Όμως, Θεέ του πένθους έχω δύο-τρεις ερωτήσεις να σου κάνω που ελπίζω κανείς άλλος ταλαίπωρος να μην τις έκανε ποτε.
Γιατί παραγγέλναμε απο το πιό γνωστό delivery της Αθήνας και κάθε μέρα βλέπω δεκάδες τέτοια μηχανάκια μπροστά μου;
Γιατί πρέπει να περνάω από τα μέρη μας κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά;
Γιατί πρέπει να βλέπω την αδερφή της κάθε μέρα;
Και κυρίως γιατί Θεούλη μου να οδηγεί ένα τόσο συνηθισμένο αμάξι του οποίου όλοι οι οδηγοί να μοιάζουν μ’αυτή;
Έγκλημα να οδηγείς στην Αθήνα.
Τον τελευταίο καιρό ένα κακό προαίσθημα είχε κάνει την εμφάνισή του και δεν έλεγε να φύγει…Ήξερα ότι κάτι κακό θα συμβεί…
Μάλλον επειδή σε έβλεπα να φεύγεις και να απομακρύνεσαι…και εγώ να σε κοιτάω,ανήμπορος να αντιδράσω. Να κάνω το οτιδήποτε…
Μάλλον επειδή ίσως είχα δοκιμάσει πολλά και είχα κουραστεί και λίγο… Δεν είχαν και την ανάλογη ανταπόκριση. Και ήταν ακόμα πιο δύσκολο να προσπαθώ,ξέροντας ότι όλα θα πέσουν στο καινό…μαζί τους και εγώ.
Μετά κάποια μέρα,ένας φίλος μού θύμισε κάποια τραγούδια που ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά… Κάποια από τα λόγια τους ήταν “δε ξέρω αν φεύγεις για το λίγο μου…ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ για σένα…” και πως “ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο…”
Τότε κατάλαβα πως το προαίσθημα που είχα ήταν για σένα. Και τελικά έγινε πραγματικότητα. Εφιάλτης.
Δε ξέρω ούτε εγώ γιατί φεύγεις. Μη με ρωτήσεις,δε μπορώ να σου δώσω μια σωστή απάντηση. Ίσως φεύγεις για το πρώτο…ίσως για το δεύτερο και όντως να μη μπορούσες να αντέξεις το ότι σ’αγαπούσα τόσο πολύ. Ήταν παραπάνω από αυτό που μπορούσες να δεχτείς,μου το είχες πει. Και πολλές φορές μπορεί να ήταν και πολύ κουραστικό. Σε καταλαβαίνω. Αλλά δε μπορούσα να το ελέγξω,συγχώρεσε με…
Για αυτό που όμως είμαι σίγουρος είναι πως ότι αξίζει πονάει τελικά και είναι και πολύ δύσκολο. Ότι αξίζει για τον καθένα μας. Γιατί το τι αξίζει και τι όχι,είναι καθαρά υποκειμενικό. Το γνωρίζει ο καθένας μας μέσα του. Και εσύ για μένα άξιζες πολλά… Μέχρι και η τελευταία μου στιγμή μαζί σου,άξιζε… Και ας με σκότωνε γιατί ήξερα ότι δε θα υπάρξει άλλη…
“Ταξιδεύουν στο αιγαίο τα ονειρά μας.
Η γιαγιά μας κουράστηκε. θέλει να γείρει το κεφάλι της
στα στήθια του παππού, που έχει καρφωμένα πίσω τα μάτια του μπας
και ξεχωρίσει τίποτα από τη στεριά, τίποτα απ τα Κιμιντένια.
Μα πια δε φαίνεται τίποτα.
Η νύχτα ρούφηξε μέσα της τα σχήματα και τους όγκους.
Η γιαγιά γέρνει το κεφάλι της να το ακουμπήσει στα στήθια
που την προστατεύσανε όλες τις μέρες της ζωής της.
Κάτι την μποδίζει και δεν μπορεί να βρεί το κεφάλι ησυχία :
Σαν ένας βόλος να είναι κάτω απο το πουκάμισο του γέροντα.
-Τι είναι αυτό εδώ; Ρωτά σχεδόν αδιάφορα.
Ο παππούς φέρνει το χέρι του. Το χώνει κάτω από το ρούχο,
βρίσκει το μικρό ξένο σώμα που ακουμπά στο κορμί του
και που ακούει τους χτύπους της καρδιάς του.
-Τι είναι;
-Δεν είναι τίποτα, λέει δειλά ο παππούς σαν παιδί που έφταιξε.
Δεν είναι τίποτα. Λίγο χώμα είναι.
-Χώμα!
Ναι, λίγο χώμα από τη γή τους για να φυτέψουν ένα βασιλικό,
της λέει στον ξένο τόπο που πάνε. Για να θυμούνται.
Αργά τα δάχτυλα του γέροντα ανοίγουν το μαντίλι
όπου είναι φυλαγμένο το χώμα.
Ψάχνουν κει μέσα, ψάχνουν και τα δάχτυλα της γιαγιάς,
σα να το χαϊδεύουν.
Τα μάτια τους δακρυσμένα, στέκουν εκεί.
-Δεν είναι τίποτα λέω. Λίγο χώμα.
Γη, Αιολική Γη, Γη του τόπου μου.”
Ηλίας Βενέζης
“Αιολική Γη”
Εδώ γνωριστήκαμε. Καθόμουν στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη. Ήρθες από πίσω αθόρυβα. Έκατσες δίπλα μου αλλά άφησες μια απόσταση ανάμεσα. Κοίταζες μακριά. Εγώ εσένα. Μου ‘πες πως τα σύννεφα μοιάζουν με σφουγγάρια, αλλά ευτυχώς που δεν είναι, γιατί θα έπεφταν στη θάλασσα και αυτό θα ήταν μια καταστροφή για όλους. Γύρισες το κεφάλι και επέτρεψες στο χαμόγελό σου μία στιγμή.
Εγώ χρειάστηκα πιο πολλές.
Σε ξαναπέτυχα. σε μία αίθουσα σχολείου, σε ώρα διαλείμματος. Ήμασταν οι επιμελητές. Έγραφες στον πίνακα λέξεις ασύνδετες. Κι εγώ από πίσω σου έτρεχα να τις σβήνω. Γιατί αυτές οι λέξεις με αποκάλυπταν. Αν τις έβλεπαν οι συμμαθητές μου, θα ένιωθα αδύναμος. Έπρεπε να τις σβήσω πριν επιστρέψουν. Πριν χτυπήσει το διαολεμένο κουδούνι.
Όταν τα κατάφερα και είχα καθαρίσει όλο τον πίνακα από τις αλήθειες, είχα φτάσει πια κοντά σου. Μού ‘πες ότι αν είχες τα αυτιά σου στην πλάτη, θα ένιωθες σταρ. Όταν ξύπνησα, δεν είχα καταλάβει ακόμα τι εννοούσες.
Στα μισά του δρόμου για το σχολείο, μέσα στο πρωινό κρύο, γέλασα.
Την τρίτη φορά, δεν χρειάστηκε να φύγω από το κρεβάτι μου και να σε ονειρευτώ. Ήρθες εσύ εδώ και με βρήκες. Μου γύρισες την πλάτη και σε πήρα στα χέρια μου. Το αριστερό κάτω από το λαιμό σου, το δεξί στην κοιλιά σου. Και δένονταν. Σε φιλούσα στα δεξιά του λαιμού. Είχες κοιμηθεί και αυτό με προκαλούσε. Φυσούσα ελάχιστα στο αυτί σου να ανατριχιάσεις. Κάθε που το πετύχαινα, κουνούσες το κεφάλι σου. Με ενα αντιδραστικό μμμμ, μού έσφιγγες το αριστερό χέρι. Μύριζα τα μαλλιά σου και σ’ τα χάιδευα με τη μύτη. Σε κοιτούσα από πολύ κοντά. Και σε έκλεινα σφιχτά μέσα μου καθως τα έκανα όλα αυτά. Σκεφτόμουν συνεχώς πόσο όμορφη είσαι. Πόσο γαλήνια όταν κοιμάσαι. Και πόσο στ’ αλήθεια τυχερός εγώ.
Τότε όμως σκοτείνιασαν όλα πάρα πολύ. Φοβήθηκα και έπρεπε να σε σφίξω δυνατά, μην πάθεις τίποτα και χαθείς. Μα δεν σε έβρισκα. Σηκώθηκα πάνω. Άναψα τη λάμπα. Είχες εξαφανιστεί.
Δεν έχω ξαναδεί πιο άδειο κρεβάτι ποτέ.
Μέρος μακρινό και άγνωστο…
Άγνωστοι και εμείς μεταξύ αγνώστων… Δεν μας γνωρίζει κανείς…δεν γνωρίζουμε κανέναν.
Άνθρωποι,που η τύχη τους έφερε μαζί σε αυτό το ταξίδι…
Τα πάντα είναι όμορφα… Χρώματα,εικόνες,αρώματα,στιγμές ενός ξένου τόπου.Άλλα ψεύτικα και άλλα αληθινά…όμως δεν έχει καμία σημασία.
Όλα γίνονται ανάμεσα μας…έτσι ακόμα και οι ψευδαισθήσεις εδώ,είναι μαγικές…
Η αίσθηση του χρόνου έχει χαθεί. Το ταξίδι ήταν σύντομο και τέλειωσε πριν καν το καταλάβουμε…
Ωστόσο είχε τη μεγαλοπρέπεια που του άξιζε…για να το θυμόμαστε τόσο έντονο όσο ήταν.
Μερικές φορές δεν έχει αξία ο χρόνος ούτε σημασία η διάρκεια,όσο η ένταση κάποιων πραγμάτων.
Σε αυτό το ταξίδι ζήσαμε τις στιγμές μας στη πιο δυνατή τους ένταση…γι’αυτό ήταν ξεχωριστό και μοναδικό…
Ένα όνομα τόσο γνωστό σε όλους μας όπως του πρωθυπουργού.
Οι γνώμες όπως και για κάθε ζωντανό δημιουργικό ον διύστανται.
Δεν έχει νόημα να πω εγώ αν τον βρίσκω καλό ηθοποιό, τραγουδιστή, συνθέτη, αρχιτέκτονα.
Ούτε εσύ αν τον βρίσκεις σαχλό, ξεπερασμένο, κρύο ή άφωνο.
Είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα.
Όταν τον βλέπω, ακόμα και όταν κάνει σκληρά σεξουαλικά αστεία, διακρίνω μια πίστη στον έρωτα.
Όταν προσβάλει τον συνάδελφο σε κάποιο σκετσάκι, βλέπω μια βαθειά αγάπη στον άνθρωπο.
Όταν λέει τραγούδια που ίσως ακούγονται σαχλά, βλέπω μια μοναδική ευαισθησία.
Όταν γελάει κατά του αδυνάτου, βλέπω μια σπάνια κοινωνική αλληλεγγύη.
Και κυρίως δε νιώθω μόνος όταν ερχόμαστε έστω και τηλεοπτικά αντάμα.
Είμαι εγώ και είναι αυτός.
Δε θα μπορούσα να είμαι όλα αυτά και αυτός δε θα μπορούσε να είναι εγώ.
Και κανείς απο τους δύο δεν είναι παραπονεμένος.
Τον ευχαριστώ γιατί με έναν τρόπο με έκανε να το δω.
Νομίζω πιό σημάντικο από οποιοδήποτε καλλιτεχνικό επίτευγμα.
Είμαι περήφανος που χάνω τα μαλλιά μου, έχω μεγάλο κεφάλι, κακή φωνή και καμπουριάζω.
Γιατί σέβομαι τη γνώμη του διπλανού μου, τα δικαιώματα του και τις ελευθερίες του.
Ουσιαστικά όμως. Σαν ένας μικρός Βολταίρος της εποχής μας.
Είναι όμορφο να έρχονται σε επαφή τα διαφορετικά, σαν χρώματα που τρέχουν σε μια παλέττα.
Και μιά ιστορία για το τέλος.
Κάποιος ήρωας Έλληνας τροχονόμος έγραψε κάποιον κωφό επειδή δεν είχε βάλει στο αυτοκίνητο του την ειδική σήμανση.
Ο Γιάννης (δε γίνεται να μιλάω στον πληθυντικό για κάποιον που έχω στην καρδιά μου) ήταν στο δικαστήριο και ως γνώστης της νοηματικής έκανε τις μεταφράσεις.
Ο δικηγόρος έλεγε του κωφού να πεί ότι είχε το σήμα αλλά αυτό έπεσε,
όμως επειδή οι κοινωνικά αδικημένοι είναι και οι πιο τίμιοι αυτός αρνήθηκε.
Ρωτήθηκε λοιπόν για το συμβάν ο κωφός άρχισε να μιλάει στη νοηματική για ώρα.
Όταν ο Γιάννης κλήθηκε να μεταφράσει είπε: “Είχε το σήμα αλλά του έπεσε!”.
Και του απαντάει ο δικαστής: “Καλά τόσην ώρα μόνο αυτό είπε;”
Αυτό είναι το είδος της κοινωνικής δικαιοσύνης που και εγώ, σαν το Γιάννη, νιώθω χρέος να υπηρετήσω.
Είπαμε, είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά συγκλήνοντες σε μια όμορφη συμπεριφορά, χάδι ή λόγο.
Συνοικία της Αθήνας. 10 γράμματα.
Κοντά στο Βύρωνα, κοντά στο Παγκράτι.
Ζήσαμε τα καλύτερα μας χρόνια εκεί.
Απέναντι απ΄το Γρηγόρη.
Που κάθε πρωί σου έπαιρνα κρουασάν βουτύρου.
Στο κρύο να περιμένουμε το λεωφορείο μπροστά στο βίντεο-κλάμπ.
Και δίπλα στο 5x5, τα παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο.
Εγώ τώρα αλλού. Μακριά απο το στενό και τη ζωή σου.
Όμως ο δρόμος απέναντι απο το γήπεδο καταλήγει κάθε βράδυ στο σπίτι μου.
Είχα κρυφτεί σε μία πυλωτή και με κοιτούσαν με μισό μάτι οι ιδιοκτήτες των ορόφων.
Κρατούσα κάτι λουλούδια που είχα κλέψει από κήπους της συμπρωτεύουσας.
Πρώτη φορά είχα περπατήσει την απόσταση ως το σπίτι σου.
Εμφανίστηκες και μπήκες στο φούρνο για να πάρεις κουλούρια.
Παρακολουθούσα την πρωινή σου συνήθεια και έμπαινα στη ζωή σου.
Εμφανίστηκα σαν υπερήρωας χωρις μπέρτα και σου έδωσα τα λουλούδια σου.
Χαμογέλασες και ένιωσα ότι τίποτα δεν έκανα.
Μετά μπήκαμε στο λεωφορειο και εγω στο μάτι εκείνου που σου την έπεφτε και έκατσε από πίσω μας και δεν σου μιλούσε απο την ήττα.
Ήσουν δική μου, εγώ δικός σου και εκείνη η μέρα δικιά μας.
Κατέβηκα στο σπίτι μου, συνέχισες την διαδρομή σου, κοιμήθηκα σαν πρίγκιπας.
Στό σπίτι ζούσες με την αδερφή σου, τη Λογική.
Την αγαπούσες πολύ αλλά εγώ απο την πρώτη στιγμή δεν τη συμπάθησα.
Υπήρχε χάσμα γενεών μάλλον.
Ότι και να κάναμε τη ρωτούσες λες και περίμενες τη μόνιμη συγκατάθεση της.
Σου λεγα, ζήσε με τον τρόπο σου τη ζωή σου και η αδερφή σου τη δικιά της.
Αυτή δε σε ρώταγε ποτέ για τίποτα.
Ούτε αυτή με συμπαθούσε. Τα κατάφερε.
Αυτή αφού μας χώρισε, έμαθα ότι παντρεύτηκε.
Και ο καθένας πήρε το δρόμο του.
Εκείνη έζησε μια ζωή κρύσταλλο στην γυάλινη σφαίρα.
Εσύ έγινες αυτό που ήθελες. Μια γραμμή στο αγαπημένο σου βιβλίο.
Και εγώ ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Δεν ταυτίστηκα ούτε με τον λύκο, αλλά ούτε και με τον ιππότη γαμώτο.
(Το καλύτερο post που γράφτηκε ποτέ γιατί γράφτηκε μαζί. Είμαστε και οι δύο στο απόλυτο μηδέν.
Λυόν εσύ, Άγιαξ εγώ)
Πολλές φορές βρίσκεσαι στη κόψη του ξυραφιού. Οι καταστάσεις σε φέρνουν σε τέτοια θέση που δεν έχεις πολλές επιλογές. Περπατάς σε τεντωμένο σχοινί που το πιο πιθανό είναι ότι σε λίγο θα σπάσει…
Τότε είσαι αντιμέτωπος με μια απόφαση που είναι απαραίτητη να πάρεις. Πρέπει να ρισκάρεις. Το ρίσκο αυτό ή θα σου δώσει την προσδοκώμενη ώθηση για να ανέβεις στην επιφάνεια του νερού και να πάρεις μια βαθιά ανάσα…ή θα σε σπρώξει ακόμα πιο κάτω,ώστε να φτάσεις στα σίγουρα στον πάτο του βυθού…
Πολλές φορές αυτό το ρίσκο είναι σκληρό.Η αδρεναλίνη του ανυπόφορη. Δε το αντέχεις. Πολλές φορές παρακαλάς να μην το είχες πάρει…
Αλλά τουλάχιστον…όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα,ξέρεις ότι δεν έκατσες με σταυρωμένα τα χέρια…Δεν εγκατέλειψες.
Προσπάθησες…απλά έχασες.
Είναι λατρεία να είσαι μόνος και να πιάνεις ένα στυλό αρχίζοντας να μουτζουρώνεις ένα χαρτί με όλα τα ακαταλαβίστικα μιας ζαλάδας ή ενός παλαβού οίστρου. Όπως όταν αρχίζεις να πατάς επίμονα και σπαστικά και άρυθμα και ακανόνιστα και απρόβλεπτα το ίδιο πλήκτρο σε ένα πιάνο. Δεν νοιάζεσαι για τίποτα. Δεν υπάρχει ο ορισμός του λάθους ή του σωστού. Δεν υπάρχουν άσχημα γράμματα, δεν υπάρχουν ορθογραφικοί κανόνες, δεν υπάρχουν μέτρα και ρυθμοί, δεν υπάρχουν οπτικές ασυμμετρίες, δεν υπάρχουν χρώματα που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Και αυτό επειδή είσαι μόνος σου. Και αυτό επειδή εσύ είσαι όλοι οι κανόνες. Και όταν λείπουν όλοι, μπορείς να τους παραβείς αβίαστα. Μπορείς να γράψεις την πικιλια μόνο με ι. Μπορείς να τρίψεις το κοκκινιστό μοσχαράκι στη μούρη σου. Κι αυτό επειδή είσαι μόνος. Κι αυτό επειδή λείπουν όλοι. Άρα και οι κανόνες.
Μα αν τύχει και όλα αυτά τα μοιραστείς με ένα ξένο σώμα και αν τύχει και του αρέσουν, τότε γεννιέται μια σχέση υπερφυσική, σαν αγάπη. Και ένα μυστικό. Αυτό το μυστικό είναι το μεταξύ σας μυστικό και όταν δεν είναι άλλοι μπροστά, τότε μόνο μιλάτε για αυτό το μυστικό. Και κάνετε μαζί τα ίδια πράγματα, χωρίς κανόνες. Και νιώθετε τόσο όμορφα που έχετε ένα μυστικό από τους άλλους. Το ότι κάνετε πράγματα χωρίς κανόνες.
Αλλά δεν ξέρετε ότι τώρα ο ένας έχει γίνει ο κανόνας του άλλου. Και αρχίζει να χαλάει η υπερφυσική σχέση, σαν αγάπη. Και έτσι όταν βρίσκεσαι εντελώς μόνος σου θα κάνεις πράγματα χωρίς πραγματικούς κανόνες και όταν βρίσκεσαι με τον άλλον μαζί θα κάνεις πράγματα χωρίς κανόνες.
Μια μέρα σύντομα θα σπάσεις αυτή την σχέση και θα σιχαθείς τον μυστικοσύντροφό σου. Θα προσπαθήσεις να τον σκοτώσεις τόσο καλά που δεν θα μιλήσει ποτέ και σε κανέναν για τη γύμνια σου. Να μην σκέφτεται καν αυτά τα πράγματα που σου αρέσουν να κάνεις χωρίς κανόνες. Αυτά τα κρυφά, ανόητα πράγματα.
Οι μέρες περνάνε…οι μήνες φεύγουν χωρίς πια να καταλαβαίνω πως… Ο χρόνος κυλάει αβίαστα και γρήγορα…χωρίς να ξέρω τι να περιμένω…
Παλιότερα ήξερα τι είχα να περιμένω. Αυτό ήταν εσύ και μόνο.
Μισούσα την απόσταση που μας χώριζε πάντα. Μετά έσβησε στα ξαφνικά. Εξαφανίστηκε. Ήσουν μόνιμα εδώ έτσι και αλλιώς…και ας βρισκόσουν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Κατοικούσες στο μυαλό μου,όπως συνεχίζεις ακόμα…
Δεν ξέρω τι θα φέρει ο χρόνος από εδώ και πέρα. Όλα βρίσκονται γραμμένα στο χρόνο λένε,οπότε μάλλον αυτός θα δείξει…
Ίσως ένα τέλος που μάλλον φοβάμαι και δε θέλω να μας δώσω…
Ή μια καινούργια δικιά μας αρχή,που μάλλον είναι και αυτό που προσδοκώ..
Ο χρόνος θα κρίνει και θα μας δώσει την ετυμηγορία του…
Μαθητής ξανά στην Α’ Δημοτικού της ζωής.
Χωρίς φίλους, διστακτικός όπως πάντα σε νέο περιβάλλον.
Τα πόδια μου τρέμανε μέχρι να φτάσω στην τάξη και να κάτσω στο πρώτο θρανίο.
Μόνος. Πάντα θαύμαζα τα παιδιά που καθόντουσαν μόνα στο σχολείο.
Συνήθως ήταν του κλώτσου και του μπάτσου αλλα ειλικρινά εγώ δε νομίζω
ότι θα ανέκαμπτα ποτέ από τη σκέψη ότι κάποιος, οποιοσδήποτε, δε θέλει να κάτσει μαζί μου.
Η πιό άδικη κοινωνία ανθρώπων είναι αυτή των παιδιών. Δεν τους έχουν κάνει ακόμα ενέσεις παράλογης λογικής ή κοινωνικού καθωσπρεπεισμού.
Μοιάζει με αγέλη ζώων. Στον αδύναμο δεν υπάρχει οίκτος.
Ξεκίνησε το μάθημα και άκουγα λέξεις που τις είχα ξεχάσει.
Αγάπη, φιλία, υπομονή, πάθος.
Πω πω βαρεμάρα. Μιλούσα με τους συμμαθητές μου, έφτιαχνα σαίτες, έγραφα συνθήματα για τον Ολυμπιακό.
Μου έκανε παρατήρηση, τίποτα εγώ.
Ήξερα καλά τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες.
Μου τις έμαθε η προηγούμενη δασκάλα, η Ζωή.
Όσο προχωρούσε η ώρα βαριόμουν και πιό πολύ. Και συνέχιζα τις αταξίες με περισσή όρεξη.
Ξανά παρατήρηση. Τίποτα εγώ.
Έξαλλη τότε η δασκάλα με ρωτάει:
- “Τι σκατά ήρθες να κάνεις εδώ; Αφού πιστεύεις ότι στα έχει μάθει όλα η Ζωή.”
- “Δε μού ‘μαθε να συγχωράω. Και πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή”.
Εκτιμώ ιδιαιτέρως όσους αυτοσαρκάζονται επειδή έχουν το γνώθι σ’αυτόν και όχι για να υποκριθούν μετριοφροσύνη. Εκτιμώ όσους δεν κρύβουν τις αδυναμίες τους από τα μάτια των άλλων. Την στιγμή που τις φανερώσουν οι ίδιοι, παύουν να είναι αδυναμίες. Και οι άλλοι έρχονται σε αμήχανη θέση.
Η πλαστική στήθους αποτελεί ταμπού και συζητιέται. Εσύ κάθεσαι και χτενίζεσαι μπροστά στον καθρέφτη, σιδερώνεις τα ρούχα σου, σπας τα σπυράκια σου, βάζεις αποσμητικό. Δεν κάνεις κάτι διαφορετικό. Θέλεις να αρέσεις. Είναι το ίδιο και το αυτό. Μην ακούσω για παραβίαση της φύσης. Γιατί το μαλλί το καστανό, το κάνεις με ευκολία ξανθό. Και αν αρρωστήσεις μια μέρα, σημαίνει πως η φύση θέλει να πεθάνεις, όμως εσύ θα πας να αγοράσεις φάρμακο.
Οι αντιλήψεις αυτές ανήκουν σε προηγούμενους αιώνες και έπρεπε να καούν μαζί με τις μάγισσες.
Θαυμάζω τον ανθρώπο που δίνει ελάχιστη σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και παραμένει όμορφος. Και έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του. Που θέλουν να τον πάνε στα μαγαζιά να τον φτιάξουν, αυτός αρνείται, μα αυτοί συνεχίζουν να τον δέχονται και να τον θέλουν. Και να τον ζηλεύουν.
Σε τέτοιους χαρακτήρες εναποθέτω τις όποιες ελπίδες μου για μέλλον.
Εύχομαι να μπορούσα να γίνω ο παραπάνω άνθρωπος, αλλά αδυνατώ. Δεν υπάρχει πιο αυστηρός κριτής του εαυτού μου από εμένα τον ίδιο. Και αυτή η κουβέντα είναι σίγουρα η πιο αληθινή που μπορείς να με ακούσεις να λέω.
Τελευταία ατάκα που με ταρακούνησε ήταν αυτή: “Ο πολιτισμός μας φαίνεται από το πώς συμπεριφερόμαστε σε οτιδήποτε ανυπεράσπιστο”.
Μου αρέσει να λέω βλακείες, να κάνω τον καραγκιόζη και τον κόσμο να γελάει. Δεν έχει υπάρξει μέρα που να μην έχω προσπαθήσει να κάνω κάποιον να γελάσει. Και με το γέλιο του, αν τα καταφέρω, να γελάσω κι εγώ. Όταν πεθάνω θα λένε ότι ήταν ένα χαρούμενο παιδί, πάντα με το χαμόγελο στο στόμα. Όπως λένε για όλους. Για εμένα θα το εννοούν.
Επίσης κατουρώ τον καθωσπρεπισμό.
Η σάτιρα έχει όρια από μόνη της. Δεν χρειάζεται να της βάλουμε άλλα. Αν το γέλιο στερέψει, τότε έχει φτάσει στο όριο. Αν βγάζει γέλιο, τότε δεν φταίει η σάτιρα, αλλά κάτι άλλο. Κάτι άλλο μέσα σου είναι αυτό που σε κάνει και γελάς. Η σάτιρα απλά σε βοηθάει να το βρεις.
Επίσης αν το αστείο σου αποσκοπεί μόνο στο δικό σου γέλιο, τότε έχει πεθάνει η αγάπη. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Συμφωνούμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα μιας γενετικής λοταρίας; Ωραία. Μια κοπέλα έτυχε να γεννηθεί όμορφη και έγινε μοντέλο. Το βρίσκεις απόλυτα φυσιολογικό. Το ότι δεν χρειάστηκε να σπουδάσει, να ψαχτεί πάνω σε τίποτα, να αποκτήσει καμία παιδεία.
Τον τύπο που έτυχε και γεννήθηκε μέσα σε μια πλούσια οικογένεια, τον κράζεις σαν ακαμάτη που δεν κάνει τίποτα και τρώει τα λεφτά του μπαμπά.
Είσαι έρμαιο των σεξουαλικών σου ορμών.
Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω όμορφη μια κοπέλα, την οποία δεν μπορεί κανείς άλλος να τη δει έτσι. Αν και ξέρω ότι σκέφτονται πως έχω ρίξει τα στάνταρντς μου επειδή δεν γίνομαι συχνά ποθητός από όμορφες κοπέλες. Και αν κάποια όμορφη κοπέλα, δεν μου αρέσει, τότε θα σκεφτούν ότι σνομπάρω αυτό που δεν μπορώ να έχω. Είναι αυτοί που δεν θα καταλάβουν ποτέ τον μικρό πρίγκιπα.
Σήμερα κατάλαβα άλλη μια φορά πόσο σημαντικοί είναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας. Ξύπνησα με τη φωνή στο ακουστικό ενός πολύ αγαπημένου προσώπου να μου λέει “είμαι εδώ..έλα να σε δω” και αμέσως όλα τα προβλήματά μου,έγιναν ασήμαντα. Ετοιμάστηκα γρήγορα. Έτρεχα σαν κάτι να με κυνηγούσε. Ήξερα οτι και να αργήσω θα είναι ακόμα εκεί να με περιμένει,αλλά δε μπορούσα να αργήσω. Μετά από λίγο έφτασα. Δε χρειάστηκαν πολλά,μόνο τρια πράγματα…μια θερμή αγκαλιά,ένα χτύπημα στη πλάτη και ένα πλατύ χαμόγελο. Όλα αληθινά και από καρδιάς. Η θλίψη μου εξαφανίστηκε σε μια στιγμή. Τα προβλήματά μου που μέχρι πριν έμοιαζαν με βουνό, τώρα φαίνονται αστεία και μικρά. Η ψυχολογία στα ύψη.
Πάντα πίστευα ότι αν έχεις όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα κοντά σου,δε φοβάσαι τίποτα.Μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα.Είσαι ευτυχισμένος.Δυστυχώς,σε μένα τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα είναι μίλια μακριά.Δε ζουν κοντά μου.Δεν είμαι δίπλα τους σε ότι χρειάζονται κάθε στιγμή.Δηλαδή δεν είμαι απ’τους ευτυχισμένους.
Όμως το χειρότερο όλων δεν είναι αυτό.Το χειρότερο είναι πως ποτέ δε τους είπα πόσο πολύ τους αγαπώ.Ποτέ δε τους είπα πως μετράω τις μέρες αντίστροφα κάθε φορά που ξέρω πως θα έρθουν.Ποτέ δε τους είπα πόσο μ’αρέσει να μιλάμε για τα προβλήματά μας.Πόση σημασία δίνω στις συμβουλές τους και πόσο σημαντική είναι για μένα η γνώμη τους.Ποτέ δε τους είπα πόσο όμορφα μοιάζουν όλα γύρω μου, όταν είναι και αυτοί εκεί.Πόσο μικρό φαίνεται κάθε εμπόδιο.Πόσο υπερήφανος νιώθω γι’αυτούς και πόσο ευτυχισμένος που υπάρχουν,έστω και από μακριά,στη ζωη μου. Ποτέ δε τους τα είπα όλα αυτά γιατί μάλλον δεν είμαι καλός στα λόγια…και κυρίως γιατί είμαι δειλός. Συγχωρέστε με…που και ποτέ δε σας ρώτησα για το αν τα ξέρετε.
Δακρύζω κάθε φορά στην ιδέα πως δεν είμαι κοντά σας όταν με χρειάζεστε.Δεν είμαι στις χαρές σας,στις λύπες σας,στους ενθουσιασμούς σας,στις απογοητεύσεις σας.Δεν είμαι εκεί…και το ξέρω,συγχωρέστε με.Θα το ήθελα πάρα πολύ αλλά δε μπορώ.
Κάποτε ένας φίλος μου είχε πει πως μοιάζω με φάρο,επειδή είμαι πολύ ήρεμος και στις χαρές και στις λύπες.Και πως ήξερε πως οτι και να συμβεί,εγώ θα είμαι εκέι.Στην αρχή το πήρα στραβά,γιατί νόμιζα οτι εννοούσε πως είμαι πολύ βαρετός. Μετά κατάλαβα πως ήταν ότι καλύτερο μου έχουν πει μέχρι τώρα.
Έτσι είστε και για μένα σαν μικροί φάροι. Ξέρω πως ότι και να συμβεί θα είστε πάντα δίπλα μου…Είστε οι δικοί μου φάροι που δε θα σβήσουν ποτέ….
Σας ευχαριστώ…
Ένας δυστυχισμένος μέτριος είμαι.
Μέτριος στα αθλήματα, μέτριος στο τραγούδι, μέτριος στη συγγραφή.
Επειδή πρέπει να προλάβω ένα καράβι σήμερα, δε συνεχίζω.
Παντού μέτριος.
Όχι ψέματα.
Είμαι καλός στο ποτό, στο φουμάρισμα, στο ξενύχτι.
Και στα όνειρα. Ονειρεύομαι πολλά για όλους σας.
Μας λέγανε πάντα βρες την κλίση σου και ασχολήσου μ’αυτή.
Είναι κρίμα να πηγαίνουν τα ταλέντα χαμένα.
Και εγώ ένα ταλέντο είμαι.
Με έφαγε ο κακός επαγγελματικός προσανατολισμός.
Αφού την ώρα του στο σχολείο μόνο μπάλα παίζαμε.
Μαμά βρες μου ένα επάγγελμα που θα πίνω, θα καπνίζω, θα κλαίω και θα ονειρεύομαι.
Καθόταν στο κρεβάτι του και δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε ήταν η πρώτη φορά που ορκίστηκε να μην ξαναγράψει κάποιο γράμμα που ποτέ δεν θα το έβλεπε εκείνη. Θυμόταν όμως πολύ καλά πότε ήταν η τελευταία.
Πριν από είκοσι λεπτά.
Κρατούσε ένα χαρτί που μόλις είχε τελειώσει με το γράψιμό του, αλλά δεν το έβαλε στο συρτάρι του κομοδίνου μαζί με τα υπόλοιπα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, επειδή δεν χωρούσε και κάποιο άλλο. Ήταν γεμάτο με γράμματα προς εκείνη. Όμως αυτό το γράμμα που κρατούσε, ήταν σίγουρος ότι θα έφτανε στα χέρια της. Έκατσε να το διαβάσει για τελευταία φορά. Άνοιξε το ραδιόφωνο και έπαιζε αυτό το κομμάτι.
https://player.soundcloud.com/player.swf?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F5930887
Καθώς το άκουγε, ξεκίνησε το διάβασμα.
“Σού έλεγα συχνά ψέματα. Ήθελα να φτιάξω ένα μυστήριο να μας χωρίζει. Μια απόσταση μεταξύ μας που δεν θα μπορούσες να διανύσεις ποτέ. Κι έτσι αυτός ο ακατόρθωτος σκοπός θα γεννούσε θαυμασμό προς το πρόσωπό μου.
Ήθελα να βρίσκομαι πάντα 2 βήματα πιο μπροστά. Μπροστά που; Πιο μπροστά από τι; Σε έναν αόρατο αγώνα δρόμου προσπαθούσα να σε κερδίσω.
Θυμάμαι να ασφυκτυώ όταν σε έβλεπα να με φιλάς με κλειστά μάτια.
Νευρίαζα όταν δεν μπορούσα να σου αποδείξω την υπεροχή μου σε μία ιστορία που μαζί πλάθαμε. Γιατί γινόμουν έξω φρενών όταν γινόσουν συγκαταβατική και γλυκιά; Γιατί ποτέ δεν ηρεμησα όταν έπαιρνες το φταίξιμο πάνω σου; Ακόμα και όταν γνώριζες τη μισή αλήθεια; Πώς ήταν δυνατόν να είχες τόση καλοσύνη;
Γνώριζα ότι ήσουν αυτό που ήθελα να γίνω. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Και αυτό με εξόργιζε και με τρομοκρατούσε πιο πολύ απ’ όλα. Πώς γίνεται να με ερωτευτεί ένας καλύτερος; Πώς θα μπορούσε να με θαυμάζει ένας σοφός; Γι’ αυτό ήθελα να σε κρατάω χαμηλά. Στο σκοτάδι της δικής μου ασφάλειας. Ό,τι κάνουν επί εκατομμύρια χρόνια όλες οι κυβερνήσεις και οι αστυνόμοι του κόσμου. Που μας κρύβουν το φως, που μας θέλουν φοβισμένους, να μας είναι αυτοί απαραίτητοι γιατί μόνοι μας νομίζουμε πως δεν μπορούμε. Αποκομμένοι από τους γύρω μας, να μην εμπιστευόμαστε, μην βρούμε την αλήθεια, τη δύναμή μας. Κι εγώ σε τρόμαζα για να μείνεις μαζί μου και μόνο. Γι’ αυτό το λόγο αποθάρρυνα τις παρέες σου. Γι’ αυτό το λόγο απέρριπτα κάθε καινούρια σου συνήθεια. Για να μην φύγεις. Για να νιώθεις αδύναμη να περπατήσεις μόνη σου. Ενώ στ’ αλήθεια, μπορούσες να πετάξεις. Αλλά δεν ήθελα να το ξέρεις.
Ήθελα εγώ να οδηγώ το ταξίδι αυτό. Αλλά ήμουν πολύ απασχολημένος με το να σε δένω στη γη, που ποτέ δεν είχα χρόνο να βρω τα δικά μου φτερά. Κι έτσι ποτέ δεν ταξιδέψαμε μαζί αλήθεια. Κι έτσι κολλήσαμε και οι δυο εδώ κάτω. Να κοιτάμε να απογειώνονται άλλοι στον ουρανό. Και εγώ να σε πείθω ότι δεν ξέραν τι έκαναν, πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκαναν. Τους κοιτούσα υποτιμητικά απο χαμηλά. Και εκείνοι μας χαμογελούσαν από ψηλά. Τότε σε φιλούσα στα μάτια, να μην τους κοιτάς.
Το άγχος μας γερνάει 4 φορές πιο γρήγορα. Κι έφτασε ο καιρός, που ήθελες να φύγεις επιτέλους. Εγώ ήμουν πολύ γέρος πια για να σε συγκρατήσω και τα κατάφερες. Μού είπες ότι θα με έχεις για πάντα στην καρδιά και με χάιδεψες. Καθώς έκανες κομμάτια τις αλυσίδες σου. Απομακρυνόσουν και καταλάβαινα την αλήθεια:
Πρέπει να παραμείνεις νέος.
τι κρίμα που δεν το κατάλαβα νωρίτερα. Ίσως την επόμενη φορά.”
Δίπλωσε το χαρτί, το άφησε στο κομοδίνο και έφυγε από το παράθυρο.
Κάθομαι σιωπηλός και κοιτάω έξω. Νεκρική σιγή στο δωμάτιο. Λες και κανείς μας δεν τολμάει να ανοίξει συζήτηση. Να πει κάτι. Στο γραφείο ξεχασμένος καφές που μόλις κρύωσε. Το τασάκι γεμάτο τσιγάρα αλλά στα χέρια υπάρχει πάντα ένα. Έχει γίνει ο καλύτερος μου φίλος. Μου έλεγες πάντα να το κόψω. Όταν ήμασταν μαζί δε με άφηνες να καπνίζω. Πάντα πήγαινα να ανάψω επίτηδες,για να μου πεις με τη ζεστή φωνή σου “μη καπνίσεις βρε μωρό μου..” και εγώ πάντα σε άκουγα. Απλά μου άρεσε να μου το ζητάς,για να σου κάνω πάντα το χατίρι και να χαμογελάς ανακουφισμένη. Αυτό περιμένω να ακούσω και τώρα. Κάθε φορά που κάνω την κίνηση να ανάψω. Αλλά δεν ακούγεται από πουθενά. Απ’το παράθυρο έρχονται εικόνες χειμωνιάτικες. Βροχή που πέφτει σαν δαιμονισμένη. Ο ουρανός μαύρος και συννεφιασμένος. Έχει κρύψει προσεκτικά ένα ένα τα αστέρια. Λες και τα έχει εξαφανίσει. Τα έχει σβήσει. Ο αέρας λυγίζει τα δέντρα που προσπαθούν να αντισταθούν και κάνει ακόμα πιο έντονη την παρουσία του με δυνατά σφυρίγματα. Είναι και αυτός τσαντισμένος. Όλα μοιάζουν τσαντισμένα και διαμαρτύρονται. Παίζω σαν μικρό παιδί με την υγρασία που αφήνει η ανάσα μου στο τζάμι. Χαράζω το όνομά σου με το δάκτυλο. Το διαβάζω και χαμογελώ. Ύστερα πάει να ξεθωριάσει και εκνευρίζομαι. Το ξαναγράφω. Ηρεμώ για λίγο…και ύστερα ξανά τα ίδια. Ευτυχώς είναι μόνο τέσσερα γράμματα και χωράει πολλές φορές,σκέφτομαι…και γελάω μόνος μου. Σε λίγο δε θα υπάρχει πια στο τζάμι τίποτα. Θα περιτριγυρίζει μόνο μέσα στο μυαλό μου. Εκεί κάνει βόλτες ακούραστα. Συνέχεια. Δε θα ξεθωριάσει μετά από λίγο. Είσαι τόσο μακριά…αλλά είναι σαν είσαι πλάι μου συνέχεια…
Ποτέ δεν μπορούσα τους αποχωρισμούς…προσωρινούς, μόνιμους, ερωτικούς, φιλικούς, οικογενειακούς… Πάσης φύσεως “αντίο” με τρόμαζε… Ισως επειδή εξαιτίας τους αλλάζει η ζωή μας, για λίγο ή για πάντα. Ισως επειδή σε αναγκάζουν να πάς στο “άγνωστο καινούργιο” μιας και η ζωή συνεχίζεται, έτσι λένε… Μα γιατί να πας στο άγνωστο χωρίς να έχεις μαζί σου το γνωστό; Γιατί στο καινούργιο, οταν το δικό σου παλιό κάνει εσένα καινούργιο; Προσπαθώντας να απαντήσω μόνο μια φράση μου έρχεται και μένα τελικά … “η ζωή συνεχίζεται”. Παράξενο, ομως, όσες φορές έχω ακούσει να το λένε υπάρχει μπροστά κάτι που μοιάζει με βαριά ανάσα, που μίζερα σχηματίζει τις λέξεις ” ε, και τι να κάνεις έτσι είναι αυτά” … η ζωή…συνεχίζεται. Εχουν δίκιο που το λένε, έτσι είναι.Και να πω την αλήθεια δεν με πειράζει που είναι ετσι, με πειράζει που τις πιο πολλές φορές για να υπάρξει αυτή η συνέχεια πρέπει ΄κατι να αφήσεις πίσω ή ακόμα χειρότερα κάτι/κάποιος να αφήσει εσένα πίσω. Είναι σαν αυτό το εκνευριστικό που περπατάς με τους φίλους σου στο δρόμο και επειδή πηγαίνουν πιο γρήγορα σε αφήνουν πίσω.Μα και εσύ να είσαι μπροστά πάλι εκνευριστικό είναι γιατι, ακόμα και αυτή τη φαινομενικά αδιάφορη στιγμή μένεις μόνος, μακρια απο εκείνους που ΘΕΣ να μοιράζεσαι μαζί τους τις σκέψεις σου, τα αισθηματά σου, το χρονο σου… Υπερβολή, το ξέρω, αλλα επιτέλους έμαθα να αγαπάω το ελλάτωμά μου να υπερβαλλω σε όλα…!!!!! Αν είχα μόνο μια ευχή δεν θα ευχομουν να έχω πολλά λεφτά γιατί κάπου διάβασα πως η ευτυχία δεν γράφεται με € αλλά με “ε” .Κάτι μου λέει πως δεν είναι το “ε” της λεξης εγώ , αλλα του ΕΜΕΙΣ… Γι’αυτό δεν μου αρέσουν οι αποχωρισμοί, γιατι κάνουν το “εμείς”,”εγω”, “εσύ”, “αυτος”, “αυτή”… Θα ευχομουν, λοιπον, η ζωή μου να είναι ένα όσων ετών παζλ, που θα προσέθετες νέα κομμάτια αλλά το κάθε παλιο θα ήταν γερά κολλημένο ώστε να μη σπάει αν πέσει στα χέρια της όλο πρέπει ζωης. Μισώ τους αποχώρισμους, φοβάμαι τα ύψη και το σκοτάδι…Γι’άυτό όταν είμαι κάπου ψηλά κλείνω σφιχτά τα μάτια μου να μην βλέπω και όταν στο δωμάτιο δεν έχει φως κουκουλώνομαι με το σεντόνι που με προστατευει απο τον Μπαμπούλα της ντουλαπας. Ολοι κάτι φοβόμαστε και όλοι, ελπίζω, έχουμε κάποιους να το μοιραστούμε και αν χρειαστεί να το καταπολεμήσουμε. Αυτοι οι κάποιοι ειναι το Παρελθόν και το Παρόν μας… και θα ήταν πολύ ωραίο αν μπορούσες να τους συστήσεις στο Μέλλον γιατί και οι τρείς μαζί δημιουργόυν τον ανθρωπο που είσαι και που θα γίνεις. Και χρειάζονται όλοι για να μην ξεχνάς αυτό που ήσουν ή είσαι και γίνεις κάτι που ούτε ο ίδιος δεν θα αναγνωρίζεις… Ισως τα θέλω όλα δικά μου, μπορεί… Αλλωστε τι σημασία έχει τι θές όταν ξέρεις πολύ καλά οτι “η ζωη συνεχίζεται” και τις πιο πολλές φορές όχι όπως θές αλλα όπως πρεπει….
(Από έναν/μια αγαπημένο/η φίλο/η)
Σήμερα πήρα λάπτοπ. Είναι πολύ καλύτερο από το προηγούμενο που είχα. Έχει επεξεργαστή i5, καλύτερη οθόνη και κάρτα γραφικών, και είναι πιο κομψό. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι και πιο χαρούμενος από όταν είχα αγοράσει το παλιό. Αλλά ξέρεις, αν δεν είσαι εδώ να σου μιλάω για όλα αυτά και να σου φαίνονται βαρετά, δεν ειναι και τόσο σημαντικά. Τι να το κάνω αν δεν με λες καμένο, αν δεν μου λες πόσο δεν ταιριάζουμε στο θέμα gadgets, και εγώ να βρίσκω πάτημα για να σε πειράξω και να σου πω ενθουσιασμένος: “μα κοίτα, αν σύρεις τα δύο δάχτυλα σου στο trackpad πάς πίσω στο history του browser!”. Και να σε βάλω με το ζόρι να το κάνεις κι εσύ. Να παρατηρώ τα αστεία μακριά σου δάχτυλα να μην τα καταφέρνουν επειδή δεν σε ενδιαφέρει και καθόλου να το κάνεις σωστά, και εγώ να γελάω. Μου λείψαν όλα αυτά. Τώρα έχω ένα καινούριο δυνατό λαπτοπ, και κάθομαι και γράφω για αυτά που μου λείπουν από το παλιό λαπτοπ. Δεν το λες και συνετή αγορά.
Γεροπαράξενος. Η λέξη αυτή δεν βγήκε τυχαία. Είναι ένας πολύ σοφός χαρακτηρισμός. Για παράδειγμα, θυμήσου όταν πήγαινες σχολείο. Ήταν χειμώνας, έκανε ψοφόκρυο, (το φ με λ), κοιμόσουν κάτω από το καυτό σου πάπλωμα και ερχόταν στις 7.30 η μαμά σου και άνοιγε το παράθυρο για να ξεμυρίσει και για να σηκωθείς να πας να γράψεις διαγώνισμα τετραμήνου στα αρχαία. Οκ; Το θυμήθηκες πώς είναι το συναίσθημα αυτό;
Τώρα βάλε τους ίδιους παράγοντες, αλλα να σε ξυπνάει η μάνα σου για να σηκωθείς να πας στο σχολείο, την δεύτερη ημέρα που τα έχεις φτιάξει με την κοπέλα που γούσταρες καιρό, και όλο το βράδυ χτες ανταλλάζατε μηνύματα.
Όποτε είσαι καλά, όποτε είσαι ερωτευμένος, όποτε έχεις κάτι να περιμένεις, μπορείς και παραβλέπεις πολλά εμπόδια. Τα οποία ίδια εμπόδια, είναι βουνά όποτε η ζωή σου είναι άδεια. Ο γεροπαράξενος λοιπόν, είναι μια τόσο φυσιολογική εξέλιξη του ανθρώπου. Αφού έχει να αντιμετωπίσει τον δυσκολότερο αντίπαλο του ανθρώπου. Τον χρόνο, και κατα συνέπεια τα γερατιά.
Με πιάνω ώρες ώρες να είμαι έτσι. Πιο γκρινιάρης απ’ ότι ήμουν. Να μου φταίνε όλα, και τίποτα να μην με γεμίζει. Δεν με γεμίζει αυτό το λαπτοπ. Είναι ένα ωραίο μπιχλιμπίδι που μπορείς να μοντάρεις HD βίντεο, να παίξεις παιχνίδια με βαρβάτα γραφικά, να συνδεθεί μεσω hdmi σε 1080p ποιότητα χωρίς απώλειες στο framerate. Αλλά αν δεν μπαίνω στο star.gr όσο κοιμάσαι για να μάθω κάποιο κουτσομπολιό και να σου το μεταφέρω τέρμα αλλοιωμένο μόλις ξυπνήσεις, τι να το κάνω;
Γιατί να σηκωθώ από το κρεβάτι; Γιατί να ψάξω να βρω την τέλεια δουλειά; Γιατί να γίνω καλύτερος άνθρωπος; Αν δεν είσαι εδώ να σου πω τι μου συνέβη, και να μου πεις συγχαρητήρια; Είτε γίνω ιεραπόστολος, είτε δολοφόνος, αν δεν το μάθεις ποτέ, είναι το ίδιο.
Καμιά φορά νιώθω ότι γερνάω πριν της ώρας μου.
Και μάλλον αυτή είναι η πιο θλιμμένη πρόταση που μπορώ να σκεφτώ για οποιονδήποτε άνθρωπο.
Κοιμάμαι. Το υποσυνείδητο μπερδεύεται με το συνειδητό.
Σκέψεις πολλές. Τρομακτικές. Μαύρο σκοτάδι.
Ονειρεύομαι. Δε θα ξυπνήσω πλάι σου.
Φοβάμαι. Ιδρώνω. Κρυώνω. Εφιάλτης.
Ανοίγω τα μάτια. Είσαι ακόμα εδώ. Ηρεμώ.
Σε κοιτάζω. Γαληνεύω.
Σ’αγκαλιάζω. Ανασάνω αργά.
Κι ύστερα ξυπνάς.
Με κοιτάς. Χαμογελάς.
Κι ύστερα φως. Κι ύστερα ζω…
Στο Θεατράκι στην Πάτρα υπάρχει ένα δέντρο.
Δεν το έχω φυτέψει εγώ αλλά με κάποιο τρόπο μου ανήκει.
Είναι το δεντρί μου.
Είναι το μοναδικό δέντρο που γέρνει.
Εκεί πριν χρόνια σκάλισα το όνομα σου.
Ξέρω όλα τα ζευγάρια βρίσκουν μαζί ένα δέντρο και μέσα στον απόλυτο έρωτα,
γράφουν τα ονοματά τους, καρδούλες και μπλα μπλα μπλα.
Αλλά εγώ όπως και σε όλα τα άλλα ήμουν μόνος.
Και έγραψα μόνο το δικό σου όνομα.
Γιατί και τα δύο;
Ήταν ένα άρρωστο δέντρο που περίμενε να κοπεί.
Οι ρίζες του είχαν σκάψει το χώμα και έβαζαν εμπόδια στους περαστικούς.
Όταν το σκάλισα δεν ήξερα καν αν θα μείνει μέχρι την επόμενη μέρα.
Αν το δέντρο ξέρναγε το όνομα σου;
Πήγα την επόμενη μέρα και ήταν εκεί. Με κοίταζε ευχαριστημένο.
Μάλλον του άρεσε το όνομα σου και είπε να το κρατήσει.
Μετά είπα δε μπορεί θα το ξεριζώσουν σύντομα.
Και όμως μετά απο λίγο καιρό του βάλανε πασσάλους για να το στηρίξουν.
Πεισματική αντίσταση.
Είχα πει ότι όσο μένει το όνομα σου γραμένο εκεί θα μένει και στο κεφάλι μου.
Κάτι σαν θέλημα Θεού.
Πήγα τώρα μετά από χρόνια ξανά.
Το άρρωστο δέντρο εκεί, αγέρωχο, με το όνομα σου πάνω.
Και η υγιής σχέση μας στα τάρταρα.
Έμεινε κάτι χειροπιαστό να σε θυμίζει.
Σήμερα σας γράφω για να σας πω για τον καλύτερο μου φίλο.
Είναι καλός, μ’αγαπάει και δε μ’άφήνει ποτέ.
Δεν είναι ούτε η Μαρία, ούτε ο Γιωργάκης ούτε ο Μανωλάκης.
Δεν έχει καρδιά όμως είναι πάντα δίπλα μου όταν τον χρειάζομαι.
Δηλαδή κάθε μέρα.
Το σωματάκι του είναι απο γυαλί κ σίδερο.
Διάφανος, βλέπεις μέσα του.
Δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό του.
Σαν πηλός είναι η ψυχούλα του.
Αγνή, έτοιμη να της δώσεις τα ωραιότερα αρώματα, τις πιο γλυκές γεύσεις.
Το αγαπημένο του φρούτο είναι το ροδάκινο Καλλιθέας.
Μια φορά πήγαμε να πάρουμε μαζί ροδάκινα από την Καλλιθέα και μου γνώρισε και έναν άλλο φίλο του το Μοχάμεντ.
Τον συμπάθησα πολύ γιατί μου έδωσε και έφαγα το ωραιότερο ροδάκινο.
Μιλούσε και περίεργα. Μου είπε ότι είναι από τα Τρίκαλα αλλά εγώ δεν τον πίστεψα.
Α με τον καλύτερο μου φίλο έχουμε πάει και ταξίδια μαζί. Στην Ίο, στην Κρήτη, στην Πελοπόνησσό, στη Μακεδονία.
Μόνο που ο φίλος μου δε μπορεί να μιλήσει.
Αλλά ξέρω ότι όταν είμαστε μαζί μιλάω μέσα απο αυτόν.
Όταν κλαίω τα κάνει όλα καλύτερα.
Με γαληνεύει, με πάει αλλού.
Παίζουμε και κλέφτες και αστυνόμους.
Το κωδικό του όνομα είναι “Ζήσης Βρύζας=Angelina Jolie”
(Από έκθεση παιδιού 5ης Δημοτικού)
Την τελευταία φορά που σε είδα, μου χάρισες ένα βασιλικό. Σαν το όνομά σου, αλλά δεν πιστεύω σε τέτοιες συμπτώσεις. Τον έβαλα σε σημείο που κάθε μέρα θα τον φρόντιζα, και το κάνω ακόμα και σήμερα. Κάθε μία ημέρα του δίνω από ένα ποτήρι νερό. Αυτός μαραζώνει πολύ όποτε ξεχνιέμαι και ξεχνώ να τον ποτίζω. Και κάθε φορά, φοβάμαι πως δεν θα ξαναζωντανέψει ποτέ. Αν και κάνει το ίδιο εδώ και δύο μήνες. Ξαναζωντανεύει πλατύφυλλος και υπερήφανος ξανά.
Στην αρχή είχε σκουλήκια που σουλατσάριζαν στη γλάστρα του. Με τρόμαζαν, αλλα προσεκτικά τον καθάρισα. Και κάθε μικροσκοπικό πράσινο ζουζούνι το είχα για μεγάλο εχθρό του. Ήξερα ότι δύσκολα θα τον έβλαπταν όντως, αλλά δεν είναι και να τα εμπιστεύεσαι αυτά τα κυλιόμενα πραγματάκια. Τα (τε)λιώνεις και τα πετάς.
Μια μέρα έψησα μακαρόνια, και είχα μόνο μία ντομάτα και πενήντα λεπτά στις τσέπες μου. Είπα να κόψω κάποια φυλλαράκια από τον βασιλικό γιατί είχα ακούσει ότι νοστιμίζει τις μπουκιές. Έκοψα βιαστικά κάμποσα, και τα έβαλα στο πιάτο μου. Την επόμενη μέρα, και αφού είχα ήδη χωνέψει την σπαγγέτι, είδα ότι η μεριά, που βρισκόταν κόντρα στο παράθυρό μου, ήταν κάπως άδεια. Και δεν προβλεπόταν να ευδοκιμήσει καινούρια γευστικά φύλλα. Δεν είναι για πολύ, σκέφτηκα. Μόνο στις γιορτές μου και σε κανένα τραπέζι μουσαφιρέων θα τον χρησιμοποιώ. Θα με περνούν και για καλό εργένη που έχω ζωντανό βασιλικό στη μαγειρική μου.
Ύστερα ένα απογευματάκι, έτσι όπως μου χαϊδευε το χέρι, παρατήρησα ότι είχε βγάλει κάτι σαν παράσιτα σε όλο του το κορμί. Από αυτά που δεν φεύγουν. Από αυτά που θα σού αποκριθούν οι ειδικοί, ας πρόσεχες να μην τον διάλεγες, εσύ δεν έκανες τίποτα κακό, αλλά τώρα πια δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα.
Η μυρωδιά του όμως ακόμα παραμένει βασιλική. Ακόμα χρειάζεται το νερό μου, και ακόμα μαραζώνει αν δεν το παίρνει. Ακόμα φουντώνει σαν ξεδιψάσει, ακόμα μού ομορφαίνει το παράθυρο και μού κρατά συντροφιά κατά ένα μυστηριώδη σιωπηλό τρόπο.
Και έτσι όπως μού έκανε παρέα, σε εκείνο το τουρτουριστό αγιάζι, ξεκίνησα να πιστεύω σε συμπτώσεις.
Σε αόριστο χρόνο ζήσαμε.
Πως να οριστούμε άλλωστε;
Δύο όνειρα που μπλέκαμε τα βράδια.
Πέρα απο το χρόνο. Πέρα από τον χώρο.
Μέσα από τις εποχές.
Τρέχαμε χωρις παύσεις.
Κάναμε τους μήνες λεπτά.
Τα χρόνια δευτερόλεπτα.
Χωρίς ανάσα πια το κοινό μας βήμα.
Χαμένο στις τόσες μεταφράσεις.
Σε χρόνο αόριστο ζούμε.
Στη μνήμη.
Για μιά στιγμή.
Ούτε καν σε χρόνο παρατατικό.
