θα δείξει

Θυμάμαι καθαρά να πηγαίνω στο παιχνιδάδικο με τη μαμά μου και να διαπραγματεύομαι με τις ώρες ποιο παιχνίδι θα μού αγοράσει. Κάποια μπάλα, κάποιο playmobil, κάποιο τηλεκατευθυνόμενο;  Θυμάμαι τον παιχνιδοπώλη, θυμάμαι ακριβώς πώς ήταν διαρρυθμισμένο το μαγαζί, στα αριστερά όπως κατεβαίνεις τον δρόμο των κεράδικων. Πόσο να ήμουν; Πέντε; Δέκα; Και όμως ακόμα υπάρχουν πολύ έντονα αυτές οι αναμνήσεις στο κεφάλι μου. Θυμάμαι τη μητέρα μου νέα. Θυμάμαι το σώμα μου μικρό. Να με κοιτάω καθώς προχωράω, με μικρά πόδια και χέρια. Να φοράω αστεία πεδιλάκια, αγορασμένα από τα στιβανάδικα.

Ή θυμάμαι να παίζω μπάσκετ με τον μπαμπά μου στην αυλή του σχολείου κάποιο καλοκαιρινό απόγευμα, και να είμαι τόσο μικρός που εγώ σούταρα μόνο από κάτω από τη μπασκέτα, γιατί δεν είχα δύναμη να φτάσει η μπάλα από πιο μακριά. Ενώ ο μπαμπάς μου σούταρε μόνο τρίποντα. Έτσι ήταν το δίκαιο. Με κέρδισε, και μετά γυρίσαμε με το μοτοποδήλατό του πίσω στο σπίτι. Τον έσφιγγα σφιχτά και ένιωθα ότι αγκάλιαζα τον καλύτερο μπασκετμπολίστα του κόσμου.

Πάρα πολλές φορές στον ύπνο μου, βλέπω να ξαναπηγαίνω σχολείο. Να είμαι στην τάξη και να καυλαντίζω με τους συμμαθητές μου. Να είμαστε όλοι εκεί ξανά, οι ίδιοι. Όπως παλιά.
Με ξαναβλέπω να παίζω χαντμπολ, να τρέχω, να πέφτω, να φωνάζω. Τι όνειρο.
Ξυπνάω, και αναπολώ εκείνες τις στιγμές στα 15 μου. Τι ωραία που περνούσα τότε.

Τώρα τελευταία, βλέπω στον ύπνο μου συνέχεια τη Θεσσαλονίκη και την πρώην μου. Είναι η πόλη και η κοπέλα που άφησα πριν ένα χρόνο. Βλέπω στα όνειρά μου να βολτάρω στις πλατείες ξημερώματα, να τρέχω στην παραλιακή, να περπατάω μαζί της. Ξυπνάω με το ίδιο συναίσθημα της νοσταλγίας.

Μα στάσου. Δεν γίνεται να γυρίσω στο λύκειο, ούτε να ξαναπαίξω στους σχολικούς. Ούτε να ξανατρέξω μέσα σε εκείνο το παιχνιδάδικο. Αλλά το να ξαναπάω σε αυτή την πόλη; Το να την ξαναβρώ; Είναι κάτι που γίνεται. Είναι κάτι που δεν το έχει καταπιεί ακόμα η λαίλαπα που χρόνου. Κι ας μού φαντάζει τόσο μακρινό και νοσταλγικό. Είναι ακόμα εκεί η πόλη και δεν έχει αλλάξει και πολύ. Θα την ξανατρέξω το ίδιο, και θα κάνω τα ίδια πράγματα, αφού κι εγώ δεν έχω αλλάξει τόσο πολύ από πέρσι.

Όμως εκείνη; Λες να έχει αλλάξει; Λες να την δω και να νιώσω εκείνο το συναίσθημα, όπως όταν κοιτώ τη γιαγιά μου και ξέρω πως δεν πρόκειται να ξανασηκωθεί ποτέ για να τρέξει να με σηκώσει στην αγκαλιά της; Ή θα είναι όπως παλιά; Θα νιώσω εκείνο το συναίσθημα ότι νίκησα τον χρόνο, όπως όταν ξανασμίγω με τους κολλητούς, πάνω από ποτά και ναργιλέδες, και είναι πάντα σαν να μην πέρασε ποτέ μια μέρα;

Θα δείξει.