Politically correct

Τα γραπτά δε μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.
Εκεί καταλήγεις.
Έχουν ειπωθεί όλα. Από πολύ παλιά.
Σε ποιήματα, σε στίχους τραγουδιών.
Ποιός τα θυμάται πιά.
Χρόνια γεμίσαμε με ρήτορες. Που τα λένε τόσο ωραία.
Επαγγελματίες δακτυλοκουνίστρες.
Το σωστό είναι το τάδε ή το δείνα.
Το σωστό δεν είναι στο χέρι μας πια.

Η χώρα περνάει δύσκολα. Αναμφισβήτητα.
Και βλέπεις όλους να αποκτούν άποψη, να πηγαίνουν στις πορείες.
Αρχίζουν να υπάρχουν πολιτικά. Ξεπροβάλει το πολιτικό τους κεφαλάκι.
Ξαφνικά οι ανέκδοτοι τύποι που μέχρι σήμερα τα είχαν όλα, έχουν άποψη.
Θυμήθηκαν ότι είναι πολιτικά όντα.

Το πολιτικό χρέος ξεκινάει απο τη μέρα που ψηφίζεις.
Όχι απο τη μέρα που δεν έχεις να φας.

Αλλά δε μπορώ να νευριάσω με εμένα, με τους άλλους, με τη χώρα μου.
Είναι σαν να νευριάζεις με κάποιον ετοιμοθάνατο φίλο σου.
Δε μπορείς να νευριάζεις γιατί ξέρεις ότι την κρίσιμη στιγμή αυτά τα νεογέννητα πολιτικά όντα θα σε ξαναπουλήσουν και θα σε ξαναγοράσουν με την ψήφο τους.
Ορίστε άρχισα και εγώ να μιλάω σαν τους ρήτορες.
Τι άλλο όμως μου μένει να κάνω.

Πάω να βάλω δάχτυλο να ξεράσω με τον εαυτό μου.