Η νύχτα της 6ης Αυγούστου θα περάσει στην ιστορία ως η βραδιά του Φέλιξ Σάντσεζ του επονομαζόμενου σούπερμαν, του ανθρώπου που κέρδισε για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στην Αθήνα το 2004) χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια.
Στην κούρσα που ξεκίνησε στις 22:45 ώρα Ελλάδος, ο 35χρονος Δομινικανός έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στους πολύ μεγάλους αντιπάλους του κερδίζοντας με χρόνο 47.63 που ήταν και το φετινό του ατομικό ρεκόρ.
Αμέσως μόλις τερμάτισε έβγαλε από την φανέλα του μια φωτογραφία με την θανούσα γιαγιά του (που απεβίωσε την ημέρα της μεγαλύτερης αποτυχίας του, 4 χρόνια πριν στα προκριματικά του Πεκίνου) και αφού την φίλησε άρχισε να κλαίει. Τη γιαγιά του, που του έμαθε όπως δήλωσε αργότερα να είναι μαχητής , ξαναθυμήθηκε και στην απονομή που καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόκρουσης του εθνικού ύμνου της Δομινικανής Δημοκρατίας έκλαιγε με λυγμούς. "Έκανα ό,τι καλύτερο. Πολλοί δεν περίμεναν ότι θα πάρω μετάλλιο. Το έκανα για τους συμπατριώτες μου και για τη γιαγιά μου την οποία θα έχω πάντα δίπλα μου. Οταν άρχισε να βρέχει στην απονομή, αισθάνθηκα ότι έκλαιγε η γιαγιά μου", δήλωσε ο 35χρονος αθλητής που συγκίνησε με το κλάμα του πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές.
Από το 2008 και μετά ο Φέλιξ Σάντσεζ λόγω εμφανίσεων και ηλικίας αντιμετωπιζόταν ως “ξοφλημένος”. Κανείς δεν αρνούταν την ποιότητα και την ιστορία του αθλητή που άλλαξε το ρουν της ιστορίας του αγωνίσματος αλλά για τους περισσότερους θεωρούταν περισσότερο ένας” προϊστορικός αστέρας” παρά ένας αξιόλογος αντίπαλος. Το 2009 στο Βερολίνο βρέθηκε σε έναν ακόμα τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος . Τερμάτισε όμως 8ος και πολλοί άρχισαν να μιλούν για το αν θα ήταν σώφρον για τον μεγάλο Δομινικανό να τα παρατήσει τώρα πριν αρχίσει η μεγάλη κατηφόρα. Δεν άκουσε κανέναν και συνέχισε να αγωνίζεται ώσπου το 2011 έφτασε σε μια 4η θέση στο Παγκόσμιο της Νταεγού, την καλύτερη του θέση από το 2007.
Όλοι εκτός από τον ίδιο τον Σάντσεζ δεν του έδιναν ελπίδες για μετάλλιο στο Λονδίνο. Υπήρχαν και 3 κορυφαίοι Αμερικανοί. Ο ένας από αυτούς (Άντζελο Τέηλορ) είχε ήδη προλάβει να πάρει 2 χρυσά στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ και του Πεκίνου (στις 2 Ολυμπιάδες που είχε αποτύχει οικτρά ο Σάντσεζ) μπαίνοντας και αυτός στο πάνθεον του αγωνίσματος.
Όμως με αυτή του την επιτυχία ο Σάντσεζ τους ξεπέρασε όλους. Έχει και αυτός 2 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια ισοφαρίζοντας τον Τέηλορ και τον παλιό θρύλο Έντουιν Μόουζες αλλά έχει και 3 μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (τα 2 χρυσά). Γίνεται έτσι ο πολυνίκης του αγωνίσματος. Και σίγουρα έτσι όπως τον είδαμε στις δηλώσεις του μάλλον δεν σταματά εδώ. Πανηγύρισε αυτή τη νίκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γιατί κανείς δεν το περίμενε. Γιατί την αφιέρωσε στη γιαγιά του που τόσο πολύ αγαπούσε. Είναι η κορυφαία στιγμή του κορυφαίου αθλητή όλων των εποχών στα 400μ με εμπόδια. Ο Φέλιξ Σάντσεζ στιγμάτισε το βράδυ της 6ης Αυγούστου όχι μόνο το αγώνισμα του αλλά και τους 30ους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου.
Στην κούρσα που ξεκίνησε στις 22:45 ώρα Ελλάδος, ο 35χρονος Δομινικανός έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι στους πολύ μεγάλους αντιπάλους του κερδίζοντας με χρόνο 47.63 που ήταν και το φετινό του ατομικό ρεκόρ.
Αμέσως μόλις τερμάτισε έβγαλε από την φανέλα του μια φωτογραφία με την θανούσα γιαγιά του (που απεβίωσε την ημέρα της μεγαλύτερης αποτυχίας του, 4 χρόνια πριν στα προκριματικά του Πεκίνου) και αφού την φίλησε άρχισε να κλαίει. Τη γιαγιά του, που του έμαθε όπως δήλωσε αργότερα να είναι μαχητής , ξαναθυμήθηκε και στην απονομή που καθ’ όλη τη διάρκεια της υπόκρουσης του εθνικού ύμνου της Δομινικανής Δημοκρατίας έκλαιγε με λυγμούς. "Έκανα ό,τι καλύτερο. Πολλοί δεν περίμεναν ότι θα πάρω μετάλλιο. Το έκανα για τους συμπατριώτες μου και για τη γιαγιά μου την οποία θα έχω πάντα δίπλα μου. Οταν άρχισε να βρέχει στην απονομή, αισθάνθηκα ότι έκλαιγε η γιαγιά μου", δήλωσε ο 35χρονος αθλητής που συγκίνησε με το κλάμα του πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές.
Από το 2008 και μετά ο Φέλιξ Σάντσεζ λόγω εμφανίσεων και ηλικίας αντιμετωπιζόταν ως “ξοφλημένος”. Κανείς δεν αρνούταν την ποιότητα και την ιστορία του αθλητή που άλλαξε το ρουν της ιστορίας του αγωνίσματος αλλά για τους περισσότερους θεωρούταν περισσότερο ένας” προϊστορικός αστέρας” παρά ένας αξιόλογος αντίπαλος. Το 2009 στο Βερολίνο βρέθηκε σε έναν ακόμα τελικό παγκοσμίου πρωταθλήματος . Τερμάτισε όμως 8ος και πολλοί άρχισαν να μιλούν για το αν θα ήταν σώφρον για τον μεγάλο Δομινικανό να τα παρατήσει τώρα πριν αρχίσει η μεγάλη κατηφόρα. Δεν άκουσε κανέναν και συνέχισε να αγωνίζεται ώσπου το 2011 έφτασε σε μια 4η θέση στο Παγκόσμιο της Νταεγού, την καλύτερη του θέση από το 2007.
Όλοι εκτός από τον ίδιο τον Σάντσεζ δεν του έδιναν ελπίδες για μετάλλιο στο Λονδίνο. Υπήρχαν και 3 κορυφαίοι Αμερικανοί. Ο ένας από αυτούς (Άντζελο Τέηλορ) είχε ήδη προλάβει να πάρει 2 χρυσά στους Ολυμπιακούς του Σίδνευ και του Πεκίνου (στις 2 Ολυμπιάδες που είχε αποτύχει οικτρά ο Σάντσεζ) μπαίνοντας και αυτός στο πάνθεον του αγωνίσματος.
Όμως με αυτή του την επιτυχία ο Σάντσεζ τους ξεπέρασε όλους. Έχει και αυτός 2 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια ισοφαρίζοντας τον Τέηλορ και τον παλιό θρύλο Έντουιν Μόουζες αλλά έχει και 3 μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (τα 2 χρυσά). Γίνεται έτσι ο πολυνίκης του αγωνίσματος. Και σίγουρα έτσι όπως τον είδαμε στις δηλώσεις του μάλλον δεν σταματά εδώ. Πανηγύρισε αυτή τη νίκη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γιατί κανείς δεν το περίμενε. Γιατί την αφιέρωσε στη γιαγιά του που τόσο πολύ αγαπούσε. Είναι η κορυφαία στιγμή του κορυφαίου αθλητή όλων των εποχών στα 400μ με εμπόδια. Ο Φέλιξ Σάντσεζ στιγμάτισε το βράδυ της 6ης Αυγούστου όχι μόνο το αγώνισμα του αλλά και τους 30ους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου