Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε: “Μηνανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα”. Σώπα. Μπορεί να μην είχαμε μεδ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, τοΣώπα. Σώπα ο ενας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη ηπολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οιδρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσά μας. Στόμα έχουμε και μιλιάδεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του Σώπα. Και μαζευτηκαμε πολλοι, μίαπολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή.