Τι άνθρωπος είσαι;

30 Σεπ 2011

Τι άνθρωπος είσαι όταν κυλάει αλκοόλ στις φλέβες σου και αγαπάς όλον τον κόσμο; Που γίνεσαι πιο ανοιχτόκαρδος, που γελάς με ηλίθια αστεία, που κλαις με πραγματα που προσπέρασες στο φως της μέρας; Που σε πιάνουν τύψεις για όλα αυτά που έκρυβες επιμελώς κάπου μεταξύ ασυνειδήτου και καρδιάς; Που θέλεις να κάνεις και να πεις πράγματα που δειλιάζεις τις άλλες ώρες. Που νιώθεις ότι είσαι πιο ελεύθερος άνθρωπος. Που δεν σε νοιάζουν και τόσο οι κίνδυνοι και τα προβλήματα. Που βγάζεις τα βαθιά συναισθήματα.


Τι άνθρωπος είσαι όταν είσαι κουρασμένος πολύ και σε ξυπνάνε με τρόπο σκληρό; Που γκρινιάζεις, δεν μιλάς, φωνάζεις, βρίζεις και ειρωνεύεσαι; Τι άνθρωπος είσαι μετά το σεξ; Που θες να μείνεις μόνος, που νομιζεις οτι βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά, που λες ότι πατάς στα πόδια σου και συμπεριφέρεσαι αλαζονικά; Τι άνθρωπος είσαι όταν το έχεις πιει το τσιγαράκι σου; Που σου φαίνονται όλα χαλαρά, ήρεμα, γλυκά και γελάς, γελάς; Τι άνθρωπος είσαι όταν παίζεις μπάλα; Που ανεβαίνουν οι σφυγμοί, και οι ρυθμοί, και παλεύεις για έναν στόχο, και τρως το τάκλιν και θες να δείρεις κόσμο; Τι άνθρωπος είσαι; 


Είσαι ένα μάτσο κύτταρα, είσαι έρμαιο χημικών αντιδράσεων.
Και μόνο.


Μην ορκιστείς ποτέ ότι είσαι κάτι συγκεκριμένο. Και ξεκόλλα και κάθε ετικέτα που καρφίτσωσες στον οποιοδήποτε. Αν είχατε πιει μαζί ένα μπουκάλι ουίσκι, ίσως να έβγαζες άλλο συμπέρασμα για εκείνον.

29 Σεπ 2011

Στα περισσότερα βιβλία της αγάπης το μεγάλο παράπονο είναι οτι άργησε η αγάπη να συναντήσει τους ήρωες. Κλαίνε και χτυπιούνται για την κακοτυχία τους. Τι γίνεται όμως αν η αγάπη έρθει πιο νωρίς απ’οτι πρέπει; Το χειρότερο δε σ’αυτή την περίπτωση είναι να έχεις την επιλογή. Να την κρατήσω κοντά μου επειδή θέλω ή να την αφήσω να φύγει επειδή πρέπει; Άντε βγάλε άκρη..




28 Σεπ 2011

 
Να μην πικραίνεις κανέναν τουλάχιστον συνειδητάγιατί μπορεί για πάντανα τον στιγματίσειςκαι εκείνος να σε συγχωρέσει γιατί αλήθεια σ’αγαπάμα από τις τύψεις σου ίσως και να τον μισήσεις.” . *Από τουςστίχους που σού ανοίγουν το μυαλό και λες: “ναι, η μουσική μπορεί να σεκάνει καλύτερο άνθρωπο

Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις

27 Σεπ 2011

Πέρα απο τα φώτα της πόλης ξέρω και πάλι ποιον σκέφτεσαι. Κι ας έχουν περάσει κάμποσα χρόνια που τα κορμιά μας δεν έχουν συναντηθεί. Νομίζω 2. Μπορεί και 25. Όλο μπερδεύομαι και δε μπορώ να τα ξεχωρίσω.
Και αυτες τις νύχτες ρε παιδί μου γιατί δεν τις πήρες μαζί σου όπως έφευγες.
Έρχονται και ξανάρχονται λες και έχω πια κάτι να τους δώσω

Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις. Θα μου λείψει πολύ το κλάμα αλλά η ζωή δε μπορεί να περιμένει άλλο.
Τι θα γράψω στον τάφο μου κάποτε;
Ότι έκλαιγε πολύ και δεν είχε χρόνο να ζήσει;
Ή να με σκεπάζει αιώνια το απέραντο κενό;
Απαπαπαπα…

Υ.Γ
Βρήκα τελικά
“Ένας άνθρωπος που δεν αγαπήθηκε όσο έπρεπε στα πρώτα χρόνια της ζωής του και ύστερα χάθηκε νωρίς, πριν του ζητήσουν συγνώμη”

26 Σεπ 2011

 


Η εκπομπή FightClub (Novasport FM) προκήρυξε έναν διαγωνισμό, στον οποίο ζηταει από τους ακροατές να στείλουν δικές τους ιστορίες, οι οποίες φάνταζαν αδύνατο να συμβούν, και όμως πραγματοποιήθηκαν. Aυτή η ιστορία μού έφτιαξε τη μέρα:


“Είμαστε στο 1999 και είμαι σε ένα Ταγμα Ανεπιθυμήτων στη Ρόδο. Έχω να δω την κοπελιά μου 3 μήνες και ζητώ άδεια να πάω στην Πάτρα να την συναντήσω. Στην αναφορά το πρωί βγαίνει ο Διοικητής και μου δίνει 3ήμερη. ‘Νταξ, λέω,καλή είναι κι αυτή. Πάω για καθαρισμό πυροβόλου χαρούμενος. Κλείνω και εισιτήρια για τις 14:10 το μεσημέρι. Κατά τις 11 ο Δίκας έφυγε από το στρατόπεδο. Την άδειά μου δεν την είχε υπογράψει. Ρωτάω κάποιον ανώτερο και μου λέει: “Χωρίς υπογραφή δε μπορείς να φύγεις”. Ενώ ήμουν με τις μουτζούρες, κατά τις 13:00 έρχεται ο Δίκας. “Τώρα δεν μπορείς να τον ενοχλήσεις” μου λέει κοφτά ένας υπασπιστής του. Απτόητος μπαίνω στο γραφείο του με κίνδυνο να μονιμοποιηθώ στον ελληνικό στρατό από τις πολλές φυλακές. Ο τολμών νικά και μου την υπογράφει. Επειδή είχα φύγει όμως χωρίς να ρωτήσω από το χώρο συντήρησης, στο γραφείο την ώρα της υπογραφής μπαίνει κι ένας ανθυπολοχαγός που ούρλιαζε σε μένα και ζητούσε να φάω 10 μέρες. Ω του θαύματος, πετάγεται ένας άλλος ανθυπολοχαγός που ήταν μπροστά και λέει “Εγώ του ‘δωσα την άδεια να φύγει από τον όρχο”. Ο Δίκας μου δίνει το πράσινο φως. Ένας φίλος μου σταυροκοπιόταν με αυτά που έβλεπε και δεν είχαν ξαναγίνει.


Η ώρα όμως ήδη έχει πάει 13:40. Η απόσταση του στρατοπέδου από το αεροδρόμιο ήταν με αυτοκίνητο 25 λεπτά. Καλώ ταξί. Ίσα που πρόλαβα να βάλω τα πολιτικά. Φτάνει στην πύλη στις 13:50’. Πάνω μου είχα μόνο το αντίτιμο της κούρσας. Τον παρακαλώ να κάνει ό,τι μπορεί για να προλάβουμε το αεροπλάνο. Ο οδηγός, τρομερά ξηγημένος, μεταμορφώθηκε σε Άυρτον Σένα και μέσα σε 10 λεπτά με είχε πάει στο αεροδρόμιο. Τρέχω προς τα εκδοτήρια (γεμάτα κόσμο) και φωνάζω (!!!) “ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΧΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΑΘΗΗΝΑ”. Δεν είχα. Βγαίνει μια υπάλληλος της Ολυμπιακής και με ρωτάει αν ήμουν ο τελευταίος επιβάτης της πτήσης των 14:10. Απάντάω καταφατικά. Παίρνει τον ασύρματο ενδοσυνεννόησης με τον Πύργο Ελέγχου και λέει μπροστά στους εμβρόντητους που παρακολουθούσαν τη σκηνή: “ΠΑΡΑΚΑΛΩ Η ΠΤΗΣΗ ταδε ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΓΕΙΩΘΕΙ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΟΔΡΟΜΗΣΗ”! Το αεροπλάνο έπαιρνε σχεδόν φόρα για την απογείωση και το σταμάτησαν! -“Έλα φανταράκι να βγάλεις εισιτήριο,ΓΡΉΓΟΡΑΑΑΑΑ”. Εγώ να μην έχω φράγκο πάνω μου. Τρέχω προς το -μοναδικό- μηχάνημα αυτόματης ανάληψης,του πετάω την κάρτα…τίποτα. Δεύτερη προσπάθεια, τρίτη… τίποτα. Μου την πέταγε έξω, δεν τη δεχόταν. Πηγαίνω τρέχοντας προς τον υπεύθυνο και του λέω με τα αυτιά στο πάτωμα: “Λυπάμαι για την αναστάτωση, ας φύγει το αεροπλάνο, δεν μπορώ να βγάλω λεφτά από την κάρτα”.


Και ενώ όλα έδειχναν να έχουν τελειώσει, ακούω μια υπάλληλο της έκδοσης εισιτηρίων να μου λέει δυνατά: “Θα στο πληρώσω εγώ το εισιτήριο”! Της έγραψα σ’ενα χαρτί το όνομά μου και το κινητό μου και πράγματι μου πλήρωσε το αντίτιμο. Μπήκα στο αεροπλάνο στις 14:25 με τους υπόλοιπους επιβάτες να σιχτιρίζουν και να με αγριοκοιτάζουν, αλλά δε μ’ένοιαζε… Είχα ένα μόνιμο χαμόγελο ευτυχίας, επιτυχίας και προσμονής στο πρόσωπό μου. Σε 4 ώρες έσφιγγα στα χέρια μου την κοπελιά μου, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη Γη. Είμαστε ακόμα μαζί, είναι η γυναίκα της ζωής μου. Ακόμα και σήμερα μου έχει απόλυτη εμπιστοσύνη πως δεν χάνω Μεταφορικό Μέσο με τίποτα. Το αδύνατο έγινε δυνατό.


Θοδωρής Παναγιωτόπουλος”



link


χειμώνας

25 Σεπ 2011



Κοίτα απ’ το τζάμι 
σκουπίζοντας τα χνώτα σου.
Ένας ήλιος κυνηγημένος 
είναι πεσμένος στην πόρτα σου.
Άνοιξε του, αν αντέχεις λίγο φως.
Πίσω του τρέχει ενας χειμώνας, κρύα βρύση
τον μαστιγώνει με βροχή,
για να αποκάμει, πριν τη δύση.
Άνοιξε του, αν δε φοβάσαι.
Είναι γυρτός.
Κι εγώ ο άμοιρος, 
σαν άβουλη σκιά σου,
πώς να μοιραστώ 
το φως ή τη σκοτιά σου;
Άνοιξε του να διαλέξει αυτός
απ’ τα κρυμμένα.
Κι ό,τι γίνει.
Εσύ άνοιξε απλά την αγκαλιά σου.
Και το σωστό
άσ’ το πνιγμένο στη λαλιά σου.
Ο χειμώνας κι ο ήλιος αυτός 
ήρθαν για ’μένα.
Ήρθαν για ’μένα.
Ο ήλιος αυτός
και ο χειμώνας.
la bruja muerta - χειμώνας

24 Σεπ 2011


Σε απειλούσα πολλές φορές οτι θα πήγαινα με άλλη.
Λες και είχα τη δύναμη να το κάνω.
Πολλά πράγματα τα λέμε ετσι. Απλά για να ακουστούν.
Και σίγουρα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που συνέβη.
Εγώ που δεν είχα κουράγιο ούτε βλέμα να ρίξω σε άλλη.
Εσύ κοιμόσουν εγώ ονειρευόμουνα..

Roz grav by Anavlitikoti Blogspot

23 Σεπ 2011

Πάντα μου έλεγες οτι έχω μεγάλα μάτια. Μονίμως υγρά με μια περίεργη λάμψη. Σαν καθρέφτες.


Όμως ήσουν ο άνθρωπος που ποτέ δεν κοίταζε σε καθρέφτες. Γιατί φοβόσουν μήπως ο καθρέφτης αντανακλούσε την ψυχή. Και φανεί αυτη η σαπίλα που κυριαρχούσε εκεί κάτω. Μη φανεί η μαυρίλα σ’αυτό το πανέμορφο πρόσωπο. Φοβόσουν μη γινόταν καμμιά στραβή και φαινόταν οι πληγές από τα βέλη του τρομερού εχθρού που λέγεται “ανασφάλεια” στις μάχες που δεν έδωσες, γιατι άλλωστε εσύ είσαι της διαννόησης, αλλά άφησαν σημάδια για τα οποία ντρέπεσαι.
Όρισες όμως μια νέα φιλοσοφική κατεύθυνση.
Την “δεν παλεύω για τίποτα αλλά μετά ντρέπομαι για μένα”.
Αλλά είπαμε εσύ είσαι της διαννόησης. Λογικό λοιπόν.

Θέλω να σ’αγκαλιάσω και να ξυπνήσουμε μαζί απο αυτήν την τραγωδία. Όμως δε μπορώ. Γιατί ειμαι απλά ένας καθρέφτης. Και μάλιστα περιφρονημένος

αυτό που

22 Σεπ 2011

Αυτό που σκέφτεσαι, ότι μακάρι να πάθαινα ένα ατύχημα ώστε να ενδιαφερθεί και να έρθει να με δει, χωρίς να την πάρω τηλέφωνο εγώ.

Για να μην πέσω στα μάτια της.

Και μην μού ξαναπεί κανείς ότι ο έρωτας είναι καλό πράμα. Είναι όσο καλό είναι και το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, τα ροζ τηλέφωνα, το κάψιμο στα βιντεοπαιχνίδια.

Και μην μού πει κανείς ότι τουλαχιστον δεν κάνει ο έρωτας κακό στον οργανισμό, γιατί σε πάει στο αλκοόλ, σε γεμίζει θλίψη, στεναχώρια, άγχος, προβλήματα με στομάχι, κεφαλαλγίες, αυπνίες, δυσεντερίες, βγαίνεις από το προγραμμά σου, σταματάς τις δραστηριότητες σου και ξεκινάς τον ψυχολόγο, πιο χοντρός, πιο κουρασμένος και με περισσότερη χοληστερόλη.

Ο έρωτας είναι σαν το ουίσκι, κι εμείς θα παραμείνουμε για πάντα μικρά παιδιά.

"Ποιον αγαπάς περισσότερο στη ζωή σου;"

21 Σεπ 2011

Μια μουσική χωρίς αντάλλαγμα να γράψω για σένα. Μέσα στο ξημέρωμα να νοιώσω το λόγο που ζω. Για σένα, που ο πόνος που μου δίνεις κάθε μέρα είναι διαφορετικός. Έχεις αφήσει τα αγκάθια σου μέσα μου, να πονάω απο επιθυμία. Και η ανάμνηση του πόνου καποιου tattoo που υπάρχει  ειναι παιχνιδάκι μπροστα στο δικό σου.


Ναι, για σένα. Που αγάπησα πολύ. Όμως το αντίδοτο στον πόνο σου είναι οτι υπάρχουν πολλά άτομα που αγαπώ. Και ευτυχώς στην ερώτηση “Ποιον αγαπάς περισσότερο στη ζωή σου;” δεν έχω απάντηση. Για την ακρίβεια δεν έχω μια απάντηση. Θα μπορούσα να γράψω μια λίστα.


Δυστυχώς είσαι και εσύ ακόμα στη λίστα. Και δεν προβλέπεται να βγεις.

