Παρών

Από πολύ παλιά θυμάμαι, η αγαπημένη μου στιγμή της ημέρας ήταν η διαδρομή με το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο. Όχι φυσικά επειδή κάποιος μπορεί να με στρίμωχνε στο πίσω κάθισμα ή γιατί κάποιος είχε γύρει και είχε αποκοιμηθεί στον ώμο μου, αν και αυτό ποτέ δε με πείραζε, αλλά επειδή μου άρεσε να ονειρεύομαι.

Δε ξέρω, αλλά νομίζω ότι αυτές οι συνεχόμενες εικόνες που συνθέτουν το φιλμ μιας διαδρομής με το αυτοκίνητο, το λεωφορείο ή το τρένο, βοηθούσαν το μυαλό μου να ξεφεύγει και τη ψυχή μου να γαληνεύει.

Δεν με απασχολούσε που ήμουν μόνος. Ίσα ίσα που πολλές φορές εκνευριζόμουν όταν η φωνή του διπλανού μου, έσπαγε στιγμιαία τη σιωπή μου. Ύστερα,συνέχιζα να κοιτάω έξω απ’το παράθυρο, να σε σκέφτομαι..και να ονειρεύομαι.

Με έκανε να αισθάνομαι τόσο όμορφα. Άλλωστε με αυτόν το σκοπό ονειρευόμαστε..εκεί στοχεύουμε..να νιώσουμε μια ψευδαίσθηση ευτυχίας. Για αυτό το λόγο δεν κάνουμε εκπτώσεις ή περικοπές.

Έμπλουτίζουμε τα όνειρά μας με όσο το δυνατόν περισσότερες ψευδαισθήσεις, για να γίνονται ομορφότερα.

Είσαι εκεί..σε κάθε μου όνειρο φωνάζεις ένα βροντερό “ΠΑΡΩΝ”..και μου είναι αδύνατον να κάνω την παραμικρή έκπτωση..

Μισούσα τη στιγμή κάθε φορά που έφτανα στον προορισμό μου.

Δε θα μπορούσα πια να ονειρεύομαι βυθισμένος στη σιωπή και τις σκέψεις μου…και να βρίσκομαι μαζί σου.

Τι γίνεται όταν τα όνειρά μας τελειώνουν,σβήνουν και χάνονται;

Προσωπικά, νομίζω ότι χάνεται και ένα κομμάτι του πάζλ στο οποίο βασίζεται η προσωπική ευτυχία του καθενός μας.

«Δείξε μου μια καρδιά αβασάνιστη από χαμένα όνειρα…και θα σου δείξω έναν ευτυχισμένο άνθρωπο» έλεγε ο πρωταγωνιστής της ταινίας “ο κύκλος των χαμένων ποιητών”. Μια απλή φράση…αλλά μια τόσο μεγάλη αλήθεια.

Τουλάχιστον,ελπίζω να μη μου χάσει τη λάμψη του, το όνειρο που φωτίζεις εσύ…