Πάντα μου έλεγες οτι έχω μεγάλα μάτια. Μονίμως υγρά με μια περίεργη λάμψη. Σαν καθρέφτες.

Όμως ήσουν ο άνθρωπος που ποτέ δεν κοίταζε σε καθρέφτες. Γιατί φοβόσουν μήπως ο καθρέφτης αντανακλούσε την ψυχή. Και φανεί αυτη η σαπίλα που κυριαρχούσε εκεί κάτω. Μη φανεί η μαυρίλα σ’αυτό το πανέμορφο πρόσωπο. Φοβόσουν μη γινόταν καμμιά στραβή και φαινόταν οι πληγές από τα βέλη του τρομερού εχθρού που λέγεται “ανασφάλεια” στις μάχες που δεν έδωσες, γιατι άλλωστε εσύ είσαι της διαννόησης, αλλά άφησαν σημάδια για τα οποία ντρέπεσαι.
Όρισες όμως μια νέα φιλοσοφική κατεύθυνση.
Την “δεν παλεύω για τίποτα αλλά μετά ντρέπομαι για μένα”.
Αλλά είπαμε εσύ είσαι της διαννόησης. Λογικό λοιπόν.

Θέλω να σ’αγκαλιάσω και να ξυπνήσουμε μαζί απο αυτήν την τραγωδία. Όμως δε μπορώ. Γιατί ειμαι απλά ένας καθρέφτης. Και μάλιστα περιφρονημένος