Απόψε γύρισα σπίτι και δεν ήμουν καλά. Λίγο το στομάχι μου, λίγο τα ψυχολογικά μου, λίγο το ότι δεν μπορούσα να διαχωρίσω τι πρόβλημα υπήρχε όντως στο σώμα μου και τι δημιουργημένο στο κεφάλι μου.
Καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι σε μια κρίση πανικού. Τηλεφωνούσα στην κοπέλα μου αλλά δεν το σήκωνε. Όλοι είχαν πάει για ύπνο. Δεν περνούσε κανένα αμάξι στο δρόμο. Δεν ήμουν καλά.
Τότε είδα το φως της κουζίνας να ανάβει. Ήταν η μαμά μου και μού λέει: "Δεν είσαι καλά ε; Το 'ξερα". Πώς το ήξερε; Στον ύπνο της το είχε δει; Της είπα σιγά σιγά τι είχα, τι ένιωθα, τι με προβλημάτιζε. Τα περισσότερα ακούγονταν παλαβά, υπερβολικά, ηλίθια. Με ψιλοκορόιδεψε με την φράση: "Δεν έχεις τίποτα, χαζέ". Και όταν κατάλαβε ότι όντως είχα κάποιες φοβίες μέσα μου, με χάιδεψε, με αγκάλιασε, μού μίλησε τρυφερά, προσπάθησε να μου κάνει χιουμοράκι, μού μίλησε με τη γλώσσα της λογικής. Εγώ ένιωθα ότι τέλειωνε το οξυγόνο.
Μου είπε: "πάμε μέσα να παίξουμε να ξεχαστείς". Και για τρεις ολόκληρες ώρες παίζαμε χαρτιά και ένα επιτραπέζιο. Είχα αρχίσει να νιώθω αρκετά καλύτερα. Γελούσαμε, παίζαμε με δικούς μας κανόνες, αλλά κρατούσαμε και σκορ.
Με ρώτησε αν νιώθω καλύτερα, της είπα ναι και ότι να πάμε να κοιμηθούμε. Βγήκα στο μπαλκόνι να δοκιμάσω να ξαναπάρω τηλέφωνο την άλλη. Μιλήσαμε κανένα τέταρτο. Επέστρεψα και είδα ότι η μαμά μου ακόμα με περίμενε. Με ρώτησε αν είμαι καλά. Είδα κάτι χαρτιά στο γραφείο πάνω. Ήταν διαγωνίσματα γαλλικών από μαθητές της. Η μαμά μου ήταν η δασκάλα μου στα γαλλικά πριν πολλά χρόνια. Τα πήρα στα χέρια μου για να δω αν θυμάμαι τίποτα από τότε. Ξεκίνησα να μεταφράζω τις ερωτήσεις και προς μεγάλη μου έκπληξη τα θυμόμουν σχεδόν όλα. Ένιωσε λίγο περήφανη.
Φαινόταν ότι ήταν αρκετά κουρασμένη. Όμως ακόμα καθόταν εκεί μαζί μου. Αποφάσισα να πάω να ξαπλώσω να την αποδεσμεύσω κι αυτήν. Με ρώτησε αν όντως ήμουν καλά, αλλιώς ήταν διατεθειμένη να κάτσει να παίξουμε και να διαβάσουμε γαλλικά για πολλές ώρες ακόμη.
Αναρωτήθηκα πόσοι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή μου θα έκαναν ό,τι η μαμά μου απόψε. Δεν ήμουν άρρωστος, με την έννοια ότι είχα πυρετό ή έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο. Δεν ήμουν μεθυσμένος, ούτε στεναχωρημένος με κάτι συγκεκριμένο. Ήταν κάτι περίεργο στο μυαλό μου, που είναι δύσκολο ένας τρίτος να συλλάβει το μέγεθός του. Πόσοι από εμάς συμπαρίστανται στον διπλανό όποτε σού λέει ότι έχει την ανάγκη, όταν εσύ δεν την βλέπεις; Δηλαδή αν σού έλεγε ο φίλος σου ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί πιστεύει ότι αύριο θα τελειώσει ο κόσμος, θα τού έλεγες "κοιμήσουμε μωρέ μαλάκα, τι μού λες" και θα έφευγες, ή θα καθόσουν μαζί του να παίξετε; Θα έβαζες πιο πάνω τη λογική σου ή το συναίσθημά του;
Μια φορά είχα πάθει κάτι σαν αλλεργικό, και είχα βγάλει σε όλο μου το σώμα τεράστια σπυριά. Είχε κλείσει και λίγο ο λαιμός μου. Ήμουν σε σπίτι καλού φίλου υποτίθεται, και τον ρώτησα αν θα μπορούσα να κοιμηθώ στο πάτωμα του, για να μην γυρίσω σπίτι και είμαι μόνος μου και αγχώνομαι μην χειροτερέψει η αλλεργία μου. Ιατρικά να το πάρεις, ο θάνατος από αλλεργικό σοκ προκαλείται στα πρώτα λεπτά της εκδήλωσης. Αν έχεις βγάλει πριν 2 ώρες σπυριά, είναι απίθανο να πεθάνεις. Αλλά εγώ εκείνη την στιγμή ένιωθα ευάλωτος να γυρίσω να κοιμηθώ μόνος μου και τού ζήτησα να κοιμηθώ στο πάτωμά του. Τότε εκείνος μού είπε: "Τίποτα δεν έχεις μωρέ μαλάκα. Θα κάνεις ένα μπανάκι και θα σού περάσει."
Εκείνη η νύχτα ήταν και η τελευταία που κάναμε παρέα.
Απόψε καθώς με γυρνούσε σπίτι ένας γαμάτος φίλος, τού είπα ότι απλά είχα βαρυστομαχιάσει, και μού πρότεινε ο ίδιος να με πάει στο νοσοκομείο 2 φορές. Είμαι σε θέση να ξέρω ότι τώρα έχω καλύτερους φίλους από ότι παλιά.
Ήθελα απλά να καταγράψω την αποψινή βραδιά για να μην την ξεχάσω ποτέ. Ήταν 3 ώρες μεταμεσονύχτιες πολύ παράξενες. Ήταν μια μπουνιά στην μοναξιά και στην τρέλα. Μαμά, είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο που σε έχω για μαμά. Είσαι η καλύτερη.
Καθόμουν μόνος στο μπαλκόνι σε μια κρίση πανικού. Τηλεφωνούσα στην κοπέλα μου αλλά δεν το σήκωνε. Όλοι είχαν πάει για ύπνο. Δεν περνούσε κανένα αμάξι στο δρόμο. Δεν ήμουν καλά.
Τότε είδα το φως της κουζίνας να ανάβει. Ήταν η μαμά μου και μού λέει: "Δεν είσαι καλά ε; Το 'ξερα". Πώς το ήξερε; Στον ύπνο της το είχε δει; Της είπα σιγά σιγά τι είχα, τι ένιωθα, τι με προβλημάτιζε. Τα περισσότερα ακούγονταν παλαβά, υπερβολικά, ηλίθια. Με ψιλοκορόιδεψε με την φράση: "Δεν έχεις τίποτα, χαζέ". Και όταν κατάλαβε ότι όντως είχα κάποιες φοβίες μέσα μου, με χάιδεψε, με αγκάλιασε, μού μίλησε τρυφερά, προσπάθησε να μου κάνει χιουμοράκι, μού μίλησε με τη γλώσσα της λογικής. Εγώ ένιωθα ότι τέλειωνε το οξυγόνο.
Μου είπε: "πάμε μέσα να παίξουμε να ξεχαστείς". Και για τρεις ολόκληρες ώρες παίζαμε χαρτιά και ένα επιτραπέζιο. Είχα αρχίσει να νιώθω αρκετά καλύτερα. Γελούσαμε, παίζαμε με δικούς μας κανόνες, αλλά κρατούσαμε και σκορ.
