βάλει σε σκέψεις και μπορεί να τον πιστέψεις ή μπορεί να τον αμφισβητήσεις, αλλά θα σε έχει βάλει να σκεφτείς. Θα σε έχει βάλει σε αυτή τη διαδικασία. Ο Λαζόπουλος δεν είναι επιστήμονας, αλλά είναι κάποιος που σου προσφέρει ένα πακέτο και σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς. Δεν είναι μόνο χαχαχά και χαχαχού, κάνα τραγουδάκι και λίγο τρολλάρισμα την εφη θώδη.

Θα μού πεις: "Δηλαδή ή Λαζόπουλος ή τούρκικο σήριαλ; Δεν γίνεται να έχουμε άλλες επιλογές;". Και θα σού πω: Υπάρχουν πολλές εκπομπές πολύ ποιοτικότερες από τις προαναφερθείσες. Αλλά περιμένεις η γριούλα ή ο οικοδόμος να κάτσει να ακούσει και να καταλάβει τον οικονομικό αναλυτή στο κάτω δεξιό παράθυρο του δελτίου της ερτ3; Εγώ προσωπικά, δυσκολεύομαι τις περισσότερες φορές να καταλάβω τα psi και τα spreads και τους οίκους αξιολόγησης. Και μπαίνω στο google και τα ψάχνω και τα ψάχνω και αν είμαι τυχερός, βγάζω καμιά άκρη. Αλλά ο συνταξιούχος που δεν έχει λαπτοπ; Τι γνώμη να βγάλει, έτσι όπως θα τού τα πει ο οικονομικός ρεπόρτερ του μέγκα;
Νομίζω πως χρειαζόμαστε απλούς ανθρώπους, να μιλάνε απλή γλώσσα και να περνάνε τα μηνύματα που πρέπει να περαστούν. Και έναν τέτοιο ρόλο τον παίζει ο Λάκης. Καλά ή κακά.

Εκεί που θέλω να καταλήξω. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, από αυτούς που τον έκραξαν στα κόμμεντς ως λαϊκιστή και ότι τσεπώνει λεφτά, είμαι σίγουρος ότι θα θέλανε μία κυβέρνηση ενωμένης Αριστεράς. Θα θέλανε να ενωθούν όλα τα αριστερά κόμματα και όλοι οι αριστεροί άνθρωποι της κοινωνίας, να ξεπεράσουν παλιές έριδες και να κυβερνήσουν σύμφωνα με τις αξίες και τις ιδέες της Αριστεράς. Και ξενερώνουν που το ΚΚΕ έχει τόσο κολλημένες απόψεις και ξορκίζει οτιδήποτε νεωτεριστικό. Όμως οι ίδιοι κάνουν το ίδιο. Βλέπουν μόνο αυτά με τα οποία δεν ταιριάζουν με τον Λαζόπουλο, και όχι αυτά πού συμφωνούν με αυτόν.

Και δεν είναι μόνο ο Λαζόπουλος. Και οι αρβύλες, ας πούμε. Και όποιες τέτοιες πολιτικοκοινωνικοδήθεν εκπομπές βγαίνουν με σοβαρές απόψεις, είναι προτιμότερο να υπάρχουν από τα μεσημεριανά καρακιτσαριά. Επιτέλους ας πάψουμε να γκρινιάζουμε και πάντα να βρίσκουμε κάτι κακό να πούμε. Ας σταματήσουμε να βλέπουμε μόνο μισοάδειο το ποτήρι. Αν αλλάξει αυτή η νοοτροπία του Έλληνα, πιστεύω δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Να βρούμε το πού ταιριάζουμε με τον άλλον και από εκεί να ξεκινήσουμε. Να ξεκινήσουμε μια σχέση μαζί του και όπου βγάλει. Μην τον απορρίψουμε εξ' αρχής.

Και όσοι λένε ότι Λαζόπουλος βγάζει πολλά λεφτά και είναι υποκριτικό να μιλάει αυτός για φτωχούς, πρέπει να καταλάβουν κάτι. Αφού μπορεί να τα πάρει, θα τα πάρει. Κι εσύ το ίδιο θα έκανες. Και αν δεν το έκανες θα ήσουν χαζός, γιατί αυτά τα λεφτά που δεν θα έπαιρνες δεν θα πήγαιναν στα παιδάκια με καρκίνο, αλλά θα έμεναν στις τσέπες του καναλάρχη εφοπλιστή και απλά θα μεγάλωνες το κέρδος του καπιταλιστή αφεντικού σου. Άρα καλύτερα να τα έχεις εσύ και διαχειρίσου τα όπως θέλεις.

Και επιτέλους, οι πλούσιοι δεν πρέπει να μιλάνε για φτωχούς; Θα προτιμούσες οι πλούσιοι να έβγαιναν και να υπερασπίζονταν την πλούσια τάξη τους; Θα σού άρεσε περισσότερο; Ή μήπως να μην μιλούσαν καθόλου; Αυτό το βρίσκεις καλύτερο; Μετά θα έλεγες: "Εμ, βέβαια, τι ανάγκη έχουν αυτοί; Σιγά μην μιλήσουν. Σιγά αυτοί μην υπερασπιστούν τον αδύναμο".
Πες μας επιτέλους τι θα προτιμούσες.

Για κλείσιμο, θα επαναληφθώ. Πρέπει να βρούμε πού ταιριάζουμε με τους άλλους. Πρέπει να συσπειρωθούμε. Και όχι μόνο στα πολιτικά. Ξεκίνα από τον διπλανό σου. Από εκείνον τον παλιό σου φίλο που έχετε ξεκόψει τελευταία. Από εκείνον που ποτέ δεν προσπάθησες να τού μιλήσεις. Από τον οποιοδήποτε. Και πάψε να κρίνεις τόσο εύκολα, παλιοκομπλεξικέ.

Ψέμα

17 Μαΐ 2012


Μια έννοια λίγο παρεξηγημένη που τείνει να γίνει συνήθεια στις μέρες μας . Μια έννοια που ο καθένας μας την προσεγγίζει με διαφορετική φιλοσοφία.
Άλλοι πιστεύουν ότι δεν είναι κακό και ένα ψεματάκι που και που, όταν αυτό είναι αθώο ή τουλάχιστον όχι τόσο σημαντικό. Σύμφωνα πάντα με αυτή την άποψη, είναι προτιμότερο λέει να πεις ένα ψέμα που θα δώσει χαρά παρά μια αλήθεια που θα στενοχωρήσει.
Άλλοι πάλι, υπέρτατοι μαχητές της αλήθειας, βγάζουν σπυράκια μόλις τους πεις το παραμικρό ψέμα. Προτιμούν την αλήθεια όσο και αν αυτή πονάει μερικές φορές. Όσες συγκρούσεις κι αν φέρει, όσο κι αν ντρεπόμαστε γι’αυτήν πολλές φορές.

Προσωπικά αν με έβαζες να διαλέξω ανάμεσα στις δύο απόψεις, τότε σίγουρα θα διάλεγα και θα υπερασπιζόμουν τη δεύτερη. Όχι γιατί είμαι ιππότης ή αψεγάδιαστος ή αδαμάντινος χαρακτήρας και όλα τα συναφή, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι όσο και να ψάξω δε μπορώ να βρω ποιά ευτυχία μπορεί να κρύβεται πίσω από ένα ψέμα. Τι είδους ευτυχία θα ήταν αυτή, τι βάσεις θα είχε και πόσος θα ήταν ο χρόνος ζωής της.
Αλήθεια, ποιός είναι αυτός που έχει την ικανότητα να οριοθετήσει τα ψέματα, να τα βάλει σε ένα καλούπι και να τα ξεχωρίσει σε σημαντικά και ασήμαντα; Και στο κάτω κάτω της γραφής, ποιος είσαι εσύ που αφαιρείς το δικαίωμα απ΄τον άλλον να κρίνει αν αυτό που του κρύβεις είναι σημαντικό ή ασήμαντο;
Ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις, όπως είναι τα θέματα υγείας, πάντα η αλήθεια βοηθάει. Προσωπικά δεν έχω ακούσει ποτέ κάποιον καρκινοπαθή να νίκησε τον καρκίνο, ενώ αυτός νόμιζε ότι είχε μια απλή γρίπη, επειδή δε του είπαν την αλήθεια.
Αλλά δε είναι αυτός ο πιο συνηθισμένος λόγος που λέμε ψέματα. Συνήθως η ανάγκη μας να ωραιοποιούμε τον εαυτό μας, να τον κάνουμε να φαίνεται αψεγάδιαστος στους άλλους, μας κάνει να κρύβουμε πράγματα. Να λέμε ψέματα και να πλάθουμε ένα ψεύτικο εαυτό και χαρακτήρα. Πόση δειλία μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό; Και πόση αλαζονεία επίσης. Γιατί πρέπει να είσαι ο ορισμός του αλαζόνα ή του βλάκα, για να νομίζεις πως οι γύρω σου σε θεωρούν τέλειο. Δεν είσαι, όπως δεν είναι ούτε αυτοί.
Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που παραδέχονται τα λάθη τους, που δε τα κρύβουν ούτε τα μαγειρεύουν ούτε τα στρογγυλοποιούν

Μη ξεχνάς πως μια από τις μεγαλύτερες ανθρώπινες αδυναμίες είναι η δύναμη της συνήθειας. Είσαι και εσύ άνθρωπος και δεν αποτελείς εξαίρεση, όσο και αν το πιστεύεις.
Αυτό πολύ απλά σημαίνει, πως αν αρχίσεις τα ψεματάκια, κάποια στιγμή θα σταματήσεις να νιώθεις τύψεις. Θα τα θεωρείς όλα αθώα. Αυτή είναι η στιγμή που μόλις θα έχεις συνηθίσει το ψέμα.
Ξέρεις, είναι σαν τη ζώνη του αυτοκινήτου. Λες αφού θα πεταχτώ μέχρι το περίπτερο, ας μην την βάλω. Μετά λες άστο γιατί βιάζομαι, ας μην τη βάλω. Μέχρι που είσαι στην εθνική και σκοτώνεσαι, επειδή πολύ απλά συνήθισες να μη φοράς ζώνη.
Έτσι μια μέρα θα σκοτώσεις και τη σχέση σου με ένα φίλο ή φίλη σου, με μια κοπέλα ή ένα αγόρι σου. Επειδή πολύ απλά, συνήθισες να λες ψέματα…


σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα VI

16 Μαΐ 2012

Η αγάπη εξισώνει τους αγνώστους με την οικογένεια σου. Και πολλές φορές αν δεν έχεις τους συγγενείς σε μεγάλη εκτίμηση, τους ξεπερνάει. Κάποιοι έρωτες δε ζουν μόνο στη Γη, δεν πατούν μόνο χώμα, δεν αναπνέουν μόνο αέρα και δεν πεθαίνουν ποτέ. Κάπου διάβασα ότι όταν τελειώσει ένας μεγάλος έρωτας δημιουργείται μια τεράστια τρύπα μέσα σου που δεν γεμίζει ποτέ. Απλά συνεχίζεις να ζεις γύρω της.
Μου ζητάνε άλλοι και κυρίως ο εαυτός μου να ξεχάσω. Μόνο οι μικροί άνθρωποι ξεχνάνε, λέω εγώ. Μπορεί να είμαστε δεμένοι για πάντα με έναν άνθρωπο. Έχει αλήθεια σημασία αν είναι αδερφός σου ή γκόμενα σου;

Όταν έχεις μία αδερφή και αυτή πεθάνει σταματάς να λες ότι έχεις αδερφή; Ή μήπως σταματάς ποτέ να νιώθεις αδερφός;

                                    (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

σούπερ μάριο

15 Μαΐ 2012

Για παράδειγμα, έχεις ένα κινητό. Παίρνει τηλέφωνα, στέλνει μηνύματα, παίζεις κάνα φιδάκι. Είσαι πολύ ευχαριστημένος με το κινητό και την απόδοσή του. Ώσπου σκάει ένα τυπάκι και σού δείχνει το κινητό που μπαίνει στο ιντέρνετ, που παίζει angry birds, που βγάζει βίντεο.  Εσύ νιώθεις μαλάκας. Ενώ μέχρι πριν δεν είχες καν σκεφτεί αυτές τις δυνατότητες, μόλις τις είδες, νιώθεις μία υστέρηση. Θέλεις να αποκτήσεις το καλύτερο κινητό, και μέχρι να τα καταφέρεις, θα νιώθεις μαλάκας. Ενώ πριν, ένιωθες μια χαρά.

Και είναι μαλακία να πηγαίνεις σε μία καινούρια πόλη και να νιώθεις αυτό το πράγμα. Να ξέρεις ότι κάπου αλλού, εσύ θα ζούσες καλύτερα. Θα περνούσες πιο καλά. Θα ήσουν πιο ευτυχισμένος, πώς το λένε. Κάποιος θα σού πει: "Έλα μωρέ, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα ήταν αν όντως ζούσες εκεί". Όχι, ξέρεις. Ανήκεις εκεί, και το ξέρεις ρε γαμώτο. Και είναι κρίμα να φας μία ζωή, μακριά από εκεί που ανήκεις. Μακριά από εκεί, όπου θα ήσουν πιο ευτυχισμένος. Είναι κρίμα να φας μια ζωή, έτσι.

Γιατί δεν είσαι ο σούπερ μάριο. Γιατί εσύ έχεις μόνο μία γαμημένη ζωή.

Περασμένη ώρα

14 Μαΐ 2012


Εδώ και αρκετές μέρες, ακούω και βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται και να σχολιάζουν τα πολιτικά γεγονότα και τη κατάσταση της χώρας.
Τυπάκια που πριν από λίγο καιρό νοιάζονταν μόνο για τη γεύση του καφέ, για το καλοσιδερομένο μπλουζάκι τους και για την τσέπη του μπαμπά.
Τυπάκια που προτιμούσαν ένα
in στέκι ή μια παραλία, από ένα εκλογικό κέντρο λίγα χιλιόμετρα μακριά. Τους έκανε κόπο να ψηφίσουν, γιατί είναι και πολύ κουραστικό να ψηφίζεις…
Τώρα πια που σχεδόν άδειασε η τσέπη του μπαμπά, αποφάσισαν να ξυπνήσουν ξαφνικά και να τη δουν αλλιώς.
Μα τώρα είναι αργά, είναι περασμένη ώρα…

Μανούλα

13 Μαΐ 2012

Κάπου, κάποτε υπήρξε μια μάνα που έχασε το παιδί της, μωρό, δεκαοχτώ μηνών. Έκλαψε, θρήνησε, καταράστηκε. Κάποιες μέρες αργότερα βρήκε κάποιες πατημασιές στον κήπο που είχαν αφήσει τα παπουτσάκια του μικρού. Εκείνη τότε προσπάθησε να φτιάξει ένα προστατευτικό κάλυμμα από τη βροχή και τον αέρα για τα απομεινάρια του παιδιού της.

ιδανικός θάνατος

12 Μαΐ 2012

Να φύγεις κάπου ανάμεσα στη δυνατή μουσική, στον άγαρμπο χορό και στο πολύ αλκοόλ.

Μακάρι.

Φωτεινό μαύρο χρώμα

11 Μαΐ 2012


Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να κάνεις πράγματα που δε σ’αρέσουν ή που δε θες.
Έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως οι πιο δύσκολες φυλακές δεν είναι αυτές με τα κάγκελα, αλλά αυτές που είναι αόρατες…

Moon Avenue

10 Μαΐ 2012

Μα τι φεγγάρι είναι αυτό; Το πόσο βαρετό μου φαινόταν πάντοτε το να μαθαίνω για τους πλανήτες, τους δορυφόρους, τις ατμόσφαιρες και τα διαστημόπλοια δε λέγεται. Αν δίναμε πανελλήνιες στην αστρονομία θα ήμουν στο ΤΕΙ αποξήρανσης Ζωνιανών. Αλλά το φεγγάρι σα να έχει μαγνήτη. Περιπλανιέται το βλέμα στο σκοτάδι και μαγικά καταλήγει πάντα εκεί. Και πριν στρίψει πάλι, θα αφιερώσει κάποια λεπτά στο άσπρο φως. Δε θ'αρχίσω τα κλασσικά "γιατί δεν είσαι εδώ;" ή "να βλέπαμε μαζί το φεγγάρι" γιατί έτσι κι αλλιώς και ένα σκουπιδιάρικο να δω ίσως θυμηθώ κάποια στιγμή πριν χρόνια που τρέχοντας στην Αθήνα κολλήσαμε πίσω από ένα παρόμοιο σκουπιδιάρικο και φιλιόμασταν μέσα στη μπόχα γελώντας. Δε θα το ευτελίσω το φεγγάρι. Υπάρχει για όλους, δίνει το φως και την ομορφιά του σε όλους, ταρακουνάει κόσμους δίπλα μου που δε συγκινούνται με το παραμικρό.

Πάντα τρελαινόμουν να κολυμπάω στο φεγγαρόδρομο. Θυμάμαι σα χτες στην Αντίπαρο, λιώμα, να βγάζουμε ρούχα και να βουτάμε. Όμως σήμερα το φεγγάρι δεν έχει σχηματίσει απλά ένα δρόμο. Ολόκληρη ασημένια λεωφόρο χαίρομαι απ'το μπαλκόνι μου. Είναι Μάης, νύχτα και έχει κρύο αλλά το σκέφτομαι να βουτήξω. Αυτό το στολισμένο μονοπάτι πρέπει να οδηγεί σε σένα. Αλλιώς, στην καλύτερη, θα με φαν τα ψάρια. 

αληθινή ιστορία

9 Μαΐ 2012

Ο δρόμος και η τύχη με έφερε στο στενάκι του παλιού μας σπιτιού. Κοίταξα το κουδούνι σου και ήταν αδειανό. Δεν μένει εδώ κανείς, σκέφτηκα. Πήγα να φύγω, αλλά άκουσα τη φωνή σου από ψηλά να έρχεται. Σήκωσα το βλέμμα μου και ήσουν στο μπαλκόνι όπως παλιά. Μου έκανες νόημα με το χέρι να περιμένω μέχρι να μού ανοίξεις απ' το θυροτηλέφωνο και έπειτα άκουσα την εξώπορτα να ανοίγει. Προχώρησα ως το ασανσέρ, εκείνον τον τόσο παλιό ξύλινο θάλαμο. Πάτησα το κουμπί 2, χωρίς ακόμα να μπορώ να καταλάβω τι είχε συμβεί. Είχες γυρίσει πίσω; Και πώς ήταν δυνατόν να ξανανοίκιασες το ίδιο σπίτι; Και δεν θα μού είχες πει τίποτα;

Βγήκα από το ασανσέρ και σε είδα ακριβώς μπροστά μου. Όπως πάντα, έβγαινες στο χωλ, και έρχόσουν μέχρι την πόρτα του ασανσέρ για να με αρπάξεις, να μην χάσεις χρόνο όπως έλεγες. Με τις τρύπιες πυτζάμες, με το μαλλί το ό,τι να 'ναι. Μπήκαμε στο εσωτερικό του διαμερίσματος. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Άδεια μπουκάλια στο τραπεζάκι. Πεταμένα ρούχα στον καναπέ και τσόφλια από παλιά σποράκια στο πάτωμα. Το τραπεζάκι είχε ακόμα εκείνη την μυστηριώδη τρύπα που δεν μού εξήγησες ποτέ. Πριν προλάβω να ρωτήσω το οτιδήποτε, με άρπαξες και με οδήγησες στο δωμάτιό σου. 

Και εκείνο ήταν τόσο ίδιο όσο το θυμάμαι. Πάντα αχούρι. Με ποτήρια ξεραμένου καφέ και κρασοπότηρα γύρω από τις οθόνες. Σκόνη παντού, και ένα πάπλωμα ανάκατο. Με πέταξες στο κρεβάτι, ήρθες από πάνω μου, με ένα χαμόγελο λαχτάρας, και άρχισες να με φιλάς, να με δαγκώνεις, να με αγκαλιάζεις, να με τσιμπάς, να με ρουφάς, να με αγαπάς δυνατά. 
Αφέθηκα. Γιατί να σπαταλήσω την στιγμή, με χαζές ερωτήσεις για το πώς βρεθήκαμε ξανά εδώ; Τόση σημασία είχε πια; Δεν με ενδιέφερε η αιτιολόγηση. Με ένοιαζε μόνο ότι σε είχα ξανά πάνω μου, να με σφίγγεις και να σκορπάς τους φόβους μου στη σαχάρα. Θυμάσαι πού λέγαμε "παράδεισο" τις αγκαλιές μας; Θυμάσαι που θεωρούσαμε την αγκαλιά μας αυτήν, σαν τον Παράδεισο που ακούγαμε να λένε; Ε; Σίγουρα θα το θυμάσαι. Αφού σε βλέπω ότι είσαι όπως παλιά. Σαν να μην μπήκε κανένας χωρισμός ποτέ ανάμεσά μας. 

Ένιωθα μπερδεμένα όμορφα.

Ύστερα χτύπησε το θυροτηλέφωνο και ήταν το φαγητό. Το μαγειρείο του Τάσου. Δυο μερίδες, μία σαλάτα και πολύ γιαούρτι, ε; Και τρέχαμε να φέρουμε μαχαιροπήρουνα και να καθαρίσουμε το τραπεζάκι στο μπαλκόνι από τους χτεσινούς ναργιλέδες. Καθόμασταν αντίκρυ και μιλούσαμε για πολιτική, για την κοινωνία, για ψυχολογία. Και σήμερα, ακριβώς τα ίδια. Μού έκανες αστειάκια για τη χρυσή αυγή και τη βουλή. Και σού έλεγα ότι κάποια θέματα είναι πολύ σοβαρά δεν είναι για να κάνουμε αστεία μαζί τους. Και τότε ήταν που έκανες ακόμα πιο κάφρικα αστεία, επειδή ήξερες και ήξερα ότι δεν υπάρχουν όρια στο γέλιο. Με έκανες και γελούσα. Και όποτε γελούσα πολύ, μού υπενθύμιζες τότε που σού είχα πει ότι γενικά δεν γελάω εύκολα, και ένιωθες ωραία που τα κατάφερνες με εμένα. Ναι, με είχες καταφέρει.

Και αφού σκάσαμε, με ξαναπήγες στο κρεβάτι. Να κάνουμε αγκαλιές, και να μού χαϊδεύεις τα μαλλιά. Να τα μυρίζεις, να τα κοιτάς και διαδρομές να φτιάχνεις διασχίζοντάς τα. Με έβαζες "φυλακή". Δηλαδή τόσο σφιχτή αγκαλιά με χέρια και πόδια, που να μην μπορώ να κουνήσω. Και τότε σού είπα ότι πρέπει να φύγω, γιατί με περιμένουν οι υποχρεώσεις. Μού ψιθύρισες: "Δεν μπορείς να φύγεις. Σε έχω βάλει φυλακή. Αλλά μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να σε πειράξει κανείς εδώ". 
Υπήρχε ασφάλεια, όντως. Και όλο βυθιζόμουν ξανά, και παραδινόμουν νοσταλγικά και άνευ όρων. Σε αυτήν την πραγματικότητα όπου, επιτέλους, δεν απαιτούσε λογικές εξηγήσεις. Τι όμορφος κόσμος ήταν αυτός;




- Άντε πάμε, ρε Μιμή! Τι κοιτάς τόση ώρα τα κουδούνια; Ακόμα να το χωνέψεις ότι έφυγε;
- Μα;
- Δεν μένει εδώ κανείς… μόνο τα δέντρα μείναν ίδια… κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια… έλα θα σ' το τραγουδάω στο δρόμο. Πάμε, μας περιμένουν.



Φράσεις 1

8 Μαΐ 2012


Υπάρχουν πολλές φράσεις καθημερινά που στο άκουσμά τους, μόνο γέλιο μπορεί να σου προκαλέσουν. Άλλες λέγονται γιατί πολλές ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε να πούμε αυτό ακριβώς που νιώθουμε. Άλλες φορές επειδή κάποιος θέλει να το παίξει έξυπνος και να τραβήξει την προσοχή. Και άλλες φορές επειδή πολύ απλά κάποιος είναι αφελής.
Φυσικά είναι πάρα πολλές και δε χωράνε όλες σε ένα ποστ…

  “Δε μπορώ άλλο να προσπαθώ, κουράστηκα”(Φράση που συγχωρέστε με, ακούγεται συνήθως από γυναίκες, όταν πολύ απλά έχουν βρει άλλο γκόμενο). Βρε κάτσε λίγο να ξαποστάσεις. Να ξεκουραστείς. Να σου δώσουμε και ένα ποτηράκι νερό ή μια βυσσινάδα.

“Απορώ γιατί οι πλούσιοι δε δίνουν λίγα απ’τα λεφτά τους, εγώ αν κέρδιζα 10 εκατομμύρια ευρο σίγουρα θα έδινα τα μισά”. Μάλιστα, δηλαδή θα σού έμεναν 5. Για να δούμε με απλά μαθηματικά πόσο φιλεύσπλαχνος είσαι και του λόγου σου. 5 εκατομμύρια-2 εκατομμύρια για φόρους, αγορά σπιτιού, αμαξιού κτλπ χοντρικά πάντα, σου μένουν 3. Είσαι και γύρω στα 30, άρα έχεις ακόμα καμιά 50αρια χρόνια (δε πιστεύω να θες να φτάσεις τα 130!!?). Οπότε 50 χρόνια*12 μήνες=600 μήνες. 3 εκατομμύρια/600 μήνες=5000 ευρο το μήνα για τα καφεδάκια σου και τα ποτάκια σου. Βρε κράτα λίγα παραπάνω, μη βγεις και στο δρόμο!!!!

“Τα χρήματα δε φέρνουν την ευτυχία”. Ποιός τη φέρνει, ο προαστιακός ή η ACS; Για να μάθουμε και εμείς που δε ξέρουμε. Γιατί δε μας λες το μεγάλο μυστικό σου παρά μας το κρατάς κρυφό; Εμείς να μην ευτυχίσουμε δηλαδή; Ρε στις χιλιάδες λέξεις της ελληνικής γλώσσας, όσο και να ψάξεις, δε θα καταφέρεις να συντάξεις πιο γελοία φράση! Ίσως να μη φέρνουν την ευτυχία στο 100% αλλά στο 75. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Ο μη ερχομός τους όμως, φέρνει σίγουρα δυστυχία.

"Είμαστε Έλληνες πατριώτες” (Χρυσή Αυγή). Ώπα ρε πατριώτη κάτσε λίγο να το συζητήσουμε. Έγινε της μόδας αυτή η φράση. Οι υπόλοιποι τι είμαστε μαλάκες; Επειδή δε δέρνουμε κίτρινους, μαύρους, κόκκινους και όποιο άλλο χρώμα εσύ δε γουστάρεις; Επειδή μετράς τον πατριωτισμό με το χρώμα; Και άμα εκεί που κάθομαι με τα ωραία μου μαύρα γυαλάκια, περνάει η μάνα σου ή εσύ και σας σαπίσω στο ξύλο γιατί μέσα απ’τα γυαλιά θα σας βλέπω μαύρους, θα γίνω πατριώταρος;;;;;;;; Για πες μου σε παρακαλώ φασίστα μου. Γερμανοπροδότη, που εκτελούσες τους συμπατριώτες σου μαζί με τα Ες-Ες, αλλά εσένα δε βρέθηκε δυστυχώς κανείς να σε εκτελέσει…

Μπορδοροδοκόκκινη Αυγή

7 Μαΐ 2012

Πω πω μπορεί να πεθάνω με τους φελλούς που έχουν κατακλύσει το ίντερνετ με αηδίες εναντίον της Χρυσής Αυγής την επομένη των εκλογών. Και που ασχολούμαι την ώρα μου χάνω αλλά βγαίνω από τα ρούχα μου. Τελικά κοίτα δημοκρατική γενιά που είμαστε και δεν το είχα καταλάβει.
Εμείς οι δημοκράτες φτάσαμε τη Χρυσή Αυγή εδώ. Όχι οι ναζιστές Ελληναράδες που πόσοι να είναι σε όλη τη χώρα; Εμείς που ψηφίζαμε τόσα χρόνια τους φιλοκουμπάρους μας για να μας κάνουνε τα χατήρια φταίμε. Και τώρα που εξελίχτηκαν έτσι τα πράγματα σα γνήσιοι κωλοτούμπες τους γιαουρτώνουμε. Δε βάλαμε μυαλό. Αν ζούσαμε μέσα στην ευμάρεια θα επιλέγαμε το ρουσφέτι και την αναξιοκρατεία μέχρι να μας έβγαινε η ψυχή απ'το στόμα. Βρε ηλίθιε ξέρεις κάποιο πολιτικό που μπήκε στη Βουλή με το έτσι θέλω. Εμείς τους ψηφίζουμε. Βλέπω στο φατσοβιβλίο ανθρώπους που μέχρι χτες δεν ξέραν ότι έχουμε εκλογές σήμερα να κράζουν τη Χρυσή Αυγή. Βρε πανηλίθιε αν σ'ενοχλούσε τόσο η Χρυσή Αυγή γιατί δεν πόσταρες τρεις μέρες πριν τις εκλογές τα εκτρώματα και τα μαχαιρώματα που έχουν γίνει σε συγκεντρώσεις, πανεπιστήμια, δικαστήρια και λοιπά. Εκμεταλλεύτηκαν την αγανάκτηση του κόσμου, την ελλιπή γνώση ιστορίας, την έλλειψη δημοκρατικών αξιών και σίγουρα το χαμηλό δείκτη νοημοσύνης μερικών και μπήκαν στη Βουλή. Γιατί πρέπει, μεταξύ μας, να είσαι λίγο χαζός για να πιστεύεις σε ακροδεξιές ή ακροαριστερές συμμορίες. Πρέπει να είσαι λίγο χαζός για να πιστεύεις στην ιδέα της φυλής και όχι του ανθρώπου. Εσύ γεννήθηκες Έλληνας και εγώ Βραζιλιάνος. Τι να κάνουμε τώρα; Θα με δείρεις επειδή δε σ'αρέσει στο μάτι το χρώμα μου; Και αν με δείρεις είναι δυνατόν με κάποιο τρόπο να πιστέψω ότι έχεις υψηλό δείκτη νοημοσύνης;
Συνεχίζουμε όλοι να κάνουμε τους Κινέζους σε ένα σύστημα που μέσα σε μιά νύχτα αριστεροποιήθηκε, εννοείται, επιφανειακά γιατί για να γινόταν ουσιαστικά θα έπρεπε να περάσει τουλάχιστον μια γενιά χρονικά και μόνο με την αλλαγή του συστήματος παιδείας. Εμείς κάναμε την κοινωνία έτσι. Εμείς τα σκατώσαμε και σπρώξαμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τόσους ανθρώπους στην ακροδεξιά. Τουλάχιστον μη γεμίζεις το ίντερνετ με πόστ που ασχολούνται με το αν ειπώθηκε ή όχι σωστά η προστακτική προσφώνηση. Κατέβασε τη μούρη και αναλογίσου. Μήπως, δημοκράτη, οι ψήφοι σου τόσων χρόνων έφτασαν την ακροδεξιά να κορδώνεται από αύριο στη Βουλή;

αντίχειρας κάτω

6 Μαΐ 2012

Μπορείτε όποτε νιώθετε έντονα, είτε καλά είτε κακά, να σκέφτεστε: "έχω έναν αδερφό, κι ας μην τον γέννησε η μαμά μου"; Και αυτός να είμαι εγώ; Ξέρετε σε ποιους αναφέρομαι. Εγώ δίνω την πρόσκληση, και είμαι διαθέσιμος να κάνω τα πάντα για σας. Θα είμαι εκεί για να μιλήσουμε για τα πάντα και να μοιραστούμε την μεγαλύτερη ευτυχία ή να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ. Προσφέρομαι και το θέλω. Μπορεί να μην με γουστάρετε όσο σας γουστάρω, αλλά έχουμε ένα κάτι από παλιά. Και ένα πράγμα είναι που δεν μπορώ: την σιωπή, μετά από όσα περάσαμε, ρε φίλε. 

Α, και γαμιούνται οι δικαιολογίες.

Άρση Βραδιών

4 Μαΐ 2012

Θέλω πραγματικά να βοηθήσω. Μακάρι να μπορούσα να δώσω σε όλους το κινητό μου να με ξυπνήσουν 100 φορές το βράδυ να μάθουν ότι αξίζουν πολλά. Να γινόταν να γράψω κάτι που θα έσβηνε λίγο τον πόνο. Να σχηματιζόταν ένα χαμόγελο σε εσένα και ας έχω πρακτικά ξεχάσει πως είναι. Τι όμως Θεέ μου; Ξέρω καλά πως είναι τα δύσκολα βράδια. Όταν το σκοτάδι κάνει 100 κιλά παλιούς όρκους, αναμνήσεις, φιλιά. Όταν ξέχασες να πας σούπερ-μάρκετ και δεν έχεις άλλο αλκοόλ να κοροιδέψεις λίγο το πέρασμα του χρόνου. Ή όταν δεν ξέρεις τι πορεία έχει πάρει η ζωή σου και αν θα πρέπει να κερατώσεις το γκόμενο σου για ένα φλερτ που σου καίει την καρδιά. Το ξέρω ότι δε μπορώ να απαλύνω τον πόνο. Εγώ πάντως την προσπάθεια θα την κάνω.

το λινκ

3 Μαΐ 2012

συγκινήθηκα με αυτό. 

2 Μαΐ 2012

Είστε γαμάτοι...

Να κατακτούσα το μυαλό σου

1 Μαΐ 2012

Πριν λίγο μου ήρθε μια περίεργη σκέψη. Άχρηστα τα νόμπελ και η μεγάλη ποίηση. Έχεις ακούσει ποτέ να διάβασε κάποιος στη γκόμενα του π.χ Ελύτη και να άλλαξε το μυαλό της, το χαρακτήρα και κυρίως τις αποφάσεις της; Εντάξει καμμένος είμαι από τη συγκεκριμμένη περίπτωση αλλά αν δεν ζήσεις, αν δε νιώσεις το κεντρί του πόνου ο ίδιος, δεν αλλάζει τίποτα. Ας ζούμε περισσότερο και ας διαβάζουμε λιγότερο. Για τους περισσότερους η καρδιά τους θα σφιχτεί ακούγοντας Θέμη Αδαμαντίδη παρά διαβάζοντας Μπωντλαίρ. Και κατά βάθος μ'αρέσει.  Τι να τις κάνεις τις υπέροχες λέξεις στη σειρά όταν δε μπορούν να γυρίσουν τούμπα τα συναισθήματα.