σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα VIII

Χαμένος σε ξένη χώρα. Δεν ήρθα εδώ για να κλαίω ούτε να συνεχίζω να ζω την απουσία σου. Όμως ποιόν γελάω τελικά; Δε μπορώ. Να παρακαλάω για φιλιά από γκόμενες που στα καλά μου ούτε ζωγραφιστό δε θα με βλέπανε. Πως στο διάολο θα αλλάξει αυτό; Όταν μ'αγαπούσες ένιωθα παντοδύναμος. Δε μ'ακουμπούσε κανείς ούτε κυριολεκτικά αλλά κυρίως ούτε μεταφορικά. Αγαπούσα και μ'αγαπούσανε. Ένιωθα όπως τότε που η μάνα μου με φύλαγε στην κούνια. Προφυλαγμένος από όλα. Χωρίς ντροπή να γέρνω στον ώμο σου. Και τώρα με όλου του κόσμου τη ντροπή να κοιμάμαι σε ένα καναπέ μόνος μου περιμένοντας τη χαζομάρα.
Αν κάθομαι στο σπίτι μου λέω ότι δεν προσπαθώ, ότι δεν παλεύω, ότι έχω αφεθεί στην τύχη μου. Όταν κάνω το μεγάλο βήμα στην ξένη χώρα, λέω, τι ήρθα να κάνω, ποιός λόγος με έσυρε εδώ, φαντάζοντας ότι είσαι εσύ ο λόγος. 
Είναι απλά μια ξεδιάντροπη. Τελειωμένη. Αν μπορούσα να ευχηθώ πτώση του αεροπλάνου θα το έκανα. Δυστυχώς όμως ο πιλότος δεν είναι τόσο χαζός για να το ρίξει. Δεν ξέρω πέρα από αυτό τι να ευχηθώ. Τα έχω ευχηθεί όλα. Τα έχω κάνει όλα τα ανθρωπίνως δυνατά. Και πιωμένος και άπιοτος. Και δεν έχει δουλέψει τίποτα. Χίλια χιλιόμετρα μακριά, δύο χρόνια απόσταση και όμως απόψε πάλι κοιμόμαστε μαζί. 


(από τις σημειώσεις στη Χαρτοπετσέτα)