η χειρότερη λέξη του κόσμου ΥΠΟΜΟΝΗ!

31 Ιουλ 2012


Είναι πολύ επώδυνο και ψυχοφθόρο, να ζεις, χωρίς να νιώθεις ολόκληρος.
Δεν γίνεται να νιώσεις με τίποτα δυνατός και να προχωρήσεις μπροστά.

Αρκετό καιρό τώρα, ταλαιπωρούμαι με ένα πρόβλημα στο γόνατο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, χωρίς να μη σκεφτώ πρώτα αυτό.
Πάμε για μπάλα; Όχι, ρε παιδιά δε μπορώ, έχω το γόνατο.
Πάμε μια βόλτα να περπατήσουμε; Άσε, καλύτερα πάμε με το μηχανάκι, να μη το κουράσω.
Είναι τραγικό να μην μπορείς να ευχαριστηθείς τίποτα εξαιτίας οποιουδήποτε πόνου. Είναι άσχημο να θέλεις να πάς θάλασσα με την κοπέλα σου, να θες να τη σηκώσεις, να παίξετε και να μη μπορείς.
Δε θέλω να είναι πια το γόνατό μου, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτώ όταν ξυπνήσω και το τελευταίο όταν πάω για ύπνο. Δε θέλω να ξενυχτάω με τη σκέψη του.Δε θέλω να με βασανίζει άλλο.

Όλο αυτό το σκηνικό είναι ακριβώς σα να ζεις, αρκετό καιρό, με το βάσανο ενός ανεκπλήρωτου ή καλύτερα ενός κακομισοτελειωμένου μεγάλου έρωτα. Να σκέφτεσαι κάθε στιγμή, σε κάθε σου πράξη, εκείνη. Οτιδήποτε κι αν κάνεις, να στη θυμίζει και να σε κρατάει πίσω. Να σκέφτεσαι, συνεχώς, οτι μπορεί να τη δεις μπροστά σου. Πάλι δεν μπορείς να νιώσεις ελεύθερος, δυνατός, ολόκληρος! Να συνεχίσεις τη ζωή σου. Σε κρατάει πίσω! Ξενυχτάς με τη σκέψη της. Ξαπλώνεις και σε πονάει η απουσία της. Απίστευτο βάσανο.

Πολύ όμοια σκηνικά. Έχω περάσει κι από τα δύο.

Όλοι μου ευχόταν υπομονή!
Εγώ για το γόνατο έπαιρνα παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη και έβαζα και πάγο. Για την άλλη περίπτωση, συναισθηματική αναπηρία, προτείνω αλκοόλ. Και σ'αυτη την περίπτωση μπορείτε να βάλετε πάγο αλλά καλύτερα σκέτο!

Μία από τις επόμενες μέρες θα κάνω εγχείρηση. Ελπίζω να αφήσω για πάντα πίσω μου αυτό το βάσανο και να μπορέσω να συνεχίζω τη ζωή μου, ολόκληρος ξανά!
Μακάρι να υπήρχε μια εγχείρηση για να μας θεραπεύουν και τις συναισθηματικές αναπηρίες!

Επιστήμη αργείς;

αξιοπρέπεια άθικτη

30 Ιουλ 2012

Θυμάμαι κάτι ξημερώματα του περυσινού Μαρτίου, περπατούσα με τον κολλητό μου μία τεράστια απόσταση και ήμασταν πάρα πολύ μεθυσμένοι. Σε μία από τις ακατανόητες συζητήσεις που κάναμε, μού έλεγε ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο πρέπει να σταματήσει, και να συνεχίσει μόνο σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Μόνο έτσι θα ξαναβλέπαμε όμορφο ποδόσφαιρο, πραγματική αγάπη για το άθλημα, και θα εξαλειφόταν για πάντα ο χουλιγκανισμός. Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο που μού θύμισε πολύ εκείνες τις σουρωμένες μας κουβέντες. Διάβασε:


"Μια από τις δύο μεγαλύτερες ομάδες της Σκοτίας, η Ρέιντζερς, μετά από κακοδιαχείριση πολλών χρόνων πτώχευσε τον περασμένο Φεβρουάριο και μπήκε σε καθεστώς επιτήρησης, καθώς δεν μπορούσε να αποπληρώσει χρέη ύψους 134 εκατομμυρίων λιρών. Λίγο αργότερα, επιχειρηματίες αγόρασαν τα περιουσιακά στοιχεία της ομάδας και ανέλαβαν να κάνουν σύσταση νέας εταιρίας στη θέση της παλιάς. Η παλιά, ως πτωχευμένη, έπαψε να είναι μέλος της Σκοτσέζικης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και της Premier League. Η νέα Ρέιντζερς θα έπρεπε να κάνει αίτηση για να λάβει μέρος στα Σκοτσέζικα πρωταθλήματα από την αρχή, ξεκινώντας από τις χαμηλότερες κατηγορίες.

Κι έκανε. Έχε υπ' όψιν ότι μιλάμε, ας πούμε, για τον Παναθηναϊκό της Σκοτίας, τη δεύτερη δημοφιλέστερη ομάδα μετά τη Σέλτικ. Το 28% των εισιτηρίων που πουλήθηκαν πέρυσι στη Σκοτσέζικη Premier League πουλήθηκαν σε αγώνες της Ρέιντζερς. Καλά ως εδώ; Πάμε παρακάτω.

Την Παρασκευή λοιπόν μαζεύτηκαν στο Χάμπντεν της Γλασκώβης (εκεί όπου ο Ζιντάν είχε βάλει εκείνο το τρομερό γκολ στον τελικό του Champions League το 2002) οι εκπρόσωποι των ομάδων των τριών χαμηλότερων κατηγοριών για να ψηφίσουν σε ποια από αυτές θα συμμετείχε η "Νέα Ρέιντζερς". Επειδή πρόκειται για ομάδα μεγάλη, με πολλούς οπαδούς και λαμπρή ιστορία, κάποιοι πρότειναν να πάει κατευθείαν στη Α' κατηγορία, ένα σκαλοπάτι κάτω από την Premier League δηλαδή. Αυτή την άποψη τη στήριζαν κυρίως οι υπεύθυνοι της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, για ευνόητους, οικονομικούς λόγους. Αλλά το σημαντικό είναι άλλο:

Οι υπεύθυνοι της Ρέιντζερς διαφωνούσαν.
Ο προπονητής της Άλι Μακόιστ διαφωνούσε.
Οι φίλαθλοι της Ρέιτζερς διαφωνούσαν.

Αυτοί ήθελαν η ομάδα τους να πάει στην Γ' κατηγορία, την τελευταία. Ναι, ακόμα και οι φίλαθλοι. Διαβάζοντας τα σχόλιά τους όπως αναπαράγονται από το liveblog του BBC σκοντάφτεις συνέχεια στη λέξη "integrity". Ακεραιότητα. Οι άνθρωποι (όχι όλοι, ασφαλώς, αλλά πολλοί) ήθελαν να πάει η ομάδα τους στην τελευταία κατηγορία, να ξεκινήσει από την αρχή, να χτυπήσει πρωτάθλημα μετά από τέσσερα χρόνια και βάλε, μόνο και μόνο για την αξιοπιστία του Σκοτσέζικου ποδοσφαίρου και την αξιοπρέπεια της ομάδας τους. Για την κάθαρση.

Οι ομάδες τελικά ψήφισαν η Ρέιντζερς να πάει στη Γ' κατηγορία. Να ένα ενδεικτικό σχόλιο οπαδού, Douglas Dunlop: "Είμαι χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Δεν θέλαμε να μάς κάνουν καμία χάρη. Τώρα μπορούμε να κοιτάμε το μέλλον με την αξιοπρέπειά μας άθικτη".

Συγνώμη γι' αυτό που θα σου κάνω τώρα, αλλά είναι αναμενόμενο κι αναπόφευκτο.

Να μια πολύ συνοπτική καταγραφή του τι συμβαίνει όταν μια Ελληνική ομάδα έχει χρέη που δεν μπορεί να αποπληρώσει.

Ρυθμίσεις. "Άρθρα 44". "Πτωχευτικός κώδικας".

Από το 2001, επί υπουργείας Ευάγγελου Βενιζέλου, μια ομάδα που κατέρρεε από τα χρέη δεν χρειαζόταν καν να πέσει κατηγορία. Απλά άλλαζε όνομα και μετοχική σύσταση κι αυτό ήταν. "Νέος Πανιώνιος", σου λέει, κι όλα μια χαρά.

Κι από τους πολιτικούς και τους παράγοντες, βέβαια, αυτά περιμένεις. Και οι Σκοτσέζοι παράγοντες προσπαθούσαν να χώσουν τη Ρέιντζερς στην Α’ κατηγορία, κι ακόμα και τώρα ψάχνουν παραθυράκια και κόλπα για να μη χάσει έσοδα το πρωτάθλημα. Έτσι συμπεριφέρονται αυτοί παγκόσμια, από τη φύση τους.

Μα άλλο είναι το πιο σημαντικό.

Αλλού είναι το νόημα.

Οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων που να εύχονται η ομάδα τους να πέσει στην Γ’ κατηγορία, για την αξιοπιστία και την αξιοπρέπεια.

Αυτό μας λείπει.

Η πάστα ανθρώπων που δεν ανήκουν σε καμιά ελίτ, ποδόσφαιρο τους αρέσει να βλέπουν, κι αγαπούν μια ομάδα παθιασμένα, αλλά έχουν το αξιακό σύστημα που τους κάνει να αξιολογούν τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια ως πράγματα πιο σημαντικά από ένα πρωτάθλημα."

(πηγή)

Και πολύ φοβάμαι πως αφού υπάρχει αυτή η νοοτροπία στους "φιλάθλους" μας, μάλλον γι' αυτό δεν θέλουμε να το πάρουμε απόφαση ότι και η χώρα μας έχει πτωχεύσει, και χωρίς να παρακαλάμε εξωγενείς μάνατζερς-καλοθελητές, θα πρέπει να ξαναξεκινήσουμε από την πρώτη κατηγορία. Αλλά με την αξιοπρέπειά μας, άθικτη.



σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα VIII

29 Ιουλ 2012

Χαμένος σε ξένη χώρα. Δεν ήρθα εδώ για να κλαίω ούτε να συνεχίζω να ζω την απουσία σου. Όμως ποιόν γελάω τελικά; Δε μπορώ. Να παρακαλάω για φιλιά από γκόμενες που στα καλά μου ούτε ζωγραφιστό δε θα με βλέπανε. Πως στο διάολο θα αλλάξει αυτό; Όταν μ'αγαπούσες ένιωθα παντοδύναμος. Δε μ'ακουμπούσε κανείς ούτε κυριολεκτικά αλλά κυρίως ούτε μεταφορικά. Αγαπούσα και μ'αγαπούσανε. Ένιωθα όπως τότε που η μάνα μου με φύλαγε στην κούνια. Προφυλαγμένος από όλα. Χωρίς ντροπή να γέρνω στον ώμο σου. Και τώρα με όλου του κόσμου τη ντροπή να κοιμάμαι σε ένα καναπέ μόνος μου περιμένοντας τη χαζομάρα.
Αν κάθομαι στο σπίτι μου λέω ότι δεν προσπαθώ, ότι δεν παλεύω, ότι έχω αφεθεί στην τύχη μου. Όταν κάνω το μεγάλο βήμα στην ξένη χώρα, λέω, τι ήρθα να κάνω, ποιός λόγος με έσυρε εδώ, φαντάζοντας ότι είσαι εσύ ο λόγος. 
Είναι απλά μια ξεδιάντροπη. Τελειωμένη. Αν μπορούσα να ευχηθώ πτώση του αεροπλάνου θα το έκανα. Δυστυχώς όμως ο πιλότος δεν είναι τόσο χαζός για να το ρίξει. Δεν ξέρω πέρα από αυτό τι να ευχηθώ. Τα έχω ευχηθεί όλα. Τα έχω κάνει όλα τα ανθρωπίνως δυνατά. Και πιωμένος και άπιοτος. Και δεν έχει δουλέψει τίποτα. Χίλια χιλιόμετρα μακριά, δύο χρόνια απόσταση και όμως απόψε πάλι κοιμόμαστε μαζί. 


(από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)

μακάρι να γίνουμε

28 Ιουλ 2012

Άν ήμασταν, όλοι μας, πιο ειλικρινείς και αυθόρμητοι θα ζούσαμε σε ένα τέλειο κόσμο.

Εγώ θα προσπαθήσω να γίνω. Τουλάχιστον όταν γυρίζω σπίτι να μην μπορώ να κατηγορήσω κανέναν άλλο, πέρα από τον εαυτό μου, για το αν τυχόν μιζέριασα ή δεν πέρασα καλά.

Μου το υπόσχομαι!    

φυλία

27 Ιουλ 2012

Υπάρχει φιλία μεταξύ αγοριού και κοριτσιού; Είναι μεγάλο θέμα και δεν θα το αναλύσω τώρα. Ένα πράγμα όμως θα πω. Δύο αγόρια φίλοι, όσο και να πιουν, δεν πρόκειται να την πέσει ο ένας στον άλλον. Για το αγόρι και το κορίτσι πάλι, δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά.

το γράμμα

26 Ιουλ 2012


Βούλα παιδί μου!

μου αρχικά, αυτή την προσφώνηση, γιατί ηλικιακά και μόνο θα μπορούσες να ήσουν. Ο δεύτερος γιος μου άλλωστε, γυμναστής και αθλητής ανήκει κι αυτός στην ΑΕΚ όπως κι εσύ. Εσύ στο τριπλούν, εκείνος στο Handball.

Ξέρω επομένως, από πρώτο χέρι και τους κόπους και τον ιδρώτα και τις στερήσεις και την αυτοπειθαρχία, που επιτάσσει τρόπον τινά, ο λεγόμενος επαγγελματικός αθλητισμός.

Καμαρώνω για τις νίκες σας και συμπάσχω με τις λεγόμενες αποτυχίες ή ήττες σας. Μα πάνω απ' όλα, σας βλέπω σαν παιδιά μου. Όλους σας. Τι ωραίος αυτός ο συναγωνισμός, (το πρώτο συνθετικό της λέξης, δίνει μέγιστη σημασία στο δεύτερο, τον αγώνα-αν με εννοείς) τι ωραία η επιβράβευση των κόπων και τι μεγαλείο η προσπάθεια για υπέρβαση των ατομικών σας ορίων.

Είναι σα να σε ξέρω. Ακούω τον Αναστάση (το γιο μου) να μού λέει «κατέβασα ρολά σήμερα πατέρα» (τερματοφύλακας γαρ) και είναι σαν να ακούω να λες στο δικό σου, «πάτησα τέλεια στο πρώτο μου βήμα μπαμπά.»

Να γυρίζεις στο σπίτι «φορτωμένη» με τον προπονητή σου και να μη μιλιέσαι, ή να έχεις να διηγηθείς κάτι καινούριο απ' την έτσι κι αλλιώς κοπιαστική σου μέρα.

Όπως γνωρίζω καλά, και την ανάγκη σου να αποφορτιστείς με το αγόρι ή τους φίλους σου. Μετρημένη όμως πάντα, γιατί αύριο, θα πάρεις τον αθλητικό σάκο σου και θα πρέπει στις 8 να είσαι εκεί, όπως κάθε μέρα. Να γυρίσεις, να συμμαζέψεις τα κομμάτια σου, να λύσεις τις όποιες εκκρεμότητές σου, γιατί και το απόγευμα σε περιμένει η δεύτερη προπόνηση.

Τα ξέρω σού λέω...

Θα σου πω και κάτι άλλο. Η πολιτική μου τοποθέτηση είναι δηλωμένη και γνωστή. Ανήκω στην Αριστερά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Καταλαβαίνεις λοιπόν, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, πως τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, προσπαθώ να εμπνεύσω στα τέσσερα παιδιά μου. Ο τρόπος της ζωής μου και η καθημερινή μου συμπεριφορά θα τους πείσει όμως, κι όχι τα λόγια και οι θεωρίες.

Πολλές φορές, σ' αυτό το άγιο και λυτρωτικό μεσημεριανό τραπέζι, ακούγονται τα νέα της μέρας του καθένα και συνήθως τα μικρότερα, έχουν να διηγηθούν ένα αστείο ή ένα ανέκδοτο απ' το σχολείο. Κι οι μεγάλοι δεν πάνε πίσω. Δεν ξέρω γιατί, το υποθέτω μάλλον, όταν πρόκειται για «μαύρα» ή ρατσιστικά ανέκδοτα, ζητούν άδεια! Πάντα τη δίνω βέβαια, για να υπάρξει αφορμή για κουβέντα εκ των υστέρων και άλλα τα «εγκρίνουμε» ως έξυπνα και άλλα, απλώς ως χαζά.

Να φανταστείς, αυτό που ανάρτησες στο face book, το είχα ακούσει μια μέρα πριν. Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι όχι. Δεν έχει σημασία. Όταν ήσουν πιο μικρή,. τα «μαύρα» ανέκδοτα με τη μικρή Ελενίτσα που πεθαίνει, έδιναν κι έπαιρναν. Με τον Αλβανό επίσης...

Παιδί είσαι και κάτι που σού φάνηκε έξυπνο, να το μοιραστείς θέλησες με τους φίλους σου στο φατσοβιβλίο. Κι από δω ξεκινάει το πρόβλημα. Στα μάτια πολλών, υποκριτών ή μη, που ξεπλένουν την ανεπάρκειά τους στη διαπαιδαγώγηση τη νέας γενιάς, παύεις να είσαι ένα νέο έως και αφελές (με την πιο καλή έννοια του όρου) κορίτσι. Γίνεσαι πρέσβειρα του ελληνικού αθλητισμού, γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο, γίνεσαι τάχα ο ταχυδρόμος μιας ανεπίδοτης επιστολής στους απανταχού λακέδες των διοργανωτών, των έτσι κι αλλιώς εμπορευματοποιημένων Ολυμπιακών αγώνων. Στην πυρά λοιπόν. Μ' αυτόν τον τρόπο οι ιεροεξεταστές ξεπλένουν τις αμαρτίες τους και κοιμούνται ήσυχοι, μια και έπραξαν το καθήκον τους...

Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι που εξαπολύουν καθημερινά πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων αδιακρίτως; Αυτοί που φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μαντρώσουν την ανθρώπινη δυστυχία; Αυτοί που ανέχονται τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα των αλλοδαπών και καλλιεργούν το μίσος στη διαφορετικότητα; Έτσι είναι μάτια μου.

Ακόμα- ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετούσες αυτό το με ή χωρίς εισαγωγικά αστείο, πάλι δεν φταις εσύ. Αυτοί που φταίνε μετατρέπονται σε εισαγγελείς για να αποσείσουν από πάνω τους τον εγκληματικό ρόλο της στρεβλής διαπαιδαγώγησης των αθλητών σε όλους τους τομείς: «Φα' την», «σκίσε την αράπισσα», «λιώσε τη σχιστομάτα». Τα ξέρεις...

Ζήτησες συγγνώμη. Εμένα με έπεισες. Δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει να μου δείξεις την πολιτική σου ταυτότητα. Δέχτηκες πως έκανες μια αστοχία, πως επέδειξες αφέλεια, άγνοια. Δεν είσαι πολιτικό πρόσωπο, παιδί είσαι. Δικό μου παιδί, δικό μας.

Πήρες το μάθημα: Άλλο μια ιδιωτική κουβέντα κι άλλο μια δημόσια δήλωση. Μετράνε αλλιώς. Έτσι είναι. Υποψιάζομαι όμως πως δεν το εννοούσες. Έλα όμως που κάποιοι θέλουν να κρυφτούν πίσω σου και να πουλήσουν εκ του ασφαλούς, τάχα δημοκρατικές ευαισθησίες, τάχα καθωσπρεπισμό και τάχα Ολυμπιακό πνεύμα...

Να συνεχίσεις με πείσμα και αγάπη σ' αυτό που κάνεις. Παραδέχτηκες το λάθος σου, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τις πιο ρατσιστικές ταξικές επιθέσεις.

Ένας πατέρας ονόματι

Διονύσης Τσακνής

καμία και σήμερα

25 Ιουλ 2012

Ακουσα πριν λιγες μερες σε μια ορκωμοσία "σημαντικους" ανθρωπους να αναφερουν στις ομιλιες τους πολλες φορες τη λεξη χαρμολυπη. Η αληθεια ειναι οτι τους χλευασα λογω της βαρεμαρας και της νυστας μου, ανυπομονωντας να τελειωσει αυτο το "πανηγυράκι". Τελικα ομως ηταν περισσοτερο λογω της αγνοιας που ειχα γι'αυτο το συναισθημα! Λιγες μερες αργοτερα το νιωθω. Ειναι ενα παραξενο σφιξιμο στο στομαχι και αυτη η ανεξηγητη χαζομελαγχολια που αισθανεσαι οταν κατορθωνεις να ολοκληρωσεις καποιο στοχο μετα απο πολυ κοπο, αλλα περνώντας ταυτόχρονα πολλές όμορφες στιγμές, συνειδητοποιείς ότι αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή ανυπομονούσες να τελειώσει και να φύγει από πάνω σου, τελικά θα σου λείψει. Αυτό πρέπει να είναι αυτή η περιβόητη χαρμολύπη. Το αποτέλεσμα της μανίας που έχουμε να μην απολαμβάνουμε τις στιγμές, να αγχωνόμαστε για το μέλλον και να περνάνε ένα χαρμολυπημένο παρόν. Όπως και να 'χει, ελπίζω τουλάχιστον να περάσει το στομάχι μου που μπορεί απλά να είναι από το πολύωρο χθεσινό μεθύσι και τόση ώρα να σας αραδιάζω μπαρούφες.

Υ.γ.Θα ακολουθήσω την αλάνθαστη συμβουλή ενός πολύ καλού φίλου και θα πάρω δύο ντεπόν.


26 σελίδες

24 Ιουλ 2012

Η κυρία Βίκερς είναι τυφλή από τα 7 της. Σήμερα είναι 59, ζει στο Ντόρσετ της Νότιας Αγγλίας, και αποφάσισε να γράψει ένα μυθιστόρημα. Με αυτόν τον τρόπο θα περνούσε τον καιρό της και θα κρατούσε το μυαλό της σε εγρήγορση. Χρησιμοποίησε ένα ειδικό σύστημα με λαστιχάκια ώστε να ξεχωρίζει τις σειρές του τετραδίου, και ξεκίνησε να γράψει.

Είχε ήδη ολοκληρώσει τις πρώτες 26 σελίδες, όταν την επισκέφτηκε ο γιος της. Τότε αυτή τού ζήτησε να τής διαβάσει όσα είχε γράψει, καθώς αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των τυφλών συγγραφέων: Δεν μπορούν να ανατρέξουν πίσω στο γραπτό τους. 

Πήρε, λοιπόν, ο γιος στα χέρια του τα χαρτιά, και με λύπη συνειδητοποίησε πως ήταν άδεια. Κοίταξε το χέρι της μητέρας του, και είδε ότι χρησιμοποιούσε ένα στυλό που δεν είχε μελάνι.

Δεν το έβαλε κάτω. Πήγε στην τοπική αστυνομία και ζήτησε από την ειδική μονάδα που ερευνά εγκλήματα και αποτυπώματα, να τον βοηθήσει να επαναφέρει τα χαμένα γραπτά της μητέρας του. Πράγματι οι αστυνομικοί, στον ελεύθερό τους χρόνο λέει, χρησιμοποίησαν ένα ειδικό σύστημα φωτισμού και ύστερα από μία επίπονη διαδικασία που διήρκησε 5 μήνες, κατάφεραν να διασώσουν και τις 26 σελίδες της κυρίας Βίκερς. "Το απολαύσαμε πραγματικά. Κάθε στιγμή περιμέναμε να διαβάσουμε τι θα γίνει στη συνέχεια", δήλωσε ένας από αυτούς.

Θα μπορούσε ο γιος να μην είχε απευθυνθεί στην αστυνομία. Να έλεγε στη μαμά του: "χαλάλι, 26 σελίδες είναι, ξαναγράψ' τες". Πού να τρέχει τώρα να ενοχλεί την αστυνομία. Όπως επίσης θα μπορούσαν οι αστυνομικοί να πουν: "Δεν μπορούμε να σπαταλήσουμε τον λίγο ελεύθερο χρόνο μας για κάτι τέτοιο". Πολλά θα μπορούσαν. Αλλά, δεν αξίζει να δίνουμε πρώτα μια ευκαιρία για το καλύτερο; Γιατί καμιά φορά, θα το πετύχουμε.

Οφείλουμε να έχουμε ακόμα ελπίδα στην ανθρωπότητα.

(πηγή)

καλή αντάμωση...

23 Ιουλ 2012

Τόσες αναμνήσεις αυτή η πόλη. Τόσες που νιώθω ότι με πνίγει. Τόσες όμορφες αλλά και ακόμη περισσότερες δύσκολες και άσχημες. Από την ώρα που βρέθηκα κοντά της η καρδιά μου έχει ανεβάσει ταχύτητες.
Νόμιζα κι έλεγα ότι την είχα ξεπεράσει και απλά θα είχαμε άλλη μία τελευταία συνάντηση.
Σαν απλοί γνωστοί.
Για άλλη μια φορά η ζωή μου αποδεικνύει ότι λέω πολύ εύκολα μεγάλα λόγια.
Τα ίδια λέω και για σένα αλλά απ'ότι κατάλαβα σήμερα όλα αυτά θα ισχύουν μέχρι να ανταμώσουμε ξανά.
Πόσα κοινά έχετε μ'αυτήν την πόλη.

Σε καμία περίπτωση δεν γίνεται να σας δω σαν απλές γνωστές.


9 μήνες

22 Ιουλ 2012

Εννιά μήνες στρατό. Εννιά δισεκατομμύρια ευκαιρίες να μη φύγω ποτέ για μεταπτυχιακά και βλακείες μακριά απ'την αγκαλιά σου.

τέσσερα μηδέν πέντε

21 Ιουλ 2012

Ξαφνικά εκεί που καθόμουν στον υπολογιστή, μπήκες μέσα μαζί με τους φίλους σου και όλοι θρονιάστηκαν στο σαλόνι μου. Εσύ ήρθες στο γραφείο, έκατσες πάνω του και ήσουν τόσο γλυκιά μαζί μου. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα. Ήσουν χαμογελαστή και έτριβες τα πόδια σου πειραχτήρικα πάνω μου. Τα τόσο μικροσκοπικά εκείνα πόδια. Σε ρώτησα τι συμβαίνει. Και με μία ανεξάντλητη αισιοδοξία, μού είπες ότι δεν έχει γίνει τίποτα. Τα πάντα είναι όπως παλιά. Όπως τα ήξερα. Με πήρες από το χέρι και βγήκαμε σε μία μεγάλη λεωφόρο. Στεκόμασταν ανάμεσα σε αμάξια που έτρεχαν και κόσμο που κυλούσε. Εσύ πήγαινες πάνω κάτω, πάνω κάτω και με κοιτούσες και χαμογελούσες τόσο πλατιά. Σε ρώτησα, πώς είναι δυνατόν να έχεις αυτό το ύφος, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και μού είπες, ότι εσύ την έχεις πάρει την απόφασή σου πια. Θέλεις να τα έχουμε. Και θα μού έδινες χρόνο να το σκεφτώ κι εγώ. Ήσουν ήρεμη, σίγουρη και πανέμορφη. Γι αυτό έκοβες βόλτες πάνω κάτω. Μού εδίνες χρόνο να σκεφτώ αν θα ήθελα να είμαστε ξανά μαζί. Σε παρακολουθούσα να με κοιτάς και να χαμογελάς. Να πηγαίνεις πάνω κάτω, ανάμεσα σε κίτρινα ταξί. Σε κοιτούσα και σκεφτόμουν, πώς είναι δυνατόν να μην είμαι μαζί σου; Είχε πάρα πολύ θόρυβο. Ζούσα έντονες στιγμές. Η καρδιά μου χτυπούσε για να βγει έξω και να έρθει κοντά σου.Ύστερα από μερικά λεπτά, σού είπα ότι θέλω πάρα πολύ να είμαστε ξανά μαζί, αλλά ξέρεις ποιο είναι το κακό; Ποιο, με ρώτησες; Ότι σε λίγο θα περάσει ένα αληθινό ταξί και θα με πάρει μακριά σου. 

Το ταξί πέρασε όντως και με έφερε εδώ. Στο κρεβάτι μου. Εν μέσω δακρύων, γράφω για αυτό το όνειρο. Ώρα 4:05 τα ξημερώματα. Η εκκωφαντική ησυχία θα με σκοτώσει.

Νεροπίστολα

20 Ιουλ 2012

Σήμερα είδα για πρώτη μου φορά ένα τουφέκι G3. Μαζί με εμένα και πολλά άλλα παιδιά που όπως λέει η λογική δεν είχαν έρθει σε επαφή με όπλο νωρίτερα. Αν και άοπλος έκατσα να δω την εκπαίδευση πάνω στο όπλο λόγω μιας επερχόμενης βολής.

Το πως κάνανε τα παιδάκια μόλις κράτησαν το όπλο δε λέγεται. Και εγώ λίγο συμφωνώ στο να γουστάρεις και να το δεις σαν ευκαιρία να ρίξεις για μια φορά με όπλο. Όμως το να έχεις το όπλο σαν προέκταση του πουλιού σου δεν το καταλαβαίνω. Ότι τώρα γαμάω και δέρνω. Νιώσε το ρε φίλε χωρίς ένα κομμάτι σίδερο στο χέρι. Αλλά είναι αυτή η ασφάλεια που λείπει στην κανονική ζωή. Προσωπικά θεωρώ χαζό όποιον τρέφει την παραμικρή αγάπη για τα όπλα αλλά θεωρώ πιό χαζό το να κρατάει το όπλο και να πατάει τη σκανδάλη σημαδεύοντας ανθρώπους, βγάζοντας κιόλας ήχους όπως όταν μας έντυνε καουμπόυ η μαμά μας για την αποκριάτικη γιορτή του δημοτικού μας.

Έβλεπα ανθρώπους που δεν έχω ακούσει τη φωνή τους τόσες μέρες και μόλις κράτησαν το όπλο, σαν να βρήκαν τη δύναμη που τους έλειπε για να απειλήσουν, να κάνουν πλάκα, να φωνάξουν, να κοινωνικοποιηθούν.

Ρε πούστη μου ένα όπλο κράτησες για πέντε λεπτά πριν 8 ώρες και ακόμα μιλάς για αυτό και συμπεριφέρεσαι σαν να το έχεις ακόμα στον ώμο σου. Επίσης, ευτυχώς για μένα θα ζήσω για να γράφω και μετά την Τετάρτη που είναι η βολή. Αμφιβάλλω όμως για πολλούς από τους σειρούλες μου.

γυρίζω σπίτι μοναχός άλλη μια νύχτα

19 Ιουλ 2012

Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κακή παρέα.
Thomas Fuller.

Αυτός ο Thomas σίγουρα έζησε ένα μεθυσμένο βράδυ θέλοντας απεγνωσμένα να μιλήσει με ένα μεθυσμένο φίλο του που να τον καταλάβει. Σήκωσε το κεφάλι του κοίταξε γύρω και είδε ένα μάτσο ξενέρωτους να πίνουν coca cola. Σε οχτώ μόνο λέξεις περιέγραψε τέλεια αυτό που ένιωσα στο πετσί μου κι εγώ για ένα ακόμη βράδυ. 

μην τα παρατάς

18 Ιουλ 2012

Ο Vincent Van Gogh πούλησε μόνο έναν πίνακα όσο ζούσε, για 400 φράγκα. Αυτό δεν τον σταμάτησε από το να ολοκληρώσει 900 έργα τα οποία σήμερα αξίζουν εκατομμύρια.
Η J.K Rowling πήρε διαζύγιο τον πρώτο χρόνο του γάμου της και μετακόμισε με το μωρό της στο Εδιμβούργο. Επέζησε με τη βοήθεια της πρόνοιας, μένοντας σε ένα διαμέρισμα που είχε ποντίκια και πήγαινε και έγραφε σε καφετέριες. Το μυθιστόρημά της  “Harry Potter”  απορρίφθηκε από 12 εκδοτικούς οίκους.
O Albert Einstein άρχισε να μιλάει όταν ήταν 3-4 και έμαθε να διαβάζει στα 7. Οι δάσκαλοι και οι γονείς του νόμιζαν ότι είχε πρόβλημα. Αποβλήθηκε από το σχολείο και αργότερα απέτυχε στις εξετάσεις να μπει στο Swiss Polytechnic Institute στη Ζυρίχη. (Τελικά τα κατάφερε, αλλά όταν αποφοίτησε δεν μπορούσε να βρει δουλειά γιατί κανείς από τους καθηγητές του δεν τον συμπαθούσε αρκετά ώστε να του γράψει συστατική επιστολή.)
Στον Sidney Poitier είπαν κατά τη διάρκεια μίας ακρόασης να “σταματήσει να ξοδεύει το χρόνο των ανθρώπων και να πάει να γίνει λαντζέρης ή κάτι τέτοιο”.  Αργότερα στην καριέρα του κέρδισε Oscar και έγινε ένας από τους πιο αξιοσέβαστους ηθοποιούς.
To Angry Birds, το τόσο δημοφιλές αυτό παιχνίδι, ήταν η 52η προσπάθεια της Rovio, της εταιρίας που το έφτιαξε. Ξόδεψαν 8 χρόνια και κόντεψαν να πτωχεύσουν πριν τελικά να τα καταφέρουν να εκτοξευθούν.
Ο Walt Disney απολύθηκε από εφημερίδα γιατί “δεν είχε φαντασία ούτε καλές ιδέες.” Επίσης χρεοκόπησε αρκετές φορές στη ζωή του.
Τα γνωστά χαρτάκια Post-it που βρίσκονται πάνω σε κάθε γραφείο ήταν ένα λάθος. Αναζητώντας μία πανίσχυρη φόρμουλα κόλλας, επιστήμονες της 3M απέτυχαν παταγωδώς αλλά κατέληξαν με τα post-it. 
Το "Όσα παίρνει ο άνεμος" απορρίφθηκε 38 φορές.
Ο "Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον", απορρίφθηκε από 18 εκδότες πριν τελικά εκδοθεί. Απετέλεσε το εκδοτικό φαινόμενο των τελευταίων δεκαετιών και συντροφεύει το "Όσα Παίρνει ο Άνεμος" στο Πάνθεον των Best Sellers όλων των εποχών, μετά την Αγία Γραφή.

Η Oprah Winfrey υποβιβάστηκε από τη θέση της ως παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων. Της είπαν ότι δεν ήταν κατάλληλη για την τηλεόραση.


O "Αλχημιστής" πούλησε μόνο 800 αντίτυπα στην πρώτη του έκδοση και ο εκδότης αποφάσισε να το αποσύρει. Σήμερα αποτελεί ένα από τα best-seller όλων των εποχών. 


H Whoopi Goldberg παράτησε το σχολείο και επιζούσε για κάποιο χρονικό διάστημα μέσω της πρόνοιας. Αργότερα δούλεψε ως οικοδόμος, ταμίας και μακιγιέζ πτωμάτων σε γραφείο τελετών.
Οι δάσκαλοι του Thomas Edison είπαν ότι ήταν “πολύ χαζός για να μάθει οτιδήποτε”. Απολύθηκε από τις δύο πρώτες του δουλειές επειδή δεν ήταν αρκετά παραγωγικός. “Χαζός”, “μη παραγωγικός”, αλλά 2.000 προσπάθειες αργότερα, κατασκεύασε τον ηλεκτρικό λαμπτήρα.
Ο Colonel Sanders, ιδρυτής των Kentucky Fried Chicken (KFC) πήρε την πρώτη του επιταγή σύνταξης ύψους 99 δολαρίων σε ηλικία 65 ετών. Είχε ένα μικρό σπίτι, ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο και ήταν φτωχός. Αλλά αυτό δεν τον σταμάτησε από το να αρχίσει να πλησιάζει ιδιοκτήτες εστιατορίων, προσφέροντας τη συνταγή του δωρεάν με αντάλλαγμα ένα ποσοστό από τα κέρδη.  1,009 ιδιοκτήτες εστιατορίων τον απέρριψαν μέχρι που πήρε το πρώτο του ναι.
Ο Sylvester Stallone αποβλήθηκε από 14 σχολεία σε 11 χρόνια. Οι καθηγητές του τον αποθάρρυναν από το να ακολουθήσει καριέρα στην ηθοποιία και το σενάριό του για το “Rocky” απορρίφθηκε από όλες τις εταιρίες εκτός από μία που η μόνη της προϋπόθεση ήταν να μην παίξει εκείνος.
Στον Tom Cruise αρνήθηκαν ρόλο στην τηλεοπτική σειρά “Fame” γιατί δεν ήταν “αρκετά όμορφος”.
Οι ατζέντηδες modeling της Marilyn Monroe θεωρούσαν ότι έπρεπε να ακολουθήσει καριέρα ως γραμματέας.
Ο δάσκαλος του Elvis Presley στο Λύκειο του έβαλε “Γ” και του είπε ότι δεν μπορούσε να τραγουδήσει.
Οι δάσκαλοι του Beethoven θεωρούσαν ότι είναι ανεπίδεκτος στο βιολί και ότι ποτέ δε θα μπορούσε να τα καταφέρει ως συνθέτης. Όπως φυσικά ξέρουμε, συνέθεσε κάποιες από τις καλύτερες συμφωνίες στον κόσμο, παρόλο που ήταν κωφός.
Ο Mahatma Gandhi φοβόταν να μιλήσει δημόσια και κατά τη διάρκεια του πρώτης του υπόθεσης, εγκατέλειψε την αίθουσα του δικαστηρίου.


Το πρώτο βιβλίο του Stephen King απορρίφθηκε 30 φορές. Πέταξε το χειρόγραφο στα σκουπίδια και σχεδόν τα παράτησε. Η γυναίκα του το περιμάζεψε και τον ενθάρρυνε να το ξαναστείλει αλλού.
O Michael Jordan απορρίφθηκε από την ομάδα μπάσκετ του σχολείου του. Σήμερα μας θυμίζει ότι το μυστικό της επιτυχίας του είναι ότι έχει αποτύχει 9000 φορές. Και αποτυχαίνει ξανά και ξανά και ξανά. 


(πηγή)

Πολύ inspiring το κείμενο. Βέβαια τι γίνεται με αυτούς που δεν είναι ικανοί, και όσο και να προσπαθούν είναι μάταιο; Για εκείνους, το παρόν κείμενο θα λειτουργήσει ανασταλτικά στο να ξεκολλήσουν και να βρουν κάτι που να τούς ταιριάζει. Πόσους άφωνους βλέπουμε στις οντισιόν των ριάλιτι που όταν τους απορρίπτουν, εκείνοι κατηγορούν τους άσχετους κριτικούς και δηλώνουν πως θα συνεχίσουν να τραγουδούν γιατί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους;  Δηλαδή θέλω να πω, και εκείνοι θα έχουν πίστη στο όνειρό τους, υπομονή κι επιμονή, αλλά αν "δεν το 'χουν" όντως; 

Όπως και να 'χει, να σε αφήσω με το τόσο όμορφο διαφημιστικό του Μιχαλάκη:




“Έχω αστοχήσει σε πάνω από 9000 σουτ στην καριέρα μου.
Έχω χάσει 300 σχεδόν παιχνίδια.
26 φορές, εμπιστεύτηκαν σε μένα την τελευταία βολή του αγώνα 
που θα οδηγούσε την ομάδα μου σε νίκη και αστόχησα.
Και έχω αποτύχει ξανά και ξανά και ξανά στη ζωή μου.
Και αυτός είναι ο λόγος που πετυχαίνω.”



Prison Break II

17 Ιουλ 2012

Τα παράθυρα των φυλακών είναι πάντα το ομορφότερο μέρος τους. Το απόγευμα άκουσα ξανά Μητροπάνο χάρη σε ένα φίλο που λαθραία, σαν τις ταινίες έβαλε μέσα το κινητό μου και δυό γουλιές τζιν. Έβλεπα ανάμεσα από δύο βουνοκορφές τα μοναδικά δέντρα που δεν έχει κάψει ο καύσωνας. Κανένα άλλο είδος χλωρίδας. Ευτυχώς από πανίδα είμαστε καλά.

Τα σίδερα υπάρχουν στα κεφάλια. Υλική φυλακή αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχει. Όσο με βάζουν σε μέρη που μπορεί να δημιουργηθεί έστω και μιά υποψία φιλίας, θα γνωρίζω, θα γελάω και στο τέλος πάντα θα νικάω.

Φιλία

16 Ιουλ 2012

Τι είναι φιλία τελικά;
Λένε :
Πρέπει να τα μοιράζεσαι όλα με τον άλλο.
Να μιλάτε κάθε μέρα στο τηλέφωνο.
Να μη τον στενοχωρείς.
Να μη του γρινιάζεις.
Να μην τον κοροϊδεύεις.
Να του λές μόνο αυτά που θέλει ν' ακούσει.
Να του λές πόσο όμορφος και γαμάτος είναι.
Να μην τσακώνεστε ποτέ.
Να είστε ίδια ομάδα.
Να σας αρέσουν οι ίδιες γκόμενες.
Να μπορείς να του σταθείς στις δύσκολες στιγμές.

Ε, όχι ρε φίλε, σε λίγο θα μου πείς ότι όταν βγαίνουν δυο φίλοι ο ένας μόνο πρέπει να πίνει γιατί ο άλλος θα οδηγήσει.
Για μένα δεν είναι αυτό το πράγμα φιλία.

Ναι, με τους φίλους μου μοιράζομαι τα πάντα γιατί δεν τους ντρέπομαι και θέλω και να ακούσω τη γνώμη τους και να με κράξουν και να με κοροϊδεύουν όλη την υπόλοιπη μέρα, βδομάδα, μήνα, ζωή μας (ανάλογα τη μαλακία που έκανα). Όπως κι εγώ θα κάνω το ίδιο σ' αυτούς!
Θέλω να μιλάω με τους φίλους μου στο τηλέφωνο αλλά δε πρόκειται να κάνω ποτέ μούτρα και να περιμένω να με πάρει ο άλλος πρώτα. Ούτε θα μιλάω κάθε πέντε λεπτά με τους φίλους μου για οτιδήποτε κάνω.( ΑΗΔΙΕΣ )
Γκομενίστικα πράγματα!
Εδώ βέβαια θα κάνω μια μικρή παρένθεση και θα πώ ένα πράγμα χωρίς να το αναλύσω. Χαίρομαι τρομερά που δεν είμαι γυναίκα γιατί δεν θα είχα ούτε μία πραγματική φίλη! Η ανάλυση άλλη φορά. Έκλεισε η παρένθεση.

Φυσικά και θα τσακωθούμε και για ομάδες και για γκόμενες ή και για πιο σοβαρά θέματα αλλά μέχρι να έρθει το επόμενο κρασί (αν είναι πολύ σοβαρά μέχρι το επόμενο jin). Δε θα το κρατήσουμε και μανιάτικο.

Καταλαβαίνεις ότι είσαι φίλος με τον άλλο όταν φτάνεις σε ένα σημείο να είστε μαζί κάθε μέρα, όλη μέρα, να έχετε πει τα πάντα και πάλι να θέλεις να ξενυχτίσεις, να πιείς , να κάνεις ναργιλέ  γιατί απλά με αυτόν τον άνθρωπο δε θα βαρεθείς ποτέ να αναλύεις και να αμπελοφιλοσοφείς για τα πάντα, από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο σοβαρά προβλήματά σου. Κι όλο αυτό να συμβαίνει αβίαστα και από τις δύο πλευρές.

Τέλος, δε θέλω οι φίλοι μου να μπορούν να μου σταθούν στις δύσκολες στιγμές, θέλω απλά να νιώθω ότι θέλουν να είναι δίπλα μου σε όλα!

Δυστυχώς δεν μπορούμε πάντα να έχουμε δίπλα μας όλους μας τους αγαπημένους.




τι φάση;

15 Ιουλ 2012

Έχω έναν κολλητό που είναι φαντάρος στη Σπάρτη. Την προηγούμενη Δευτέρα το πρωί, κατατάχτηκε. Όταν έφευγε, με ρώτησε αν θα πήγαινα να τον δω στο πρώτο επισκεπτήριο που ήταν σήμερα, Κυριακή. Τού είπα: "θα δούμε".

Το βράδυ εκείνης της Δευτέρας, πήγα σε μία πλατεία και βρήκα κάτι παιδιά. Ένα από αυτά, που το έβλεπα για δεύτερη φορά στη ζωή μου, μού είπε:
- Έλα άμα γουστάρεις να μείνεις σπίτι μου το Σαββατοκύριακο, να κάνουμε και τα μπανάκια μας.
- Πού είναι το σπίτι σου;
- Στη Σπάρτη.

Δεν γνωρίζεται αυτό το παιδί με τον φαντάρο φίλο μου. Καμία σχέση. Επίσης δεν ήξερε καν ότι είχα φίλο στην Σπάρτη που την ίδια Κυριακή μού είχε πει να πάω να τον δω. Έτσι, απλά έτυχε. Ένα τυπάκι, που γνωριζόμασταν ελάχιστα, με κάλεσε από μόνος του, χωρίς να έχω πει το παραμικρό, την ίδια μέρα και στο ίδιο μέρος όπου με ήθελε ένας κολλητός.


Και ερωτώ: Τι φάση η ζωή;

Prison Break I

14 Ιουλ 2012

Αφήνοντας το χρόνο να περνάει. Μόνο μαθήματα παίρνεις τελικά από τη ζωή. Δεν περίμενα ποτέ πόσο εύκολα συμβιβάζεται και προσαρμόζεται ένας άνθρωπος. Την πρώτη μέρα εγκλεισμού λες ας με πάρει ο Χάρος καλύτερα αν κάτσω ένα ακόμα δευτερόλεπτο. Την έκτη αναρωτιέσαι πως θα γίνουν τα βασανιστήρια υποφερτά. Είμαι πια πεπεισμένος ότι η αντοχή και η δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος είναι άπειρη. Κάτι σαν την αγάπη ας πούμε.

Το φοβερό όμως είναι το πόσο εκτιμάς το χρόνο σου. Όταν είσαι έξω, ελεύθερος, σπαταλάς τις μέρες σου και δεν τρέχει και τίποτα. Πίνεις κρύο νερό και μπαίνεις στο ίντερνετ ανά πάσα στιγμή. Πάς τουαλέτα και δε χρειάζεσαι να παίζεις μπάσκετ για να κάνεις την ανάγκη σου. Πας στο περίπτερο και παίρνεις μιά γαμημένη μπύρα.

Ο αέρας τέτοια εποχή στην περιοχή είναι μηδενικός και η ζέστη αφόρητη όμως ο άνεμος της αλλαγής μου νομίζω δε θα αφήσει τίποτα στο διάβα του.

Κατάλαβες;;;

13 Ιουλ 2012

Ήμουν μακριά της κάπου 2 μήνες, νομίζω το μεγαλύτερο διάστημα που είμαστε μακριά. Συζητούσα με ένα φίλο και του εξηγούσα ότι πιο πολύ απ'όλα μου έλειπε η μυρωδιά της, ούτε τα μάτια της, ουτε το χαμογελό της , ούτε η φωνή της. Όλα αυτά, ας είναι καλά η τεχνολογία, μπορείς να τα έχεις. Νομίζω πιο πολύ με κορόιδεψε παρά με κατάλαβε. Αλλά που να καταλάβει!
Μετά απο 2 μήνες βρεθήκαμε. Όντως αυτό μου είχε λείψει περισσότερο. Κοντά 8 χρόνια η ίδια μυρωδιά! Τότε βρέθηκα ένα μεθυσμένο ξημέρωμα μ' ένα κολλητό, εξήγησα και σ'αυτόν.
"Τη γουστάρεις κουφαλίτσα.." μου είπε. Αυτός με καταλάβαινε!
Ένα μήνα μετά ξύπνησα από ένα τέλειο ύπνο που είχαμε κάνει αγκαλιά. Έφυγες νωρίς για δουλειά. Ξύπνησα και σε μύριζα παντού. Σηκώθηκα με ένα τεράστιο, ηλίθιο χαμόγελο.
Τώρα κατάλαβα κι εγώ!

Το πείραμα του Μίλγκραμ

12 Ιουλ 2012


Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας, ουσιαστικά μια «φάρσα» που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή.
Το 1961, ο είκοσι εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Γέιλ, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. Και το απέδειξε κάνοντας τη «φάρσα» του.
Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη.
Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του «μαθητευομένου» και ο άλλος του «δασκάλου».
Ο έκπληκτος «μαθητευόμενος» δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων.
Ο «δάσκαλος», από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: «15 βολτ, 30 βολτ, 50 βολτ κλπ.» Το τελευταίο κουμπί έγραφε: «450 βολτ. Προσοχή! Κίνδυνος!»
Πίσω από το «δάσκαλο» στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος. (Και περνάμε σε ενεστώτα για να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
«Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 βολτ. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό», λέει ο πειραματιστής και ο «δάσκαλος» αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.
Το πείραμα ξεκινάει. Ο «δάσκαλος» λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο «μαθητευόμενος», ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο «δάσκαλος» γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο «δάσκαλος» υπακούει. 15 βολτ δεν είναι πολλά, αλλά ο «μαθητευόμενος» έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 βολτ. «Αφήστε να φύγω», λέει ο «μαθητευόμενος» που δεν μπορεί να λυθεί. «Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα.» Ο «δάσκαλος» κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.
Τα βολτ αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του «μαθητευόμενου», που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο «δάσκαλος» πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο «δάσκαλος» συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο «δάσκαλο»:
«Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία.»
Στα 345 βολτ ο «μαθητευόμενος» τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο «δάσκαλος», ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
«Μην ανησυχείτε», λέει εκείνος, «το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο… Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
«Μα είναι λιπόθυμος», λέει ο «δάσκαλος».
«Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό.»
Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;
Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια «δημοσκόπηση» ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας ‘τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό.
Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.
Δυστυχώς έκαναν λάθος.
Μόλις το 5% των «δασκάλων» αρνήθηκαν εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή. Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 βολτ. Και το 65%… Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 βολτ!
Που έγκειται η φάρσα;
Ο «μαθητευόμενος» δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το «ρόλο». Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο «δάσκαλος».  Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος «απλά ακολουθούσε τις διαταγές».  Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: «Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό.»
Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.
Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.
Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.  Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.
Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.  Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου.
Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις «μικρές» και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.
Και μια τελευταία παρατήρηση:
Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο «μαθητευόμενος» ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο «καλοί» όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.
(Περισσότερα για το πείραμα του Μίλγκραμ μπορείτε να διαβάσετε στο υπέροχο βιβλίο της Lauren Slater: «Το κουτί της ψυχής», από τις εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Δέσποινα Αλεξανδρή, 2009)
  Πηγή: sanejoker.blogspot.gr

Άν δεν έχεις γέρο, αγόρασε!

10 Ιουλ 2012


Σπούδασα 7 χρόνια μια σχολή που αν έμπαινα τώρα θα την τελείωνα σε 3 το πολύ!
Όχι δεν μου ήρθε η θεία φώτηση στα 25 αλλά αυτό είναι το επίπεδο της σχολής. Κάτι το οποίο για κάποιους λόγους τόσα χρόνια αγνοούσα (έβαζε κι εδώ το χεράκι της η αναβλητικότητα!)

Μέσα σε 3 ώρες στο χωράφι με τον παππού μου όμως συνηδητοποίησα ότι τίποτα δεν μπορείς να μάθεις όσα χρόνια κι αν κάθεσαι σε ένα γραφείο μιας αίθουσα σχολείου, φροντηστηρίου ή κάποιου αμφιθέατρου ακούγοντας κάποιον να σου λέει θεωρίες.

Έβλεπα με τι τρόπο είχε κατασκευάσει κλουβιά για τα κουνέλια, τρόπους αυτόματου ταΐσματος και ποτίσματος ώστε να χρειάζεται να πηγαίνει μόνο 2 φορές την εβδομάδα. Απίστευτες πατέντες που ο μεγαλύτερος καθηγητής και πανεπιστήμονας θα μπορούσε μόνο να στις διαβάσει.

Δε ξέρω κανένα να χόρτασε ο ίδιος ή να τάισε τα παιδιά του με θεωρίες.

Κι εκεί που μάζευε με τα χέρια του ο παππούς μου κάτι που έως τότε το θεωρούσα άχρηστο μου είπε ότι ήταν το μεσημεριανό του. Έτσι λοιπόν ενώ πηγαίναμε και στο διπλανό χωράφι να μαζέψει άλλη μια μερίδα βλέπω ένα χαρτόνι να γράφει με τσαπατσούλικα γράμματα.
"ΕΧΟ ΠΣΕΚΑΣΗ ΤΑ ΧΟΡΤΑ"
Ρώτησα τον παππού μου αν το είχε γράψει αυτός.
Μου απάντησε "Ναι, για να μην κόψει κανείς και τα φάει ή πάει κανένας βοσκός τα πρόβατα."
"Γιατί; Είναι λάθος ε;" μου αποκρίθηκε στεναχωρημένος.
"Όχι παππού μια χαρά είναι." του απάντησα και το έπαιξα αδιάφορος.
Όταν δεν μ'έβλεπε το διόρθωσα. Ήταν το μόνο και το πιο ανούσιο που έκανα στο χωράφι!

Εκείνη τη μέρα ο παππούς μου μου έδωσε δύο κουνέλια, αγκινάρες, φασόλια, κουκιά, μια σακούλα χόρτα και 50 ευρώ οταν τον άφησα σπίτι. Τα παίρνω πάω να φύγω και εκεί με αποτελειώνει. Με φωνάζει πίσω λές και ξέχασε κάτι πάρα πολύ σημαντικό και μου λέει "Ευχαριστώ!"
Όχι παππού εγώ σ'ευχαρισώ για όσα μου έχεις μάθει όλα αυτά τα χρόνια! (Δυστυχώς δεν του το είπα έτσι αλλά αυτό εννοούσα και είμαι σίγουρος ότι το κατάλαβε. )

Υ.γ. Η επικεφαλίδα είναι φράση του παππού μου!

ψάχνοντας το επόμενο κομμάτι

9 Ιουλ 2012


Η ζωή αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον όταν αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ένα παζλ, και κάθε εδώ κι εκεί, βρίσκεις και από ένα κομμάτι του. Πριν καμιά βδομάδα, περίμενα ένα μετρό μαζί με ένα παιδί 17 ετών. Δεν συνηθίζω να κάνω παρέα με τόσο μικρότερους, αλλά μάλλον είναι αυτό που λένε πως από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις κάποια αλήθεια.

Έδινε κάτι εξετάσεις για στρατιωτικές σχολές και μια ερώτηση που τούς έθεσαν ήταν για το αν θα ήθελαν να φτιάξουν τη δική τους πολύτεκνη οικογένεια. Αυτό το παιδί προέρχεται από μία τρίτεκνη οικογένεια, και απάντησε πως αν και είναι δύσκολα να τα βγάλεις πέρα οικονομικά (θέμα το οποίο γνωρίζει γιατί δεν τον λες και γόνο Λάτση), αυτός θα ήθελε να κάνει πολλά παιδιά. Όταν τον ρώτησα γιατί, μού είπε γιατί τα παιδιά πολύτεκνων οικογενειών αποκτούν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις.

Ύστερα το βούλωσα και δεν ξαναρώτησα τίποτα. Έκανα πως κοιτούσα πότε θα έρθει το τρένο, ενώ στην πραγματικότητα είχα μπει σε εκείνη τη σύραγγα του παρελθόντος μου και επέστρεφα παλιά. Ναι, είχε τόσο δίκιο αυτός ο μπόμπιρας. Πώς μού είχε ξεφύγει; Εγώ μεγάλωσα με μία αδερφή κάποια χρόνια μεγαλύτερη που δεν τα πηγαίναμε και καλά το 80% του καιρού μας. Είναι δυνατόν να μην επηρεάστηκα; Πώς να έχω εμπιστοσύνη τώρα; Πώς να μού αρέσει να μοιράζομαι, όταν στα χρόνια που ήταν σφουγγάρια, αυτό ήταν άγνωστη έννοια;
Το πρώτο κομμάτι του παζλ το είχα βρει και το κρατούσα καλά στην τσέπη μου, σε εκείνη τη διαδρομή για το Μοναστηράκι.

Ποτέ δεν ένιωθα μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για την έννοια οικογένεια. Εννοώ πως πεθαίνω για το μπαμπά μου και τη μαμά μου, αλλά αυτό επειδή είναι καταπληκτικοί άνθρωποι, όχι επειδή είναι αίμα μου. Και το ίδιο ισχύει για θείους, μπατζανάκηδες, γιαγιάδες, κουμπάρους. Αν είσαι γαμάτος, θα πεθαίνω για σένα. Αν όχι, είσαι ένας από τα 7 δισεκατομμύρια.

Σήμερα εκεί που ψαχούλευα την οθόνη του υπολογιστή μου, βρήκα το δεύτερο κομμάτι του παζλ. Έπεσα σε μια συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, στην οποία δήλωνε:

"Οι μοναδικοί δεσμοί που έχουμε στην ελληνική κοινωνία είναι οι οικογένειες και οι παρέες. Δεν έχουμε κοινωνία πολιτών, ώστε να μας ενδιαφέρει ο τρίτος ή ο άγνωστος. Γι’ αυτό έχουμε και ιδιοτελές κράτος."

Μάλλον γι' αυτό έχω μια προβληματική κοινωνικοποίηση. Γιατί σ' αυτή τη χώρα, όλοι έχουν την οικογένεια πάνω απ' όλα. Και όχι μόνο το αίμα τους, αλλά και τις παρέες εννοώντας το κόμμα, την ομάδα, το σωματείο. Εγώ ρε γαμώτο ποτέ δεν άνηκα πουθενά. Ποτέ δεν είχα το παραμικρούτσικο βύσμα. (Εκτός από όταν πήγα να κάνω εγχείρηση κύστη του κόκκυγα, ένας θείος μου είχε έναν γνωστό στο Αχέπα.)

Όπως έχει πει και ο Μπέζος, ακόμα έχει ξεμείνει ένας Τούρκος από πίσω μας που μάς παρακολουθεί και έτσι προστατεύουμε μόνο τους εν οίκω μας. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην κοινωνία των αγνώστων. Και αυτό γεννάει το προβληματικό μας σύμπαν.

Εγώ πιστεύω στους εκεί έξω. Έχω ελπίδα στον άγνωστο. Γιατί το κάνω αυτό; Είναι καλό; Θα τα καταφέρω; Ποια γέφυρα πρέπει να περάσω για να φτάσω πιο κοντά τους; Ψάχνω το επόμενο κομμάτι. Πού θα μού πάει;



αναβάλλεται

8 Ιουλ 2012

Αναβάλλεται η ζωή για λίγο. Δε θα συνέβαινε και τίποτα, το ξέρω. Λίγες ώρες πριν και άγχος δεν υπάρχει, μόνο στεναχώρια για το χαμένο χρόνο. Αλήθεια ο χαμένος χρόνος είναι λιγότερο σημαντικός από την Ελλάδα;

Αναβάλλονται τα όνειρα, τα ξύδια, τα ξενύχτια. Δεν πειράζει κιόλας, καλό θα μου κάνει. Ποιός άλλωστε θέλει να πίνει, να βγαίνει, να ξενυχτάει, να κάνει μπάνια μέσα στο κατακαλόκαιρο; Το συκώτι μου μόνο θα βγει πιό εκπαιδευμένο και πιό δυνατό, έτοιμο για τα χειρότερα.

Λίγες ώρες πριν και ήδη δε μ'αναγνωρίζω στον καθρέφτη. Όμως θα μπορούσαν όλα να αναβληθούν και πάλι. Σκέφτομαι τι άνθρωποι είναι οι λιποτάκτες, οι ανυπότακτοι και οι δήθεν τρελοί. Τι συνέβη στη ζωή τους και θέλουν να αποφύγουν το αναγκαίο κακό;

Λίγες ώρες μένουν. Πολλές όμως για να λάβω ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, ένα email, οτιδήποτε.

Ένα σημάδι που θα μ'έκανε λιποτάκτη.


να το ξέρεις

7 Ιουλ 2012

Ζωγραφίζουμε, γινόμαστε πολιτικοί, μαστορεύουμε αεροπλάνα, λύνουμε τριτοβάθμιες εξισώσεις, τρέχουμε μαραθώνιους.

Όλα για την αγάπη τα κάνουμε, να το ξέρεις.

αυτό που μας ενώνει

6 Ιουλ 2012

Οι δύσκολες στιγμές δένουν τους ανθρώπους. Γι'αυτό νομίζω ότι στο στρατό γεννιούνται αυτές οι υποτίθεται μυθικές φιλίες ή αντίστοιχα η τεράστια αλληλεγγύη των Ελλήνων του εξωτερικού που εξαφανίζεται μόλις μυρίσει Ελλάδα.

Έπρεπε λοιπόν και εγώ να προσπαθώ να δημιουργώ δύσκολες στιγμές και να τις ξεπερνάμε μαζί, όχι αυτό που έκανα, να προσπαθώ να τα κάνω όλα μόνος μου. Στο τέλος μου είπε: "Αφού έχεις μάθει να τα κάνεις όλα μόνος σου πια, αγάπα και μόνος σου."

Ακόμα δεν κατάλαβα τι είχαμε ακριβώς. Δύο ατελή πλάσματα, που μόνο όταν πίνω πια, έρχονται κάτι υποψίες για το τι μας ένωσε κάποτε.

υποψία

5 Ιουλ 2012


Μια μέρα θα κάνω το εξής πείραμα. Θα ξυπνήσω νηφάλιος και ωραίος και όλες μου οι πράξεις θα είναι σαν μεθυσμένες. Θα τις πράττω μηχανικά. Θα τηλεφωνήσω σε όσους αγαπώ για να τούς το πω. Όπως όταν κάνω όταν είμαι μεθυσμένος. Θα πω όλα μου τα μυστικά χωρίς να με νοιάζει αν θα τα προδώσουν. Όπως όταν κάνω όταν είμαι μεθυσμένος. Θα προσπαθήσω να ακούσω ολονών τα προβλήματα και να τα αναλύσουμε και να προσπαθήσω να βρω λύση. Όπως όταν κάνω όταν είμαι μεθυσμένος. Θα πω σε όποια μού αρέσει, ότι μού αρέσει. Όπως όταν κάνω όταν είμαι (πολύ) μεθυσμένος. Θα κάνω κοπλιμέντα, φιλοφρονήσεις, και ευγενικά σχόλια για ό,τι μού αρέσει πάνω ή μέσα σε κάποιον άλλον. Όπως όταν κάνω όταν είμαι μεθυσμένος. Θα πω ό,τι πρόβλημα έχω με κάποιον, στα μούτρα του και ίσια. Όπως όταν κάνω όταν είμαι μεθυσμένος.

Γιατί έχω την υποψία ότι τότε θα μού πάνε καλύτερα τα πράγματα.

Η ανίκητη βλακεία

4 Ιουλ 2012

Κάτι άνθρωποι που υπάρχουν χωρίς περιεχόμενο. Είναι σκεύη ηδονής τελικά ή κάτι παρόμοιο. Δεν είμαι τιμωρός, αν και θα ήθελα, ούτε ολόσωστος αλλά κάποιοι άνθρωποι αποτελούνται από αέρα. Αν τους ανοίξεις το κεφάλι μια καλοκαιρινή ημέρα μπορεί και να νιώσεις ένα δροσερό αεράκι να σε χτυπάει. Το έχω ξαναγράψει, δεν πιστεύω στην έννοια του κατώτερου ούτε από πλευράς IQ, ούτε χρώματος και λοιπών. Πιστεύω όμως στον κατώτερο λόγω συμπεριφοράς. Όταν για παράδειγμα, αντιμετωπίζεις τους φιλοξενούμενους σου σαν ένα βάρος ασήκωτο ή ξαφνικά μου το παίζεις κλαμμένη κυρία, που περιμένει καρτερικά τον ναυτικό σύζυγο της ένω ξέρουν όλοι τα κερατοσόδομα που έχουν γίνει σε όλη την Ελλάδα, έ είσαι για τα πανυγήρια.
Και πάλι όμως, δε φταίει κανείς παρά εγώ, που κυνηγώντας σκηνικά αμερικάνικων ταινιών αναγκάστηκα να ασχοληθώ με τέτοιους ανθρώπους. Και μόνο που διαβάζει αυτό το κείμενο ένας άνθρωπος και χάνει την ώρα του, δίνω αχρείαστη αξία σε τέτοια άτομα.
Γι'αυτό σταματάω εδώ.

κάτι που ξέρω είναι πως δεν ξέρω άμα σε θέλω

3 Ιουλ 2012

Εκεί που έκοβα πατάτες και είχα βάλει μουσική, έσκασε ένα κομματάκι στο ξαφνικό. Κάπως καλοκαιρινό, κάπως μελαγχολικό, κάπως. Έχω έρθει στην κατάσταση που περιγράφει, και σίγουρα θα ξαναβρεθώ. Και πού ξέρεις, μπορεί και τώρα σ' αυτή τη φάση να βρίσκομαι.




Και παλι μόνος
μα δε γαμιεται
αλλαζουν οι καιροι
ηρθες και επαιξες μαζι μου την χειροτερη στιγμη
πες μου ποσο να διαρκει 
η αγαπη σου ητανε το μονο σιγουρο πως ητανε τυφλη
τυχαινει
κατασταση γνωστη
κοντρα με την θυληκοτητα σου να σε προκαλει τι φταιει
παρε μια αναπνοη
κοιταξου στον καθρεφτη ολο και καποιος αποψε θ' ασχοληθει
ειναι τα βλεμματα τροφη
το ξερω και το ξερεις
μα το ρουχο θα φθαρει
αλλο ειναι αυτο που αξιζει
τροχος ειναι γυριζει
ο χρονος θα δειξει
προσπαθησα αρκετα μα εσυ καθολου για να βρεθει καποια λυση
το δυσκολο ειναι απλο
ολοι κανουμε λαθη μα τουλαχιστον οτι σου 'χω πει το εννοω
αν κατι εχω να πω στα ματια σε κοιτω
και δεν κρυβομαι πισω απο τροπους αυτο ειναι το χειροτερο


το τι ζητας προσπαθησα μα δεν το ξερω
αν αγαπας το νομιζα πια δεν το ξερω
ποιους ακουμπας φανταζομαι να μην το ξερω
κατι που ξερω ειναι πως δεν θελω να σε ξερω
το τι ζητας προσπαθησα μα δεν το ξερω
αν αγαπας το νομιζα πια δεν το ξερω
ποιους ακουμπας φανταζομαι να μην το ξερω
κατι που ξερω ειναι πως δεν ξερω αμα σε θελω


αλλαξαν οι καιροι
ηρθες και επαιξες μαζι μου την χειροτερη στιγμη
δεν ξερω πια ποσο διαρκει 
η αγαπη σου το μονο σιγουρο πως δεν ηταν αληθινη
τυχαινει
κατασταση γνωστη
στην κοντρα με την θυληκοτητα νικησε, ημουν εκει 
τι φταιει
πηρες μια αναπνοη
την πορτα του σπιτιου σου περασες καποιος τωρα θα σε χαρει
μα ειναι τα βλεμματα τροφη
το ξερω και το ξερεις πως το ρουχο εχει φθαρει
αλλο ειναι αυτο που αξιζει
τροχος ειναι γυριζει
ο χρονος εχει δειξει
προσπαθησα αρκετα μα εσυ καθολου και ετσι δε βρεθηκε η λυση
το δυσκολο ειναι απλο
ολοι κανουμε λαθη μα τουλαχιστον οτι σου'χω πει το εννοω
αν κατι εχω να πω στα ματια σε κοιτω
και δεν κρυβομαι πισω απο αλλους αυτο ειναι το χειροτερο


το τι ζητας προσπαθησα μα δεν το ξερω
αν αγαπας το νομιζα πια δεν το ξερω
ποιους ακουμπας φανταζομαι να μην το ξερω
κατι που ξερω ειναι πως δεν θελω να σε ξερω
το τι ζητας προσπαθησα μα δεν το ξερω
αν αγαπας το νομιζα πια δεν το ξερω
ποιους ακουμπας φανταζομαι να μην το ξερω
κατι που ξερω ειναι πως δεν ξερω αμα σε θελω


πες μου ακριβως τι θελεις
μια δευτερη ευκαιρια; μη μ'αρρωσταινεις
δε σ'εμπιστευομαι σταματα σου ειπα να με παίρνεις
ό,τι απ΄τα λαθη σου εμαθες δεν μ' ενδιαφερει
απολυτως τιποτα απο μενα πια μην περιμενεις
ακουσε με να σου πω γιατι προτρεχεις
συγγνωμη δεν το εννοουσα σ'αγαπαω το ξερεις
μα δε πιστευω λεξη σου σταματα να επιμενεις
θελω να προχωρησω κι ολο πισω με πηγαινεις.

έλλειψη συντρόφου

2 Ιουλ 2012

Ξεχνάς να κρατάς γλυκά το χέρι. Ξεχνάς να δαγκώνεις γλυκά το λαιμό. Ξεχνάς πως είναι το να δείχνεις ενδιαφέρον. Χρειάζεσαι μαθήματα από την αρχή. Σαν να μην τα έζησες ποτέ. Η έλλειψη είναι ύπουλο συναίσθημα. Αργεί να εμφανιστεί, όπως ο πόνος σ'ένα κακό διάστρεμμα. Και παθαίνουμε όλοι τα στερητικά μας στην αρχή λίγο ή πολύ. Όμως αν αφήσεις τον εαυτό σου στην τύχη του θα έρθουν τα χειρότερα. Δε θα σε νοιάζει που δε χτυπάει ποτέ το κινητό, ούτε που θα κοιμάσαι πάντα μόνος τα βράδια. Δε θα σε νοιάζει ακόμα, που δε θα υπάρχει κανείς να σου γεμίσει το περιβόητο κενό. Και άντε να καταφέρεις να το γεμίσεις ο ίδιος. Προσωπικά, δεν έχω γνωρίσει ακόμα έναν τόσο καλό ηθοποιό που να με πείσει ότι η συντροφικότητα είναι άλλη μια προαιρετική ανάγκη του ανθρώπου. 

Η χειρότερη κατάληξη όλων είναι να συνηθίσεις στην έλλειψη συντρόφου.

πάνω από χίλιες λέξεις

1 Ιουλ 2012


Αυτός ο φαντάρος διάβαζε ένα παιδικό παραμύθι στο παιδάκι του μέσω skype.