Η ζωή συνεχίζεται

Ποτέ δεν μπορούσα τους αποχωρισμούς…προσωρινούς, μόνιμους, ερωτικούς, φιλικούς, οικογενειακούς… Πάσης φύσεως “αντίο” με τρόμαζε… Ισως επειδή εξαιτίας τους αλλάζει η ζωή μας, για λίγο ή για πάντα. Ισως επειδή σε αναγκάζουν να πάς στο “άγνωστο καινούργιο” μιας και η ζωή συνεχίζεται, έτσι λένε… Μα γιατί να πας στο άγνωστο χωρίς να έχεις μαζί σου το γνωστό; Γιατί στο καινούργιο, οταν το δικό σου παλιό κάνει εσένα καινούργιο; Προσπαθώντας να απαντήσω μόνο μια φράση μου έρχεται και μένα τελικά … “η ζωή συνεχίζεται”. Παράξενο, ομως, όσες φορές έχω ακούσει να το λένε υπάρχει μπροστά κάτι που μοιάζει με βαριά ανάσα, που μίζερα σχηματίζει τις λέξεις ” ε, και τι να κάνεις έτσι είναι αυτά” … η ζωή…συνεχίζεται. Εχουν δίκιο που το λένε, έτσι είναι.Και να πω την αλήθεια δεν με πειράζει που είναι ετσι, με πειράζει που τις πιο πολλές φορές για να υπάρξει αυτή η συνέχεια πρέπει ΄κατι να αφήσεις πίσω ή ακόμα χειρότερα κάτι/κάποιος να αφήσει εσένα πίσω. Είναι σαν αυτό το εκνευριστικό που περπατάς με τους φίλους σου στο δρόμο και επειδή πηγαίνουν πιο γρήγορα σε αφήνουν πίσω.Μα και εσύ να είσαι μπροστά πάλι εκνευριστικό είναι γιατι, ακόμα και αυτή τη φαινομενικά αδιάφορη στιγμή μένεις μόνος, μακρια απο εκείνους που ΘΕΣ να μοιράζεσαι μαζί τους τις σκέψεις σου, τα αισθηματά σου, το χρονο σου… Υπερβολή, το ξέρω, αλλα επιτέλους έμαθα να αγαπάω το ελλάτωμά μου να υπερβαλλω σε όλα…!!!!! Αν είχα μόνο μια ευχή δεν θα ευχομουν να έχω πολλά λεφτά γιατί κάπου διάβασα πως η ευτυχία δεν γράφεται με € αλλά με “ε” .Κάτι μου λέει πως δεν είναι το “ε” της λεξης εγώ , αλλα του ΕΜΕΙΣ… Γι’αυτό δεν μου αρέσουν οι αποχωρισμοί, γιατι κάνουν το “εμείς”,”εγω”, “εσύ”, “αυτος”, “αυτή”… Θα ευχομουν, λοιπον, η ζωή μου να είναι ένα όσων ετών παζλ, που θα προσέθετες νέα κομμάτια αλλά το κάθε παλιο θα ήταν γερά κολλημένο ώστε να μη σπάει αν πέσει στα χέρια της όλο πρέπει ζωης. Μισώ τους αποχώρισμους, φοβάμαι τα ύψη και το σκοτάδι…Γι’άυτό όταν είμαι κάπου ψηλά κλείνω σφιχτά τα μάτια μου να μην βλέπω και όταν στο δωμάτιο δεν έχει φως κουκουλώνομαι με το σεντόνι που με προστατευει απο τον Μπαμπούλα της ντουλαπας. Ολοι κάτι φοβόμαστε και όλοι, ελπίζω, έχουμε κάποιους να το μοιραστούμε και αν χρειαστεί να το καταπολεμήσουμε. Αυτοι οι κάποιοι ειναι το Παρελθόν και το Παρόν μας… και θα ήταν πολύ ωραίο αν μπορούσες να τους συστήσεις στο Μέλλον γιατί και οι τρείς μαζί δημιουργόυν τον ανθρωπο που είσαι και που θα γίνεις. Και χρειάζονται όλοι για να μην ξεχνάς αυτό που ήσουν ή είσαι και γίνεις κάτι που ούτε ο ίδιος δεν θα αναγνωρίζεις… Ισως τα θέλω όλα δικά μου, μπορεί… Αλλωστε τι σημασία έχει τι θές όταν ξέρεις πολύ καλά οτι “η ζωη συνεχίζεται” και τις πιο πολλές φορές όχι όπως θές αλλα όπως πρεπει….

                                                           (Από έναν/μια αγαπημένο/η φίλο/η)