μαζεύοντας ψαράκια

Με την προηγούμενη κοπέλα μου, παίζαμε διάφορα παιχνίδια στο κρεβάτι. Κάποια είχαν όνομα, και κάποια όχι. Ας πούμε όταν ο ένας σούφρωνε τα χείλη του αφήνοντας μια μικρή τρυπούλα και ρουφούσε πολύ δυνατά, και ο άλλος έβαζε και έβγαζε τη γλώσσα του στην τρυπούλα, ακουγόταν ο ήχος όπως όταν βάζεις το χέρι σου μπροστά από μια ηλεκτρική σκούπα. Αυτό το παιχνίδι ήταν η "σκούπα", για παράδειγμα.

Ένα άλλο παιχνίδι που παίζαμε, ήταν όταν ξάπλωνε μπρούμυτα και τραβούσα το δέρμα της κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς της. Από πάνω μέχρι κάτω, και ακουγόντουσαν διάφορα κλακς κλακς. Αυτό δεν τής άρεσε και τόσο και το παίζαμε πιο σπάνια, αλλά γελούσαμε πάντα. Αυτό το παιχνίδι δεν είχε όνομα.

Σήμερα ήμουν ξαπλωμένος μπρούμυτα στο λάπτοπ και μπήκε η μαμά μου στο δωμάτιο. Έκατσε δίπλα μου και ξεκίνησε να χαζοχαϊδευει τον κανακάρη της. Και εκεί ανάμεσα στις γλυκιές μπούρδες που λέει η κάθε Ελληνίδα μάνα, μού πετάει: "θές να σου μαζέψω ψαράκια;". Και ξεκινάει να μού τραβάει τη ραχοκοκαλιά.

Την ρωτάω: "Τι φάση; Έτσι λέγεται αυτό; Είναι γνωστό πράγμα;" Για να μού απαντήσει: "Δεν ξέρω, έτσι το είχε βγάλει ο πατέρας σου όταν είχαμε πρωτογνωριστεί. Μού τραβούσε έτσι την πλάτη και μου έλεγε: έλα να σού μαζέψω ψαράκια".

Πάντα ενθουσιάζομαι με τις νεανικές, θνητές και αλήτικες, ιστορίες των μεγάλων. Πόσο μάλλον των δικών μου μεγάλων. Εκστασιάζομαι όταν ακούω ιστορίες για το πως ήταν και εκείνοι νέοι, ερωτευμένοι, ρομαντικοί, έγραφαν γράμματα, κρυβόντουσαν, δεν είχαν χρήματα, είχαν μυστικά, έτρεχαν στη βροχή, ανταλλάζανε δώρα, παντρευτήκανε, κάποια γέννησε παιδί και ο άλλος περίμενε απ' έξω στο διάδρομο με αγωνία. Είναι ασύλληπτες εικόνες για τους ανθρώπους που πάντα τούς είχα για μεγάλους και σοφούς.

Ώστε, μπαμπά, κι εσύ "μάζευες ψαράκια", ε; Θα είναι κληρονομικό, φαίνεται. Βέβαια εσύ στάθηκες πιο τυχερός, γιατί τρελαίνεσαι για ψάρι και το εκτιμάς. Εγώ, ο χαζός, τα μάζευα και μια μέρα τα πέταξα όλα.