Ήταν περασμένες 10 αφού είχα σχολάσει από τη βαρετή δουλειά, κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μου στα ανατολικά και σου είπα να κάνουμε μια στάση σε μία είσοδο πολυκατοικίας. Πώς παίρνεις φαγητό σε πακέτο απ’ έξω αλλά επειδή δεν κρατιέσαι μέχρι το σπίτι, βάζεις χέρι και τσιμπολογάς στο δρόμο. Ε, δεν έβλεπα την ώρα να φτάσουμε να σε φάω. Θυμάμαι που σε κρατούσα σφιχτή αγκαλιά και σε έσερνα δίπλα από σταματημένους καθρέφτες αυτοκινήτων που φλέρταρε η σκέψη μου με την γλυκιά καταστροφή τους. Όταν κρατάς το καλό μέλλον της ζωής σου στην αγκαλιά σου, το υλικό είναι μια μπούρδα. 

Λέγαμε ό,τι οι προσφωνήσεις “μωρό μου” ή “αγάπη μου” είναι βλακώδεις. Συμφωνήσαμε θυμάμαι. Σε ένα στενό της Μαντινείας. Ύστερα άλλαξα. Ίσως μεγάλωσα και την είδα αλλιώς. Το “αγάπη μου”. Δεν υπάρχει καλύτερη προσφώνηση. Γιατί η αγάπη αποτελεί την πιο επαναστατική ιδιότητα του ανθρώπου. Όλα τα πλάσματα παλεύουν, εκ φύσεως, για το ποιο θα τεκνοποιήσει και θα πολλαπλασιαστεί καλύτερα και περισσότερα. Ποιο θα επιβληθεί, ποιο θα φαίνεται ως το υγιέστερο και δυνατότερο ώστε να εξασφαλίσει τη διαιώνισή του. Αν κάτι μπορεί να πάει αντίθετα σ’ αυτό το νόμο, είναι μεγαλούργημα. Η αγάπη, σαν έννοια λατρευτή, παραβλέπει τους φυσικούς κανονισμούς, και έχει τη γαμιστερή δύναμη να τους αντισταθεί.

Ναι, πιστεύω στην αγάπη και την θεωρώ την πιο όμορφη λέξη. Και τιμή μου, που αποκαλούμασταν έτσι.

Και άλλο έρωτας, άλλο αγάπη. Υπάρχει σαφής διαχωρισμός και γεννοβολούν τόσες παρεξηγήσεις αυτές οι δύο λέξεις. Η αγάπη είναι πιο ψηλά.

Ύστερα καταλήξαμε στον 2ο όροφο του παλιού σπιτιού και “κάναμε αγκαλιές”. Κοιμηθήκαμε ως το άλλο πρωί “κάνοντας αγκαλιές”. Αυτή η φράση ρε συ. Την έχουμε συνειδητοποιήσει;  Έχει ξεπεράσει σε δημοτικότητα το σεξ. Γιατί τόσο πολύ; Κατά τη διάρκεια του σεξ, τα σώματά εκρύγνουν ουσίες που προκαλούν ευφορία. Εντολοδόχα ουσιαστικά που ξεγελιόνται για αφεντικά. Μα αποτελούν σφραγίδες γνησιότητας σε αρτιμελή σχέση. Όμως οι αγκαλιές; Τι μας προσφέρουν; Γιατί αυτή η εξύψωση, η θεοποίηση;

Ήταν 7.45 ένα απόγευμα φθινοπώρου του 2001. Στις 8 ξεκινούσε το μάθημα του proficiency. Διάβαζα τα 11 λεπτά του Κοέλο. Πίστεψα ότι μέσα σε ένα τεταρτο θα είχα ολοκληρώσει το κεφάλαιο. Δεν ξαναέδωσα σημασία στο ηλίθιο ρολόι και αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά στο διάβασμα. Τότε έμαθα πως ένα παλιός ελληνικός (;) μύθος έλεγε πως αρχικά οι άνθρωποι είχαν 4 πόδια και 4 χέρια. Όμως οι θεοί ένιωσαν μια απειλή, πως αυτά τα 8 μέλη ίσως να μπορούσαν να επαναστατήσουν εναντίον τους και να τους ρίξουν. Έτσι αποφάσισαν να τους διαμελίσουν. Γι’ αυτό από τότε κάθε άνθρωπος έχει 2 χέρια και 2 πόδια. Όμως λόγω της φύσης, όποτε 2 άνθρωποι αγκαλιάζονται, και εκείνα τα 2+2 χέρια και 2+2 πόδια έρχονται σε αρμονία, μία ολοκλήρωση επέρχεται. 

Δεν μπορώ να θυμηθώ εκείνη τη μέρα ποιες λέξεις είχαμε να μάθουμε. Ποια phrasal verbs έπρεπε να αποστηθίσουμε. Όμως θυμάμαι την σιγουριά που ένοιωσα καθώς διάβαζα εκείνες τις γραμμές. Τη σιγουριά ότι η αγάπη μου, όταν τη βρω, θα λατρεύει τις αγκαλιές. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει όταν έρχονται σε επαφή κάποια ανθρώπινα κομμάτια. Μπορώ να φανταστώ, αλλά δεν θα εμβαθύνω με ρομαντικές εικασίες αυτό το κείμενο. Θέλω μόνο να ξέρω ότι κρατάει θέση θρόνου στην δική μου αντίληψη και της αγάπης μου.