ψάχνοντας το επόμενο κομμάτι

Η ζωή αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον όταν αντιλαμβάνεσαι ότι είναι ένα παζλ, και κάθε εδώ κι εκεί, βρίσκεις και από ένα κομμάτι του. Πριν καμιά βδομάδα, περίμενα ένα μετρό μαζί με ένα παιδί 17 ετών. Δεν συνηθίζω να κάνω παρέα με τόσο μικρότερους, αλλά μάλλον είναι αυτό που λένε πως από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις κάποια αλήθεια.

Έδινε κάτι εξετάσεις για στρατιωτικές σχολές και μια ερώτηση που τούς έθεσαν ήταν για το αν θα ήθελαν να φτιάξουν τη δική τους πολύτεκνη οικογένεια. Αυτό το παιδί προέρχεται από μία τρίτεκνη οικογένεια, και απάντησε πως αν και είναι δύσκολα να τα βγάλεις πέρα οικονομικά (θέμα το οποίο γνωρίζει γιατί δεν τον λες και γόνο Λάτση), αυτός θα ήθελε να κάνει πολλά παιδιά. Όταν τον ρώτησα γιατί, μού είπε γιατί τα παιδιά πολύτεκνων οικογενειών αποκτούν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις.

Ύστερα το βούλωσα και δεν ξαναρώτησα τίποτα. Έκανα πως κοιτούσα πότε θα έρθει το τρένο, ενώ στην πραγματικότητα είχα μπει σε εκείνη τη σύραγγα του παρελθόντος μου και επέστρεφα παλιά. Ναι, είχε τόσο δίκιο αυτός ο μπόμπιρας. Πώς μού είχε ξεφύγει; Εγώ μεγάλωσα με μία αδερφή κάποια χρόνια μεγαλύτερη που δεν τα πηγαίναμε και καλά το 80% του καιρού μας. Είναι δυνατόν να μην επηρεάστηκα; Πώς να έχω εμπιστοσύνη τώρα; Πώς να μού αρέσει να μοιράζομαι, όταν στα χρόνια που ήταν σφουγγάρια, αυτό ήταν άγνωστη έννοια;
Το πρώτο κομμάτι του παζλ το είχα βρει και το κρατούσα καλά στην τσέπη μου, σε εκείνη τη διαδρομή για το Μοναστηράκι.

Ποτέ δεν ένιωθα μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση για την έννοια οικογένεια. Εννοώ πως πεθαίνω για το μπαμπά μου και τη μαμά μου, αλλά αυτό επειδή είναι καταπληκτικοί άνθρωποι, όχι επειδή είναι αίμα μου. Και το ίδιο ισχύει για θείους, μπατζανάκηδες, γιαγιάδες, κουμπάρους. Αν είσαι γαμάτος, θα πεθαίνω για σένα. Αν όχι, είσαι ένας από τα 7 δισεκατομμύρια.

Σήμερα εκεί που ψαχούλευα την οθόνη του υπολογιστή μου, βρήκα το δεύτερο κομμάτι του παζλ. Έπεσα σε μια συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου, στην οποία δήλωνε:

"Οι μοναδικοί δεσμοί που έχουμε στην ελληνική κοινωνία είναι οι οικογένειες και οι παρέες. Δεν έχουμε κοινωνία πολιτών, ώστε να μας ενδιαφέρει ο τρίτος ή ο άγνωστος. Γι’ αυτό έχουμε και ιδιοτελές κράτος."

Μάλλον γι' αυτό έχω μια προβληματική κοινωνικοποίηση. Γιατί σ' αυτή τη χώρα, όλοι έχουν την οικογένεια πάνω απ' όλα. Και όχι μόνο το αίμα τους, αλλά και τις παρέες εννοώντας το κόμμα, την ομάδα, το σωματείο. Εγώ ρε γαμώτο ποτέ δεν άνηκα πουθενά. Ποτέ δεν είχα το παραμικρούτσικο βύσμα. (Εκτός από όταν πήγα να κάνω εγχείρηση κύστη του κόκκυγα, ένας θείος μου είχε έναν γνωστό στο Αχέπα.)

Όπως έχει πει και ο Μπέζος, ακόμα έχει ξεμείνει ένας Τούρκος από πίσω μας που μάς παρακολουθεί και έτσι προστατεύουμε μόνο τους εν οίκω μας. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην κοινωνία των αγνώστων. Και αυτό γεννάει το προβληματικό μας σύμπαν.

Εγώ πιστεύω στους εκεί έξω. Έχω ελπίδα στον άγνωστο. Γιατί το κάνω αυτό; Είναι καλό; Θα τα καταφέρω; Ποια γέφυρα πρέπει να περάσω για να φτάσω πιο κοντά τους; Ψάχνω το επόμενο κομμάτι. Πού θα μού πάει;