Από παιδί βλέπω την ίδια ανάγκη στους γύρω μου. Την ανάγκη της κοινωνίας. Με την έννοια του να γίνω κοινωνός των προβλημάτων, των χαρών της ζωής ολόκληρης. Τι φιλίες στο σχολείο! Μέχρι να μπουν στη μέση εγωισμοί, ποτά, γυναίκες.. Στην αρχή δεν υπάρχει αμφιβολία το προκαλεί το DNA αλλά η ίδια αναζήτηση απλά γιγαντώνεται με τα χρόνια. Μέχρι να γίνει η κυριότερη ανάγκη για την ψυχη. Μ’αρέσει να τη λέω Θεία Κοινωνία γιατί είναι η ομορφότερη συμπεριφορά του είδους μας και δε μπορεί παρά να προέρχεται απο το Θεό. Τη βλέπω και σε μένα.
Και όλα καταλήγουν σε μία εξομολόγηση. Για την ουσιαστική ανθρώπινη παρουσία στη ζωή μου. Σε μια κατάθεση της κατάντιας μου που μόνο μέσα απο αυτή επικοινωνώ πραγματικά με τον άλλο. Και αν καμμια φορά λέω τα κακά που έχω κάνει, τις συμφορές που με βρήκαν, τους ανθρώπους που σκέφτηκα άσχημα γι’αυτους δεν είναι επειδή είμαι ταπεινός.
Είναι ο τρόμος μήπως διώξω αυτούς που αγαπώ και θέλω να μ’αγαπούνε.
Και έχω πειστεί οτι όταν περάσουνε τα χρόνια ετσι θα ξεχωρίζουν οι ευτυχισμένοι απο τους άλλους. Όσο πιο ευτυχισμένος και δυνατός είσαι τόσο περισσότερο στο παρελθόν ,που δε θα θες να γιατρέψεις, θα βλέπεις τη Θεία Κοινωνία.
Την κατάντια που σε ξεπληρώνει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου