Politically correct

Τα γραπτά δε μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Εκεί καταλήγεις.
Έχουν ειπωθεί όλα. Από πολύ παλιά.
Σε ποιήματα, σε στίχους τραγουδιών.
Ποιός τα θυμάται πιά.
Χρόνια γεμίσαμε με ρήτορες. Που τα λένε τόσο ωραία.
Επαγγελματίες δακτυλοκουνίστρες.
Το σωστό είναι το τάδε ή το δείνα.
Το σωστό δεν είναι στο χέρι μας πια.

Η χώρα περνάει δύσκολα. Αναμφισβήτητα.
Και βλέπεις όλους να αποκτούν άποψη, να πηγαίνουν στις πορείες.
Αρχίζουν να υπάρχουν πολιτικά. Ξεπροβάλει το πολιτικό τους κεφαλάκι.
Ξαφνικά οι ανέκδοτοι τύποι που μέχρι σήμερα τα είχαν όλα, έχουν άποψη.
Θυμήθηκαν ότι είναι πολιτικά όντα.

Το πολιτικό χρέος ξεκινάει απο τη μέρα που ψηφίζεις.
Όχι απο τη μέρα που δεν έχεις να φας.

Αλλά δε μπορώ να νευριάσω με εμένα, με τους άλλους, με τη χώρα μου.
Είναι σαν να νευριάζεις με κάποιον ετοιμοθάνατο φίλο σου.
Δε μπορείς να νευριάζεις γιατί ξέρεις ότι την κρίσιμη στιγμή αυτά τα νεογέννητα πολιτικά όντα θα σε ξαναπουλήσουν και θα σε ξαναγοράσουν με την ψήφο τους.
Ορίστε άρχισα και εγώ να μιλάω σαν τους ρήτορες.
Τι άλλο όμως μου μένει να κάνω.

Πάω να βάλω δάχτυλο να ξεράσω με τον εαυτό μου.

Αληθινή ιστορία αυτή: Στη γειτονιά μου παλιά, ήταν ένας γείτονας, ακριβώς απέναντι, που είχε γυναίκα και ένα παιδί. Κάθε απόγευμα μεθούσε στο μπαλκόνι και φώναζε σπαραχτικά ένα όνομα. Το βράδυ κοιμόταν νωρίς, το πρωί νωρίς ξυπνούσε και πήγαινε στη δουλειά του. 

Κάθε απόγευμα μεθούσε και φώναζε με δύναμη ένα αντρικό όνομα. Τον είχανε όλοι για τρελό. Μέχρι που ρώτησα τη μαμά μου και μού ‘πε ότι φώναζε το γιο του που είχε χάσει πριν χρόνια.

Απ’ όταν έμαθα την ιστορία του, τον παρακολουθούσα κάθε απόγευμα να φωνάζει στον ουρανό κλαίγοντας, και πονούσε η ψυχή μου. Αναρωτιόμουν τι πόνο θα είχε αυτός ο άνθρωπος μέσα του. Τι ζωή ζει; Πόσο δύσκολο είναι να ξεπεράσεις την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου; 

Στη γειτονιά τον είχαν για τρελό. 

Το ίδιο λάθος

Πριν αρκετό καιρό μου έλεγες πως  μ΄αγαπούσες πολύ. Και το ήξερα.Το ίδιο ίσχυε και για μένα, αλλά δυστυχώς δε στο έδειξα όσο θα έπρεπε. Δε σου έδειξα πόσο σημαντική ήσουν για μένα.Πόσο πολύ σ’αγαπούσα ακόμη και τότε.Πόσο πολύ νοιαζόμουν για σένα.Και εσύ νόμιζες πως δεν ήξερα τι θέλω. Πως ήμουν μπερδεμένος. Πως δεν ήξερα τι μου γινόταν.

Κατάλαβα με τον πιο τραγικό τρόπο,το τι σήμαινες για μένα.

Αυτός ο τρόπος φυσικά ήταν όταν άρχισα να σε χάνω.

Τότε ξέρεις,άρχισε κάθε μου κύτταρο να διαμαρτύρεται απαρηγόρητα και να αισθάνομαι ότι με πονάει το καθένα ξεχωριστά.

Πολλές φορές νομίζω ότι είσαι το 99% του εαυτού μου.Ξέρεις μένει και 1% αναγκαστικά για λίγη τροφή ή νερό για να μπορώ να στέκομαι όρθιος.Δε στο έχω πει ποτέ,γιατί τώρα πια μου λες ότι η τόση πολλή αγάπη και τα τόσα συναισθήματα που σου δείχνω,σε τρομάζουν. Σε πνίγουν και δε μπορείς να ανασάνεις.

“Νομίζω ότι δεν αισθάνομαι όσα εσύ..και αυτό με αγχώνει και με πνίγει” μου έλεγες αγανακτισμένη και απογοητευμένη. Όσο και αν με πονούσαν αυτά που έλεγες,εγώ σε αγκάλιαζα για να σε παρηγορήσω. Σου έλεγα  “δε πειράζει αγάπη μου,μην πιέζεσαι”,γιατί δε μπορούσα να σε βλέπω στεναχωρημένη..ύστερα χανόμασταν και οι δύο στη σιωπή..

Δεν θα διαβάσεις ποτέ αυτά που σου γράφω εδώ…

Ελπίζω όμως  να μην κάνεις το ίδιο λάθος. Εύχομαι να μην εκτιμήσεις την αγάπη μου για σένα,όταν δεν θα είμαι εδώ πια.. Μην εκτιμήσεις την αξία του σ’αυτό που μόλις θα έχεις χάσει…

Νομίζω, την ικανότητα του να εκτιμάει κάποιος αυτό που έχει,τη στιγμή που το έχει και όχι όταν το χάνει..δεν πρέπει να την έχει κανένας πάνω στη γη. Τουλάχιστον εγώ δε γνωρίζω κάποιον.

Ελπίζω να είσαι εσύ η πρώτη..

Πολλές φορές μου ζητούσες να σου στέλνω τραγούδια να ακούς.

Αρκετές φορές σου έστελνα αυτό..

Επειδή μου άρεσε σου είχα πει..

Κυρίως όμως επειδή οι στίχοι περιγράφουν ένα μικρό κομμάτι απ’το πώς αισθανόμουν για σένα..

 

Τώρα πια ξέρω ότι δε θα το ακούσεις…αλλά ξέρω επίσης ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει..

Μ'αγαπάει, δε μ'αγαπάει;

Τα χρόνια πέρασαν.
Έφυγαν σαν τα πέπλα μιας μαργαρίτας.
Ή καλύτερα ενός τριαντάφυλλου. Που σου μοιάζει.
Τόσο όμορφο αλλά για δοκίμασε να το κρατήσεις σφιχτά στην παλάμη σου..
Σκόρπαγα ένα ένα τα φύλλα φωνάζοντας δυνατά γεμάτος απορία.
“Μ’αγαπάει, δε μ’αγαπάει”..
Όπως κάνουν τα παιδιά. Γιατί ρε συ και εγώ ένα παιδί ήμουν.
Η απάντηση δεν έχει πιά κανένα νόημα.
Ούτε καν για την παρηγοριά του τότε αισθήματος μου.
Τα χρόνια μου σκόρπια στο πάτωμα.
Έρμαια του παραμικρού αέρα.
Χάθηκαν και εγώ μόνο αναρωτιόμουν.
Και ακόμα.
“Μ’αγαπούσε, δε μ’αγαπούσε”..

Εσύ μ’έκανες να μη σ’αγαπάω πια.
Αυτή είναι η τιμωρία σου προς εμένα.

Γιατί όταν παύεις να αγαπάς κάποιον εσύ υποφέρεις.
Χωρίς να φταίς, χωρίς να μπορείς να γλιτώσεις.

μια συμβουλή

Είμαι μόλις ή κι όλας 25 χρονών. Δεν με λες και άντρα, αλλά ούτε παιδάκι. Έχω μια μικρή εμπειρία ζωής κι εγώ. Και ξέρεις τι μπορώ να σου πω; Ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν χίλια εκατομμύρια πράγματα που τους χωρίζουν και να μην αντέχει ο ένας τον άλλον. Όμως έχουν και κάτι που τους ενώνει και τους κάνει ένα. Και αυτό είναι τα συναισθήματα.

Όποιον και να μού φέρεις εδώ μπροστά μου το ίδιο θα σού πω. Και το ίδιο θα σού πω όσα χρόνια και αν περάσουν. Είμαι 25 χρονών και είμαι σίγουρος για αυτό που σού γράφω.

Φέρε μου τον γιο του εργολάβου τον Γλυφαδιώτη, φέρε μου τον βοσκό από τον κάμπο της Λάρισας, φέρε μου τον ξένο που μένει παράνομα στο υπόγειό σου, τον χούλιγκαν από την πιο φανατική θύρα, τον βλακοράπερ με τη μπαντάνα, τη μάνα σου, τον Ελύτη, τον πρωθυπουργό του σύμπαντος. 

Και ξεκίνα να κάνετε παρέα. Ξεκίνα να μιλάς για τους φόβους σου και τις αποτυχίες σου. Κάνε υπομονή. Συνέχισε να λες για το πόσο πόνεσες βράδια αξημέρωτα, πόσο γέλασες με την ευτυχία των φίλων σου. Κάνε υπομονή. Είναι καλό να δείχνεις ευάλωτος θνητός. Βοηθάει στην εμπιστοσύνη του άλλου. Γίνε ρεζίλι μπροστά του και ασ’ τον να γελάσει. Ύστερα πες του σκέψεις τις οποίες ποτέ δεν είχε κάνει και μην ξεχάσεις να αναφέρεις το καρδιοχτύπι που σε πιάνει μπροστά σε χαζά μικροπράγματα. 

Και κάπου τότε, πάντα, θα γίνει το ωραιότερο πράγμα της ζωής. Ο αδιάφορος, βλάκας, χωριάτης, χαζογκόμενα, ξενέρωτος, θα τραβήξει ελαφρά τη μάσκα του προς τα κάτω, και θα σου πει. Και θα σου ανοίξει τον κόσμο του. Και θα σου μιλήσει για όλα εκείνα που είναι μέσα του και για χίλιους εκατόν ογδόντα εννιά εκατομμύρια λόγους δεν αφήνει να φανούν. Και θα δεις ότι και αυτός είναι ένα μικρό ακόμα παιδί που έχει αισθήματα, συναισθήματα, πονάει, τρέμει, κλαίει, θρηνεί, γελάει, φοβάται. 

Μπορεί να μην τα βρίσκετε στο μυαλό. Άλλες απόψεις, άλλα ενδιαφέροντα. Αλλά το ότι όλοι έχουν κλάψει για έναν έρωτά τους, είναι κάτι που μπορεί να ενώσει. Το ότι όλοι φοβούνται το θάνατο, το ότι όλοι είναι ανασφαλείς, το ότι όλοι νιώθουν ωραία όταν ακούν καλά λόγια και όταν βοηθούν ανθρώπους που αγαπούν, είναι συναισθήματα που θα σε ενώσουν με τον πιο αταίριαστο, εξ’ ‘όψεως, άνθρωπο.

Μία συμβουλή; Να δίνεις ευκαιρίες στον καθένα. 

Υ.Γ. Εγώ δεν το κάνω. Αλλά αυτό συμβουλεύω κι εμένα.

Δεν είσαι πια εδώ

Σήμερα ξύπνησα κάπως περίεργα. Κοίταξα έξω. Ο καιρός μουντός,συννεφιασμένος,καταθλιπτικός. Μα δεν ήταν αυτό που με έκανε να αισθανθώ άσχημα, αλλά το ότι το πρόσωπό σου δεν ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισα. Δεν ήσουν ξαπλωμένη δίπλα μου για να μου πεις “αγάπη μου κοιμήσου λίγο ακόμα..” γιατί πάντα ξυπνούσα νωρίτερα από σένα. Σηκώθηκα αγχωμένα και γρήγορα να βγω από το δωμάτιο.

Δε ξέρω ποιός από τους δυο λόγους με άγχωνε περισσότερο.

Ότι θα βρω τη μορφή σου να περιπλανιέται μέσα στο σπίτι και θα είναι μια ψευδαίσθηση ή η ελπίδα μου ότι κοιμάμαι ακόμα και βρίσκομαι σε ένα κακό όνειρο γι’αυτό και δε βρίσκεσαι εκεί.

Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν ίσχυε κανένα από τα δυο και απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά.

Σκέφτηκα ότι η μόνη λύση ήταν να κοιμηθώ πάλι,για να ξαναβρεθώ κοντά σου.

Να κάνουμε κάτι μαζί από αυτά που μας άρεσαν..

Να μαγειρεύουμε παρέα και να πειράζει ο ένας τον άλλο και να γελάμε.

Να περπατήσουμε μαζί στο δρόμο και εγώ να χαμογελάω που σε έβλεπα να χαζεύεις στις βιτρίνες σαν το παιδί που δε ξέρει ποιό παιχνίδι να διαλέξει πρώτο… ήσουν τόσο γλυκιά.

Να δούμε μια ταινία στο αγαπημένο σου laptop,εσύ να φοράς τα κόκκινα γυαλιά σου που δε τα συμπαθούσες τόσο αλλά εμένα ήταν τα αγαπημένα μου.Να σε έχω αγκαλιά και να νομίζω ότι αγκαλιάζω όλο τον παράδεισο.

Να πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο το βράδυ που σου άρεσε. Να καθόμαστε στο πίσω κάθισμα αγκαλιά και εσύ να γαληνεύεις,να μη μιλάς. Εγώ να σε πειράζω και να σε ρωτάω “αγάπη μου,σε πήρε ο ύπνος;” και εσύ χαμογελώντας να μου λες “όχι αγάπη μου,κοιτάω το φεγγάρι απ’το τζάμι.”

Να παίξουμε χαρτιά ή το αγαπημένο σου scrabble. Να σε κερδίζω και να μου λες με παραπονεμένο ύφος “μα έλα ρε μωρό μου,γιατί;” και όταν με κερδίζεις εσύ να ξεκαρδίζεσαι και εγώ να μαγεύομαι από το γέλιο σου.

Δε ξέρω ποιό όνειρο θα διαλέξω την επόμενη φορά…αλλά ξέρω ότι όταν θα ξυπνήσω δε θα είσαι πια εδώ.

Oscar

Γεννημένος στο Γιοχάνεσμπουργκ το 1986 ο Όσκαρ Πιστόριους έπασχε από εκ γενετής απουσία της περόνης και στα δύο πόδια του. Όταν ήταν μόλις 11 μηνών οι γιατροί αναγκάστηκαν να τον ακρωτηριάσουν κάτω από τα γόνατά του και από τοτε χρησιμοποιεί τεχνητά μέσα που αντικατέστησαν τα άκρα του. Ασχολήθηκε με το ράγκμπι, το τένις και το πόλο μέχρι που ένας τραυματισμός στο γόνατο τον οδήγησε στους δρόμους ταχύτητας.

Εκεί άρχισε να καταρρίπτει όλα τα ρεκόρ. Είναι ο κάτοχος των παγκοσμίων ρεκόρ στα 100, 200 και 400 μέτρα στην κατηγορία Τ44 (αθλητές με αναπηρία στο ένα πόδι). Στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας κατέκτησε ένα χάλκινο κι ένα χρυσό μετάλλιο ενω στο Πεκίνο ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής με τρία χρυσά σε τρία αγωνίσματα.
Τότε χαρακτηρίστηκε ως “ο γρηγορότερος άνθρωπος χωρίς πόδια”.

Στις 28 Αυγούστου 2011 ιστορία γράφτηκε στη Νταεγού της Νοτίου Κορέας. Ο Όσκαρ αγωνίστηκε στον προκριματικό των 400 μέτρων του παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου.
Ο πρώτος μη αρτιμελής αθλητής.
Και μάλιστα προκρίθηκε στον ημιτελικό.

Άλλη μια απόδειξη οτι τα όρια χαμηλώνουν για να περάσουν απο πάνω οι άνθρωποι με όνειρα.
Αναπηρία δεν υπάρχει στα πόδια, στα χέρια ή στα μάτια.
Υπάρχει μόνο στη συμπεριφορά και στο συναίσθημα.

μαζί

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο λόγος που η κάθε χώρα χρεοκοπεί είναι η έλλειψη της έννοιας του μαζί. Να κάτσεις και να πεις: “Μπορεί και να έχω άδικο, να το συζητήσουμε. Εγώ πιστεύω ότι έχω δίκιο, αλλά να το συζητήσουμε. Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά να κάτσουμε να δουμε πού συμφωνούμε, και σύμφωνα με αυτά να πορευτούμε μαζί για αρχή. Και τις διαφωνίες μας τις κοιτάμε αργότερα. Δεν θα σε απορρίψω ολοκληρωτικά σαν ύπαρξη, επειδή διαφωνούμε σε 20 πράγματα.”

Είναι τόσο εύκολο να βρεις κάτι για να κατηγορήσεις τον άλλον. Κάτι για να τον κοροϊδέψεις και να τον μειώσεις. Και πατώντας πάνω του, να φανείς εσύ λίγο ψηλότερος.

Είναι τόσο εύκολο να διαχωριστείς από κάποιον. Είναι μεταλάς, είναι τρέντι, είναι χωριάτης, είναι βρωμο-Αθηναίος, είναι νερντ, είναι καμμένος, είναι πασόκος, είναι ότιναναι. Τόσο γελοία εύκολο.

Φαντάσου τι εγκαύματα προκλήθηκαν στα χέρια του αρχηγού της αστυνομίας, όσο έτριβε τα χεράκια του, ενώ οι παμίτες με τους “αναρχικούς” πλακωνόντουσαν μόνοι τους, προχτές στο Σύνταγμα. Όλες οι πλευρές συμφωνούν πως υπάρχουν οι προβοκάτορες, οι ασφαλίτες, οι παρακρατικοί, οι πλιατσικαδόροι εκεί ανάμεσα. Όμως με αυτό που συνέβη, οι ίδιοι διασπάστηκαν ακόμα περισσότερο, και φανατίστηκαν οι μεν και οι δε. Και αντί να στραφούν από κοινού προς τον κοινό εχθρό, πού ήταν ο λόγος για τον οποίο κατέβηκαν στην πλατεία, εμμένουν στις δικές τους προσωπικές κόντρες.

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από μια τηλεοπτική εκπομπή, όπου ένας καταπληκτικός τυπάκος, μέσα σε 8 λεπτά, λέει με τον δικό του τρόπο αυτό το πράγμα. Σίγουρα μέσα από την δική του οπτική κοσκινισμένο, και δεν μπορώ να ξέρω σε τι βαθμό ισχύουν αυτά που λέει. Το θέμα όμως δεν είναι να βιαστείς να τον κρίνεις, αλλά να σταθείς στην έκκληση που κάνει για αφομοίωση της έννοιας του μαζί. Γιατί και ο χειρότερος εχθρός μου όποτε φανερώνει διάθεση για διαλλακτικότητα, τον εκτιμώ.

* Ο Ανδρέας Μαζαράκης είναι, συν τοις άλλοις, ραδιοφωνικός παραγωγός και μπορείς να τον ακούς κάθε Σάββατο στις 5:00, στον Σκάι.

Την πρώτη φορά θυμάμαι που άκουσα για αυτή την ιστορία, έπινα μπύρες μεένα φίλο.Όταν μου την είπε,ήθελα αμέσως να πάω σπίτι μου να ψάξω,ναδιαβάσω,να δω..για πάνω από μια ώρα δε μπορούσαν τα μάτια μου νασταματήσουν να τρέχουν.Ήταν η ιστορία του Dick Hoyt και του γιουτου,Ρικ.Νομίζω,οτι πιο όμορφο έχω δει και ακούσει ποτέ. Οι περισσότεροιφαντάζομαι θα την γνωρίζετε. Ο άνθρωπος αυτός έδωσε άλλη έννοια στονόρο ανθρώπινη δύναμη και ψυχική θέληση. Έδωσε τον ακριβή ορισμό τηςπατρικής αγάπης. Ένας πατέρας, που ο γιος του γεννιέται με τον ομφάλιολώρο δεμένο στο λαιμό του. Αυτό του δημιουργεί μόνιμα προβλήματα απότην έλλειψη οξυγόνου. Οι γιατροί προτείνουν να μπει ο Ρικ σε ίδρυμα. Οπατέρας του δε δέχεται και αποφασίζει να παλέψει ώστε να έχει ο γιοςτου μια φυσιολογική ζωή και να μη μεγαλώσει μέσα σε ιδρύματα. Σε ηλικία11 ετών τον πήγαν στο Tufts της Βοστώνης για εξετάσεις.Οι καθηγητέςεπέμεναν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να επικοινωνήσει, μέχρι που κατάλαβανότι τα μάτια του Ρικ αντιλαμβάνονται κάθε κίνηση σαν υψηλής συχνότηταςσόναρ και χαμογελάει στα αστεία σαν φυσιολογικό παιδί,τότεσυγκινήθηκαν.Του έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Ρίκ μπορούσε ναγράφει με κινήσεις του κεφαλιού του σε έναν υπολογιστή,έτσι ώστε ναεπικοινωνεί. Οι γονείς του τον πήγαν σε δημόσιο σχολείο όπως όλα ταπαιδιά.Όταν ο Ρικ ήταν 15 ετών, τραυματίζεται σε τροχαίο έναςσυμμαθητής του. Ο Ρικ λυπάται πολύ. Τότε ζητάει από τον πατέρα του νασυμμετάσχουν μαζί σε ένα αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων που διοργάνωνανπρος τιμή του συμμαθητή του. Ο πατέρας του Ντικ αν και δεν ήτανφανατικός του αθλητισμού,δέχεται. Τα καταφέρνουν. Τρέχουν μαζί καιτερματίζουν. Το γεγονός ότι έσπρωχνε για 8 χιλιόμετρα το καροτσάκι τουγιου του,τον έκανε υπερήφανο. Όταν ο Ρικ του είπε «μπαμπά, ήταν σαν ναμην ήμουν πια στο καροτσάκι. Έτρεχα και ήμουν ελεύθερος» τότε έγινανένα και άρχισαν να τρέχουν διαρκώς. Τα επιτεύγματα τους πολλά..έχουνλάβει μέρος και έχουν τερματίσει πατέρας και γιος σε 958 αθλητικέςδοκιμασίες. 224 αγωνίσματα τρίαθλου (τρέξιμο 10 χλμ. ποδηλασία 40 χλμ.και κολύμπι 1,5 χλμ). 65 μαραθώνιους. 6 Ιron Man (3,8 χλμ. κολύμπι,ένας μαραθώνιος δρόμος 42.195 μ. τρέξιμο και 180 χλμ. ποδηλασία). Όλααυτά για χάρη του γιου του. Αυτή είναι συνοπτικά η καταπληκτική ιστορίατου Ντικ και του γιου του Ρικ. Μια ιστορία ύμνος για την αγάπη,τηνπίστη,την αφοσίωση προς το παιδί σου. Κάθε φορά που βρίσκομαι σταδύσκολα όπως τώρα και τα προβλήματα στην καθημερινότητά μου, μουφαίνονται βουνό..σκέφτομαι αυτή την ιστορία και νιώθω αστείος μπροστάτους.. δεν είμαι και δε ξέρω αν γίνω γονιός..αλλά αν γίνω θα ήθελα νατου μοιάσω έστω και λίγο..

Γενέθλια

Σήμερα είχες τα γενέθλια σου.
Λογικά εσύ πίνεις για να γιορτάσεις, εγώ πάντως είμαι ήδη μεθυσμένος.
Είναι η πρώτη χρονιά μετά απο πολλά χρόνια που δε σου ευχήθηκα.
Ή μάλλον για να είμαι ακριβής δεν το ξέρεις οτι σου ευχήθηκα.

Δύο βδομάδες τώρα ανησυχούσα γι’αυτή τη μέρα.
Τηλέφωνα απο φίλους να δουν τι κάνω.
Και για κάποιο λόγο, λόγια παρηγοριάς που είχα μήνες να ακούσω.
Λες και οι φίλοι μου ήταν μυστικοί πράκτορες σου, με αποστολή να με ξανασκοτώσουν.
Όμως είμαι ακόμα ζωντανός και ας μην ακούγομαι ετσι.

Σαν σήμερα πριν απο 25 χρόνια γεννήθηκε μαζί σου και ο μισος μου εαυτός.
Τα βασικά. Η ουσία μου.
Και μετά από 6 μήνες ο άλλος μου μισός.
Ξέρεις τα τυπικά. Το δέρμα, το αίμα, τα πόδια.
Τέτοια μέρα ένα παρόμοιο μήνυμα σου έστελνα για χρόνια.

Τώρα σου γράφω σαν τον κλέφτη λες και ντρέπομαι.
Πίσω απο έναν υπολογιστή χωρίς να με ξέρει κανείς.
Αλλά και στους αγνώστους για σένα λέω.
Το δώρο σου.
Ένα ρεφρέν που μ’έβαζες πάντα να παίζω όταν ήμασταν μαζί.
Κρίμα που δε θα το ακούσεις σήμερα.

Ta matia s by Anavlitikoti Blogspot


Λέγαμε ότι στη σχέση μας έβαζε ο καθένας τα μισά.
Ένα χέρι, ένα πόδι, μια ιδέα, ένα φιλί.
Ότι έλειπε απο τον άλλο.
Σήμερα μου παραπονιούνται όλα αυτά που έβαζα.
Σήμερα πονάει ένα χέρι, ένα πόδι και ολόκληρη η καρδιά.

διαίσθηση

Διαίσθηση. Πώς εξηγείται η διαίσθηση, γαμώτο; Πώς γίνεται να ξέρεις ότι κάτι κακό θα συμβεί λίγο πιο μετά; Ακόμα κι αφού τα είχαμε μιλήσει και συμφωνήσει, ήξερα ότι εκείνο το πρωί αν σε άφηνα να φύγεις, δεν θα ξαναρχόσουνα. Το ήξερα, γαμώτο. Γι’ αυτό σε είχα βάλει “φυλακή” και δεν σε άφηνα να φύγεις. Να το έχανες το παλιοτρένο. Να πεθάνουν όσοι βοηθούν να ξεμακραίνει η απόσταση. Η ηλίθια αυτή εφεύρεση της ψευδαίσθησης. Ήξερα ότι σε έχω τώρα και θα σε χάσω μετά. Το ήξερα. Και άνοιξα τα χέρια μου και βγήκες. Γιατί υπάρχουν ωράρια αναχωρήσεων και κανόνες στα κεφάλια μας μέσα. Και όσο κι αν θέλω να πεθάνουν τα όρια και οι κανονισμοί, όλοι υπακούμε σε κάτι πάντα. Και δεν μπορώ να σε κατηγορήσω. Και αυτό με βασανίζει. Γιατί σε θεωρώ σωστή και άρα τα έχω με τον εαυτό μου. Με τη φύση του εγώ μου, με τη ζωή, με το τι στο μπούτσο είναι ο χρόνος. Το τρένο έκανε λάθος. Σε πήγε σε ένα μέρος που δεν είχες ξαναπάει. Σε μία τρύπα ένος μέλλοντος που δεν μπορώ να διαβάσω. Δεν ξέρω τι συμβαίνει εκεί πέρα πού είσαι τώρα. Και, ξέρεις, λέω στον εαυτό μου: “άντε και γαμήσου, που θες πάντα να ξέρεις”.

Παρών

Από πολύ παλιά θυμάμαι, η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας ήταν η διαδρομή με το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο. Όχι φυσικά επειδή κάποιος μπορεί να με στρίμωχνε στο πίσω κάθισμα ή γιατί κάποιος είχε γύρει και είχε αποκοιμηθεί στον ώμο μου, αν και αυτό ποτέ δε με πείραζε, αλλά επειδή μου άρεσε να ονειρεύομαι.

Δε ξέρω, αλλά νομίζω ότι αυτές οι συνεχόμενες εικόνες που συνθέτουν το φιλμ μιας διαδρομής με το αυτοκίνητο, το λεωφορείο ή το τρένο, βοηθούσαν το μυαλό μου να ξεφεύγει και τη ψυχή μου να γαληνεύει.

Δεν με απασχολούσε που ήμουν μόνος. Ίσα ίσα που πολλές φορές εκνευριζόμουν όταν η φωνή του διπλανού μου, έσπαγε στιγμιαία τη σιωπή μου. Ύστερα,συνέχιζα να κοιτάω έξω απ’το παράθυρο, να σε σκέφτομαι..και να ονειρεύομαι.

Με έκανε να αισθάνομαι τόσο όμορφα. Άλλωστε με αυτόν το σκοπό ονειρευόμαστε..εκεί στοχεύουμε..να νιώσουμε μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Για αυτό το λόγο δεν κάνουμε εκπτώσεις ή περικοπές.

Έμπλουτίζουμε τα όνειρά μας με όσο το δυνατόν περισσότερες ψευδαισθήσεις, για να γίνονται ομορφότερα.

Είσαι εκεί..σε κάθε μου όνειρο φωνάζεις ένα βροντερό “ΠΑΡΩΝ”..και μου είναι αδύνατον να κάνω την παραμικρή έκπτωση..

Μισούσα τη στιγμή κάθε φορά που έφτανα στον προορισμό μου.

Δε θα μπορούσα πια να ονειρεύομαι βυθισμένος στη σιωπή και τις σκέψεις μου…και να βρίσκομαι μαζί σου.

Τι γίνεται όταν τα όνειρά μας τελειώνουν,σβήνουν και χάνονται;

Προσωπικά, νομίζω ότι χάνεται και ένα κομμάτι του πάζλ στο οποίο βασίζεται η προσωπική ευτυχία του καθενός μας.

«Δείξε μου μια καρδιά αβασάνιστη από χαμένα όνειρα…και θα σου δείξω έναν ευτυχισμένο άνθρωπο» έλεγε ο πρωταγωνιστής της ταινίας “ο κύκλος των χαμένων ποιητών”. Μια απλή φράση…αλλά μια τόσο μεγάλη αλήθεια.

Τουλάχιστον,ελπίζω να μη μου χάσει τη λάμψη του, το όνειρο που φωτίζεις εσύ…

Δύο Λ

Στην πόλη που γεννήθηκα είδα μια φράση στην τουαλέτα ενός μπαρ.
“Δεν είναι ότι μακριά σου πεθαίνω,
απλώς κοντά σου ζούσα”
Μια τόσο απλή φράση στην απεγνωσμένη προσπάθεια να περιγράψει τη σχετικότητα του εν ζωή θανάτου.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να το έχει γράψει τουλάχιστον ο Καβάφης.
Αλλά επειδή μάλλον δύσκολο να ήταν το μπάρ ανοιχτό τη δεκατία του ‘20 κατέληξα οτι μάλλον κάποιος μεθυσμένος το έγραψε.

Με διέλυσε τη στιγμή που τη διάβασα. Ήθελα αμέσως αέρα.
Με δυσκολία λοιπόν έσυρα το πτώμα μου έξω και πήγα μια βόλτα στο μεγάλο φάρο.
Δεν ξέρω πόση ώρα έκανα συντροφιά στις πέτρες και στη θάλασσα.
Η φωνή μου μόνο έφευγε απο το παρεάκι μας που και που και χανόταν στη θάλασσα.
Ήθελα να βουτήξω ετσι στη μέση του χειμώνα.
Μήπως φέρω στη μαύρη ζωή μου καλοκαίρι.
Να μ’αγκαλιάσει η θάλασσα και να με πείσει οτι ζω και χωρίς εσένα.

Το χειρότερο όμως δε σας το είπα ακόμα.
Καθόταν δύο τραπέζια από την τουαλέτα. Διάβασα τη φράση και το επόμενο πρόσωπο που είδα ήταν το δικό της.
Γελούσε, φώναζε, ήταν ευτυχισμένη. Και παλιά τα έκανε αυτά αλλά ήμουν σίγουρος ότι ο λόγος της ευτυχίας της ήμουν εγώ.
Τώρα άραγε ποιός να είναι;
Ελπίζω εκείνη τη μέρα να μην πήγε τουαλέτα.
Τουλάχιστον αυτό.

Αυτό το σπίτι με αηδιάζει. Περπατώ ανάμεσα στους τοίχους του και θυμάμαι τότε που σε κυνηγούσα και όποτε σε έπιανα γελούσες. Και σε πετούσα στο κρεβάτι και γελούσες με τσιρίδες. Ήταν ένα χαρούμενο κρεβάτι. Όχι όπως τώρα. Τώρα είναι πολύ σοβαρό. 

Αυτός ο τύπος που με κοιτάζει στα μάτια μέσα από την τηλεόραση μού προκαλεί εκνευρισμό. Είχαμε πάει μαζί και τον είχαμε δει σε μια συναυλία του. Τότε στο θέατρο δάσους αγκαλιά, μού άρεσε. Τώρα δεν θέλω ούτε να τον βλέπω. 

Σ’ αυτά τα συρτάρια έχω μέσα διάφορα πράγματα. Και όποτε ψάχνω κάτι, πάντα κάπου ανάμεσα τους ξεπετάγεται ένα χαρτάκι, ένα μπρελοκ, ένα ξένο νόμισμα, και τα κλείνω με βία. Δεν θέλω να τα ξανανοίξω ποτέ. Προτιμώ ένα σπίτι αχούρι. Να μοιάζει και στο μυαλό μου. 

Το παρελθόν υπάρχει μέσα στο σπίτι μου αποθηκευμένο. Και δεν μπορώ να του κρύβομαι πάντα. Αυτή η ντουλάπα με τρομάζει. Να την ανοίξω να πάρω το μπουφαν μου; Μα θα δω εκείνη την πυτζάμα σου με τον αστείο γάιδαρο που ήταν η αγαπημένη μου. Άσε, θα βγω έτσι και ας κρυώσω. 

Αυτά τα πράγματα είναι που με συνθλίβουν.

Άτυχη στιγμή

“Σε άτυχη περίοδο”..έτσι μου είπες τη στιγμή που ξαναβρεθήκαμε.

Ποιός μπορεί να γνωρίζει άραγε, πότε είναι η κατάλληλη περίοδος για να του συμβεί κάτι; 

Ποιός μπορεί άραγε να καθορίσει την περίοδο που θα του έρθει αυτό που θέλει;

Ποιός έχει την ικανότητα να κρίνει,αν αυτό που του συμβαίνει ίσως είναι άχρωμο,άγευστο,θαμπό και με προκαθορισμένο τέλος όταν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις;

..ίσως ο θεός ή η τύχη..θα μου πεις. Συγχώρεσέ με αγάπη μου,που μάλλον δε πιστεύω ούτε στο ένα ούτε στο άλλο.. Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω, γιατί πάντα οι περισσότεροι μπλέκουν αυτά τα δύο στις ανθρώπινες σχέσεις…αφού το λέει και το όνομά τους.  «Ανθρώπινες σχέσεις»..σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και όχι μεταξύ ανθρώπων,

θεού και τύχης. Άρα η κατάσταση μια σχέσης εξαρτάται αποκλειστικά από τις επιλογές μας και από τη θέληση που έχουμε να παλέψουμε γι’αυτήν. Μόνο όταν δεν έχουμε θέληση για κάτι,ψάχνουμε φτηνές δικαιολογίες για να αποβάλλουμε από πάνω μας όλες τις ευθύνες που μας βαραίνουν. Μόνο και μόνο για να νομίζουμε ότι εμείς είμαστε γαμάτοι, κάναμε ότι μπορούσαμε αλλά μας «έτυχαν» πολλά..τι αστείο που είναι αυτό το “μας έτυχαν πολλά”.

“Αν θες..όλα τα μπορείς..” μου είχες πει κάποτε και το έκανα τρόπο ζωής για χάρη σου αγάπη μου..μόνο που εσύ άλλαξες ζωή. Που πήγε τώρα η θέλησή σου;

Todestrieb

Ορμή προς θάνατο. Ετσι ορίστικε απο τον Φρόυντ κάπου στα 1920.
Μιλάμε φυσικά για ασυνείδητα πράγματα. Ευτυχώς ο οργανισμός έχει αναπτύξει τους αμυντικούς μηχανισμούς που χρειάζονται γιατί αλλιώς θα θάβαμε αυτόχειρες όλη μέρα. Και θα είχε ησυχάσει και όλη η Γη.
Ενώ η ειλικρινή αυτοκτονία είναι συνειδητή πράξη. Φυσικά δε θεωρώ καν αυτοκτονία το “έχω χρέη και κρεμιέμαι” ή το “με παράτησε η μαλακισμένη και λέω να κάνω το στομάχι μου μουσείο συλλογής χαπιών”.
Η συνειδητή αυτοκτονία είναι η προσωρινή ήττα της ζωής αλλά και εξίσωση με το Θεό.
Αν το σκεφτείς είναι η μόνη πράξη που σου δίνει τη μοίρα σου στα χέρια σου.
Εσύ και ο Θεός εξουσιάζετε πια μαζί.
Ελεύθερος από συμβιβασμούς, υποχρεώσεις και την οποιαδήποτε μορφής ανάγκη.

Πως μου ήρθαν αυτά πάλι σήμερα.
Δεν ξέρω..Μάλλον δεν έπαιξε καλά ο Ολυμπιακός και δεν έχω τι να σχολιάσω.
Σήμερα.
Που το Todestrieb μου κάνει βόλτες απο το ασυνείδητο στο συνειδητό.

έξυπνος τρόπος

Ειλικρινά και με σύνεση, πιστεύω ότι πιο εύκολα βρίσκεις το φάρμακο κατά του καρκίνου, παρά έξυπνο τρόπο για να ξεκινήσεις γράμμα στην κοπέλα την οποία λατρεύεις και έχετε να μιλήσετε καιρό.

Σ'αγαπααααααω

Τώρα είναι η ώρα μου. Η ώρα της πληρωμής.
Όταν φερθείς άδικα σε κάποιον κάποτε πρέπει να πληρώσεις.
Ακόμα και σε μια λέξη.
Επι χρόνια την περιέφερα απο δω και από εκεί.
Τη χρησιμοποιούσα για να βγώ απο δύσκολες καταστάσεις,
για να κάνω σεξ, για να πω ψέμματα.
Την πέταγα ετσι, την έσερνα, την κακοποιούσα.
Την είπα σε απίθανους ανθρώπους χωρίς δεύτερη σκέψη.
“Ένοχος κύριε πρόεδρε μέχρι εδώ”.
Στο μόνο άνθρωπο που πάλεψα για να του τη μάθω δεν κατάφερα τίποτα.
Έγινε και αυτός σαν και εμένα. Άλλος ένας κοινός κακοποιός της λέξης.
Κάνοντας την πρακτική του πάνω μου.
Βέβαια εγώ σαν δάσκαλος προσπάθησα.

Όλα της τα έμαθα, μα ξέχασα μια λέξη.

Και όμως στους μόνους ανθρώπους που την αξίζουν δεν την είπα ποτέ.
Σε δύο τύπους που αδιαφορώντας μάλλον για μια γενετική σχέση,
κάνουν οτι μπορούν να με πείσουν ότι είμαι όλος ο κόσμος τους.
Και σαν συναισθηματικά ανάπηρο που είμαι με έχουν πείσει.
Στο μυαλό τους δεν υπάρχουν “δε μπορώ να σε βλέπω”,
δεν υπάρχουν “δώσε μου λίγο χρόνο”, δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα
και αποστάσεις.
Δεν είμαι αχάριστος. Το νιώθω χρόνια απέναντι τους.
Απλά δε βγαίνει απο το στόμα.
Έχω σταθεί μπροστά τους καλοντυμένος, αγχωμένος και προβαρισμένος.
Και ο αγαπούλας ξαφνικά χάνεται. Ξεχνάω ελληνικά, αγγλικά και νοηματική.
Όμως κάποια στιγμή πρέπει να ακουστεί.
Το χρωστάω σε εμένα, σε αυτούς και στη λέξη.

Και επειδή είμαι και σκατοπροληπτικός πιστεύω ότι μέχρι τότε  η λέξη,
που ούτε το όνομα της δεν τολμώ να πω, θα συνεχίσει να με τιμωρεί.

Χρόνια πολλά..(κι ας άργησα….ή στα είπα πολύ νωρίς.. ή καθόλου δε θυμάμαι…)

Ήταν ένα φθινοπωρινό μεσημέρι..Άρχισε να βρέχει..Πολύ παράξενη βροχή..Έχω καιρό να δώ βροχή σ’αυτή τη πόλη..φθινοπωρινή τουλάχιστον..

Μελαγχολώ…

Με πήρες τηλέφωνο..

-Πάμε βόλτα με τ’αυτοκίνητο;

-Και δε πάμε..(απάντησα)

Ήθελα σα τρελός να σε δώ..

Ξεκινήσαμε και πήγαμε ψηλά..

Εκεί ήθελα να σε πάω…

Οδηγούσα…(ο δρόμος δύσκολος και ανηφορικός)

Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκες..Σε ξύπνησα..Τώρα πια τρομάζω..Δε θέλω ποτέ να κλείσεις ξανά τα μάτια σου και να μ’αφήσεις απ’έξω..

Ήθελα να σου δείξω κάτι..

Από μικρός μου άρεσε να παρατηρώ τη βροχή..

Είχα παρατηρήσει λοιπόν ότι όταν βρέχει αναποφάσιστα..Δηλαδή βρέχει μαζί με λίγο ήλιο και μερικά σύννεφα..Όταν έχεις πλάτη στον ήλιο τότε βλέπεις μπροστά σου το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο..

Το ουράνιο τόξο…(H μαμά σου έλεγε “τα πάντα εν σοφία εποίησεν”)

Ε,είχε δίκιο…

Αυτό σε ξύπνησα να σου δείξω..

Όταν το είχα πρωτοδεί είχα πεί..

Έκει θα πάω την γυναίκα που θα αγαπήσω..

Σε ξύπνησα λοιπόν και σου είπα….

-Θέλω να σε πάω εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο μωρό μου..

Και μου αποκρίθηκες…

-Δε θέλω να με πάς αγάπη μου εκεί που τελειώνει..Θέλω να με πάς εκεί που αρχίζει…Μαζί σου δε θέλω να φτάσω ποτέ στο τέλος…

Από εκείνη τη στιγμή αγάπη μου νιώθω ότι ξεκίνησα απ’την αρχή..

Πάντα θα ψάχνω την αφετηρία του ουράνιου τόξου μας!

Σε ξαναγάπησα..

Ο

Είναι τρομερά ενοχλητική η απότομη διακοπή ενός τέλειου ονείρου. Και δεν ξέρω πως, αλλά πάντα ξυπνάω στο καλύτερο σημείο. Είναι όπως όταν βλέπεις μια ταινία και η γυναίκα λέει στον άντρα της ότι το παιδί δεν είναι δικό του αλλά του… και εκει σού αρπάζει κάποιος το τηλεκοντρόλ και σού βάζει Χορταρέα. Μόνο που στα όνειρα δεν υπάρχει αυτός ο κάποιος να του χώσεις μπουνίδι. Υπάρχει το κινητό-ξυπνητήρι που παίζει τη μελωδία από ένα αγαπημένο σου τραγούδι το οποίο το έχεις σιχαθεί επειδή αυτό ακούς κάθε που ξυπνάς παρά τη θέλησή σου. Και πας να βάλεις άλλο τραγούδι, αλλά λες ότι αν βάλεις κάποιο που δεν σου αρέσει θα είναι χειρότερο το ξύπνημα, άρα βάζεις κάποιο ακόμα πιο γλυκό, το οποίο και αυτό σε 20 μέρες δεν θα αντέχεις να ακούς. Συμπέρασμα: Το πρωινό ξύπνημα σκοτώνει τη μουσική.

Και το κακό είναι ότι αυτό είναι μόνο η αρχή του όλου. Καλη σου μέρα. Τώρα πρέπει να βάλεις τα πόδια σου σε νοητές ράγες και να ξεκινήσεις τη διαδρομή: νερό στα μάτια να ανοίξουν, νερό στα μαλλιά γιατί το πανκ έχει πεθάνει, οδοντόβουρτσα στο στόμα γιατί κι η ανάσα σου έχει πεθάνει. 

Διαδρομή μέχρι το ψυγείο. Ένα βιτάμ που από καιρό φοβάσαι να ανοίξεις. 

Διαδρομή μέχρι το σαλόνι. Όλα σου τα ρούχα, πάνω σε όλα τα έπιπλα να διαλέξεις το σημερινό σου σετάκι. Διαλέγεις το λιγότερο ασιδέρωτο. (Τον χειμώνα μπορεί να κάνεις και μια εξαίρεση, ας είναι καλά το μπουφάν που δεν τσαλακώνει εύκολα).

Ξεκινάς προς τη δουλειά. Πηγαίνεις απ’ το δρόμο που περνάει μπροστά από την τράπεζα και βγάζεις πάντα 20 ευρώ. Λες και δεν θα χρειαστεί αύριο να βγάλεις κι άλλα. Το χαρτάκι με το υπόλοιπο, το τσαλακώνεις και το πετάς, χωρίς να το δεις, για να μην σου χαλάσει τη μέρα. Και σκέφτεσαι τι να κάνεις στη ζωή σου ώστε να βγάλεις περισσότερα λεφτά, αλλά αυτή η σκέψη φεύγει γρήγορα με τη δικαιολογία ότι τώρα πας στη δουλειά σου. Όταν σχολάσεις θα το ξανασκεφτείς με την ησυχία σου.

Στήνεσαι στη στάση. Όπου βρίσκεται μια μικρή πολιτεία εκεί. Υπάρχει ο 40ρης με τα ψαρά μαλλιά, με μία αθλητική φόρμα σκούρο μπλε ή ανοιχτό πράσινο, ο οποιός κοιτάζει την κάθε πιτσιρίκα από πάνω μέχρι κάτω ακόμα κι αν αυτή είναι 9 χρονών. Υπάρχει ο μακρυμάλλης ο φοιτητής που ακούει μουσική στα τέρματα απ’ τα ακουστικά και ενώ είσαι 2 μέτρα μακριά του, ακούς κάποιον που φωνάζει die die DIEEEEEE πρωινιάτικα. Καθιστή υπάρχει η μεσήλικη κυρία με χρώμα μαλλιών ξανθομελιτζανοπεριοδί η οποία ελπίζει ότι δεν δείχνουν βαμμένα. Δίπλα της έχει αράξει ο 70ρης συνταξιούχος με την μπάκα, που ανασαίνει λες και τον ντουμπλάρει ο Πρέκας όταν τον έχουν τραυματίσει οι Γερμανοί. Η κυρία κρατάει μια απόσταση από τον εν λόγω κύριο και του ρίχνει κοφτές απωθητικές ματιές. Ενώ όταν ανέβει στο λεωφορείο θα δει ένα ακριβώς ίδιο με αυτούς ζευγάρι που θα είναι παντρεμένο. Ο κύριος δεν θα ανέβει ποτέ στο λεωφορείο γιατί δεν θέλει να πάει κάπου, παρέα θέλει. Παραδίπλα είναι η φοιτήτρια με το ισιωμένο μαλλί που μετα βίας συγκρατεί το βιβλίο της “διαπαιδαγωγικής και ψυχοσυνθετικής αγωγής στην εγκεφαλοσωματική τάση των παιδιών”, ενώ προσπαθεί να στείλει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα που γράφει: “eimai sto lewf perimene”.

Όταν φανεί το λεωφορείο όλοι διαλέγουν να σταθούν στο σημείο που στοιχηματίζουν ότι θα ανοίξουν οι πόρτες. Άλλα για μια ακόμη φορά ο οδηγός τους την έσκασε και σταμάτησε λίγο πριν το φανάρι. Κανείς δεν περιμένει να κατέβουν οι από πάνω. Και εσύ που περιμένεις, τρως τη γκρίνια μεσ’ στ’ αυτί σου εξ’ αιτίας των άλλων. Προσπαθείς να μπεις. Υπάρχουν μέρες που δεν σ΄αφήνουν να ανέβεις επειδή οι είσοδοι έχουν μπλοκάρει, ενώ βλέπεις ότι η μέση είναι σχεδόν άδεια. Αλλά τώρα λες, που να τους λέω να πάνε πίσω; Να γίνω ο κακός και να με κοιτάζουν με ξυνισμένα μούτρα και να κάνουν “τσκ”; Αλλά σπρώχνεις λίγο από ‘δω, λίγο απο ‘κει , ζητάς 1.000.000 αυτόματες συγνώμες γιατί θες να φτάσεις και μέχρι το μηχάνημα. Το οποίο πέρα ότι σ’ το χρεώνει περισσότερο το εισιτήριο απ’ ότι στο περίπτερο, δεν σου γυρνάει ρέστα. Και πάντα κάνεις την ίδια σκέψη: Έπρεπε να είχα πάρει από το περίπτερο και ας υπέμενα το βλέμμα του περιπτερά, που θα ‘ταν σαν να του ‘λεγα: “Μου δίνεις 2 γυμνές φωτογραφίες της κόρης σου”; Αλλά ακόμα και τότε, πιστεύω ότι πάλι θα έλεγε: “Μόνο δεκάδες”.

Φτάνεις στη δουλειά σου. Eσύ δουλεύεις με γνώμονα τα καθήκοντά που πρέπει να φέρεις εις πέρας, οι ανώτεροί σου λειτουργούν βάσει του ωραρίου σου. Αν τελειώσεις πιο νωρίς, θα χαρούν μεν, αλλά θα σε φορτώσουν με άλλες δουλειές. Αν τις τελειώσεις με το πέρας του ωραρίου σου, τότε όλοι είναι ικανοποιημένοι. Τραβάς κι εσύ μια παγωμένη ρουφηξιά από το καφεδάκι σου και πας με το πάσο σου. 

Το internet είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά το γιαούρτι στο σουβλάκι. Και το internet σε pc όπου δεν είναι δικό σου, είναι ακόμα καλύτερο, αφού τώρα μπορείς να πατήσεις σε όλα εκείνα τα links που φοβόσουν να κλικάρεις από το σπίτι σου. Έτσι κι αλλιώς το να κολλήσεις κανέναν ιό αποτελεί μια πολύ καλή πιθανότητα να μην δουλέψεις και μάλιστα με επιχειρήματα. Πηγαίνεις από link σε link και μαθαίνεις για την ύπαρξη πράσινων πιγκουίνων σε επταώροφο ιγκλού βόρεια της Παγομαγούλας, ότι στο Τσακιτσανστάν επειδή δεν έχουν ανακαλύψει ακόμα το φερμουάρ, χρησιμοποιούν κόλλα από δηλητηριώδες φυτό το οποίο μικραίνει το πέος των ντόπιων, ότι οι πυξ λαξ δίνουν την τελευταία τους συναυλία και άλλες τέτοιες πληροφορίες. 

Κάποια στιγμή θα μπει κάποιος ανώτερός σου και θα σου πει ότι θα πρέπει να μπλοκάρει το δίκτυο κανονικά και να βάλει σούπερ μυστικούς κωδικούς ασφαλείας και ότι περιμένει να του φέρει ο κουμπάρος του ένα πρόγραμμα το οποίο εμοδίζει τις κακές σελίδες και ότι από βδομάδα τέρμα όσα ήξερες. Και εσύ πρέπει να δείξεις συγκατάβαση προς την επίπληξή του και να τον παρακαλέσεις μεταξύ σοβαρού κι αστείου ότι δεν είναι ανάγκη. Τότε αυτός θα νιώσει όμορφα από την εξουσία ότι τον παρακαλάνε, αλλά και επειδή γλίτωσε που δεν θα πρέπει να ψάξει κάποιο firewall επειδή δεν έχει τέτοιο κουμπάρο.

Η δουλειά σου συνεχίζεται όπως εδώ και καιρό. Βάσει του τί μπορείς να γλιτώσεις από τα μάτια του αφεντικού σου. Νιώθεις ωραία που δεν είσαι πια εκείνο το ψαράκι που νόμιζε ότι όλα εκεί δουλεύουν ρολόι και περιμένουν από ‘σένα να βγάλεις την δουλειά στην εντέλεια. Τελικά είναι μία ακόμα βιτρίνα που μπόρεσες και είδες από πίσω της. Βέβαια έχεις και ένα φιλότιμο, αλλά και βέβαια σου αρέσει όταν τέλος του μήνα το χαρτάκι από το ATM το διπλώνεις στα 4 και το πετάς σε κάδο ανακύκλωσης.

Τελειώνεις επιτέλους και την ώρα που περνάς το κατώφλι και βγαίνεις στο δρόμο, πάντα σου ‘ρχεται ανεξήγητα στο μυαλό ο Michael Scofield. Λες να πας για κανένα καφεδάκι με τους συναδέλφους σου. Καλά παιδιά, αλλά δεν θα τους έστελνες και να βγείτε αν δεν ήταν συνάδελφοί σου. Όταν έρθει να πάρει παραγγελία ο σερβιτόρος, συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις φάει τίποτα όλη μέρα κι έτσι παίρνεις ένα τετράγωνο τοστ το οποίο πληρώνεις όσο πληρώνει ο μπαμπάς σου για τα τοστ 2 μηνών στο σπίτι. Και αρχίζουν οι ιστορίες. Αρχίζουν οι ιστορίες από τη δουλειά φυσικά. Ο ένας παραπονιέται για το air-condition, ο άλλος λέει για τη γραμματέα που αν ήταν 20 χρόνια μικρότερη θα της τα έριχνε, και ο άλλος ότι έχει πήξει στη δουλειά που ούτε για ένα καφέ δεν προλαβαίνει να πάει. Οι ιστορίες από τη δουλειά δεν σταματούν ποτέ, και στο φόντο του μυαλού σου αναγεννούνται οι μεταφυσικές σου ανησυχίες για το αν υπάρχει ζωή μετά τη δουλειά.

Γυρνάς στο σπίτι και σαν υπνωτισμένος κάθεσαι στον καναπέ και ανοίγεις την τηλεόραση μαζί με το λάπτοπ. Δεν είσαι πουθενά απ’ τα δύο συγκεντρωμένος αλλά νιώθεις ότι κάνεις multitasking. Όταν αρχίζεις να κάνεις μηχανικά refresh στο facebook και όταν οι άνθρωποι στην τηλεόραση έχουν πέσει στα πατώματα και διαφημίζουν μηχάνημα κοιλιακών, καταλαβαίνεις ότι ήρθε η στιγμή για την αυλαία.  Και εκείνη η σκέψη για το τι θα κάνεις για να βγάλεις περισσότερα χρήματα; Ασ’ το για αύριο που θα έχεις καθαρό μυαλό.

Βάζεις ξυπνητήρι την καθιερωμένη ώρα και εύχεσαι να δεις καλό όνειρο και να μην σ’ το διακοψει.

Κύκλος.

-Έλα φαε κατι.
-Μα δεν πεινάω, σταμάτα πια.
-Μα πρέπει να φας. Είσαι τρεις μέρες χωρίς μπουκιά.
-Δεν κατεβαίνει τίποτα. Άστο. Μη με πιέζεις.
-Ενας χωρισμός είναι. Πρέπει η ζωή να συνεχιστεί. Πάμε να γίνουμε έστω λιώμα.
-Δεν έχω όρεξη σου λέω. Πονάει το κεφάλι μου, το στομάχι μου.
 Νομίζω οτι ανεβάζω πυρετό.
-Μα στο είπα. Θα πάθεις τίποτα στο τέλος.
 Να σου φέρω ενα Depon, μια ασπιρίνη;
-Δεν κάνει. Παίρνω ήδη χάπια.
-Ε; Τι χάπια παίρνεις;
-Χάπια του Χρόνου. Να γίνει πρώτα καλά η καρδιά.

Έχεις παίξει videogames που χωρίζονται σε πρώτου προσώπου και τρίτου; Εμείς είμαστε πρώτου. Δεν βλέπουμε οι ίδιοι τη σάρκα μας. Το περίβλημά μας. Μπορεί να είναι άσχημο και γεμάτο κακοτοπιές. Μα τη ζωή την επεξεργαζόμαστε σε πρώτου προσώπου mode. Αν δεν υπήρχαν τα ρουφιανάκια οι καθρέφτες, ή οι κάμερες, δεν θα υπολογίζαμε τη μορφή μας. Θα νιώθαμε όμορφοι μόνο όταν οι γύρω μας, μας αποδεχόντουσαν. Και το μόνο που θα κοντρολάραμε θα ήταν οι πράξεις μας και τα λόγια μας. Και σύμφωνα με αυτά μόνο, θα προσπαθούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Δεν θα σκεφτόμασταν ότι δεν μας αποδέχτηκαν λόγω της εμφανισής μας.  Επειδή έχουμε μεγάλη μύτη, σπυριά στο κούτελο και χάλια ρούχα. Δεν θα υπήρχε καν αυτή η θεωρία. Όπως κανείς δεν προσπαθεί τώρα να πετάξει για να γίνει αρεστός. 

Φαντάσου έναν κόσμο όπου δεν θα μπορούσες ποτέ να μάθεις το πως δείχνει το πρόσωπό σου. Και όποιον ρωτούσες να σου πει αν σε βρίσκει όμορφο ή άσχημο, θα μετρούσε πολύ τα λόγια του, γιατί δεν θα ήξερε ούτε το πως μοιάζει ο ίδιος, και θα φοβόταν να εκτεθεί. Δεν θα υπήρχαν ωραιοπαθείς καθυστέρες, ψωνάρες, χόντος σέντερ. 

Στεναχωριέμαι όταν οι άνθρωποι κρίνονται λόγω του εξωτερικού τους καλουπιού. Καμία διαφορά από ένα βιβλίο που έμεινε στο περιθώριο επειδή είχε κακό εξώφυλλο. Καμία. 

Γαμημένοι ματάκηδες. 

Mar adentro

Η θάλασσα μέσα μου,
η θάλασσα μέσα μου.
Και η έλλειψη βαρύτητας
στο βυθό εκεί που τα όνειρα
γίνονται πραγματικότητα,
δυο βουλές ενώνονται για να
πραγματοποιήσουν μια ευχή.
Η ματιά σου και η ματιά μου σαν ηχώ που επαναλαμβάνεται,
χωρίς λόγια.
Όλο και βαθύτερα,
πέρα απο όλα, μέσα απο
το αίμα και τα κόκκαλα.
Πάντα όμως ξυπνώ και
εύχομαι να ήμουν νεκρός,
να μένω με το στόμα μου
μπλεγμένο στα μαλλιά σου.

Ήταν περασμένες 10 αφού είχα σχολάσει από τη βαρετή δουλειά, κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μου στα ανατολικά και σου είπα να κάνουμε μια στάση σε μία είσοδο πολυκατοικίας. Πώς παίρνεις φαγητό σε πακέτο απ’ έξω αλλά επειδή δεν κρατιέσαι μέχρι το σπίτι, βάζεις χέρι και τσιμπολογάς στο δρόμο. Ε, δεν έβλεπα την ώρα να φτάσουμε να σε φάω. Θυμάμαι που σε κρατούσα σφιχτή αγκαλιά και σε έσερνα δίπλα από σταματημένους καθρέφτες αυτοκινήτων που φλέρταρε η σκέψη μου με την γλυκιά καταστροφή τους. Όταν κρατάς το καλό μέλλον της ζωής σου στην αγκαλιά σου, το υλικό είναι μια μπούρδα. 

Λέγαμε ό,τι οι προσφωνήσεις “μωρό μου” ή “αγάπη μου” είναι βλακώδεις. Συμφωνήσαμε θυμάμαι. Σε ένα στενό της Μαντινείας. Ύστερα άλλαξα. Ίσως μεγάλωσα και την είδα αλλιώς. Το “αγάπη μου”. Δεν υπάρχει καλύτερη προσφώνηση. Γιατί η αγάπη αποτελεί την πιο επαναστατική ιδιότητα του ανθρώπου. Όλα τα πλάσματα παλεύουν, εκ φύσεως, για το ποιο θα τεκνοποιήσει και θα πολλαπλασιαστεί καλύτερα και περισσότερα. Ποιο θα επιβληθεί, ποιο θα φαίνεται ως το υγιέστερο και δυνατότερο ώστε να εξασφαλίσει τη διαιώνισή του. Αν κάτι μπορεί να πάει αντίθετα σ’ αυτό το νόμο, είναι μεγαλούργημα. Η αγάπη, σαν έννοια λατρευτή, παραβλέπει τους φυσικούς κανονισμούς, και έχει τη γαμιστερή δύναμη να τους αντισταθεί.

Ναι, πιστεύω στην αγάπη και την θεωρώ την πιο όμορφη λέξη. Και τιμή μου, που αποκαλούμασταν έτσι.

Και άλλο έρωτας, άλλο αγάπη. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός και γεννοβολούν τόσες παρεξηγήσεις αυτές οι δύο λέξεις. Η αγάπη είναι πιο ψηλά.

Ύστερα καταλήξαμε στον 2ο όροφο του παλιού σπιτιού και “κάναμε αγκαλιές”. Κοιμηθήκαμε ως το άλλο πρωί “κάνοντας αγκαλιές”. Αυτή η φράση ρε συ. Την έχουμε συνειδητοποιήσει;  Έχει ξεπεράσει σε δημοτικότητα το σεξ. Γιατί τόσο πολύ; Κατά τη διάρκεια του σεξ, τα σώματά εκρύγνουν ουσίες που προκαλούν ευφορία. Εντολοδόχα ουσιαστικά που ξεγελιόνται για αφεντικά. Μα αποτελούν σφραγίδες γνησιότητας σε αρτιμελή σχέση. Όμως οι αγκαλιές; Τι μας προσφέρουν; Γιατί αυτή η εξύψωση, η θεοποίηση;

Ήταν 7.45 ένα απόγευμα φθινοπώρου του 2001. Στις 8 ξεκινούσε το μάθημα του proficiency. Διάβαζα τα 11 λεπτά του Κοέλο. Πίστεψα ότι μέσα σε ένα τεταρτο θα είχα ολοκληρώσει το κεφάλαιο. Δεν ξαναέδωσα σημασία στο ηλίθιο ρολόι και αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στο διάβασμα. Τότε έμαθα πως ένα παλιός ελληνικός (;) μύθος έλεγε πως αρχικά οι άνθρωποι είχαν 4 πόδια και 4 χέρια. Όμως οι θεοί ένιωσαν μια απειλή, πως αυτά τα 8 μέλη ίσως να μπορούσαν να επαναστατήσουν εναντίον τους και να τους ρίξουν. Έτσι αποφάσισαν να τους διαμελίσουν. Γι’ αυτό από τότε κάθε άνθρωπος έχει 2 χέρια και 2 πόδια. Όμως λόγω της φύσης, όποτε 2 άνθρωποι αγκαλιάζονται, και εκείνα τα 2+2 χέρια και 2+2 πόδια έρχονται σε αρμονία, μία ολοκλήρωση επέρχεται. 

Δεν μπορώ να θυμηθώ εκείνη τη μέρα ποιες λέξεις είχαμε να μάθουμε. Ποια phrasal verbs έπρεπε να αποστηθίσουμε. Όμως θυμάμαι την σιγουριά που ένοιωσα καθώς διάβαζα εκείνες τις γραμμές. Τη σιγουριά ότι η αγάπη μου, όταν τη βρω, θα λατρεύει τις αγκαλιές. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει όταν έρχονται σε επαφή κάποια ανθρώπινα κομμάτια. Μπορώ να φανταστώ, αλλά δεν θα εμβαθύνω με ρομαντικές εικασίες αυτό το κείμενο. Θέλω μόνο να ξέρω ότι κρατάει θέση θρόνου στην δική μου αντίληψη και της αγάπης μου. 

Πανσέληνος

Πάει καιρός που έχω ξεχάσει το πάχος των χειλιών σου.
Την ομορφιά του να θυμάμαι.
Μετανιώνω πικρά που δε συμπεριφέρθηκα με την πρέπουσα φροντίδα στις μικρές σου συνήθειες.
Εντάξει κάποτε και αυτές μπορεί να μοιάζαν ενοχλητικές αλλά τουλάχιστον ήταν εκεί.
Λάμβαναν χώρα μπροστά στις πέντε αισθήσεις. Τώρα ο χώρος δράσης τους είναι μόνο η μνήμη μου.
Και λίγο αργότερα η λήθη.
Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη του παρελθόντος. Η ζωή αυτών των στιγμών ακόμα και στη μνήμη είναι περιορισμένη.
Γιατί δε σε κοίταζα όταν μπορούσα;
Γιατί δε σου κρατούσα το χέρι όταν ήταν απλωμένο;
Γιατί σου έλεγα ότι μ’ενοχλεί να μου πειράζεις το πρόσωπο; Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Αυτά σκέφτομαι μια καλοκαιρινή νύχτα ενώ είμαι στριμωγμένος στη πίσω θέση ενός αυτοκινήτου.
Έχω ιδρώσει. Περνάμε πάνω απο τη γέφυρα του Ρίου.
Και ακουμπάω με το διπλανό μου όλη την ώρα.
Έχουμε και μεγάλο ταξίδι.
Καταδικασμένος να ακουμπάω έναν άνθρωπο χωρίς νόημα.
Χωρίς το νόημα που έψαχνα. Την επαφή που έψαχνα.
Τους παρατάω και βάζω μουσική μόνος μου.
“Δε νιώθω θλίψη, μα μου χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου που τα κανε όλα ωραία”.

δεν πίνω πια μονάχος

Έχω ένα πρόβλημα..

Όταν δεν έχω Πιεί δεν μπορώ να μιλήσω..

Να πώ ρε αδερφέ σε κάποιον αυτά που με κάνουν και Πίνω..

γιατί δεν είμαι κανένας μαλάκας, 

ξέρω…..

Πίνεις όταν υπάρχει λόγος…

Πίνεις όταν θές να ξεχάσεις…

Πίνεις όταν σε κεράτωσαν…

Πίνεις όταν κεράτωσες…

Πίνεις όταν γιορτάζεις… 

Πίνεις όταν θες να πενθίσεις…

Πίνεις όταν έχεις προβλήματα..

Πίνεις όταν θες να γλεντίσεις…

Πίνεις όταν θες να ξεχάσεις… (Α!το είπα..) (ΠΑΠΑΡΙΑ ποτέ δε θα ξεχάσεις…)

Και καταλήγω ξανά στο πρόβλημά μου..

Δε μπορώ να βγάλω απο μέσα μου αυτά που έχω..

Τελικά μάλλον όχι επειδή δεν έχω πιει..

Άλλα επειδή δεν έχω κανένα να πιω παρέα..

Δε ξαναπίνω πια μονάχος..

.

(Θα σας περιμένω ούτως ή άλλως δε πρόκειται να ξεχάσω…)

"Εμπειριάρες"

-Φίλε, έζησες ευτυχισμένος;
-Είχα όσα λεφτά γούσταρα..
-Έζησες ευτυχισμένος;
-Άλλαξα 15-20 αυτοκίνητα..
-Ήσουν ευτυχισμένος;
-Πήρα 3-4 σπίτια και άλλα τόσα εξοχικά.. αα είχα και σκάφος μια περίοδο..
-Δηλαδή ήσουν ευτυχισμένος;
-Άλλαξα και πολλές γυναίκες στη ζωή μου.. πήγα με πολλές γκόμενες.. άλλες πληρωμένες άλλες όχι, δεν έχει σημασία.. ήταν όλες γκομενάρες..
-Και ήσουν ευτυχισμένος δηλαδή ε;
-Γύρισα και όλο τον κόσμο σχεδόν, γιατί είχα άπειρα φράγκα και πήγαινα όπου γούσταρα..
-Γέμισες τη ζωή σου με όμορφες εικόνες και όμορφες στιγμές.. δηλαδή ήσουν ευτυχισμένος;
-Πήγα σε άπειρα παρτάκια,μπουζούκια,μπαράκια,μαγαζιά.. γνώρισα ακόμα πιο πολλές γκόμενες και πολύ κόσμο.. έπαιρνα και ναρκωτικά για να το παίζω γαμάτος στις παρέες..
-Α ευτύχισες να έχεις και καλούς φίλους δηλαδή;
-Ήμουν πάντα πρώτο τραπέζι πίστα.. και είχα όλο το μαγαζί στα πόδια μου.. παίζανε μπουνιές για το ποιός θα έρθει κάθε φορά στο τραπέζι μου όταν έβγαινα..
-Δηλαδή ρε φίλε έζησες μια ζωή γεμάτη «εμπειριάρες» που δε σου έλλειψε τίποτα…οπότε ήσουν ευτυχισμένος..ε;
-Μια ζωή έβγαινα συνέχεια,έπινα,μεθούσα,φάσωνα και πηδούσα γκόμενες,ταξίδευα, χάλαγα λεφτά..
-Μα δε μου απαντάς ρε φίλε, έκανες μια τόσο «γεμάτη» ζωη.. άρα έζησες ευτυχισμένος έτσι δεν είναι;
-Όχι ευτυχισμένος, δεν έζησα καν…απλά δεν έζησα..
-Τι;;;;
-Τι να τα κάνω τα άπειρα λεφτά, όταν δεν είχα ποτέ  τίποτα που να μην αγοράζεται με το χρήμα.. δηλαδή τίποτα αληθινό; Τι να τα κάνω τα αυτοκίνητα.. όταν δε πήγα ποτέ μια βόλτα στη θάλασσα με κάποια γυναίκα, που να κρατιέμαι χέρι χέρι χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα και να μη σκέφτεται “τι γαμάτα που είμαστε εδώ στο cabrio”..αλλά να νιώθει πραγματικά την ουσία εκείνης της στιγμής; Tι να τις κάνω τις 50 γκόμενες που μπορεί να πήδηξα.. όταν δεν αγάπησα ποτέ και το χειρότερο, όταν δεν αγαπήθηκα ποτέ; Τι να τα κάνω τα όμορφα μέρη που πήγα.. όταν ήμουν πάντα μόνος, χωρίς κάποιον που να ξέρω ότι πραγματικά το νιώθει που είναι μαζί μου.. φίλος ή γκόμενα, δεν έχει σημασία.. Τι να τα κάνω όλα αυτά, όταν ποτέ κανείς δεν έκλαψε μαζί μου και εγώ μαζί του, πίνοντας ας πούμε κρασί σε ένα πάρκο ή προαύλιο σχολείου; Τι να τα κάνω τα ακριβά μαγαζιά, τα κοσμοπολίτικα μέρη και τις μαλακίες αυτές, όταν δεν είχα ποτέ ένα φίλο να είναι εκεί στα όμορφα και να μη κρύβεται στα άσχημα; Όταν δεν είχα ποτέ μια γυναίκα που να μου λέει “σ’αγαπώ”.. και να δακρύζει.. χωρίς να σκέφτεται τι μαλακία θα της πάρω αύριο ή που θα τη βγάλω βολτίτσα το βράδυ; Θα αντάλλαζα στη στιγμή κάθε κολοκοσμοπολίτικο μέρος ή in στέκι και μπαράκι με ψωνισμένες χαζογκόμενες…για να πίνω κρασιά μέχρι το πρωί στο πιο τελειωμένο ταβερνάκι, με ένα πραγματικό μου φιλαράκι που να νιώθει ο ένας τον άλλον.. ή για να περπατήσω με τη κοπέλα που θα λάτρευα και εκείνη το ίδιο, στα πιο τελειωμένα μέρη.. στις πιο άκυρες παραλίες, μόνο κ μόνο επειδή θα ήμουν μαζί της..
Οι στιγμές μας φίλε μου, δε χαρακτηρίζονται «όμορφες» με βάση τα γραφικά που τις περιβάλλουν…αλλά με βάση τα συναισθήματα που σου προκαλούν οι πρωταγωνιστές τους!! Γιατί μόνο τα συναισθήματα καθορίζουν την αξία της κάθε στιγμής μας και την κάνουν όμορφη, άσχημη ή ανύπαρκτη.. γι’αυτό και μένουν χαραγμένες στο μυαλό μας ή γίνονται ανάξιες σχολιασμού…
Αλλά βλέπεις έπρεπε πρώτα να διώξω και να απομακρύνω απ’τη ζωή μου, όλους αυτούς που μπορούσαν να μ’αγαπήσουν και να αγαπήσω πραγματικά, χαρίζοντάς μου στιγμές και εμπειρίες που θα θυμόμουν μια ζωή.. και να πετάξω και να χαραμίσω τη ζωή μου σε «εμπειριάρες» άξιες σχολιασμού μονάχα για τον καφέ της επόμενης ημέρας… για να καταλάβω ότι πολύ απλά, δεν έζησα!

(από την καρδιά ενος πολύ αγαπημένου Φίλου)

σύμφωνοι;

- Αχ, είμαι κάπως στεναχωρημένη και θέλω κάποιον να με ανεβάσει λίγο. Θες να βρεθούμε να με κάνεις να γελάσω; Έλααα, εσύ πάντα καταφέρνεις και με κάνεις να γελάω.

- Φυσικά και θέλω. Θα προσπαθήσω να σκεφτώ τις αστειότερες βλακείες που θα σε κάνουν να ξεχαστείς απ’ τα προβλήματά σου. Δεν με πειράζει, που με θέλεις δίπλα σου τις στιγμές που θέλεις να γελάσεις. Το εκτιμώ, αφού πιστεύω ότι ο κάθε φίλος μας έχει ένα συγκεκριμένο ατού, και γι’ αυτόν τον λόγο έχουμε πολλούς φίλους. Γιατί κανείς δεν γίνεται να έχει όλα αυτά που ζητάμε από έναν φίλο. Εσύ με βρίσκεις αστείο, και σου εκπληρώνω την ανάγκη σου να γελάσεις. Εγώ δεν σε βρίσκω αστεία, αλλά αυτό που λαμβάνω πίσω, είναι η αίσθηση ότι βοήθησα έναν φίλο. Και είμαστε πάτσι. 

Αλλά κι εσύ, θα μού υποσχεθείς ότι την επόμενη φορά που δεν θα έχω γκόμενα για καιρό και θα θέλω κάποια να με πιπώσει για να νιώσω καλύτερα, θα έρθεις και θα το κάνεις, σύμφωνοι; 

so long φαινεσθαι

Είδαμε έναν κόσμο να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.
Και δεν κάναμε τίποτα.
Είδαμε τα στόματα μας να βγάζουν περίεργους ήχους.
Απρόσμενες λέξεις.
Και δεν κάναμε τίποτα.
Είδαμε πολλούς να μας κλέβουν ότι πολυτιμότερο είχαμε.
Και δεν κάναμε τίποτα.
Είδαμε να μας αμφισβητούν την αγάπη μας και τότε αρχίσαμε να αντιδράμε.

Το αρχαίο ρητό γελούσε επαληθευμένο άλλη μια φορά πανυγηρικά.
Το φαίνεσθαι μας πληγώνει, όχι το είναι.
Η επίθεση κάποιων στο δικό μας φαίνεσθαι δίνει περίεργες δυνάμεις.
Τόσο κόπο κάναμε να χτίσουμε τον ιδανικό κόσμο που παρουσιάζουμε προς τα έξω.
Δε θα μας το χαλάσει τώρα ο καθένας.

Πόσο κοντά είμαστε στο φτηνό, στο δήθεν, στο τζαμπα.
Δύο άνθρωποι εξ ορισμού υπέρμαχοι της ουσίας. Δύο άνθρωποι τελικά νικημένοι.

Σήμερα κατάλαβα πώς οι άνθρωποι πέφτουν στις “βαριές” ουσίες. Όταν ξέρεις ότι αν πιεις ένα μπουκάλι ουίσκι θα σε κάνει να ξεχαστείς και να νιώσεις καλύτερα, κι εσύ βαριέσαι να μπεις στη διαδικασία να το κατεβάσεις. Βαριέσαι να περιμένεις την αργή λύτρωσή του. Θέλεις κάτι πιο άμεσο και πιο δυνατό. Να σε στείλει στο διάλο και πιο πέρα άμα γίνεται. 

Και γίνεται.

Όλα γύρω μου φαίνονται μαύρα. Ξένα, παγερά. Ίσως φταίνε τα φώτα της σκηνής ίσως και τα μάτια μου. Που είναι γεμάτα δάκρυα μέσα σ’όλες τις μουσικές του κόσμου. Χορεύω ένα αργό ρυθμό. Εγώ και ο πόνος μου. Κρατιόμαστε σφιχτά, ζευγάρι στο πρώτο ραντεβού. Κλείνω τα μάτια να καταπιώ τη στιγμή. Να μη φύγει κανείς απο κει. 

Και τα δάκρυα πέφτουν στο πάτωμα. Πάνω στα βήματα του πρώτου μας χορού. Φοβάμαι μη γλιστρήσεις και σε πιάνω, πόνε μου, πιο σφιχτά. Απο πίσω το γνωστό τραγούδι “γιατί με άφησες και δεν την παλεύω γαμώτο μου”. Και πιο σφιχτα.

Δεν έχει σημασία τι ώρα είναι. Ακόμα και αυτή την ώρα τη δύσκολη σημασία έχεις εσύ.
Χορεύω και εσύ κοιμάσαι άλλο ένα βράδυ. Τον ύπνο του δικαίου.