και αναρωτιέμαι

Είχα πιει αρκετά. Σε τι βαθμό; Σε "αγάπη σε όλο τον κόσμο" βαθμό. Είχαμε βγει για να πάμε στο περίπτερο να πάρουμε καμια ρετσίνα ακόμα. Και κάναμε μία στάση στο τυροπιτάδικο της γειτονιάς. Εκεί με εξυπηρέτησε η κοπέλα που την είχα δει άλλη μία φορά ακόμα στη ζωή μου. Τότε, ήταν πάρα πολύ γλυκιά και ευγενική. Μέτρια στην εμφάνιση, όχι του γούστου μου. Μού είπε 2-3 βλακειούλες, πολύ αστείες, και γέλασα και μού είχε φτιάξει τη μέρα, θυμάμαι.

Απόψε ήταν αρκετά απότομη και σοβαρή. Με εξυπηρέτησε ευγενικά μεν, αλλά από εκείνες τις κατεψυγμένες ευγένειες. Έβαλε την ζαμπονοτυρόπιτα στα μικροκύματα και περιμέναμε στη σιωπή. Δεν άντεξα. Η αλήθεια είναι ότι θα έσκαγα. Και τήν ρώτησα:

- Γιατί είσαι τόσο θυμωμένη;
- Φαίνεται, ε;
- Ε, ναι.
- Άσε. Είμαι θυμωμένη με πολλά.
- Μπορώ να κάνω κάτι γι' αυτό;
- Μακάρι να μπορούσες.

Εκείνη την στιγμή ήθελα να σκίσω το ξεθωριασμένο μπλουζάκι που φορούσα, και από μέσα του να εμφανιστεί η αστραφτερή στολή του μπατμαν που κρύβω μέσα μου και να τής πω:
"Ποιος σε πείραξε; Πες μου, και θα κινήσω τον κόσμο ώστε να φέρω χαμόγελο στα χείλια σου ξανά".

Αντ' αυτού, έβαλα στην τσέπη μου τα ρέστα, σιωπηλά - σιωπηλα, και περίμενα τα μικροκύματα να κάνουν το τεχνολογικό τους θαύμα. Ακούστηκε το μπλινγκ μπλίνγκ και την στιγμή που έντυνε το ζαμπονοπιτάκι στο χάρτινο κουβερτάκι, ξανακούστηκε η φωνή μου:

- Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι.

Και τώρα εσύ που διαβάζεις την ανάρτηση περιμένεις να έγινε κάτι τρελό σε αυτήν την ιστορία. Θα σε απογοητεύσω όμως. Η αλήθεια είναι πως μού ξανάπε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι. Λογικά θα είχε κάποιο πρόβλημα με την δουλειά της, το αφεντικό της. Αλλά θυμάμαι ότι χαμογέλασε και ήταν πιο γλυκιά από ότι στην αρχή. Μπορεί να σκέφτηκε ότι τής την έπεφτα. Τόσοι και τόσοι μεθυσμένοι σταματάνε στο μαγαζί της ξημερώματα. Αλλά αλήθεια την έχω συμπαθήσει τόσο πολύ από την προηγούμενη φορά και θα ήθελα να την βοηθήσω.

Και τώρα, ώρες μετά, ακόμα την σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι φταίει. Το αλκοόλ, ο χαρακτήρας μου, κάτι ξεχασμένο μέσα μου; Αλλά θα ήθελα να την κάνω να χαμογελάσει. Και ας μην εμφανιζόμουν εγώ ως ο λυτρωτής. Να μην μάθαινε ποτέ για μένα. Και ας μην την ξανάβλεπα ποτέ. Το θέμα είναι ότι εκείνη την στιγμή τής έπιασα την κουβέντα (κάτι που δεν κάνω ποτέ), ένιωσα κάτι παράξενα ισχυρό και μετά από ώρα ακόμα το σκέφτομαι. Και αναρωτιέμαι, είχε νόημα αυτή η ανάρτηση ή σπατάλησα το χρόνο μας;