ξύπνησα;

Ξύπνησα αυτή τη στιγμή. Μέσα στην κούραση και τα νεύρα. Νεύρα για τον εαυτό μου, που έχει αρχίσει ειλικρινά να με κουράζει. Σε πήρα τηλέφωνο πριν δύο ώρες μόλις τελείωσα απο τη δουλειά. Δεν το σήκωσες. Ήμουνα τόσο κουρασμένος, είχα ξυπνήσει από τις έξι το πρωί και περίμενα απλά να πάω σπίτι να κοιμηθώ.

Αλλά που. Δε μπορούσα να ηρεμήσω. Ξύπνησα μέσα στη σκάρτη αυτή ώρα που έκλεισα τα μάτια μου τουλάχιστον δέκα φορές και φυσικά πετάχτηκα από το κρεβάτι μόλις χτύπησε το τηλέφωνο. Για όνομα του Χριστού, σκέφτομαι. Δεν είμαστε καν μαζί, δεν ξέρω αν έχεις γκόμενο, μου έχεις κάνει τόσα και εγώ το βιολί μου. Ακόμα η καρδιά, νιώθει όπως σε αεροπλάνο σε στιγμή κενού αέρος όταν βλέπει το ψευδώνυμο σου στην οθόνη του κινητού. Είμαστε δύο άγνωστοι πιά και εγώ ακόμα χάνω τον ύπνο μου. Και το χειρότερο. Δε με πειράζει.

Ή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή είναι η γαμημένη η αγάπη μας πέρα απ'τα ανθρώπινα. Όχι από μέγεθος ή από διάρκεια, αλλά από προσμονή να δει την επόμενη αποτυχημένη προσπάθεια της ζωής να μας κρατήσει μακριά.

βαβούρα

Γενικά δεν είμαι άνθρωπος που έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις.
Δε με νοιάζει να μην έχω πολλά λεφτά, δε μ'απασχολεί αν θα φάω δύο μέρες το ίδιο φαΐ, αν τα ρούχα μου είναι τσαλακωμένα, αν κάνω μια βδομάδα να βγώ, αν δεν έχω γκόμενα.
Δεν με ενδιαφέρει.
Τίποτα από αυτά δε μου χαλάει την ψυχική μου ηρεμία ή καλύτερα την ψυχική μου υγεία.
Υπάρχει όμως κάτι που νομίζω ότι σιγά σιγά μου λιγοστεύει το οξυγόνο.
Κάτι πρέπει να κάνω για να νιώσω το κεφάλι μου ξανά δικό μου. Όλο κάτι συμβαίνει γύρω μου και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στα δικά μου προβλήματα. Πολύ βαβούρα. Συνεχώς ασχολούμαι με πράγματα άσχετα από αυτά που θα ήθελα.
Έχω σοβαρά θέματα που με απασχολούν και δεν βρίσκω χώρο, χρόνο και διάθεση να τα σκεφτώ.
Τελικά αυτό είναι που θέλω.
Θέλω την ησυχία μου και θα τη βρώ.

τροφή για σκέψη

Άρα το αλκοόλ μεγαλώνει το μυαλό μας; 

Στο θολωμένο μου μυαλό

Με αφορμή ένα παιδί που γνώρισα, σίγουρα σκοτεινό, λιγομίλητο και απόμακρο, με βενζινόκολλα κολλημένη τη ρετσινιά του τρελού, άρχισα να φοβάμαι. Μοιάζουμε πολύ η αλήθεια είναι. Μην του πολυμιλάς, μου είπαν. Να μην του φέρνεις αντιρρήσεις, συνέχισαν. Και εγώ τους άκουσα. Δεν του μίλησα, δεν τον πλησίασα, δεν τον άκουσα.

Με απασχολεί το θέμα όλο και περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων γιατί πια είναι εμφανέστατο ότι έχω και εγώ τα θεματάκια μου, κάτι που για πολλούς λόγους αποκρύπτονταν επιμελώς στο παρελθόν.

Μετά όμως καταλαβαίνω ότι ευτυχώς ή δυστυχώς δεν τρελάθηκα ακόμα. Θα συνεχίσω να πληγώνομαι και να ζω στην παράλογη μεριά των λογικών αυτού του κόσμου. Γιατί ένας τρελός είναι πραγματικά επικίνδυνος. Δε φοβάται τίποτα, δεν υπολογίζει τίποτα, δεν τον σταματάει τίποτα, δεν καταλαβαίνει από λεφτά και γκόμενες. Εγώ απέχω πολύ απ'αυτό. Φοβάμαι πολλά, υπολογίζω ακόμα περισσότερα και μπορεί να με σταματήσει και κάτι λιγότερο απ'το τίποτα.

Δε φοβάμαι όμως τους τρελούς. Η' μάλλον καλύτερα, δε φοβάμαι τους ανθρώπους. Παρασύρθηκα από τα κλισέ και σαν ομοφοβικός έκανα τον εαυτό μου πέρα.
Μη με σκοτώσει ο τρελός. Αηδίες.

Στην επόμενη ευκαιρία θα πάω να του μιλήσω.

όνειρο θερινού απογεύματος

Ξύπνησα ιδρωμένος στις 22:30 μετά από ένα απρογραμμάτιστο, απογευματινό ύπνο.
Σε ονειρεύτηκα μετά από καιρό.
Ήταν σαν να ξαναέζησα όλες μας τις στιγμές.
Την πρώτη φορά που σε είδα σε εκείνη την αίθουσα.
Το πρώτο μας φιλί με γεύση αγριοφράουλα σε εκείνο το αξέχαστο πάρτυ.
Το κρυφτό που παίζαμε για χρόνια και πάντα έχανα.
Το κρυφτό που παίξαμε μετά από χρόνια και σε βρήκα. Σε κέρδισα έστω και για λίγο.

Μετά κενό και απότομο ξύπνημα.

Το συμπέρασμά μου, μετά από ένα ποτήρι νερό και λίγη αναδρομή στο όνειρο, είναι ότι δε μου λείπεις σε καμία περίπτωση εσύ ή τα φιλιά μας.
Μου λείπει όμως εκείνη η ανέμελη εποχή.
Ήταν υπέροχα χρόνια. Χαίρομαι που τα ζήσαμε μαζί, κι ας έχανα.
Δε πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ τελικά, ούτε και θέλω.

πάντα επιστρέφει

Ο Τζεφ Χαλ ήταν ο επικεφαλής του τοπικού Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος στο Ρίβερσαϊντ της Καλιφόρνια. Κοινώς, ναζί. Διακήρυττε το μίσος, την φυλετική υπεροχή, ζητούσε όλοι οι μαύροι και οι Εβραίοι να φύγουν από την Αμερική, κτλ.

Τον 10χρονο γιο του, Τζόζεφ, ήθελε να τον κάνει σκληρό άντρα με μεγάλη εθνικιστική συνείδηση από μικρό. Έτσι τού μάθαινε να χρησιμοποιεί όπλα, τον έπαιρνε μαζί του σε βραδινές περιπολίες και φρόντιζε να είναι πάντα παρών στις συγκεντρώσεις του κινήματος. Και βέβαια ο μπαμπάς χτυπούσε συχνά τον γιο του. Γιατί το καλό του πάντα, για να σκληραγωγηθεί, να γίνει άντρακλας.

Έτσι ένα βράδυ που ο μπαμπάς κοιμόταν στον καναπέ, ο γιος πήρε ένα από τα πιστόλια του σπιτιού και φύτεψε μια σφαίρα στο κεφάλι του πατέρα του. Γιατί είχε βαρεθεί να τον χτυπάει, δήλωσε.

Όταν σπορπίζεις τη βία, πρέπει πάντα να είσαι έτοιμος να δεχτείς και την επιστροφή της πίσω σε εσένα. Είναι νόμος απαράβατος.

Να δες και το μίνι ντοκιμαντέρ:

Prison Break III

Είναι 11 η ώρα και κάθομαι σε κάτι που το έχουν βαφτίσει κρεβάτι, ακούγοντας "Νταλκά FM" με χιόνια κιόλας, από το κινητό μου. Πρέπει σιγά σιγά να πάω για ύπνο. Αν μου περιέγραφες τη φάση πριν ένα μήνα θα σου έλεγα ότι αποκλείεται να αντέξω, αφού είμαι ήδη σε περίεργη περίοδο της ζωής μου. Κι όμως, ενώ με φυσιολογικές συνθήκες θα ήμουν τώρα στο Ίντερνετ ή θα ξεκίναγα να πίνω, σήμερα, νιώθω φοβερά. Και κυρίως χωρίς την ανάγκη του Ίντερνετ, του ποτού ή της γκόμενας μου.

Βιώνω την αλλαγή. Δε χρειαζόμαστε τίποτα και δεν έχουμε ανάγκη κανένα. Ο άνθρωπος έχει μέσα του δυνάμεις ανείπωτες και μία από αυτές είναι η προσαρμοστικότητα. Φυλακισμένος είμαι, αλλά η μιζέρια μου αντί να αυξάνεται, μειώνεται. Ίσως γιατί εδω μέσα, εκμεταλλεύομαι την κάθε ευκαιρία, λέμε ιστορίες όλη μέρα, ζω τη στιγμή, ακόμα και αν είναι δύσκολα και δεν κάνω μόνο ευχές, πλάνα και όνειρα όπως έκανα έξω.

ενοχλημένος

Πριν από καιρό είχα μια συζήτηση με ένα παιδί στο στρατό.

Ήρθε και με ρώτησε:"Με τι ασχολείσε αυτήν την περίοδο;"

Εγώ με αρκετή δόση βαρεμάρας και χλευασμού του απάντησα :

"Με αρβίλες, αναφορές, προσοχές, καλλιόπες, σκοπιές, θαλαμοφυλίκια, στρατόκαυλα επόπια και άλλα τέτοια όμορφα."

"Φίλε γιατί το κάνεις αυτό στον ευατό σου;"μου απάντησε. "Γιατί συνεχώς πρέπει να ασχολούμαστε με ότι μας ενοχλεί;"

Αυτή η φράση του, μου φάνηκε τελείως γελοία εκείνη τη στιγμή.Για πολύ λίγο κρατήθηκα και δεν του είπα ότι, εδώ μέσα που μας χώσανε, αναγκαστικά ασχολούμαι με αυτές τις αηδίες και επίσης κάθομαι και ανέχομαι κάθε χαζοθεωρία, του κάθε άσχετου, που σε κάθε άλλη περίπτωση, εκτός αυτού του ταυτόχρονου εγκλεισμού μας, δε θα του έδινα καμία σημασία.Απλά χαμογέλασα ευγενικά και συνέχισα να ασχολούμαι με κατι που με ενοχλούσε, δε θυμάμαι καν τι ήταν.

Απλά έφυγε.

Μετά από καιρό και συγκεκριμένα χθές το βράδυ συνηδητοποίησα ότι είχε απόλυτο δίκιο.
Ακόμη και στον έξω κόσμο, μόνο με ότι μας ενοχλεί ασχολούμαστε.
Δεν μου έφταιγε τελικά ο εγκεισμός.
Έχω χωθεί βαθειά σε ένα φαύλο κύκλο και δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τίποτα.
Δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος. Το βλέπω καθημερινά γύρω μου,στους γονείς μου,στους φίλους μου , σε σένα.Θέλω να ζήσω όσο καλά μπορώ με ότι έχω, χωρίς να σκέφτομαι τι δεν έχω για να ζήσω καλύτερα. Έτσι νομίζω, τα καλύτερα έρχονται μόνα τους.

Θα αρχίσω να ασχολούμε με όλα αυτά που δε με ενοχλούν. Ελπίζω να μην τα ενοχλήσω.

χειμερία νάρκη

- Τι είναι καλύτερο από 10 κιλά κρασί και μια καλή παρέα;

- 5 μπουκάλια τζιν και μια καλή παρέα.

- Τι είναι καλύτερο από 5 μπουκάλια τζιν και μια καλή παρέα;

- Χμ, τίποτα;

- Σωστά.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το βράδυ του Σαββάτου σε εκείνο το μεζεδοπωλείο. Ξέρεις τι είναι να σηκώνεσαι και να χορεύεις, να γελάς, να φωνάζεις, σε ένα μαγαζί που όλοι οι άλλοι κάθονται και τρώνε ήρεμα-ήρεμα τα κεφτεδάκια τους; Ξέρεις τι είναι με άτομα που είχατε μαλώσει, άτομα που δεν πολυσυμπαθούσες, άτομα που γνώρισες μόλις, να τα αγκαλιάζεις, να τους κάνεις βλακείες και να τους φωνάζεις ότι τους αγαπάς; Γιατί εκείνη την στιγμή αυτό το νιώθεις. Ότι τους αγαπάς.  

Και όταν το επόμενο μεσημέρι, το λεγόμενο hangover-μεσημέρι, πάτε όλοι για καφέ και συζητήσετε τα χτεσινοβραδινά, και ακόμα γελάτε, ακόμα νιώθετε ότι αγαπιέστε και δεν μετανιώνετε για όσα ρεζιλίκια κάνατε, τότε ναι, μάλλον υπάρχει όντως κάπου αυτή η αγάπη.

Πέρασα υπέροχα βλέποντας τους φίλους μου και παίρνοντας από αυτούς όμορφα συναισθήματα. Θέλω να τους τα ανταποδίδω συνεχώς. Όχι μόνο το καλοκαίρι, όχι μόνο σε εκείνο το μεζεδοπωλείο, όχι μόνο όταν με βοηθάει το αλκοόλ. 

