Αυτό το σπίτι με αηδιάζει. Περπατώ ανάμεσα στους τοίχους του και θυμάμαι τότε που σε κυνηγούσα και όποτε σε έπιανα γελούσες. Και σε πετούσα στο κρεβάτι και γελούσες με τσιρίδες. Ήταν ένα χαρούμενο κρεβάτι. Όχι όπως τώρα. Τώρα είναι πολύ σοβαρό. 

Αυτός ο τύπος που με κοιτάζει στα μάτια μέσα από την τηλεόραση μού προκαλεί εκνευρισμό. Είχαμε πάει μαζί και τον είχαμε δει σε μια συναυλία του. Τότε στο θέατρο δάσους αγκαλιά, μού άρεσε. Τώρα δεν θέλω ούτε να τον βλέπω. 

Σ’ αυτά τα συρτάρια έχω μέσα διάφορα πράγματα. Και όποτε ψάχνω κάτι, πάντα κάπου ανάμεσα τους ξεπετάγεται ένα χαρτάκι, ένα μπρελοκ, ένα ξένο νόμισμα, και τα κλείνω με βία. Δεν θέλω να τα ξανανοίξω ποτέ. Προτιμώ ένα σπίτι αχούρι. Να μοιάζει και στο μυαλό μου. 

Το παρελθόν υπάρχει μέσα στο σπίτι μου αποθηκευμένο. Και δεν μπορώ να του κρύβομαι πάντα. Αυτή η ντουλάπα με τρομάζει. Να την ανοίξω να πάρω το μπουφαν μου; Μα θα δω εκείνη την πυτζάμα σου με τον αστείο γάιδαρο που ήταν η αγαπημένη μου. Άσε, θα βγω έτσι και ας κρυώσω. 

Αυτά τα πράγματα είναι που με συνθλίβουν.