ακόμα κι αν

20 Σεπ 2011

Ακόμα κι αν δεν μιλάμε πια, να ξέρεις ότι ακόμα τα λέμε. Εγώ κάθε στιγμή σου μιλώ και εσύ μου απαντάς, όπως παλιά. Σου ζητάω τις συμβουλές σου σε κάθε πρόβλημα και εσύ μου τις δίνεις. Πάντα φιλτραρισμένες βέβαια από εκείνη την αυστηρή λογική. Ακούω το γέλιο σου καθαρά, όποτε σκέφτομαι κάτι αστείο. Και όποτε στεναχωριέμαι, ακούω την τρυφερότητα της φωνής σου σε εκείνο το “έλα ρε μπουμπούκι μου, μην κάνεις έτσι”.

Είσαι μέσα μου και πλέον δεν γίνεται να αναγνωρίζω ποια κομμάτια είναι δικά μου και ποια δικά σου. Είμαστε ένα, και έτσι όπου κι αν πάω θα σε έχω μαζί μου.

Απόψε θα σε πάω για κρασί στο Γκάζι, αγάπη μου.

Θεία Κοινωνία

19 Σεπ 2011

Από παιδί βλέπω την ίδια ανάγκη στους γύρω μου. Την ανάγκη της κοινωνίας. Με την έννοια του να γίνω κοινωνός των προβλημάτων, των χαρών της ζωής ολόκληρης. Τι φιλίες στο σχολείο! Μέχρι να μπουν στη μέση εγωισμοί, ποτά, γυναίκες.. Στην αρχή δεν υπάρχει αμφιβολία το προκαλεί το DNA αλλά η ίδια αναζήτηση απλά γιγαντώνεται με τα χρόνια. Μέχρι να γίνει η κυριότερη ανάγκη για την ψυχη. Μ’αρέσει να τη λέω Θεία Κοινωνία γιατί είναι η ομορφότερη συμπεριφορά του είδους μας και δε μπορεί παρά να προέρχεται απο το Θεό. Τη βλέπω και σε μένα.

Και όλα καταλήγουν σε μία εξομολόγηση. Για την ουσιαστική ανθρώπινη παρουσία στη ζωή μου. Σε μια κατάθεση της κατάντιας μου που μόνο μέσα απο αυτή επικοινωνώ πραγματικά με τον άλλο. Και αν καμμια φορά λέω τα κακά που έχω κάνει, τις συμφορές που με βρήκαν, τους ανθρώπους που σκέφτηκα άσχημα γι’αυτους δεν είναι επειδή είμαι ταπεινός.
Είναι ο τρόμος μήπως διώξω αυτούς που αγαπώ και θέλω να μ’αγαπούνε.


Και έχω πειστεί οτι όταν περάσουνε τα χρόνια ετσι θα ξεχωρίζουν οι ευτυχισμένοι απο τους άλλους. Όσο πιο ευτυχισμένος και δυνατός είσαι τόσο περισσότερο στο παρελθόν ,που δε θα θες να γιατρέψεις, θα βλέπεις τη Θεία Κοινωνία.
Την κατάντια που σε ξεπληρώνει.

τι σκέφτεσαι;

18 Σεπ 2011

- Περπατάς στο δρόμο και ακούς μουσική στα ακουστικά σου. Περπατάς ανέμελα που δεν παίρνεις είδηση το αυτοκίνητο που σε χτυπάει. Είσαι ανάσκελα, κοιτάς το χλωμό οδηγό που ουρλιάζει βουβά στο πρόσωπό σου και τα μάτια σου σιγα σιγα θολώνουν. Τι σκέφτεσαι;

- Το ότι δεν έδειξα στους γονείς μου πόσο τους ευχαριστώ. Πόσο τους αγαπώ. Όχι επειδή έτυχαν να είναι οι δικοί μου γονείς, αλλά το τι έκαναν για μένα. Το πόσο καταπληκτικοί είναι. Το πόσο ψηλά πάντα τους είχα. Το πόσο τυχερός ένιωθα που τους είχα. 

17 Σεπ 2011

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε: “Μηνανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα”. Σώπα. Μπορεί να μην είχαμε μεδ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, τοΣώπα. Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη ηπολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οιδρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσά μας. Στόμα έχουμε και μιλιάδεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του Σώπα. Και μαζευτηκαμε πολλοι, μίαπολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή.