Την τελευταία φορά που σε είδα, μου χάρισες ένα βασιλικό. Σαν το όνομά σου, αλλά δεν πιστεύω σε τέτοιες συμπτώσεις. Τον έβαλα σε σημείο που κάθε μέρα θα τον φρόντιζα, και το κάνω ακόμα και σήμερα. Κάθε μία ημέρα του δίνω από ένα ποτήρι νερό. Αυτός μαραζώνει πολύ όποτε ξεχνιέμαι και ξεχνώ να τον ποτίζω. Και κάθε φορά, φοβάμαι πως δεν θα ξαναζωντανέψει ποτέ. Αν και κάνει το ίδιο εδώ και δύο μήνες. Ξαναζωντανεύει πλατύφυλλος και υπερήφανος ξανά.
Στην αρχή είχε σκουλήκια που σουλατσάριζαν στη γλάστρα του. Με τρόμαζαν, αλλα προσεκτικά τον καθάρισα. Και κάθε μικροσκοπικό πράσινο ζουζούνι το είχα για μεγάλο εχθρό του. Ήξερα ότι δύσκολα θα τον έβλαπταν όντως, αλλά δεν είναι και να τα εμπιστεύεσαι αυτά τα κυλιόμενα πραγματάκια. Τα (τε)λιώνεις και τα πετάς.
Μια μέρα έψησα μακαρόνια, και είχα μόνο μία ντομάτα και πενήντα λεπτά στις τσέπες μου. Είπα να κόψω κάποια φυλλαράκια από τον βασιλικό γιατί είχα ακούσει ότι νοστιμίζει τις μπουκιές. Έκοψα βιαστικά κάμποσα, και τα έβαλα στο πιάτο μου. Την επόμενη μέρα, και αφού είχα ήδη χωνέψει την σπαγγέτι, είδα ότι η μεριά, που βρισκόταν κόντρα στο παράθυρό μου, ήταν κάπως άδεια. Και δεν προβλεπόταν να ευδοκιμήσει καινούρια γευστικά φύλλα. Δεν είναι για πολύ, σκέφτηκα. Μόνο στις γιορτές μου και σε κανένα τραπέζι μουσαφιρέων θα τον χρησιμοποιώ. Θα με περνούν και για καλό εργένη που έχω ζωντανό βασιλικό στη μαγειρική μου.
Ύστερα ένα απογευματάκι, έτσι όπως μου χαϊδευε το χέρι, παρατήρησα ότι είχε βγάλει κάτι σαν παράσιτα σε όλο του το κορμί. Από αυτά που δεν φεύγουν. Από αυτά που θα σού αποκριθούν οι ειδικοί, ας πρόσεχες να μην τον διάλεγες, εσύ δεν έκανες τίποτα κακό, αλλά τώρα πια δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα.
Η μυρωδιά του όμως ακόμα παραμένει βασιλική. Ακόμα χρειάζεται το νερό μου, και ακόμα μαραζώνει αν δεν το παίρνει. Ακόμα φουντώνει σαν ξεδιψάσει, ακόμα μού ομορφαίνει το παράθυρο και μού κρατά συντροφιά κατά ένα μυστηριώδη σιωπηλό τρόπο.
Και έτσι όπως μού έκανε παρέα, σε εκείνο το τουρτουριστό αγιάζι, ξεκίνησα να πιστεύω σε συμπτώσεις.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου