Takk

Όλοι έχουν κάποια τραγούδια που τους θυμίζουν καταστάσεις και ανθρώπους. Τραγούδια που είναι συνυφασμένα μ' αναμνήσεις. Και τα κάνεις μοναδικά ή καταραμένα. Πολλές φορές δεν μπορείς να τα ακούσεις γιατί ξέρεις ότι θα σε γεμίσουν με τόση νοσταλγία που ίσως σε χαλάσουν. Και κάποια άλλα τα έχεις συνδέσει με όμορφα συναισθήματα και μπορείς και τα ακούς όποτε θέλεις και εξακολουθείς να νιώθεις όμορφα.

Αν υπάρχει ένας δίσκος που θεωρώ τον πιο ανατριχιαστικά ολοκληρωμένο στην παγκόσμια μουσική, αυτός είναι ο "Takk" των Sigur Rós. Έχει μέσα τα πάντα. Πιστεύω ότι κάποιος πήρε όλα τα συναισθήματα του ανθρώπου και τα χώρεσε σε ένα δίσκο. Υπάρχει ένα link στο YouTube που τον έχει ολόκληρο, και πολλές φορές τον βάζω να τον ακούσω. Απόψε έριξα μια ματιά και στα σχόλια από κάτω του.

Είδα έναν που έγραφε ότι η κόρη του γεννήθηκε με αυτόν το δίσκο. Δηλαδή τον άκουγε τις ημέρες που πρωτοπήρε το παιδί του στην αγκαλιά; Την ημέρα που περίμενε έξω από το χειρουργίο; Την πρώτη φορά που τον κοίταξε, που του έσφιξε το δάχτυλο; Άκουγε αυτά τα κομμάτια τα πρώτα βράδια που υπήρχε αυτός ο καινούριος άνθρωπος στο σπίτι του; Τι συναισθήματα θα τού προκαλεί αυτός ο δίσκος πια, μού λες;

Μα πρέπει να τον ακούσεις για να καταλάβεις τις σκέψεις μου.

Ένας αλλος πάλι έγραψε πως αυτόν το δίσκο τον βάζει για να αποκοιμηθεί το παιδί του. Τον φαντάζομαι να είναι πάνω από την κούνια, ή στη μέση του διπλού κρεβατιού, με χαμηλό φωτισμό και κάπου στο φόντο να παίζει η μουσική. Εκείνος το κοιτάζει και δεν μιλά. Μιλά η μουσική τώρα και τα λέει όλα. Και σιγά σιγά βαραίνουν τα βλέφαρα και μία μοναδική σχέση έχει δημιουργηθεί ήδη για πάντα. Και ύστερα τον φαντάζομαι ένα συννεφιασμένο πρωί, 10 χρόνια μετά, να πηγαίνει το παιδί του με το αμάξι στο σχολείο και να ακούει τυχαία στο ράδιο εκείνα τα τραγούδια. Τι συναισθήματα, ε.

Και τέλος, ένας ακόμα έγραψε: "Άκουγα το Milano κάθε βράδυ στη φυλακή". Το ίδιο κομμάτι που ο άλλος το άκουγε όταν νανούριζε το παιδί του τρισευτυχισμένος, το ίδιο βράδυ, κάποιος άλλος το άκουγε σε μία φυλακή. Πόσο διαφορετικές ζωές και σκέψεις, καθοδηγούμενες όμως από τις ίδιες νότες. Το φαντάζομαι να κοιτάζει τα κάγκελα και να σκέφτεται τόσα πολλά. Τα λάθη που έκανε, να αναρωτιέται τι έφταιξε και έφτασε ως εδώ. Και στο 4o λεπτό, μπορώ να φανταστώ να σπάει την πόρτα και να δραπετεύει. Να τρέχει πολύ γρήγορα και μακριά. Και ύστερα να τον ξανασυλλαμβάνουν και να τον πετάνε στο υγρό κελί. Και μόνος στα ακουστικά του, συνειδητοποιεί ξανά το τώρα. Και ύστερα στο 7ο λεπτό, να πετάει ψηλά και πάλι. Και δευτερόλεπτα μετά, πάλι άτσαλη προσγείωση. Κάθε ένα βράδυ, το ίδιο ταξίδι. Ώσπου βγήκε στον κόσμο, έκατσε έψαξε το τραγούδι στο YouTube, και άφησε αυτό το σχόλιο με την ιστορία του. Και εγώ το είδα και έγραψα αυτό. Και ίσως εσύ διαβάζοντάς το, κάτι σκεφτείς και γράψεις κάτι άλλο.