Σήμερα ξύπνησα κάπως περίεργα. Κοίταξα έξω. Ο καιρός μουντός,συννεφιασμένος,καταθλιπτικός. Μα δεν ήταν αυτό που με έκανε να αισθανθώ άσχημα, αλλά το ότι το πρόσωπό σου δεν ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρισα. Δεν ήσουν ξαπλωμένη δίπλα μου για να μου πεις “αγάπη μου κοιμήσου λίγο ακόμα..” γιατί πάντα ξυπνούσα νωρίτερα από σένα. Σηκώθηκα αγχωμένα και γρήγορα να βγω από το δωμάτιο.
Δε ξέρω ποιός από τους δυο λόγους με άγχωνε περισσότερο.
Ότι θα βρω τη μορφή σου να περιπλανιέται μέσα στο σπίτι και θα είναι μια ψευδαίσθηση ή η ελπίδα μου ότι κοιμάμαι ακόμα και βρίσκομαι σε ένα κακό όνειρο γι’αυτό και δε βρίσκεσαι εκεί.
Γρήγορα κατάλαβα ότι δεν ίσχυε κανένα από τα δυο και απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά.
Σκέφτηκα ότι η μόνη λύση ήταν να κοιμηθώ πάλι,για να ξαναβρεθώ κοντά σου.
Να κάνουμε κάτι μαζί από αυτά που μας άρεσαν..
Να μαγειρεύουμε παρέα και να πειράζει ο ένας τον άλλο και να γελάμε.
Να περπατήσουμε μαζί στο δρόμο και εγώ να χαμογελάω που σε έβλεπα να χαζεύεις στις βιτρίνες σαν το παιδί που δε ξέρει ποιό παιχνίδι να διαλέξει πρώτο… ήσουν τόσο γλυκιά.
Να δούμε μια ταινία στο αγαπημένο σου laptop,εσύ να φοράς τα κόκκινα γυαλιά σου που δε τα συμπαθούσες τόσο αλλά εμένα ήταν τα αγαπημένα μου.Να σε έχω αγκαλιά και να νομίζω ότι αγκαλιάζω όλο τον παράδεισο.
Να πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο το βράδυ που σου άρεσε. Να καθόμαστε στο πίσω κάθισμα αγκαλιά και εσύ να γαληνεύεις,να μη μιλάς. Εγώ να σε πειράζω και να σε ρωτάω “αγάπη μου,σε πήρε ο ύπνος;” και εσύ χαμογελώντας να μου λες “όχι αγάπη μου,κοιτάω το φεγγάρι απ’το τζάμι.”
Να παίξουμε χαρτιά ή το αγαπημένο σου scrabble. Να σε κερδίζω και να μου λες με παραπονεμένο ύφος “μα έλα ρε μωρό μου,γιατί;” και όταν με κερδίζεις εσύ να ξεκαρδίζεσαι και εγώ να μαγεύομαι από το γέλιο σου.
Δε ξέρω ποιό όνειρο θα διαλέξω την επόμενη φορά…αλλά ξέρω ότι όταν θα ξυπνήσω δε θα είσαι πια εδώ.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου