Έχεις παίξει videogames που χωρίζονται σε πρώτου προσώπου και τρίτου; Εμείς είμαστε πρώτου. Δεν βλέπουμε οι ίδιοι τη σάρκα μας. Το περίβλημά μας. Μπορεί να είναι άσχημο και γεμάτο κακοτοπιές. Μα τη ζωή την επεξεργαζόμαστε σε πρώτου προσώπου mode. Αν δεν υπήρχαν τα ρουφιανάκια οι καθρέφτες, ή οι κάμερες, δεν θα υπολογίζαμε τη μορφή μας. Θα νιώθαμε όμορφοι μόνο όταν οι γύρω μας, μας αποδεχόντουσαν. Και το μόνο που θα κοντρολάραμε θα ήταν οι πράξεις μας και τα λόγια μας. Και σύμφωνα με αυτά μόνο, θα προσπαθούσαμε να γίνουμε καλύτεροι. Δεν θα σκεφτόμασταν ότι δεν μας αποδέχτηκαν λόγω της εμφανισής μας.  Επειδή έχουμε μεγάλη μύτη, σπυριά στο κούτελο και χάλια ρούχα. Δεν θα υπήρχε καν αυτή η θεωρία. Όπως κανείς δεν προσπαθεί τώρα να πετάξει για να γίνει αρεστός. 

Φαντάσου έναν κόσμο όπου δεν θα μπορούσες ποτέ να μάθεις το πως δείχνει το πρόσωπό σου. Και όποιον ρωτούσες να σου πει αν σε βρίσκει όμορφο ή άσχημο, θα μετρούσε πολύ τα λόγια του, γιατί δεν θα ήξερε ούτε το πως μοιάζει ο ίδιος, και θα φοβόταν να εκτεθεί. Δεν θα υπήρχαν ωραιοπαθείς καθυστέρες, ψωνάρες, χόντος σέντερ. 

Στεναχωριέμαι όταν οι άνθρωποι κρίνονται λόγω του εξωτερικού τους καλουπιού. Καμία διαφορά από ένα βιβλίο που έμεινε στο περιθώριο επειδή είχε κακό εξώφυλλο. Καμία. 

Γαμημένοι ματάκηδες.