Φεύγεις

Τον τελευταίο καιρό ένα κακό προαίσθημα είχε κάνει την εμφάνισή του και δεν έλεγε να φύγει…Ήξερα ότι κάτι κακό θα συμβεί…

Μάλλον επειδή σε έβλεπα να φεύγεις και να απομακρύνεσαι…και εγώ να σε κοιτάω,ανήμπορος να αντιδράσω. Να κάνω το οτιδήποτε…

Μάλλον επειδή ίσως είχα δοκιμάσει πολλά και είχα κουραστεί και λίγο… Δεν είχαν και την ανάλογη ανταπόκριση. Και ήταν ακόμα πιο δύσκολο να προσπαθώ,ξέροντας ότι όλα θα πέσουν στο καινό…μαζί τους και εγώ.

Μετά κάποια μέρα,ένας φίλος μού θύμισε κάποια τραγούδια που ακούγαμε όταν ήμασταν παιδιά… Κάποια από τα λόγια τους ήταν “δε ξέρω αν φεύγεις για το λίγο μου…ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ για σένα…” και πως “ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο…”

Τότε κατάλαβα πως το προαίσθημα που είχα ήταν για σένα. Και τελικά έγινε πραγματικότητα. Εφιάλτης.

Δε ξέρω ούτε εγώ γιατί φεύγεις. Μη με ρωτήσεις,δε μπορώ να σου δώσω μια σωστή απάντηση. Ίσως φεύγεις για το πρώτο…ίσως για το δεύτερο και όντως να μη μπορούσες να αντέξεις το ότι σ’αγαπούσα τόσο πολύ. Ήταν παραπάνω από αυτό που μπορούσες να δεχτείς,μου το είχες πει. Και πολλές φορές μπορεί να ήταν και πολύ κουραστικό. Σε καταλαβαίνω. Αλλά δε μπορούσα να το ελέγξω,συγχώρεσε με…

Για αυτό που όμως είμαι σίγουρος είναι πως ότι αξίζει πονάει τελικά και είναι και πολύ δύσκολο. Ότι αξίζει για τον καθένα μας. Γιατί το τι αξίζει και τι όχι,είναι καθαρά υποκειμενικό. Το γνωρίζει ο καθένας μας μέσα του. Και εσύ για μένα άξιζες πολλά… Μέχρι και η τελευταία μου στιγμή μαζί σου,άξιζε… Και ας με σκότωνε γιατί ήξερα ότι δε θα υπάρξει άλλη…