Αποφάσισα να προσπαθήσω να κρατήσω επαφές με όσα άτομα μού δείχνουν ότι με θέλουν στη ζωή τους, και τα θέλω κι εγώ. Αλλά ανταμώνουμε μόνο στις διακοπές, και μόνο τότε και λίγο μεθυσμένοι λέμε όσα νιώθουμε. Και τον υπόλοιπο χρόνο, τι; Χάνονται όλα; Εγώ λοιπόν θα σάς στέλνω μηνύματα, θα σάς παίρνω τηλέφωνα, θα σάς ποστάρω χαζομάρες στο facebook. Κι εσείς κάντε ό,τι θέλετε.

Δεν μού αρέσει η χειμερία νάρκη της αγάπης. 

από youtube

Ήμουν εκεί. Χωρίς να το διατυμπανίζω, να το σκορπώ επιδεικτικά. Οι πράξεις μου ορθωνόντουσαν πιο ψηλά απ'τα μονίμως έτοιμα λόγια σου. Εγώ που φαινομενικά έφυγα, έχω μείνει μαζί με τα κομμάτια μου να σου κάνουν παρέα το βράδυ όταν γυρνάς σπίτι. Είμαι εδώ. Αθόρυβα όπως συνήθιζα. Διακριτικά. Είμαι εδώ χωρίς να μπορώ να γυρίσω. Να προσέχεις στις διαδρομές σου. 

 (από σχόλιο αγνώστου/ης στο Youtube για το συγκεκριμένο τραγούδι)

πατέρας

O Mike Masse έχει γίνει γνωστός μέσα από διασκευές γνωστών τραγουδιών που έχει ανεβάσει στο YouTube.

Όταν έμαθε πως ο αξιολάτρευτος μικρός γιός του Noah έχει κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο, αποφάσισε να χρησιμοποίησει το YouTube για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο Masse διασκεύασε το "Let It Be" των Beatles και μας προτρέπει να κατεβάσουμε το κομμάτι του, κάνοντας μια δωρεά για την θεραπεία του μικρού Noah.

Aυτή η επιλογή τραγουδιού δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο πετυχημένη, καθώς εκτός από την γεμάτη ψυχή, μεστή ερμηνεία που του χάρισε ο Masse, το "Let It Be" λέγεται πως γράφτηκε ύστερα από ένα όνειρο που είχε δει ο McCartney για την μητέρα του, που έχασε, όταν εκείνος ήταν μόλις 14 ετών, από καρκίνο. 

Αξίζει να το δείτε..

μαζεύοντας ψαράκια

Με την προηγούμενη κοπέλα μου, παίζαμε διάφορα παιχνίδια στο κρεβάτι. Κάποια είχαν όνομα, και κάποια όχι. Ας πούμε όταν ο ένας σούφρωνε τα χείλη του αφήνοντας μια μικρή τρυπούλα και ρουφούσε πολύ δυνατά, και ο άλλος έβαζε και έβγαζε τη γλώσσα του στην τρυπούλα, ακουγόταν ο ήχος όπως όταν βάζεις το χέρι σου μπροστά από μια ηλεκτρική σκούπα. Αυτό το παιχνίδι ήταν η "σκούπα", για παράδειγμα.

Ένα άλλο παιχνίδι που παίζαμε, ήταν όταν ξάπλωνε μπρούμυτα και τραβούσα το δέρμα της κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς της. Από πάνω μέχρι κάτω, και ακουγόντουσαν διάφορα κλακς κλακς. Αυτό δεν τής άρεσε και τόσο και το παίζαμε πιο σπάνια, αλλά γελούσαμε πάντα. Αυτό το παιχνίδι δεν είχε όνομα.

Σήμερα ήμουν ξαπλωμένος μπρούμυτα στο λάπτοπ και μπήκε η μαμά μου στο δωμάτιο. Έκατσε δίπλα μου και ξεκίνησε να χαζοχαϊδευει τον κανακάρη της. Και εκεί ανάμεσα στις γλυκιές μπούρδες που λέει η κάθε Ελληνίδα μάνα, μού πετάει: "θές να σου μαζέψω ψαράκια;". Και ξεκινάει να μού τραβάει τη ραχοκοκαλιά.

Την ρωτάω: "Τι φάση; Έτσι λέγεται αυτό; Είναι γνωστό πράγμα;" Για να μού απαντήσει: "Δεν ξέρω, έτσι το είχε βγάλει ο πατέρας σου όταν είχαμε πρωτογνωριστεί. Μού τραβούσε έτσι την πλάτη και μου έλεγε: έλα να σού μαζέψω ψαράκια".

Πάντα ενθουσιάζομαι με τις νεανικές, θνητές και αλήτικες, ιστορίες των μεγάλων. Πόσο μάλλον των δικών μου μεγάλων. Εκστασιάζομαι όταν ακούω ιστορίες για το πως ήταν και εκείνοι νέοι, ερωτευμένοι, ρομαντικοί, έγραφαν γράμματα, κρυβόντουσαν, δεν είχαν χρήματα, είχαν μυστικά, έτρεχαν στη βροχή, ανταλλάζανε δώρα, παντρευτήκανε, κάποια γέννησε παιδί και ο άλλος περίμενε απ' έξω στο διάδρομο με αγωνία. Είναι ασύλληπτες εικόνες για τους ανθρώπους που πάντα τούς είχα για μεγάλους και σοφούς.

Ώστε, μπαμπά, κι εσύ "μάζευες ψαράκια", ε; Θα είναι κληρονομικό, φαίνεται. Βέβαια εσύ στάθηκες πιο τυχερός, γιατί τρελαίνεσαι για ψάρι και το εκτιμάς. Εγώ, ο χαζός, τα μάζευα και μια μέρα τα πέταξα όλα.

ακαταλαβίστικο

Ρόδα η ζωή και αφήνεται στο στροβίλισμα. Ξαφνικά έχω δίκιο για τα ρούχα και τα σκουλαρίκια σου. Για την εμμονή μου για πράξεις και όχι για τζάμπα λόγια που με γέμιζες. Με παρουσιάζεις ξανά σαν άγιο, παντογνώστη όπως κάνουν μόνιμα οι ερωτευμένοι. Μόνο αυτό δεν ξέρω αν είσαι. Και θα πέθαινα για να πάρω αυτή την απάντηση. Και μετά να σε παντρευτώ όπως συμφωνήσαμε.

Σ'αγαπάω πολύ περισσότερο καιρό από σένα, ότι και να λες, φαίνεται άλλωστε από όπου και να με κοιτάξεις. Και ανάποδα να με γυρίσεις αγάπη για σένα μόνο θα πέσει. Δεν έχω τίποτα άλλο. Όχι ότι χρειάζομαι κάτι άλλο. Και τόσο πόθο για σένα που μερικές φορές δε μπορώ να αναπνεύσω. Κάποιος είπε ότι ο πόθος είναι το αντίθετο του θανάτου. Μεθάω λοιπόν, κουφάλες, με το κρασί της Αθανασίας.    

μπορεί και όχι

Συζητούσα πρίν αρκετές μέρες με την κοπέλα μου.
Είμασταν ξαπλωμένοι και αναπωλούσαμε τα τελευταία κοινά μας χρόνια, ανάμεσα στις πολλές και όμορφες αναμνήσεις μας, θυμηθήκαμε και κάποιες δύσκολες στιγμές (καυγαδες,χωρισμούς,στεναχώριες).
Εκεί ακριβώς μου λέει με ίχνος ούτε κακίας, ούτε τσατίλας, ούτε τίποτα τέτοιο, απολύτως νυφάλια "Αγάπη μου, σ'αγαπάω τόσο πολύ που δεν αντέχω να σε στενοχωρώ. Πονάει η καρδιά μου και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να σε κάνω δυστυχισμένο. Πραγματικά εύχομαι να μη σε είχα γνωρίσει ποτέ. Να μην ήξερα την υπαρξή σου."

Δεν τσατίστηκα. Μπορεί να έχει δίκιο. Καλύτερα να ζείς με την άγνοια ύπαρξης κάποιου παρά με την δυστυχία της απουσίας του!  

days with my father

Σήμερα ανακάλυψα ένα καταπληκτικό σάιτ. Είναι το ημερολόγιο ενός γιου που φροντίζει τον υπερήλικα πατέρα του, ο οποίος έμεινε μόνος αφότου πέθανε η γυναίκα του. Ο πατέρας έχει ένα πρόβλημα με τη μνήμη, όσον αφορά τα πρόσφατα γεγονότα και έτσι δεν μπορεί να δεχτεί εύκολα ότι η σύζυγός του έφυγε από το ζωή. Γι' αυτό το λόγο, ο γιος τού λέει ότι η μαμά έχει πάει στο Παρίσι και θα επιστρέψει κάποια στιγμή.

Είναι κυρίως φωτογραφικό ημερολόγιο, με κάποιες μικρές ιστορίες σαν λεζάντες που περιγράφουν σκηνικά τα τελευταία 3 χρόνια. Υπάρχει τόση ατμόσφαιρα σ' αυτές τις σελίδες, αφοπλιστική ειλικρίνεια στις σκέψεις του, και τόσο συναίσθημα. Αξίζει να τού ρίξεις μια ματιά. Είναι μικρό. Περιέχει 39 φωτογραφίες και οι μισές μόνο έχουν λέξεις. Το ημερολόγιο έχει σταματήσει πλέον, γιατί ο μπαμπάς πήγε να βρει τη μαμά στο Παρίσι.

Πήγαινε εδώ, και πάτα στο κάτω μέρος της κάθε σελίδας για να προχωρήσεις.

το χρώμα του χρυσού

 Η νύχτα της 6ης Αυγούστου θα περάσει στην ιστορία ως η βραδιά του Φέλιξ Σάντσεζ του επονομαζόμενου σούπερμαν, του ανθρώπου που κέρδισε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στην Αθήνα το 2004) χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια.
Στην κούρσα που ξεκίνησε στις 22:45 ώρα Ελλάδος, ο 35χρονος Δομινικανός έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στους πολύ μεγάλους αντιπάλους του κερδίζοντας με χρόνο 47.63 που ήταν και το φετινό του ατομικό ρεκόρ. 

Αμέσως μόλις τερμάτισε έβγαλε από την φανέλα του μια φωτογραφία με την θανούσα γιαγιά του (που απεβίωσε την ημέρα της μεγαλύτερης αποτυχίας του, 4 χρόνια πριν στα προκριματικά του Πεκίνου) και αφού την φίλησε άρχισε να κλαίει. Τη γιαγιά του, που του έμαθε όπως δήλωσε αργότερα να είναι μαχητής , ξαναθυμήθηκε και στην απονομή που καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόκρουσης του εθνικού ύμνου της Δομινικανής Δημοκρατίας έκλαιγε με λυγμούς. "Έκανα ό,τι καλύτερο. Πολλοί δεν περίμεναν ότι θα πάρω μετάλλιο. Το έκανα για τους συμπατριώτες μου και για τη γιαγιά μου την οποία θα έχω πάντα δίπλα μου. Οταν άρχισε να βρέχει στην απονομή, αισθάνθηκα ότι έκλαιγε η γιαγιά μου", δήλωσε ο 35χρονος αθλητής που συγκίνησε με το κλάμα του πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές.

Από το 2008 και μετά ο Φέλιξ Σάντσεζ λόγω εμφανίσεων και ηλικίας αντιμετωπιζόταν ως “ξοφλημένος”. Κανείς δεν αρνούταν την ποιότητα και την ιστορία του αθλητή που άλλαξε το ρουν της ιστορίας του αγωνίσματος αλλά για τους περισσότερους θεωρούταν περισσότερο ένας” προϊστορικός αστέρας” παρά ένας αξιόλογος αντίπαλος. Το 2009 στο Βερολίνο βρέθηκε σε έναν ακόμα τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος . Τερμάτισε όμως 8ος και πολλοί άρχισαν να μιλούν για το αν θα ήταν σώφρον για τον μεγάλο Δομινικανό να τα παρατήσει τώρα πριν αρχίσει η μεγάλη κατηφόρα. Δεν άκουσε κανέναν και συνέχισε να αγωνίζεται ώσπου το 2011 έφτασε σε μια 4η θέση στο Παγκόσμιο της Νταεγού, την καλύτερη του θέση από το 2007.

Όλοι εκτός από τον ίδιο τον Σάντσεζ δεν του έδιναν ελπίδες για μετάλλιο στο Λονδίνο. Υπήρχαν και 3 κορυφαίοι Αμερικανοί. Ο ένας από αυτούς (Άντζελο Τέηλορ) είχε ήδη προλάβει να πάρει 2 χρυσά στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ και του Πεκίνου (στις 2 Ολυμπιάδες που είχε αποτύχει οικτρά ο Σάντσεζ) μπαίνοντας και αυτός στο πάνθεον του αγωνίσματος.
Όμως με αυτή του την επιτυχία ο Σάντσεζ τους ξεπέρασε όλους. Έχει και αυτός 2 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια ισοφαρίζοντας τον Τέηλορ και τον παλιό θρύλο Έντουιν Μόουζες αλλά έχει και 3 μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (τα 2 χρυσά). Γίνεται έτσι ο πολυνίκης του αγωνίσματος. Και σίγουρα έτσι όπως τον είδαμε στις δηλώσεις του μάλλον δεν σταματά εδώ. Πανηγύρισε αυτή τη νίκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γιατί κανείς δεν το περίμενε. Γιατί την αφιέρωσε στη γιαγιά του που τόσο πολύ αγαπούσε. Είναι η κορυφαία στιγμή του κορυφαίου αθλητή όλων των εποχών στα 400μ με εμπόδια. Ο Φέλιξ Σάντσεζ στιγμάτισε το βράδυ της 6ης Αυγούστου όχι μόνο το αγώνισμα του αλλά και τους 30ους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου.

έτσι για τη φάση!

Μη ψάχνεις νόημα σε ότι κάνεις..
Θα το καταλάβεις την άλλη μέρα!

Να σας χαιρόμαστε φίλε μου..Ξέρεις εσυ!

απόψε τα μεσάνυχτα

Απόψε γύρισα σπίτι και δεν ήμουν καλά. Λίγο το στομάχι μου, λίγο τα ψυχολογικά μου, λίγο το ότι δεν μπορούσα να διαχωρίσω τι πρόβλημα υπήρχε όντως στο σώμα μου και τι δημιουργημένο στο κεφάλι μου.

Καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι σε μια κρίση πανικού. Τηλεφωνούσα στην κοπέλα μου αλλά δεν το σήκωνε. Όλοι είχαν πάει για ύπνο. Δεν περνούσε κανένα αμάξι στο δρόμο. Δεν ήμουν καλά.

Τότε είδα το φως της κουζίνας να ανάβει. Ήταν η μαμά μου και μού λέει: "Δεν είσαι καλά ε; Το 'ξερα". Πώς το ήξερε; Στον ύπνο της το είχε δει; Της είπα σιγά σιγά τι είχα, τι ένιωθα, τι με προβλημάτιζε. Τα περισσότερα ακούγονταν παλαβά, υπερβολικά, ηλίθια. Με ψιλοκορόιδεψε με την φράση: "Δεν έχεις τίποτα, χαζέ". Και όταν κατάλαβε ότι όντως είχα κάποιες φοβίες μέσα μου, με χάιδεψε, με αγκάλιασε, μού μίλησε τρυφερά, προσπάθησε να μου κάνει χιουμοράκι, μού μίλησε με τη γλώσσα της λογικής. Εγώ ένιωθα ότι τέλειωνε το οξυγόνο.

Μου είπε: "πάμε μέσα να παίξουμε να ξεχαστείς". Και για τρεις ολόκληρες ώρες παίζαμε χαρτιά και ένα επιτραπέζιο. Είχα αρχίσει να νιώθω αρκετά καλύτερα. Γελούσαμε, παίζαμε με δικούς μας κανόνες, αλλά κρατούσαμε και σκορ.

Με ρώτησε αν νιώθω καλύτερα, της είπα ναι και ότι να πάμε να κοιμηθούμε. Βγήκα στο μπαλκόνι να δοκιμάσω να ξαναπάρω τηλέφωνο την άλλη. Μιλήσαμε κανένα τέταρτο. Επέστρεψα και είδα ότι η μαμά μου ακόμα με περίμενε. Με ρώτησε αν είμαι καλά. Είδα κάτι χαρτιά στο γραφείο πάνω. Ήταν διαγωνίσματα γαλλικών από μαθητές της. Η μαμά μου ήταν η δασκάλα μου στα γαλλικά πριν πολλά χρόνια. Τα πήρα στα χέρια μου για να δω αν θυμάμαι τίποτα από τότε. Ξεκίνησα να μεταφράζω τις ερωτήσεις και προς μεγάλη μου έκπληξη τα θυμόμουν σχεδόν όλα. Ένιωσε λίγο περήφανη.

Φαινόταν ότι ήταν αρκετά κουρασμένη. Όμως ακόμα καθόταν εκεί μαζί μου. Αποφάσισα να πάω να ξαπλώσω να την αποδεσμεύσω κι αυτήν. Με ρώτησε αν όντως ήμουν καλά, αλλιώς ήταν διατεθειμένη να κάτσει να παίξουμε και να διαβάσουμε γαλλικά για πολλές ώρες ακόμη.

Αναρωτήθηκα πόσοι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή μου θα έκαναν ό,τι η μαμά μου απόψε. Δεν ήμουν άρρωστος, με την έννοια ότι είχα πυρετό ή έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο. Δεν ήμουν μεθυσμένος, ούτε στεναχωρημένος με κάτι συγκεκριμένο. Ήταν κάτι περίεργο στο μυαλό μου, που είναι δύσκολο ένας τρίτος να συλλάβει το μέγεθός του. Πόσοι από εμάς συμπαρίστανται στον διπλανό όποτε σού λέει ότι έχει την ανάγκη, όταν εσύ δεν την βλέπεις; Δηλαδή αν σού έλεγε ο φίλος σου ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί πιστεύει ότι αύριο θα τελειώσει ο κόσμος, θα τού έλεγες "κοιμήσουμε μωρέ μαλάκα, τι μού λες" και θα έφευγες, ή θα καθόσουν μαζί του να παίξετε; Θα έβαζες πιο πάνω τη λογική σου ή το συναίσθημά του;

Μια φορά είχα πάθει κάτι σαν αλλεργικό, και είχα βγάλει σε όλο μου το σώμα τεράστια σπυριά. Είχε κλείσει και λίγο ο λαιμός μου. Ήμουν σε σπίτι καλού φίλου υποτίθεται, και τον ρώτησα αν θα μπορούσα να κοιμηθώ στο πάτωμα του, για να μην γυρίσω σπίτι και είμαι μόνος μου και αγχώνομαι μην χειροτερέψει η αλλεργία μου. Ιατρικά να το πάρεις, ο θάνατος από αλλεργικό σοκ προκαλείται στα πρώτα λεπτά της εκδήλωσης. Αν έχεις βγάλει πριν 2 ώρες σπυριά, είναι απίθανο να πεθάνεις. Αλλά εγώ εκείνη την στιγμή ένιωθα ευάλωτος να γυρίσω να κοιμηθώ μόνος μου και τού ζήτησα να κοιμηθώ στο πάτωμά του. Τότε εκείνος μού είπε: "Τίποτα δεν έχεις μωρέ μαλάκα. Θα κάνεις ένα μπανάκι και θα σού περάσει."

Εκείνη η νύχτα ήταν και η τελευταία που κάναμε παρέα.

Απόψε καθώς με γυρνούσε σπίτι ένας γαμάτος φίλος, τού είπα ότι απλά είχα βαρυστομαχιάσει, και μού πρότεινε ο ίδιος να με πάει στο νοσοκομείο 2 φορές. Είμαι σε θέση να ξέρω ότι τώρα έχω καλύτερους φίλους από ότι παλιά.

Ήθελα απλά να καταγράψω την αποψινή βραδιά για να μην την ξεχάσω ποτέ. Ήταν 3 ώρες μεταμεσονύχτιες πολύ παράξενες. Ήταν μια μπουνιά στην μοναξιά και στην τρέλα. Μαμά, είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο που σε έχω για μαμά. Είσαι η καλύτερη.

Τηλεγούρι

Τα χειρότερα έρχονται στο μυαλό όταν είσαι τελείως μεθυσμένος και τελείως νηφάλιος. Μέσα στη μαυρίλα της Αθήνας, με τόσα στο κεφάλι μου και κυρίως την απουσία σου. Πως γίνεται όταν ζούσες στο στήθος μου να ένιωθα ελαφρύς, αέρας, ενώ μετά που πέταξες μακριά 100 κιλά βάρος;

Αρχίσαμε πάλι δειλά να μιλάμε. Δε θέλω να πιώ αλλά νομίζω ότι θα πεθάνω αν μείνω και νηφάλιος. Δεν κοιμάμαι πάλι τα απογεύματα μήπως τηλεφωνήσεις ενώ τα βράδια από τη στεναχώρια που δεν τηλεφώνησες.

Έχω ένα προαίσθημα ότι σήμερα θα ξαναπάρεις. Βασικά δεν έχω κανένα προαίσθημα. Για γούρι το λέω, γιατί θα ήθελα πολύ, να ακούσω τη φωνή σου.

"τρύπιο γόνατο"

Ακούω αυτό το τραγούδι ασταμάτητα τις τελευταίες μέρες. Έτσι είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Σας είχα πει ότι θα έκανα μία επέμβαση στο γόνατο. Την έκανα και είμαι στο σπίτι αρκετές μέρες με νάρθηκα. Γι'αυτό και το κόλλημα με το τραγούδι. Αλλά που θα μου πάει, δε θα σηκωθώ;

Ετοιμαστείτε για τα χειρότερα!

Γιατί έτσι πάει

Πριν 3 μέρες πήγα στο σούπερ μάρκετ. Πήρα γάλα, γιαούρτι, αρακά και κοτόπουλο. Λίγο πριν την έξοδο πήρα και μια μπύρα, έτσι για να την πιω εκείνο το βράδάκι λίγο πριν κοιμηθώ, σιγά σιγά.

Δεν την ήπια.

Προχτές, πήγα στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα, και λέω δεν παίρνω και 2 μπυρίτσες έτσι να το ρίξω λίγο έξω το βράδυ;

Δεν τις ήπια.

Χτες, πήγα στο σουπερ μάρκετ να πάρω μακαρόνια, και λαχανικά. Πήρα και μια εξάδα μπύρες που βρήκα προσφορά, έτσι για να υπάρχουν. Σκέφτηκα ότι ήδη έχω άλλες 3, και είναι υπερβολή να πάρω μια εξάδα, αλλά λέω εντάξει, με τον καιρό, σιγά-σιγά θα πιωθούν μωρέ.

Δεν τις ήπια.


Σήμερα, την πήρα τηλέφωνο. Ήπια 9 μπύρες, και πήγα στο περίπτερο για ρετσίνες.

Ναι, διάολε. Γιατί έτσι πάει.

σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα IX

Πού είσαι τις στιγμές που λιώνω από στεναχώρια; Τις στιγμές που με πνίγει η αδικία. Κλείνει ο λαιμός και οι λυγμοί γίνονται υποχρεωτικοί. Ήσουν η βαλβίδα που τα αποσυμπίεζε όλα. Ότι και να μου κάνανε εγώ είχα εσένα. Και δε μπορούσαν να σε πάρουν από μένα. Πως μπορούσα να νιώθω αδικημένος, άτυχος; Όλα επανέρχονταν μ'ένα τηλέφωνο. Μεγάλη ευλογία θυμάμαι αυτή η συσκευή. Μέχρι που σταμάτησες να παίρνεις. Και μ'άφησες μόνο με τα προβλήματα μου. Και έγινε το τηλέφωνο η χειρότερη συσκευή του κόσμου. Χτυπάει απ'όλους, ποτέ από σένα.

                                  (από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

sms

Όλοι έχετε ακούσει τη γνωστή φράση, Οι άντρες δε κλαίνε, μόνο δακρίζουν!"

Τον τελευταίο χρόνο δεν έχω κλάψει. Μόνο 2 μυνήματα με έκαναν να δακρίσω. Λέτε να άρχισα να γίνομαι άντρας σιγά-σιγά;

Το ένα ήταν από τον ένα κολλητό μου, το οποίο έγραφε διάφορα, τα οποία είχα μεγάλη ανάγκη να τα ακούσω εκείνη τη στιγμή.
Το δεύτερο ήταν από τον άλλο κολλητό μου, το οποίο κι αυτό δεν έχει σημασία τη έγραφε, απλώς δεν το περίμενα γιατί το θεωρούσα περιττό, όμως, με έκανε να δακρίσω.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όπως μου είπε μια ψυχή. Ακόμη κι αν μας φαίνονται κάποια πράγματα αυτονόητα, δεν έχει σημασία. Ένα μύνημα, έστω μια λέξη, μπορεί να αξίζει πολλά.
Είναι υπέροχο να συνειδητοποιούμε πόσα όμορφα συναισθήματα έχουμε μέσα μας για ορισμένους ανθρώπους. Αυτό με έκανε να δακρίσω.

Παιδιά, σας αγαπώ, μου λείπετε, σας ευχαριστώ για όσα έχουμε μοιραστεί ως τώρα και ελπίζω κάποια στιγμή να ζήσουμε στην ίδια πόλη.

ο μικρός Πέτρος

Ο μικρός Πέτρος ζει με τους γονείς του. Είναι αρκετά μικρός για να δουλεύει και να βγάζει τα δικά του χρήματα. Μία μέρα, οι γονείς του τού είπαν: "Δεν ξέρουμε πότε θα σού ξαναδώσουμε φαγητό, χρήματα και πότε θα μάς ξαναδείς για να σού μιλήσουμε και να σε χαϊδέψουμε, αλλά ευχόμαστε ειλικρινά μέσα από την καρδιά μας, να είσαι καλά. Γιατί σ' αγαπάμε."

Ο μικρός Πέτρος ήταν σπάνια περίπτωση. Οι περισσότεροι συνομήλικοί του δεν είχαν περάσει ποτέ τέτοιο περιστατικό με την οικογένειά τους.

Ο μικρός Πέτρος μεγάλωσε και βρήκε μία κοπέλα που αγάπησε πάρα πολύ. Κάποια στιγμή χωρίσανε, αλλά αυτός εξακολουθούσε να την αγαπάει. Μια μέρα την πήρε τηλέφωνο και εκείνη τού είπε: "Δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθούμε, ούτε πότε θα ξαναμιλήσουμε. Αλλά εύχομαι ειλικρινά μέσα από την καρδιά μου, να είσαι καλά. Γιατί σ' αγαπάω".

Ο μικρός Πέτρος είχε εκπαιδευτεί σκληρά και τα κατάφερε. 
Εγώ, που δεν έχω σκληραγωγηθεί με αυτόν τον τρόπο, πώς θα τα καταφέρω, μού λες;

τέσσερα μάτια εν χορώ

Όταν συναντιούνται δύο άνθρωποι που γουστάρονται πολύ μετά από καιρό, όλα τα λόγια πάνε περίπατο. Υπάρχουν απλά τέσσερα μάτια που χορεύουν. Αυτά τα φοβερά όργανα που κάτι τέτοιες στιγμές πετάνε φωτιές. Τα λόγια απλά υπάρχουν για να παραταθεί ο χρόνος που κοιτάνε.

Κανείς, ποτέ, σε αντίστοιχη περίπτωση δε θυμάται την επόμενη μέρα το τι ειπώθηκε.

zero memory

Καθόμουν με ένα φίλο πριν λίγες μέρες και συζητούσαμε για παλιές ιστορίες.
Πραγματικά τον θαύμασα. Είχε στον μυαλό του ξεκάθαρες όλες τις λεπτομέριες, ακόμα και για ιστορίες που δεν ήταν καν δικές του. Μπορείτε να καταλάβε πόσο καθαρά θυμόταν κάθε στιγμή από τις ολόδικές του αναμνήσεις.

Τον άκουγα και σκεφτόμουν ότι ήταν από τους πιο τυχερούς ανθρώπους του κόσμου.
Του είπα ότι θα ήθελα κι εγώ να θυμάμαι τόσο καλά τα περασμένα μου λάθη έτσι ώστε να μη τα ξανακάνω. Στο κακό μου μνημονικό, με λίγα λόγια, έριξα την ανικανότητά μου να νιώσω τύψεις συνείδησης.

Μετά από αρκετή σκέψη πάνω σε αυτό το θέμα το συμπερασμά μου είναι αυτό.Καλύτερα να έχεις μηδενικό μνημονικό, και να ζεις την κάθε στιγμή χωρίς να σε επιρεάζει το παρελθόν, κι ας κάνεις τα ίδια λάθη εκατό φορές, από το να μένεις κολλημένος στο παρελθόν, αναπολώντας όμορφες αναμνήσεις, ή να φοβάσαι να προχωρήσεις, προφασιζόμενος οτι τα έχεις ζήσει όλα αυτά και ξέρεις την κατάληξη.

Τελικά νομίζω εγώ είμαι πιο τυχερός ρε φίλε. Μπορεί να μη θυμάμαι τις άσχημες στιγμές ώστε να μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος ή έστω να νιώθω τυχερός τώρα αλλά δε νομίζω οτι υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είσαι δυστυχισμένος και να θυμάσαι τον ευτυχισμένο καιρό σου!

θα δείξει

Θυμάμαι καθαρά να πηγαίνω στο παιχνιδάδικο με τη μαμά μου και να διαπραγματεύομαι με τις ώρες ποιο παιχνίδι θα μού αγοράσει. Κάποια μπάλα, κάποιο playmobil, κάποιο τηλεκατευθυνόμενο;  Θυμάμαι τον παιχνιδοπώλη, θυμάμαι ακριβώς πώς ήταν διαρρυθμισμένο το μαγαζί, στα αριστερά όπως κατεβαίνεις τον δρόμο των κεράδικων. Πόσο να ήμουν; Πέντε; Δέκα; Και όμως ακόμα υπάρχουν πολύ έντονα αυτές οι αναμνήσεις στο κεφάλι μου. Θυμάμαι τη μητέρα μου νέα. Θυμάμαι το σώμα μου μικρό. Να με κοιτάω καθώς προχωράω, με μικρά πόδια και χέρια. Να φοράω αστεία πεδιλάκια, αγορασμένα από τα στιβανάδικα.

Ή θυμάμαι να παίζω μπάσκετ με τον μπαμπά μου στην αυλή του σχολείου κάποιο καλοκαιρινό απόγευμα, και να είμαι τόσο μικρός που εγώ σούταρα μόνο από κάτω από τη μπασκέτα, γιατί δεν είχα δύναμη να φτάσει η μπάλα από πιο μακριά. Ενώ ο μπαμπάς μου σούταρε μόνο τρίποντα. Έτσι ήταν το δίκαιο. Με κέρδισε, και μετά γυρίσαμε με το μοτοποδήλατό του πίσω στο σπίτι. Τον έσφιγγα σφιχτά και ένιωθα ότι αγκάλιαζα τον καλύτερο μπασκετμπολίστα του κόσμου.

Πάρα πολλές φορές στον ύπνο μου, βλέπω να ξαναπηγαίνω σχολείο. Να είμαι στην τάξη και να καυλαντίζω με τους συμμαθητές μου. Να είμαστε όλοι εκεί ξανά, οι ίδιοι. Όπως παλιά.
Με ξαναβλέπω να παίζω χαντμπολ, να τρέχω, να πέφτω, να φωνάζω. Τι όνειρο.
Ξυπνάω, και αναπολώ εκείνες τις στιγμές στα 15 μου. Τι ωραία που περνούσα τότε.

Τώρα τελευταία, βλέπω στον ύπνο μου συνέχεια τη Θεσσαλονίκη και την πρώην μου. Είναι η πόλη και η κοπέλα που άφησα πριν ένα χρόνο. Βλέπω στα όνειρά μου να βολτάρω στις πλατείες ξημερώματα, να τρέχω στην παραλιακή, να περπατάω μαζί της. Ξυπνάω με το ίδιο συναίσθημα της νοσταλγίας.

Μα στάσου. Δεν γίνεται να γυρίσω στο λύκειο, ούτε να ξαναπαίξω στους σχολικούς. Ούτε να ξανατρέξω μέσα σε εκείνο το παιχνιδάδικο. Αλλά το να ξαναπάω σε αυτή την πόλη; Το να την ξαναβρώ; Είναι κάτι που γίνεται. Είναι κάτι που δεν το έχει καταπιεί ακόμα η λαίλαπα που χρόνου. Κι ας μού φαντάζει τόσο μακρινό και νοσταλγικό. Είναι ακόμα εκεί η πόλη και δεν έχει αλλάξει και πολύ. Θα την ξανατρέξω το ίδιο, και θα κάνω τα ίδια πράγματα, αφού κι εγώ δεν έχω αλλάξει τόσο πολύ από πέρσι.

Όμως εκείνη; Λες να έχει αλλάξει; Λες να την δω και να νιώσω εκείνο το συναίσθημα, όπως όταν κοιτώ τη γιαγιά μου και ξέρω πως δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί ποτέ για να τρέξει να με σηκώσει στην αγκαλιά της; Ή θα είναι όπως παλιά; Θα νιώσω εκείνο το συναίσθημα ότι νίκησα τον χρόνο, όπως όταν ξανασμίγω με τους κολλητούς, πάνω από ποτά και ναργιλέδες, και είναι πάντα σαν να μην πέρασε ποτέ μια μέρα;

Θα δείξει.

Θέα από την κορυφή

Παραδέχομαι ότι θέλω οι φίλοι μου να με θαυμάζουν. Καλά για γκόμενα δεν το συζητώ καν. Νομίζω θα ήταν αδύνατο να υπάρξουμε μαζί. Θέλω να με θεωρεί λίγο πιό γαμάτο και από τον πατέρα της. Γυρνάω όμως στους φίλους. Θα ήθελα να με θεωρούν μοναδικό σε τουλάχιστον ένα πράγμα. Ας πούμε πανέξυπνο ή σούπερ γκομενιάρη ή το καλύτερο παιδί του κόσμου. Και να λένε με θαυμασμό σε παρέες, "έχουμε ένα φίλο που είναι το τάδε ή το δείνα". Προς το παρόν και το παρελθόν, οι φίλοι μου ξέρω ότι με θεωρούν τοπ σε ένα πράγμα και γίνομαι αντικείμενο των συζητήσεων τους, που τόσο το αναζητώ. Τοπ καθυστερημένο.

"Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει"

Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων.
Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.
Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους.
Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης
της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.
Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.
Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη.
Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.
Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.
Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Δεν επελέγη.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως "οργανωτής κοινότητας" για το ACORΝ... και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης...

"Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει".
Irena Sendler

φίλος

Προχτές μίλησα με ένα φίλο μου στο τηλέφωνο. Μού έλεγε τα προβλήματά του, ότι αγχώνεται πως από Σεπτέμβρη θα πρέπει να τρέχει με τη σχολή του, και μετά να τρέχει και στη δουλειά. Θα έχει και εργασίες, θα είναι μακριά από την κοπέλα του και τους γονείς του, και όλα αυτά σε μία πόλη την οποία δεν συμπαθεί. Εγώ τού είπα: "Ρε μαλάκα μην σε νοιάζει. Θα είμαστε μαζί και θα τα περάσουμε γαμώ. Θα δεις. Όλα καλά θα πάνε. Θα έχεις εμένα". Τότε εκείνος μού απάντησε: "Τα έσπασες φιλαράκι μου. Κατάλαβες τι είπες μόλις τώρα; Τα έσπασες". Εγώ δεν θεώρησα ότι είπα κάτι τρομερό και πρωτάκουστο, αλλά μάλλον τον βοήθησα με κάποιον τρόπο.

Χτες μιλούσα με έναν άλλο φίλο μου στο τηλέφωνο και τού έλεγα τα δικά μου προβλήματα αυτή τη φορά. Ότι έχω θέματα με τα γκομενικά μου, έχω θέματα με την καθημερινότητά μου, τις αναμνήσεις και διάφορα. Τότε εκείνος κάτι μού 'πε για να πάρω ένα τηλέφωνο. Δεν άκουσα καθαρά και αναρωτήθηκα για 2 δεύτερα, τι τηλέφωνο να εννοούσε. Να πάρω τηλέφωνο την πρώην μου να δω τι κάνει; Να πάρω τη νυν μου να της εξηγήσω; Να πάρω κάποιο φίλο μου, που να μένει εδώ, ώστε να βγω να ξεσκάσω; Τον ρώτησα τι είπε ακριβώς και απάντησε να πάρω τηλέφωνο να κλείσω για να κάνουμε τατουάζ. Ένα πράγμα που λέμε για καιρό, να πάμε να κάνουμε ένα ίδιο τατουάζ, έτσι για τη φάση. Εγώ γέλασα και τον ρώτησα: "Πώς αυτό το πράγμα θα μου λύσει τα προβλήματα ρε μαλάκα;"
Και μού είπε: "Ε εντάξει, να κάνουμε κάτι μαζί".

Και αν το σκεφτείς, τις περισσότερες φορές οι φίλοι είναι πρακτικά ανίκανοι να βοηθήσουν στην επίλυση των προβλημάτων μας. Δεν γίνεται εγώ να δουλέψω στη θέση του άλλου, ούτε να τού κάνω τις εργασίες. Και ούτε ο άλλος μπορεί να με κάνει να μην σκέφτομαι την πρώην μου. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Θα είναι εκεί είτε με τις συμβουλές τους, είτε με την συντροφική καζούρα τους, ή βουβοί να συμπάσχουν μαζί μας. Το θέμα είναι να νιώσει ο άλλος ότι δεν είναι μόνος.

Ο χειρότερος φόβος του ανθρώπου δεν είναι ο θάνατος, όπως πιστεύουν πολλοί. Είναι η μοναξιά. Και είναι ο μοναδικός φόβος που δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας.

8 years after

Το κορίτσι φορούσε μια φαρδιά παντελόνα γεμάτη χρώματα και ένα άσπρο μπλουζάκι από πάνω. Το αγόρι ούτε που θυμάμαι. Ούτε γένια δεν είχε καλά καλά. Και στην καρδιά κάτι ψιχάλες από παλιές βροχές έρωτα. Κάθισαν στο παγκάκι που δεν υπάρχει πια και άρχισαν να μιλάνε. Λέγανε κάτι για βόλεϋ αν και το αγόρι είχε κολλήσει στο χαμόγελο της. Χρόνια μετά μόνο αυτό έχει εντυπωθεί στη μνήμη. Δεν έβρισκε αυτά που έλεγε ούτε τόσο φοβερά, ούτε τόσο αστεία ομως σαν μαγνήτης κάτι το τραβούσε πάνω της. Στα πέντε πρώτα λεπτά, ώρα πρίν φιληθούν, ήξερε ότι είχε μπροστά του τη γυναίκα που θα του σημάδευε τη ζωή.

Θυμάμαι τόσο καλά εκείνη τη μέρα. Το τι δικαιολογία βρήκανε για να φιληθούν, το πως δεν ξεκολλούσαν, τα παιδιά που γύρω τους βόλταραν με τα ποδήλατα, χωρίς να καταλαβαίνουν το θαύμα που γεννιότανε μπροστά τους, το καλοκαιρινό απόγευμα που ακόμα πού και πού το βλέπει στις πρώτες τους φωτογραφίες.

Άσε τα πανηγύρια που έκανε όταν πήγε σπίτι.

Τα χρόνια πέρασαν. Τα γένια του μεγάλωσαν μαζί της.

Όλα αυτά διασκορπισμένα τριγύριζαν στη μνήμη μου, ενώθηκαν ξανά με μία ερώτηση σε ένα χαζό παιχνίδι μεταξύ καινούργιων φίλων. "Ποιά είναι η πιό ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου;"
Άντε και εξαιτίας της ημερομηνίας που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να ξεχάσω.
Θα πάθαινα τα πάντα για να ξαναζήσω αυτή τη μέρα.
Σαν σήμερα. 8 χρόνια πρίν.

Θήβα
30/7/2012