Πολλές φορές όταν περπατάω στο δρόμο τυχαίνει να είμαι στεναχωρημένος. Με τι μπορεί να έχω στεναχωρηθεί; Επειδή η γκομενά μου με έγραψε. Επειδή η πρώην μου δεν μού καλομίλησε στο τηλέφωνο. Επειδή το αφεντικό στη δουλειά μού 'πρηξε λίγο τ' αρχίδια. Επειδή πάχυνα κι άλλο, ή καράφλιασα κι άλλο. Τέτοια προβλήματα έχω κατά κύριο λόγο.
Όταν περπατάω στο δρόμο στεναχωρημένος λοιπόν, κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Ανθρώπους ζητιάνους, ανθρώπους που έχουν παραιτηθεί από τη ζωή. Βλέπω ανθρώπους πολύ πιο χοντρούς και πιο καραφλούς από μένα.
Και σκέφτομαι οκ, αυτοί έχουν πιο σημαντικά προβλήματα από τα δικά μου. Αλλά αν και αυτοί είναι δυστυχισμένοι και εγώ είμαι δυστυχισμένος, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό δεν είναι που μετράει; Αν το παιδάκι στη Ρουάντα δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί πεινάει, αν εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ επειδή με χώρισε η γκόμενά μου και αν ο Βαρδινογιάννης δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί επεσε ο τζίρος του κατά 0,001% και έβγαλε μόνο ένα δις σήμερα, το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο; Και οι 3 μας βασανιστικά άυπνοι μείναμε.
Πολλές φορές κοιτάζω στο δρόμο κάποιον που ψάχνει στα σκουπίδια και σκέφτομαι: "Ναι, το ξέρω, είμαι αχάριστος. Θα μπορούσα να είμαι στη θέση του και εγώ κάθομαι και παραπονιέμαι". Αλλά βαρέθηκα αυτή τη σκέψη. Και εγώ πονάω στα αλήθεια. Πονάει η καρδιά μου. Γιατί ο δικός του πόνος να είναι σημαντικότερος από τον δικό μου;
Ύστερα κουνάω το κεφάλι μου 2-3 φορές καλά-καλά και επανέρχομαι: "Είσαι μαλάκας. Η υγεία, η στέγη, η συντροφικότητα είναι και θα είναι πιο σημαντικά θέματα. Εσύ, όχι, δεν έχεις το δικαίωμα να στεναχωριέσαι. Βρες κάποιο άλλο μικρότερο συναίσθημα."
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου