Χρόνια πολλά..(κι ας άργησα….ή στα είπα πολύ νωρίς.. ή καθόλου δε θυμάμαι…)

Ήταν ένα φθινοπωρινό μεσημέρι..Άρχισε να βρέχει..Πολύ παράξενη βροχή..Έχω καιρό να δώ βροχή σ’αυτή τη πόλη..φθινοπωρινή τουλάχιστον..

Μελαγχολώ…

Με πήρες τηλέφωνο..

-Πάμε βόλτα με τ’αυτοκίνητο;

-Και δε πάμε..(απάντησα)

Ήθελα σα τρελός να σε δώ..

Ξεκινήσαμε και πήγαμε ψηλά..

Εκεί ήθελα να σε πάω…

Οδηγούσα…(ο δρόμος δύσκολος και ανηφορικός)

Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκες..Σε ξύπνησα..Τώρα πια τρομάζω..Δε θέλω ποτέ να κλείσεις ξανά τα μάτια σου και να μ’αφήσεις απ’έξω..

Ήθελα να σου δείξω κάτι..

Από μικρός μου άρεσε να παρατηρώ τη βροχή..

Είχα παρατηρήσει λοιπόν ότι όταν βρέχει αναποφάσιστα..Δηλαδή βρέχει μαζί με λίγο ήλιο και μερικά σύννεφα..Όταν έχεις πλάτη στον ήλιο τότε βλέπεις μπροστά σου το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο..

Το ουράνιο τόξο…(H μαμά σου έλεγε “τα πάντα εν σοφία εποίησεν”)

Ε,είχε δίκιο…

Αυτό σε ξύπνησα να σου δείξω..

Όταν το είχα πρωτοδεί είχα πεί..

Έκει θα πάω την γυναίκα που θα αγαπήσω..

Σε ξύπνησα λοιπόν και σου είπα….

-Θέλω να σε πάω εκεί που τελειώνει το ουράνιο τόξο μωρό μου..

Και μου αποκρίθηκες…

-Δε θέλω να με πάς αγάπη μου εκεί που τελειώνει..Θέλω να με πάς εκεί που αρχίζει…Μαζί σου δε θέλω να φτάσω ποτέ στο τέλος…

Από εκείνη τη στιγμή αγάπη μου νιώθω ότι ξεκίνησα απ’την αρχή..

Πάντα θα ψάχνω την αφετηρία του ουράνιου τόξου μας!

Σε ξαναγάπησα..