Ξύπνησα αυτή τη στιγμή. Μέσα στην κούραση και τα νεύρα. Νεύρα για τον εαυτό μου, που έχει αρχίσει ειλικρινά να με κουράζει. Σε πήρα τηλέφωνο πριν δύο ώρες μόλις τελείωσα απο τη δουλειά. Δεν το σήκωσες. Ήμουνα τόσο κουρασμένος, είχα ξυπνήσει από τις έξι το πρωί και περίμενα απλά να πάω σπίτι να κοιμηθώ.
Αλλά που. Δε μπορούσα να ηρεμήσω. Ξύπνησα μέσα στη σκάρτη αυτή ώρα που έκλεισα τα μάτια μου τουλάχιστον δέκα φορές και φυσικά πετάχτηκα από το κρεβάτι μόλις χτύπησε το τηλέφωνο. Για όνομα του Χριστού, σκέφτομαι. Δεν είμαστε καν μαζί, δεν ξέρω αν έχεις γκόμενο, μου έχεις κάνει τόσα και εγώ το βιολί μου. Ακόμα η καρδιά, νιώθει όπως σε αεροπλάνο σε στιγμή κενού αέρος όταν βλέπει το ψευδώνυμο σου στην οθόνη του κινητού. Είμαστε δύο άγνωστοι πιά και εγώ ακόμα χάνω τον ύπνο μου. Και το χειρότερο. Δε με πειράζει.
Ή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή είναι η γαμημένη η αγάπη μας πέρα απ'τα ανθρώπινα. Όχι από μέγεθος ή από διάρκεια, αλλά από προσμονή να δει την επόμενη αποτυχημένη προσπάθεια της ζωής να μας κρατήσει μακριά.
Αλλά που. Δε μπορούσα να ηρεμήσω. Ξύπνησα μέσα στη σκάρτη αυτή ώρα που έκλεισα τα μάτια μου τουλάχιστον δέκα φορές και φυσικά πετάχτηκα από το κρεβάτι μόλις χτύπησε το τηλέφωνο. Για όνομα του Χριστού, σκέφτομαι. Δεν είμαστε καν μαζί, δεν ξέρω αν έχεις γκόμενο, μου έχεις κάνει τόσα και εγώ το βιολί μου. Ακόμα η καρδιά, νιώθει όπως σε αεροπλάνο σε στιγμή κενού αέρος όταν βλέπει το ψευδώνυμο σου στην οθόνη του κινητού. Είμαστε δύο άγνωστοι πιά και εγώ ακόμα χάνω τον ύπνο μου. Και το χειρότερο. Δε με πειράζει.
Ή δεν έχουμε με τι να ασχοληθούμε ή είναι η γαμημένη η αγάπη μας πέρα απ'τα ανθρώπινα. Όχι από μέγεθος ή από διάρκεια, αλλά από προσμονή να δει την επόμενη αποτυχημένη προσπάθεια της ζωής να μας κρατήσει μακριά.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου