Κάποιες μικρές ερωτήσεις είναι το μόνιμο θέμα μου. Που γιγαντώνονται στην πρώτη άσχετη αναποδιά της καθημερινότητας μας. Λες και για όλα φταίει η απουσία της. Θα τις γράψω και εδώ μήπως ξέρει κάποιος τις απαντήσεις.
Είναι δυνατόν να την ξαναδώ και να μη νιώσω αυτό το κόψιμο της αναπνοής; Να μη θέλω να είμαστε ξανά μαζί; Η ανάμνηση της να μη μου στοιχειώνει κάθε στιγμή της ζωής μου; Γίνεται να κρατάω το χέρι κάποιας άλλης και να νιώθω αυτά που ένιωθα γι'αυτήν; Μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσα να ρίξω τον εαυτό μου προκριμένου να είμαστε ξανά μαζί; Θα άντεχα ποτέ να μάθαινα ότι παντρεύεται με άλλον; Ή ότι είναι έγκυος;
Έχω και άλλες να γράψω αλλά μετά τις τελευταίες ήδη νιώθω ένα ανακάτεμα στο στομάχι και δε συνεχίζω. Γενικά ρε γαμώτο, το πιό απλό, γίνεται να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς να είναι αυτή παρούσα;
Δε βλέπω, ειλικρινά, γιατί ο Θεός να το αφήσει να γίνει.
Είναι δυνατόν να την ξαναδώ και να μη νιώσω αυτό το κόψιμο της αναπνοής; Να μη θέλω να είμαστε ξανά μαζί; Η ανάμνηση της να μη μου στοιχειώνει κάθε στιγμή της ζωής μου; Γίνεται να κρατάω το χέρι κάποιας άλλης και να νιώθω αυτά που ένιωθα γι'αυτήν; Μέχρι ποιό σημείο θα μπορούσα να ρίξω τον εαυτό μου προκριμένου να είμαστε ξανά μαζί; Θα άντεχα ποτέ να μάθαινα ότι παντρεύεται με άλλον; Ή ότι είναι έγκυος;
Έχω και άλλες να γράψω αλλά μετά τις τελευταίες ήδη νιώθω ένα ανακάτεμα στο στομάχι και δε συνεχίζω. Γενικά ρε γαμώτο, το πιό απλό, γίνεται να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου χωρίς να είναι αυτή παρούσα;
Δε βλέπω, ειλικρινά, γιατί ο Θεός να το αφήσει να γίνει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου