Η ανίκητη βλακεία

Κάτι άνθρωποι που υπάρχουν χωρίς περιεχόμενο. Είναι σκεύη ηδονής τελικά ή κάτι παρόμοιο. Δεν είμαι τιμωρός, αν και θα ήθελα, ούτε ολόσωστος αλλά κάποιοι άνθρωποι αποτελούνται από αέρα. Αν τους ανοίξεις το κεφάλι μια καλοκαιρινή ημέρα μπορεί και να νιώσεις ένα δροσερό αεράκι να σε χτυπάει. Το έχω ξαναγράψει, δεν πιστεύω στην έννοια του κατώτερου ούτε από πλευράς IQ, ούτε χρώματος και λοιπών. Πιστεύω όμως στον κατώτερο λόγω συμπεριφοράς. Όταν για παράδειγμα, αντιμετωπίζεις τους φιλοξενούμενους σου σαν ένα βάρος ασήκωτο ή ξαφνικά μου το παίζεις κλαμμένη κυρία, που περιμένει καρτερικά τον ναυτικό σύζυγο της ένω ξέρουν όλοι τα κερατοσόδομα που έχουν γίνει σε όλη την Ελλάδα, έ είσαι για τα πανυγήρια.
Και πάλι όμως, δε φταίει κανείς παρά εγώ, που κυνηγώντας σκηνικά αμερικάνικων ταινιών αναγκάστηκα να ασχοληθώ με τέτοιους ανθρώπους. Και μόνο που διαβάζει αυτό το κείμενο ένας άνθρωπος και χάνει την ώρα του, δίνω αχρείαστη αξία σε τέτοια άτομα.
Γι'αυτό σταματάω εδώ.