Με ρώτησε αν νιώθω καλύτερα, της είπα ναι και ότι να πάμε να κοιμηθούμε. Βγήκα στο μπαλκόνι να δοκιμάσω να ξαναπάρω τηλέφωνο την άλλη. Μιλήσαμε κανένα τέταρτο. Επέστρεψα και είδα ότι η μαμά μου ακόμα με περίμενε. Με ρώτησε αν είμαι καλά. Είδα κάτι χαρτιά στο γραφείο πάνω. Ήταν διαγωνίσματα γαλλικών από μαθητές της. Η μαμά μου ήταν η δασκάλα μου στα γαλλικά πριν πολλά χρόνια. Τα πήρα στα χέρια μου για να δω αν θυμάμαι τίποτα από τότε. Ξεκίνησα να μεταφράζω τις ερωτήσεις και προς μεγάλη μου έκπληξη τα θυμόμουν σχεδόν όλα. Ένιωσε λίγο περήφανη.
Φαινόταν ότι ήταν αρκετά κουρασμένη. Όμως ακόμα καθόταν εκεί μαζί μου. Αποφάσισα να πάω να ξαπλώσω να την αποδεσμεύσω κι αυτήν. Με ρώτησε αν όντως ήμουν καλά, αλλιώς ήταν διατεθειμένη να κάτσει να παίξουμε και να διαβάσουμε γαλλικά για πολλές ώρες ακόμη.
Αναρωτήθηκα πόσοι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή μου θα έκαναν ό,τι η μαμά μου απόψε. Δεν ήμουν άρρωστος, με την έννοια ότι είχα πυρετό ή έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο. Δεν ήμουν μεθυσμένος, ούτε στεναχωρημένος με κάτι συγκεκριμένο. Ήταν κάτι περίεργο στο μυαλό μου, που είναι δύσκολο ένας τρίτος να συλλάβει το μέγεθός του. Πόσοι από εμάς συμπαρίστανται στον διπλανό όποτε σού λέει ότι έχει την ανάγκη, όταν εσύ δεν την βλέπεις; Δηλαδή αν σού έλεγε ο φίλος σου ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί πιστεύει ότι αύριο θα τελειώσει ο κόσμος, θα τού έλεγες "κοιμήσουμε μωρέ μαλάκα, τι μού λες" και θα έφευγες, ή θα καθόσουν μαζί του να παίξετε; Θα έβαζες πιο πάνω τη λογική σου ή το συναίσθημά του;
Μια φορά είχα πάθει κάτι σαν αλλεργικό, και είχα βγάλει σε όλο μου το σώμα τεράστια σπυριά. Είχε κλείσει και λίγο ο λαιμός μου. Ήμουν σε σπίτι καλού φίλου υποτίθεται, και τον ρώτησα αν θα μπορούσα να κοιμηθώ στο πάτωμα του, για να μην γυρίσω σπίτι και είμαι μόνος μου και αγχώνομαι μην χειροτερέψει η αλλεργία μου. Ιατρικά να το πάρεις, ο θάνατος από αλλεργικό σοκ προκαλείται στα πρώτα λεπτά της εκδήλωσης. Αν έχεις βγάλει πριν 2 ώρες σπυριά, είναι απίθανο να πεθάνεις. Αλλά εγώ εκείνη την στιγμή ένιωθα ευάλωτος να γυρίσω να κοιμηθώ μόνος μου και τού ζήτησα να κοιμηθώ στο πάτωμά του. Τότε εκείνος μού είπε: "Τίποτα δεν έχεις μωρέ μαλάκα. Θα κάνεις ένα μπανάκι και θα σού περάσει."
Εκείνη η νύχτα ήταν και η τελευταία που κάναμε παρέα.
Απόψε καθώς με γυρνούσε σπίτι ένας γαμάτος φίλος, τού είπα ότι απλά είχα βαρυστομαχιάσει, και μού πρότεινε ο ίδιος να με πάει στο νοσοκομείο 2 φορές. Είμαι σε θέση να ξέρω ότι τώρα έχω καλύτερους φίλους από ότι παλιά.
Ήθελα απλά να καταγράψω την αποψινή βραδιά για να μην την ξεχάσω ποτέ. Ήταν 3 ώρες μεταμεσονύχτιες πολύ παράξενες. Ήταν μια μπουνιά στην μοναξιά και στην τρέλα. Μαμά, είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο που σε έχω για μαμά. Είσαι η καλύτερη.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου